VI SA/Wa 1664/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Waldemar Śledzik Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Paczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2011 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Podstawka reklamowa Square lux" oddala skargę VI SA/Wa 1664/10 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie art. 102, art. 103, art. 104, art. 106 ust. 1 i art. 246 ustawy z dnia 30 czerwca Prawo własności przemysłowej (j.t. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) – dalej jako p.w.p. - oddalił sprzeciw K. B. na udzielone W. N. prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: [...] nr [...]. Decyzję wydano w następujących ustaleniach; Pismem z dnia 26 listopada 2007 r. K. B. wniósł, z zachowaniem terminu z art. 246 p.w.p., sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu W. N. prawa z rejestracji wzoru przemysłowego [...] [...] podnosząc, na podstawie art. 102 ust. 1, art. 103 ust. 1, art. 104 ust. 1 i art. 117 ust. 2 p.w.p., zarzut braku nowości, indywidualnego charakteru spornego wzoru i naruszenie praw osobistych i majątkowych sprzeciwiającego. Zdaniem wnioskodawcy sporny wzór jest naśladownictwem innych wzorów przemysłowych z wcześniejszych rejestracji, w szczególności wzoru [...] z daty 21 marca 2005 r. Sporny wzór wg. wnioskodawcy nie może spełniać wymogu nowości, jako że zawiera istotne cechy wzoru [...] ujawnionego przed datą rejestracji wzoru uprawnionego. W związku z tym wzór uprawnionego nie posiada również cech indywidualnego charakteru będąc naśladownictwem wzoru K. B.. W odpowiedzi na sprzeciw W. N. uznał sprzeciw za bezzasadny wnosząc o jego oddalenie. Uprawniony rejestracji podkreślał, że sporny wzór nie był znany na polskim rynku przed datą zgłoszenia do rejestracji (6 grudnia 2006 r.) oraz nie jest naśladownictwem przeciwstawionego wzoru [...] ani innych wzorów wskazanych w sprzeciwie. W. N. wyjaśniał, że jego firma powstała w roku 1986 i posiada 60 praw z rejestracji wzorów przemysłowych w tym 40 z zakresu podstawek reklamowych. W 2005 r. W. N. i K. B. łączyły stosunki handlowe polegające na tym, że K. B. zamawiał i odbierał od W. N. produkowane przez niego podstawki reklamowe (bilonownice). Koncepcja i projekt prototypów tych podstawek były opracowaniami wspólnymi W. N. i K. B.. Jednakże K. B. bez wiedzy i zgody W. N. zgłosił do rejestracji we własnym imieniu wspólnie opracowaną serię wzorów przemysłowych (Bilonownice). Dokonując porównań obu wzorów przemysłowych W. N. stwierdził, że jego wzór wywołuje całkowicie odmienne ogólne wrażenie w odbiorze nie będąc naśladownictwem wzoru przeciwstawionego. Wobec uznania przez uprawnionego sprzeciwu za bezzasadny sprawa została przekazana do rozpatrzenia w postępowaniu spornym i po przeprowadzeniu rozpraw Urząd Patentowy wydał wymienioną na wstępie decyzję administracyjną. Zgodnie z opisem spornego wzoru jest on przeznaczony do umieszczania na nim pieniędzy w transakcjach handlowych oraz do prezentacji etykiet reklamowych umieszczanych we wzorze. Co do cech istotnych tego wzoru organ administracji odwołał się do opisu wzoru - str. 2 i 3 - wskazując na rysunki wzoru fig. 1-3. Przeciwstawiony wzór [...] jest przeznaczony do tych samych celów co wzór sporny. Odnosząc się do jego cech istotnych organ administracji odwołał się również do opisu wzoru na str. 3 ze wskazaniem na rysunku fig. 1-4 i fotografie. Organ stwierdził, że końcowym użytkownikiem obu wzorów jest klient wykładający pieniądze na te podstawki. Będzie więc widział oba wzory z perspektywy z góry. Zatem do oceny zdolności rejestracyjnej spornego wzoru najbardziej przydatne są fig. 1 i 2 spornego wzoru w relacji do fig. 1 i 2 wzoru przeciwstawionego. Wskazując na przepis art. 103 ust. 1 p.w.p. Urząd Patentowy stwierdził, że przeciwstawione wzory różnią się dwiema cechami: płytka do umieszczania pieniędzy w spornym wzorze jest płaska, a w przeciwstawionym wzorze jest wygięta do wnętrza podstawki, części tej płytki wystające poza obudowę w spornym wzorze mają kształt