VI SA/Wa 1658/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Zbigniew Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 26 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 2206/09 odrzucającym skargę A. M. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania Pismem z dnia 4 sierpnia 2010 r. A. M. wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 2206/09 odrzucającym skargę A. M. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. W skardze wniosła o uchylenie powyższego postanowienia oraz zmianę i wydanie w sprawie wyroku. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż w pouczeniu znajdującym się w piśmie przewodnim nadesłanym z odpisem postanowienia Sąd poinformował, iż na wydane postanowienie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjny. Natomiast z opinii nadesłanej skarżącej przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika radcę prawnego K. B. wynika, zdaniem skarżącej, iż nie zgadza się on z wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem, jak również, iż brak jest podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Skarżąca wskazała również, iż w przedmiotowej sprawie było prowadzone postępowanie przez Sąd Apelacyjny w [...], III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, które zostało zakończone prawomocnym wyrokiem. Od tego wyroku skarga kasacyjna nie przysługuje. Dlatego też, w ocenie skarżącej, Prezes NFZ powinien uszanować powagę osądzonej sprawy. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) w dziale VII przewiduje możliwość wznowienia postępowania, które zakończone zostało prawomocnym orzeczeniem. Tryb ten jednak, jako nadzwyczajny, ograniczony został do przypadków ściśle wymienionych w przepisach tej ustawy. Zgodnie bowiem z art. 279 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać, oprócz oznaczenia zaskarżonego orzeczenia, także podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. A zatem instytucja wznowienia postępowania jest instytucją wyjątkową w tym znaczeniu, że przysługuje od ściśle określonych orzeczeń i może być oparta na wąsko określonych podstawach, które są wskazane przez przepisy art. 271, art. 272 i art. 273 ww. ustawy. Zgodnie z ich treścią, można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli: 1) w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia, 2) strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Ponadto, można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, jak również na tej podstawie, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym następnie uchylonym lub orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Ustawa wskazuje także, że podstawą wznowienia postępowania jest późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.). Dokonując kontroli skargi należy więc najpierw zbadać, czy wskazana podstawa prawna znajduje oparcie w jednym z powyższych artykułów i uzasadnia wznowienie zakończonego postępowania. Natomiast zgodnie z art. 280 § 1 powołanej ustawy sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd odrzuca skargę. W myśl zaś § 2 na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia. Łączne spełnienie obu tych warunków umożliwia rozpoznanie zasadności skargi. Brak zaś choćby jednego z nich sprawia, że merytoryczne rozpoznanie skargi nie jest możliwe i powoduje jej odrzucenie na posiedzeniu niejawnym. Jednocześnie należy zauważyć, że odrzucenie skargi o wznowienie postępowania może nastąpić tylko wtedy, gdy nie opiera się ona na ustawowej podstawie wznowienia, a nie wtedy gdy podstawa ta nie jest merytorycznie zasadna. Jednocześnie należy zauważyć, że jeżeli z samej treści skargi o wznowieniu postępowania wynika, że podnoszona podstawa wznowienia nie zachodzi, to taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1201/06). Dokonując oceny powyższej skargi Sąd uznał, iż nie zachodzą przesłanki warunkujące wznowienie postępowania. Skarżąca nie wskazała żadnej ustawowej podstawy wznowienia postępowania. Jej twierdzenia ograniczają się do wskazania rozbieżności pomiędzy treścią pouczenia o możliwości wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia a opinią radcy prawnego dotyczącą braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Należy zauważyć, iż art. 173 § 1 p.p.s.a. wprost wskazuje, iż od postanowienia kończącego postępowanie w sprawie (a takim postanowieniem jest m.in. postanowienie o odrzuceniu skargi) przysługuje możliwość wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga ta musi zostać oparta na jednej z podstaw wskazanych w art. 174 p.p.s.a. Natomiast opinia radcy prawnego nie dotyczy kwestii samej dopuszczalności wniesienia skargi kasacyjnej, lecz wskazania, że nie zaistniały przesłanki pozwalające wnieść skargę kasacyjną. Dlatego też przeświadczenie skarżącej, że Sąd niewłaściwie ją pouczył o przysługującym środku odwoławczym od postanowienia, nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania. Twierdzenia te bowiem nie mogą zostać uznane za podstawy z art. 271-273 p.p.s.a., a co za tym idzie skarga o wznowienie postępowania, z uwagi na brak podstaw pozwalających na jego wznowienie, podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, wobec braku ustawowej podstawy do wznowienia postępowania sądowego, Sąd na podstawie art. 280 § 1 powołanej wyżej ustawy orzekł, jak w sentencji postanowienia.