VI SA/Wa 1680/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Tomasz Sałek po rozpoznaniu w dniu 14 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej p o s t a n a w i a: 1. zwolnić skarżącego P. K. od kosztów sądowych, 2. ustanowić dla skarżącego P. K. radcę prawnego. P. K. (dalej też jako skarżący) złożył w niniejszej sprawie na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Z informacji podanych przez skarżącego w formularzu oraz z nadesłanych dokumentów wynika, iż skarżący prowadzi gospodarstwo domowe razem z żoną oraz [...] synem i [...] córką. Miesięczny dochód netto skarżącego z tytułu zatrudnienia wynosi 2 376 złotych. Żona skarżącego jest osobą bezrobotną, która nie posiada prawa do zasiłku. Z wyciągu z rachunku bankowego skarżącego wynika, iż jedynym źródłem wpływów na rachunek jest jego wynagrodzenie. Zgodnie z oświadczeniem złożonym w formularzu skarżący nie posiada przedmiotów wartościowych ani oszczędności. Skarżący wskazał także szereg koniecznych miesięcznych wydatków, w tym między innymi na czynsz, czy ogrzewanie. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej też jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż zasadnym jest przyznanie skarżącemu prawa pomocy w żądanym zakresie. Skarżący prowadzi bowiem gospodarstwo domowe razem z żoną i dwójką dzieci, a łączny dochód czteroosobowej rodziny z tytułu wynagrodzenia otrzymywanego przez skarżącego kwota około 2 367 złotych. Istotnym jest przy tym, iż zarówno skarżący, jak i jego żona, nie posiadają na rachunkach bankowych żadnych wolnych środków, wydając właściwie całe wynagrodzenie skarżącego w miesięcznym okresie rozliczeniowym na bieżące wydatki. Skarżący nie dysponuje także oszczędnościami, które mógłby przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania sądowego. W tej sytuacji uznać należy, iż kwota uzyskiwana z tytułu wynagrodzenia przy uwzględnieniu skali wydatków wynikających z konieczności opłat rachunków, zakupu żywności i odzieży, a nadto utrzymania dwojga małych dzieci, nie pozwala skarżącemu na poniesienie przez skarżącego jakichkolwiek kosztów postępowania. W związku z powyższym, uznając za zasadne przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie go od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, w myśl art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.