odcinków kół, a we wzorze przeciwstawionym mają kształt boków prostokąta. W związku z tymi ustaleniami organ administracji stwierdził, że stosownie do art. 103 ust. 1 w zw. z art. 102 ust. 1 p.w.p., zarzut braku nowości należało oddalić. Powołując się na orzeczenie Sądu Najwyższego Urząd Patentowy przeprowadził wywód o rozumieniu "zorientowanego użytkownika", "ogólnego wrażenia" i "zakresu swobody twórczej" dochodząc do wniosku, że zakres swobody twórczej w realizacji wzorów przemysłowych o przeznaczeniu takim, jak wzory przeciwstawione, jest dosyć wąski, uwarunkowany cechami funkcjonalnymi. Część górna bilonownic przeznaczona do podawania i odbierania pieniędzy może mieć kształt płaskiej płytki, jak w spornym wzorze, lub wklęsłej, jak we wzorze przeciwstawionym. Oba te kształty są uwarunkowane funkcjonalnością odbiory pieniędzy i jako cechy istotne przeciwstawionych wzorów wywołują odmienne ogólne wrażenie na zorientowanych użytkownikach. Stąd Urząd Patentowy wyprowadził wniosek o nietrafności zarzutu braku indywidualnego charakteru spornego wzoru. Co do innych materiałów przedłożonych przez wnioskodawcę i wniosku o przesłuchanie świadka, organ administracji uznał, że przeprowadzenie dowodu z tych materiałów i świadka było zbędne wobec istnienia dokumentacji z rejestracji obu wzorów i braku podstaw do przyjęcia interpretacji przepisów prawa przez świadka. Od decyzji K. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania (art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.) przez nieuwzględnienie całego materiału dowodowego z pominięciem wzorów [...] i [...], których zarzutu naśladownictwa skarżący nie wycofał i braku szczegółowego uzasadnienia decyzji oraz naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 103 ust. 1 w zw. z art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 i 2 w zw. z art. 102 ust. 1 i art. 106 ust. 1, art. 117 ust. 2 p.w.p.) przez przyjęcie, że sporny wzór ma cechy nowości i nie narusza dobrych obyczajów oraz praw osobistych i majątkowych skarżącego będąc naśladownictwem jego wzoru. W ocenie skarżącego Urząd Patentowy pominął w swoich rozważaniach zarzut naśladownictwa przez sporny wzór wzoru skarżącego oparty na przepisie art. 117 ust. 2 p.w.p. Skarżący podkreślał, że nigdy nie cofną zarzutu opartego na tym przepisie oraz to, że pomimo cofnięcia pełnomocnictwa rzecznikowi A. R. decyzja została doręczona tej osobie. Zdaniem skarżącego Urząd Patentowy zaniechał analizy cech istotnych wzorów przeciwstawionych na okoliczność nowości wzoru spornego, koncentrując się wyłącznie na kształcie płytki do odbioru pieniędzy. Kwestia ogólnego wrażenia wywoływanego przez oba wzory nie była przeanalizowana lecz zastąpiona obszernym cytatem wyroku Sądu Najwyższego. Natomiast w ocenie skarżącego nie wykazano dlaczego podobieństwa obu wzorów dla przeciętnego użytkownika mają stanowić różnice dla użytkownika zorientowanego. Dla skarżącego kształt elementów zewnętrznych widocznych po obu stronach wzorów – prostokątne podłużne boki zaokrąglone w widoku z góry – są cechą dominującą skopiowaną przez uprawnionego. Zatem wzór sporny nie został zbadany w stosunku do wzoru przeciwstawionego w ujęciu całościowym. Skarżący nie zgadzał się ze stwierdzeniem Urzędu Patentowego o wąskim zakresie swobody twórczej w konstruowaniu wzorów przemysłowych o przeznaczeniu takim jak wzory przeciwstawione. W jego ocenie komponowanie wzorów w oparciu o różne figury geometryczne powoduje szeroki zakres tej swobody twórczej. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 102, art. 103, art. 104 i art. 106 p.w.p. Ponieważ postępowanie administracyjne o unieważnienie spornego wzoru toczyło się w trybie art. 246 p.w.p., zatem zgodnie z tym przepisem Urząd Patentowy nie był obowiązany do badania interesu prawnego sprzeciwiającego, a jedynie do ustalenia, czy zachowano warunki z art. 246 p.w.p. do wniesienia sprzeciwu. W wyniku ustaleń organ administracji stwierdził, że wnioskujący o unieważnienie spornego wzoru przemysłowego wymagane warunki z tego przepisu zachował. Na wstępnie należało odnieść się do zarzutu pominięcia przez organ administracji części żądań skarżącego wywodzonych z art. 117 ust. 2 p.w.p. Zdaniem K. B. Urząd Patentowy bezzasadnie przyjął, że skarżący zrezygnował z tej podstawy prawnej. Należy przeto wskazać, że już na rozstawie w dniu 6 października 2009 r. pełnomocnik skarżącego zrezygnował z powoływania się na ten przepis, aczkolwiek sam wnioskodawca zarzut z wymienionego przepisu podtrzymał. Jednakże na rozprawie z dnia 29 kwietnia 2010 r. (bezpośrednio poprzedzającej wydanie decyzji) K. B. – już stawający osobiście, po cofnięciu pełnomocnictwa swojemu rzecznikowi patentowemu - jednoznacznie zrezygnował z tej podstawy prawnej w zakresie dochodzonego roszczenia. W tych okolicznościach Urząd Patentowy zasadnie uznał, że skarżący zrezygnował z wywodzenia zarzutów na podstawie przepisu art. 117 ust. 2 p.w.p. w związku z tym, zgodnie z art. 255 ust. 4 p.w.p., był związany podstawą prawną żądania podtrzymaną w toku postępowania administracyjnego. Zarzut doręczenia zaskarżonej decyzji administracyjnej rzecznikowi patentowemu, któremu skarżący wypowiedział pełnomocnictwo, był trafny. Jednakże zarzut ten nie spowodował takiego naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływa na wynik sprawy, bowiem doręczenie decyzji byłemu pełnomocnikowi nie uszczupliło praw skarżącego, także w zakresie terminowości złożenia skargi do Sądu. Skarżący nie wykazał także, jakie znaczenie procesowe mógł mieć (lub miał) ten błąd Urzędu Patentowego. Podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia przepisu art. 106 ust. 1 p.w.p. nie był trafny. Zgodnie z tym przepisem: praw z rejestracji nie udziela się na wzory przemysłowe, których wykorzystywanie byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami; korzystania z wzoru przemysłowego nie uważa się za sprzeczne z porządkiem publicznym tylko dlatego, że jest zabronione przez prawo. Przepis ten nie ma zastosowania do wzoru przemysłowego pt.: [...] służącego do podawania i odbioru pieniędzy przy dokonywaniu zakupów lub w innych czynnościach handlowych. Decydującym dla oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 106 ust. 1 p.w.p. jest odbiór społeczny wzoru, a więc jego postać, która może być nośnikiem treści powszechnie uznanych za niedopuszczalne w odczuciu społecznym. Klauzula generalna z art. 106 ust. 1 p.w.p. odnosząca się do porządku publicznego i sprzeczności z dobrymi obyczajami polega na naruszeniu ogólnie przyjętych norm moralnych i zwyczajowych, a także uczyć religijnych (M. du Vall, /w/ E. Niwińska, U. Romińska, M. Du Vall, Prawo, Warszawa 2008, s. 37). Omawiany wzór przemysłowy w swej postaci nie posiada żadnych cech, które można by uznać za naruszające porządek publiczny lub dobre obyczaje. Jest to zwykłe urządzenie służące do odbierania pieniędzy w transakcjach handlowych, natomiast treść wkładki reklamowej, która jest w nim umieszczana nie jest przedmiotem kwestionowanej rejestracji. Zgodnie z art. 102 ust. 1 p.w.p.: wzorem przemysłowym jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację. Cytowany przepis stanowi o nowości "postaci" i indywidualnym charakterze "postaci". Tak więc warunkiem koniecznym jest uznanie, że istnieje pewna postać wytworu kwalifikująca go jako wzór przemysłowy, a dopiero później można odnieść do tej (istniejącej) postaci przesłankę nowości i indywidualnego charakteru. Zgodnie natomiast z art. 103 ust. 1 p.w.p.: wzór przemysłowy uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, identyczny wzór nie został udostępniony publicznie przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób, z zastrzeżeniem ust. 2. Wzór uważa się za identyczny z udostępnionym publicznie także wówczas, gdy różni się od niego jedynie nieistotnymi szczegółami. Postać spornego wzoru przemysłowego, w ustaleniach poczynionych przez organ administracji została opisana jego cechami istotnymi, którymi jest to, że składa się on z części górnej i podwójnej części dolnej. Część dolna w widoku z góry ma kształt kwadratowy z zaokrąglonymi