VI SA/Wa 1669/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. A. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji nakładającej karę pieniężną i nałożenia kary pieniężnej za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Z. A., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji nakładającej karę pieniężną i nałożenia kary pieniężnej w wysokości 80000 złotych za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych. W treści skargi został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, że w związku z zapłatą nałożonej kary, skarżącemu może zostać wyrządzona znaczna szkoda majątkowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej cytowanej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dla wykazania powyższego nie jest wystarczający sam wywód strony dotyczący okoliczności uzasadniających wstrzymanie. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206, postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn. akt II GSK 5622/16). W orzecznictwie przyjmuje się, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (por. np. postanowienie NSA z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1054/12). Skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie powołał żadnych okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i nie przedstawił swojej aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej. Dla oceny przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest wystarczające jedynie hipotetyczne założenie, że skarżącemu może zostać wyrządzona znaczna szkoda majątkowa, bez konkretnego odniesienia się do jego aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej. Skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przedłożył jakichkolwiek dokumentów, które uwiarygadniałyby jego przypuszczenia. Nie zostały przedstawione też żadne informacje dotyczące aktualnej sytuacji finansowej skarżacego, co pozwoliłoby na ocenę, czy wykonanie zaskarżonej decyzji rzeczywiście skutkowałoby niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. W tym miejscu wskazać należy, że rolą sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń skarżącego. Wobec powyższego Sąd nie mógł dokonać oceny, jaki rzeczywisty wpływ na sytuację skarżącego będzie miało uiszczenie nałożonej zaskarżoną decyzją kary pieniężnej w wysokości 80000 zł. Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje więc za uwzględnienie. Jednocześnie podkreślić należy, iż kwestia prawidłowości nałożonej przez organ kary pieniężnej będzie badana na etapie merytorycznego rozpoznania skargi. Zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07 ustawodawca nie wiąże – choćby w najmniejszym stopniu – wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2011, s. 435). Dlatego też zawarte w skardze zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji nie mają wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.