VI SA/Wa 169/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant ref. staż. Alberta Dybowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2018 r. sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (zwany dalej GIJHARS/organem) decyzją z [...] listopada 2017 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (zwanej dalej stroną/skarżącą) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (zwanego dalej WIJH/organem I instancji) z [...] sierpnia 2017 r., nr [...] wymierzającej karę pieniężną za wprowadzenie do obrotu partii artykułu rolno-spożywczego o niewłaściwej jakości handlowej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ utrzymując w mocy zaskarżoną decyzje, działał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 21, 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1604 ze zm.) w związku z art. 3 pkt 5, art. 4 ust. 1, art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, art. 2 ust. 2 lit. j, art. 7 ust. 1. lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności (Dz. Urz. UE L 304 z 22.11.2011, str. 18-63, ze zm.), art. 8 ust. 1, art. 16, art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002, str. 1, ze zm.: Dz. Urz. Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463, ze zm.). Organ ustalił, że inspektorzy WIJH, przeprowadzili kontrolę jakości handlowej napojów bezalkoholowych w H. Sp. z o.o. Czynności kontrolne zostały opisane w protokole kontroli Nr [...] z [...] czerwca 2015 r. W toku kontroli pobrano urzędowe próbki wyrobu o nazwie "[...]. Bez dodatku substancji konserwujących" a’ 0,5 l, wielkość partii zabezpieczonej: 138 l (276 szt.), data produkcji [...] maja 2015 r., najlepiej spożyć przed końcem: 03/2016 r., nr partii [...], w celu sprawdzenia poprawności oznakowania oraz przeprowadzenia badań laboratoryjnych. Badania laboratoryjne przeprowadzone w: Centralnym Laboratorium GIJHARS w P. wykazały zawartość CO2 na poziomie 6,70 ± 0,40 g/l, podczas gdy zgodnie ze Specyfikacją produktu H. nr Ew: [...], wersja 10, z dnia [...] maja 2015 r., producent wskazał nasycenie (CO2) na poziomie 7,5 - 8,0 g/l, (sprawozdanie z badań z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...]). [...] WIJH wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wprowadzenia do obrotu opisanej partii artykułu rolno-spożywczego o niewłaściwej jakości handlowej. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z [...] sierpnia 2017 r. wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 30 000 zł. Strona wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, w którym zarzuciła naruszenie przez organ: art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez zinterpretowanie wątpliwości, co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej i uznanie, że zaniżona wartość dwutlenku węgla stanowi czyn o średnim stopniu szkodliwości, podczas gdy obniżona zawartość dwutlenku węgla wpływa jedynie na walory smakowe, które dla każdego konsumenta są oceniane indywidualnie i nie sposób ustalić obiektywnie, czy obniżenie zawartości dwutlenku węgla narusza interes konsumenta, czy wręcz przeciwnie jest korzystne dla konsumenta, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony i w konsekwencji doprowadziło do nałożenia przez organ kary znacznie zawyżonej; art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 3 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i oparcie zaskarżonej decyzji wyłącznie na podstawie jednostronnego uznania przez organ, że skoro odbiorcami kontrolowanych produktów była sieć "[...]" na terenie całego kraju, to do naruszenia dobra chronionego konsumenta doszło w stopniu bardzo dużym, podczas gdy organ nie przeprowadził w tym zakresie żadnego postępowania dowodowego, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony i w konsekwencji doprowadziło do nałożenia przez organ kary znacznie zawyżonej; art. 8 w zw. z art. 16 w zw. z art. 17 Rozporządzenia (WE) nr 178/2002 w zw. art. 77 § 1 w zw. z art. 7 § 1 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że skarżący swoim działaniem