narożnikami i składa się z dwóch bliźniaczo podobnych i połączonych części, w których wykonano podłużne i płaskie zagłębienia prostokątne. W jednym z tych zagłębień od góry umieszczona jest część górna. Część górna ma postać płaskiej płytki szklanej w widoku z góry mającej kształt prostokąta, którego krótsze boki wystają i są zaokrąglone tworząc w widoku z góry kształty podobne do wystających obustronnie języczków. Część środkowa części dolnej składa się z bliźniaczo podobnych i połączonych ze sobą części stanowiąc przelotowy kwadratowy otwór, po którego po obu stronach na łącznikach osadzona jest część górna. W obu łącznikach wykonano otwory, w których osadzono wkręty łączące. Między płaską częścią górną i łącznikami usytuowana jest etykieta reklamowa. Krawędzie górnej i dolnej części są zaokrąglone, a krawędzie podłużnego zgłębienia wystają ponad część górną. Od spodu łączniki części górnej i dolnej mają cztery stopki. Urząd Patentowy porównał przeciwstawione wzory przemysłowe mając na względzie nowość i indywidualny charakter spornego wzoru. Odnosząc się do postaci wzoru skarżącego wskazał na fig. 1 – 4 zawarte na rysunkach tego wzoru w relacji do fig. 1 – 3 z rysunków wzoru spornego. Oceniając sporny wzór pod względem nowości i jego indywidualnego charakteru organ administracji przyjął, za istotne cechy obu postaci wzorów ten istotny ich element, który jest postrzegany przez przeciętnego użytkownika, tj. tę część wzorów, która służy do wymiany pieniędzy. W ocenie Sądu w składzie orzekającym analiza tych cech spornego wzoru dokonana przez Urząd Patentowy była trafna. Jak podkreślał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 maja 2008 r. wydanym w sprawie II GSK 232/08: "Wzór przemysłowy może być uznany za niespełniający wymagania nowości tylko wówczas, gdy różni się nieistotnymi szczegółami od wzoru wcześniejszego, a więc jeżeli nie ma indywidualnego charakteru. W takim przypadku nie jest możliwe dokonanie oceny nowości bez przeprowadzenia oceny indywidualnego charakteru tego wzoru. Badanie indywidualnego charakteru wzoru powinno być dokonane, z uwzględnieniem kryteriów określonych w art. 104 ust. 1 i 2 p.w.p., czyli ogólnego wrażenia, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku wzór przemysłowy w porównaniu z innym wzorem udostępnionym z datą wcześniejszą oraz zakresu swobody twórczej producenta wzoru przemysłowego". Dokonując zatem analizy cech istotnych przeciwstawionych wzorów przemysłowych Urząd Patentowy, z zastosowaniem przepisu art. 104 p.w.p., określił te cechy obu wzorów uzasadniając, z zachowanie kryteriów z art. 107 § 3 k.p.a., swoje stanowisko. Zdaniem Sądu organ administracji trafnie ocenił, że owymi cechami istotnymi określającym nowość i indywidualny charakter obu wzorów jest płytka i jej wygląd służąca do podawania/wymiany pieniędzy. Płytka ta we wzorze spornym jest płaska i w części wystającej ma kształt odcinków kół. Natomiast we wzorze skarżącego jest wklęsła, a jej wystające końce są proste (mają kształt boków prostokąta). Nie powinno więc budzić wątpliwości, że różnice pomiędzy przeciwstawionymi wzorami przemysłowymi pozwalały na stwierdzenie nowości wzoru spornego i jego indywidualnego charakteru. Zgodnie z powołanym już w wymienionym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego przepisem art. 104 p.w.p.: wzór przemysłowy odznacza się indywidualnym charakterem, jeżeli ogólne wrażenie, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo (§1). Natomiast przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego bierze się pod uwagę zakres swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru (§2). Gdy wygląd produktu jest ściśle związany z jego cechami użytkowymi, zakres swobody twórczej jest mały. Tam zaś, gdzie są małe możliwości dokonania zmian, relatywnie małe różnice będą wymagane w celu ustalenia indywidualnego charakteru wzoru. (J. Kępiński, Definicja wzoru przemysłowego oraz warunki jego ochrony, PUG nr 9/2007, s. 28-29). Taka sytuacja występuje np. we wzorach przemysłowych zwanych bilonownicami, dla