wprowadził w błąd konsumentów, oferując produkt o gorszych cechach i naruszając tym samym ich interes, podczas gdy deklarowane przez stronę skarżącą wartości nie były udostępnione do wiadomości konsumentów, a zatem nie mogły wprowadzić w błąd konsumenta, a twierdzenia o gorszych cechach produktu o zaniżonej wartości dwutlenku węgla nie znajdują uzasadnienia w żadnych z przeprowadzonych przez organ dowodach. art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego, tj. uznanie, iż nasycenie dwutlenku węgla w badanym produkcie było mocno zaniżone w stosunku do deklarowanych przez producenta wartości, podczas gdy badanie wykazało nasycenie dwutlenku węgla zaniżone o 0,8 g/l, przy niepewność pomiaru 0,4 g/l, co w sposób oczywisty nie może stanowić znacznego zaniżenia wartości nasycenia, przy deklarowanych wartościach 7,5-8,0 g/l; art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, tj. nie uwzględnienie przy wydaniu decyzji zasad proporcjonalności i równego traktowania, w zakresie wymierzenia kary, co doprowadziło do wymierzenia stronie rażąco wygórowanej kary pieniężnej, w porównaniu do kar wymierzanych przez organ w podobnych stanach faktycznych. Wskazując na powyższe wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i orzeczenie, co do istoty sprawy. GIJHARS rozpoznając ponownie sprawę stwierdził, że artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej jeżeli zostały określone w przepisach o jakości handlowej, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Powołując się na przepisy art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011wskazał, że informacje na temat żywności nie mogą wprowadzać w błąd w szczególności, co do właściwości środka spożywczego, co do jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. W związku z tym obowiązkiem producenta jest wprowadzanie do obrotu produktów oznakowanych w sposób rzetelny, czytelny i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa żywnościowego. Wskazał, że producent zadeklarował w Specyfikacji produktu [...] nr Ew: [...], wersja 10, z dnia [...] maja 2015 r., nasycenie produktu o nazwie "[...]. Bez dodatku substancji konserwujących" a' 0,5 l, dwutlenkiem węgla (CO2) na poziomie 7,5 - 8,0 g/l. Badania laboratoryjne wykazały nasycenie wyrobu dwutlenkiem węgla na poziomie 6.7 ± 0.4g/I, co wskazuje, że wyrób wprowadzony przez stronę do obrotu nie jest zgodny z dobrowolną deklaracją producenta i tym samym nie spełnia wymogów jakości handlowej. GIJHARS stwierdził, że zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. j rozporządzenia (UE) Nr 1169/2011 "etykietowanie" oznacza wszelkie napisy, dane szczegółowe, znaki handlowe, nazwy marek, ilustracje lub symbole odnoszące się do danego środka spożywczego i umieszczone na wszelkiego rodzaju opakowaniu, dokumencie, ulotce, etykiecie, opasce lub pierścieniu towarzyszącym takiej żywności lub odnoszącym się do niej. W związku z tym uznał, że Specyfikacja produktu H. nr Ew: [...], wersja 10, z dnia [...] maja 2015 r., jako wewnątrzzakładowy dokument opisujący wewnętrzne procedury, odnoszące się do nastawu i pomiaru CO2 podczas produkcji, stanowi deklarację jakościową producenta i tym samym jest elementem etykietowania produktu. Powołując się na przepis art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002, wskazał, że podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji. przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności oraz kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Wobec czego producent na każdym etapie produkcji winien zapewnić aby wytwarzane przez niego produkty były zgodne z wymaganiami prawa żywnościowego, w tym wymaganiami dotyczącymi znakowania poszczególnych artykułów rolno-spożywczych. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie producent zadeklarował, że wymogi jakościowe wyrobu są zgodnie ze Specyfikacją produktu H. nr Ew: [...], wersja 10, z dnia [...] maja 05.2015 r. (załącznik nr 4 do ww. protokołu z kontroli), zatem bezspornym jest fakt, że producent jest zobowiązany do zapewnienia jakości towaru zgodnie z jego dobrowolną deklaracją, w przeciwnym razie konsument nabył lub może nabyć towar o właściwościach nieodpowiadających tym, jakich według deklaracji producenta, mógł oczekiwać. Organ podniósł, że producent wskazując w deklaracji jakościowej, że nasycenie CO2 przedmiotowego napoju winno oscylować w granicach od 7,5 do 8,0g/l, sam ustalił sobie granicę dopuszczalnych odchyleń. W związku z powyższym tym bardziej przy takiej deklaracji winien dochować staranności, aby spełnić swą deklarację. Organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazujące, iż "Przepisy w zakresie oznakowania dotyczą wszelkich dokumentów towarzyszących lub odnoszących się do środka spożywczego (m.in. specyfikacje, normy zakładowe, karty produktu, deklaracje producenta), które zawierają informacje na temat danego środka spożywczego.". Zdaniem organu konsument ma prawo nabywać produkty zgodnie z własnymi oczekiwaniami, świadomie wybierając artykuły o pożądanych przez niego cechach jakościowych i przekonany o ich właściwości. W ocenie organu kontrola jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych ma na celu sprawdzenie, czy artykuły rolno-spożywcze spełniają wymagania w zakresie jakości handlowej oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeśli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta (art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych). Odwołując się to treści art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 wskazał, że prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Ma na celu zapobieganie oszukańczym lub podstępnym praktykom; fałszowaniu żywności, oraz wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzać konsumenta w błąd. Wskazując na przepis art. 16 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 podkreślił, że bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych przepisów prawa żywnościowego, etykietowanie, reklama i prezentacja żywności lub pasz z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie może wprowadzać konsumentów w błąd. Zdaniem organu przepisy prawa żywnościowego sprzeciwiają się każdej praktyce, m.in. dotyczącej znakowania artykułów rolno-spożywczych, mogącej w jakikolwiek sposób wprowadzić w błąd konsumenta. W ocenie Głównego Inspektora organ I instancji oceniając stopień szkodliwości czynu słusznie wskazał, iż w przypadku tego rodzaju wady trudno jest oszacować stopień szkodliwości czynu z uwagi na fakt, że dla jednego konsumenta napój który ma mniejszą zawartość gazu będzie smaczniejszy dla drugiego wręcz będzie nie do wypicia. Jego zdaniem konsument podejmując decyzję o zakupie ww. produktu mógł się kierować w szczególności znaną marką "H.", która w ocenie konsumenta powinna zapewnić odpowiedni poziom jakości. Organ stwierdził, że przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy wzięto pod uwagę dotychczasową działalność podmiotu oraz to, że nie była to pierwsza kontrola w trakcie której stwierdzono niewłaściwą jakość wprowadzanych przez stronę do obrotu artykułów rolno-spożywczych. Podniósł, że wymierzona kara pieniężna w wysokości 30 000 złotych, stanowi 28,4% wartości partii oraz 0,6% kary maksymalnej, o której mowa w art. 40a ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o jakości handlowej. Organ biorąc pod uwagę nieprawidłowości stwierdzone w toku działań kontrolnych przeprowadzonych u strony, które świadczącą o niewłaściwej jakości handlowej przedmiotowej partii wyrobu, jej wartość tj.: 105 775 zł oraz wielkość przychodu podmiotu uzyskanego przez stronę w 2016 r., tj. 282 021 027,27 zł, uznał, że wymierzona przez organ I instancji kara pieniężna w wysokości 30 000 zł jest adekwatna do stopnia szkodliwości czynu, zakresu naruszenia oraz pozostaje w możliwościach finansowych spółki. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, zarzucając: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 8 w zw. z art. 16 w zw. z art. 17 Rozporządzenia (WE) nr 178/2002 poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że skarżąca swoim działaniem wprowadziła w błąd konsumentów, oferując produkt o gorszych cechach i naruszając tym samym ich interes, podczas gdy deklarowane przez skarżącą wartości nie były udostępnianie do wiadomości konsumentów, a zatem nie mogły wprowadzać w błąd konsumenta, a twierdzenia o gorszych cechach produktu z powodu zaniżonej wartości dwutlenku węgla nie znajdują uzasadnienia w żadnym z przeprowadzonych przez organ dowodów; - art. 8 Rozporządzenia (WE) nr 178/2002 poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że producent wprowadził konsumenta w błąd oferując produkt o niższych wartościach niż zadeklarowane, pomimo faktu, że deklaracja stanowi akt wewnątrzzakładowy, który nie jest udostępniany osobom trzecim w tym konsumentom, jednak konsument ma prawo do wyboru konkretnej marki wyrobu o niezmiennych i powtarzalnych wartościach fizykochemicznych, podczas gdy wartości deklarowane przez producenta mogą być przez niego zmieniane bez konieczności informowania o tym fakcie konsumenta, zatem zgodnie z argumentacją organu, konsument byłby wprowadzany w błąd również przy prawidłowej zmianie parametrów przez producenta; 2. Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: - art. 7 w zw. art. 77 § 4 k.p.a. poprzez nie zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i uznanie za fakt powszechnie znany, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia interesu bardzo dużej liczby konsumentów, wyłącznie na podstawie uznania, że sieć [...] posiada swoje sklepy na terenie całego kraju i w konsekwencji uznania stopnia zakresu naruszenia jako znacznego oraz nieprzeprowadzenia żadnego dowodu w tym zakresie; - art. 77 § 4 k.p.a. poprzez błędne uznanie za fakt powszechnie znany, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów w stopniu znacznym, z uwagi na naruszenie zarówno przepisów ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych jak i przepisów prawa unijnego, podczas gdy sama ilość naruszonych przepisów nie może być podstawą do określenia zakresu naruszenia; - art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 40a ust. 1 pkt 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności nie ustalenie, przy ocenie stopnia naruszenia okoliczności stopnia zawinienia skarżącej przy określeniu wysokości kary; - art. 77 § 2 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia dowodu potwierdzającego, że zaniżenie nasycenia dwutlenkiem węgla badanego produktu było odczuwalne przez konsumenta, przez co organ błędnie uznał, iż konsument został wprowadzony w błąd a w konsekwencji określił stopień naruszenia jako średni; - art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego tj., uznania stopnia szkodliwości czynu jako średniego, z uwagi na okoliczności, iż konsument ma prawo oczekiwać, że parametry produktu będą niezmienione co daje konsumentom gwarancję otrzymania produktu odpowiedniej jakości, podczas gdy organ nie ustalił, czy obniżenie nasycenia dwutlenku węgla mogło być odczuwalne przez konsumenta, w sytuacji gdy różnica jaka może wystąpić w nasyceniu, podana przez producenta wynosi 0,5 g/l, tj. 6,67%, a wg pomiarów, wartość ta została zaniżona o 10,6 %, przy czym margines błędu w dokonanych przez organ pomiarach wynosi 0,4 g/l tj. 5, 33 %; - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i błędne określenie stopnia szkodliwości jako średniego oraz zakresu naruszenia jako znacznego, a w konsekwencji nałożenie na producenta kary znacznie zawyżonej. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z [...] listopada 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji wymierzającą skarżącej karę pieniężną za wprowadzenie do obrotu partii artykułu rolno-spożywczego o niewłaściwej jakości handlowej. Sąd stwierdza, że analiza materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie potwierdza, że wprowadzany do obrotu przez skarżącą produkt ("[...] Bez dodatku substancji konserwujących" - wskazana partia) nie spełniał wymagań w zakresie jakości handlowej. Specyfikacja produktu H. nr Ew: [...], wersja 10, z dnia [...] maja 2015 r., jako wewnątrzzakładowy dokument opisujący wewnętrzne procedury, odnoszące się do nastawu i pomiaru CO2 podczas produkcji, stanowi deklarację jakościową producenta i tym samym jest elementem etykietowania produktu. Sąd stwierdza, że stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie producent zadeklarował w Specyfikacji produktu H. nr Ew: [...], wersja 10, z dnia [...] maja 2015 r., nasycenie przedmiotowego produktu ("[...]