których poziom indywidualnego charakteru jest uzależniony od rodzaju tego produktu, którego przeznaczenie decyduje także o zakresie swobody twórczej projektanta. Płytka do podawania/wymiany pieniędzy w tzw. bilonownicach może przybierać jedynie kształt płaski lub wklęsły, gdyż na przykład jej kształt wypukły będzie całkowicie nieprzydatny. Pieniądze kładzione na bilonownicę nie mogą się z niej zsuwać lecz powinny być łatwo odbieralne. W doktrynie prezentowane jest stanowisko, że zakres swobody twórczej jest ograniczony cechami funkcjonalnymi, konstrukcyjnymi, użytkowymi przedmiotu, jak i wcześniejszym wzornictwem, zasadami bezpieczeństwa (K. Wernicka, Nowość i indywidualny charakter wzoru przemysłowego w praktyce Urzędu ds. Harmonizacji Rynku Wewnętrznego, EPS, sierpień 2008, s.48). Zatem konstrukcja tej części spornego wzoru przemysłowego zasadniczo ograniczała swobodę twórczą jego autora decydując o indywidualnym charakterze wzoru. Jak podkreśla M. Późniak-Niedzielska "...kryterium indywidualnego charakteru bierze pod uwagę stopień swobody twórcy. (...) Narzucone projektantom cele i względy funkcjonalne, techniczne, a nawet handlowe ograniczają możliwości tworzenia indywidualnego kształtu przedmiotu, które zależą przecież od funkcji określonego produktu." (Maria Poźniak-Niedzielska, Ochrona wzorów przemysłowych, EPS styczeń 2007, s. 6). Jak wynika z ustaleń Urzędu Patentowego istotne cechy wzorów przeciwstawionych są łatwo dostrzegalne nie tylko przez przeciętnego ich użytkownika (osoby korzystającej z bilonownicy) lecz również, a nawet tym bardziej, przez użytkownika zorientowanego. Cechy te, jak podkreślał Urząd Patentowy nie ograniczają się jedynie da samego kształtu płytki (płaski i wklęsły) lecz również do widocznych ich zakończeń – w spornym wzorze mają one kształt odcinków kół, a we wzorze przeciwstawionym są proste, tak jak boki prostokąta, będąc jednocześnie widocznie wysunięte poza podstawkę, której to cech nie posiada sporny wzór. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że "zorientowany użytkownik", to nie jest użytkownik przeciętny ani znawca w danej dziedzinie. "Zorientowany użytkownik" to osoba, która używa w sposób stały danego produktu, nie jest to ani przeciętny konsument, ani przeciętny fachowiec, gdyż od "zorientowanego użytkownika" wymaga się pewnych kwalifikacji, wiedzy w dziedzinie, do której przynależy produkt (E. Nowińska, U. Promińska, M. du Vall, Prawo własności przemysłowej. Wyd. 4, Lexis Nexis, W-wa 2008, s. 98; J. Kępiński, tamże, s. 28; M. Poźniak-Niedzielska, tamże, s. 6, K. Wernicka, tamże, s.46-47). Można w związku z tym wyprowadzić stwierdzenie, że "zorientowanym użytkownikiem" będzie osoba, która poszukuje i dopiero zamierza bilonownicę ustawić w konkretnym miejscu przeznaczonym do wymiany pieniędzy. "Zorientowany użytkownik" ogląda cały produkt przed nabyciem, porównuje różne dostępne jego rodzaje, bierze go do ręki, patrzy z bliska i ocenia jego wygląd oraz funkcjonalność według własnych kryteriów, mając również na uwadze jego wzornictwo i estetyką wykonania. Nie można podzielić poglądu skarżącego, iż o indywidualnym charakterze przeciwstawionych wzorów przemysłowych decyduje wyłącznie kształt elementów zewnętrznych po obu stronach płytki do odbioru/wymiany pieniędzy oraz to, że kształt tych elementów jest cechą dominująca w tych wzorach. Przyjmując takie założenie skarżący dąży do nieuprawnionej tezy, że o nowości i indywidualnym charakterze wzoru ma zadecydować nie wygląd całości jego postaci, lecz jeden z elementów podobny w obu wzorach. Tymczasem, jak ustalił to organ administracji, ta część we wzorach przeciwstawionych jest stosunkowa najmniej istotna dla ich całościowego odbioru, w stosunku do tej części, która spełnia najistotniejszą funkcję wzorów (płytka do odbioru/wymiany pieniędzy). W ocenie Sądu orzekającego w sprawie Urząd Patentowy zasadnie ustalił, że ten element, w całościowej kompozycji obu wzorów, czynił sporny wzór nowym o indywidualnym charakterze. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.