. Bez dodatku substancji konserwujących" - wskazana partia), dwutlenkiem węgla (CO2) na poziomie 7,5 - 8,0 g/l. Badania laboratoryjne natomiast, wykazały nasycenie wyrobu dwutlenkiem węgla na poziomie 6,7 ± 0,4g/l, co dowodzi, iż wyrób wprowadzony przez stronę do obrotu nie był zgodny z dobrowolną deklaracją producenta i tym samym nie spełniał wymogów jakości handlowej. Skarżąca w toku postępowania administracyjnego podniosła wprawdzie, iż organ I instancji błędnie uznał, iż Specyfikacja produktu H. nr Ew: [...], wersja 10, z dnia [...] maja 2015 r., jako wewnątrzzakładowy dokument opisujący wewnętrzne procedury, odnoszące się do nastawu i pomiaru CO2 podczas produkcji, stanowi deklarację jakościową producenta i tym samym element etykietowania produktu. Trudno jednak zgodzić się z ww. twierdzeniem strony skarżącej. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 2 lit. j rozporządzenia (UE) Nr 1169/2011 "etykietowanie" oznacza wszelkie napisy, dane szczegółowe, znaki handlowe, nazwy marek, ilustracje lub symbole odnoszące się do danego środka spożywczego i umieszczone na wszelkiego rodzaju opakowaniu, dokumencie, ulotce, etykiecie, opasce lub pierścieniu towarzyszącym takiej żywności lub odnoszącym się do niej. W związku z powyższym Sąd podziela stanowisko organu administracji wskazujące, iż Specyfikacja produktu H. nr Ew: [...], wersja 10, z dnia [...] maja 2015 r., jako wewnątrzzakładowy dokument opisujący wewnętrzne procedury, odnoszące się do nastawu i pomiaru CO2 podczas produkcji, stanowi deklarację jakościową producenta i tym samym jest elementem etykietowania produktu. Sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie producent zadeklarował, iż wymogi jakościowe wyrobu są zgodne ze Specyfikacją produktu H. nr Ew: [...], wersja 10, z dnia [...] maja 2015 r., zatem bezspornym jest fakt, że producent był zobowiązany do zapewnienia jakości towaru zgodnie z jego dobrowolną deklaracją, w przeciwnym razie konsument nabył lub mógł nabyć towar o właściwościach nieodpowiadających tym, jakich według deklaracji producenta, mógł oczekiwać. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowo-administracyjnym iż: "Przepisy w zakresie oznakowania dotyczą wszelkich dokumentów towarzyszących lub odnoszących się do środka spożywczego (m.in. specyfikacje, normy zakładowe, karty produktu, deklaracje producenta), które zawierają informacje na temat danego środka spożywczego" (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 marca 2015 r., VI SA/Wa 2815/14). Odnośnie powyższego należy stwierdzić, że konsument ma prawo oczekiwać, iż nabywany przez niego produkt spełnia wymagania zadeklarowane przez producenta. Każde odchylenie od jakości deklarowanej dla danego artykułu jest wadą towaru i narusza interes konsumenta, także wtedy, gdy producent zadeklarował dodatkowe parametry fizyko-chemiczne określone w Specyfikacji produktu, pomimo, że ich spełnienie dla napojów gazowanych nie jest wymagane w normach jakości handlowej ujętych w przepisach prawa. Sąd podziela stanowisko organu administracji, że celem prawa żywnościowego, obok ochrony zdrowia i życia ludzi, jest ochrona interesów konsumentów, z uwzględnieniem uczciwych praktyk w handlu żywnością. Należy podkreślić, że środki spożywcze wprowadzane do obrotu handlowego winny spełniać wymagania jakości handlowej określonej w przepisach prawa żywnościowego. To na producencie spoczywa obowiązek zapewnienia właściwego nasycenia napoju dwutlenkiem węgla zgodnie z jego dobrowolną deklaracją. W niniejszej sprawie tak się jednak nie stało. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.