VI SA/Wa 1692/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddalono skargę w całości Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - dalej: "k.p.a.") oraz art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1099 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J. N. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] o skreśleniu skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu 2 maja 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wydał skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Wyrokiem z dnia 17 września 2013 r., wydanym w sprawie sygn. akt [...] , Sąd Rejonowy P - [...] w P. uznał skarżącego J. N. za winnego zarzucanego mu czynu, tj. występku z art. 178a § 1 k.k. (prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości - przestępstwo popełnione z winy umyślnej) i wymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując go jednocześnie do wykonania pracy na cele społeczne. Powyższy wyrok sądu karnego uprawomocnił się dnia 25 września 2013 r. Po otrzymaniu z Sądu informacji o wskazanym powyżej wyroku, Komendant Wojewódzki Policji w Ł. pismem z dnia 11 grudnia 2013 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej I stopnia i zabezpieczenia technicznego I stopnia. Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. umorzył postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej I stopnia z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że postępowanie należy umorzyć, albowiem z dniem 1 stycznia 2015 r. weszły w życie nowe przepisy ustawy o ochronie osób i mienia. Pismem z dnia 4 września 2014 r. skarżący został zawiadomiony przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. o wszczęciu postępowania w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Jednocześnie, pismem z dnia 4 września 2014 r. skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień wynikających z dopuszczenia do posiadania broni w celu ochrony osób i mienia. Z kolei pismem z dnia 23 października 2014 r. organ pierwszej instancji zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego. W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego Komendant Wojewódzki Policji w Ł. , działając na podstawie art.18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 576) oraz art. 268a k.p.a., decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] , cofnął skarżącemu uprawnienia wynikające z dopuszczenia do posiadania broni w celu ochrony osób i mienia z uwagi na skazanie skarżącego prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne (vide: wyrok Sądu Rejonowego P - [...] w P. z dnia 17 września 2013 r., sygn. akt [...] ). Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] , Komendant Wojewódzki Policji w Ł. , działając na podstawie art. 29 ust. 7 pkt 1 oraz ust. 8 i ust. 9 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia oraz art. 268a k.p.a., skreślił skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że powyższe rozstrzygnięcie stanowi następstwo uzyskania informacji o skazaniu skarżącego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego P - [...] w P. z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt [...] , za przestępstwo umyślne. Z kolei decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] , Komendant Wojewódzki Policji w Ł. , działając na podstawie art. 29 ust. 6 pkt 1 oraz ust. 8 i ust. 9 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia oraz art. 268a k.p.a., skreślił skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że powyższe rozstrzygnięcie stanowi następstwo uzyskania informacji o skazaniu skarżącego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego P - [...] w P. z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt [...] , za przestępstwo umyślne. Jednym pismem z dnia 3 lutego 2015 r. strona skarżąca, reprezentowana przez adwokata, wniosła odwołanie od: 1) decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej; 2) decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 21 stycznia 2015 r. w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej; 3) decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień wynikających z dopuszczenia do posiadania broni w celu ochrony osób i mienia; 4) decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego. Wnosząc o uchylenie spornych decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie temu organowi wskazanych powyżej spraw do ponownego rozpoznania, skarżący zarzucił zaskarżonym decyzjom obrazę przepisów prawa procesowego, w tym: 1) naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. - poprzez wydanie zaskarżonych decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 2) rażące naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na jego wynik, a mianowicie art. 110 k.p.a. - polegające na wydaniu w tym samym postępowaniu zaskarżonych decyzji, w sytuacji, w której postępowanie to uległo zakończeniu przeszło pół roku wcześniej na skutek wydania ostatecznej decyzji z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie umorzenia postępowania prowadzonego pod sygn. [...] , w wyniku czego organ pozostawał związany przedmiotową decyzją kończącą postępowanie w sprawie nawet w sytuacji, w której umorzenie postępowania nakazywały przepisy przejściowe; 3) naruszenie art. 145 k.p.a., art. 147 k.p.a. i art. 149 k.p.a. - poprzez brak przeprowadzenia procedury wznowienia postępowania, które w zaistniałym przypadku mogło być jedyną podstawą wzruszenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną i zastąpienia tej procedury wszczęciem trzech kolejnych postępowań prowadzonych pod tą samą sygnaturą i zakończenia ich wydaniem decyzji, 4) naruszenie art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a., tj. zasady legalizmu, zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa. W uzasadnieniu odwołania skarżący stwierdził m.in., że decyzja o skreśleniu go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej została wydana w sprawie uprzednio już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, tj. decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] marca 2014 r. umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Ponadto, skarżący zarzucił, że wydając sporną decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r., organ pierwszej instancji naruszył zasadę trwałości decyzji ostatecznej, albowiem w tej samej sprawie, tj. tożsamej zarówno pod względem przedmiotowym jak i podmiotowym, wydał najpierw decyzję nie merytoryczną (umarzającą postępowanie), a następnie w wyniku ponownego wszczęcia postępowania w tej sprawie, w trybie zwykłym wydał decyzję merytoryczną skreślającą stronę z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Skarżący podkreślił, że organ administracji, wydając decyzję w sprawie, jest nią związany od momentu wejścia jej do obrotu prawnego, tj. od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia (art. 110 k.p.a.). Oznacza to, jak stwierdził skarżący, że organ jest związany dokonaną w decyzji oceną prawną, a dotyczy to wszystkich elementów sprawy administracyjnej. W tej sytuacji, skarżący uznał, że dokonanie oceny co do bezprzedmiotowości postępowania wiązało w tej sprawie organ pierwszej instancji. Skarżący uznał, że od tej oceny prawnej organ mógł uchylić się, ale tylko w trybie przewidzianym przepisami prawa. Powołując się na przepis art. 16 § 1 k.p.a., skarżący wskazał, że podważenie decyzji ostatecznych może nastąpić tylko w trybie uchylenia lub zmiany takich decyzji, stwierdzenia ich nieważności oraz wznowienia postępowania, i to tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie. Ponadto, strona skarżąca wskazała na wątpliwość w zakresie legalności wydania kilku decyzji w tym samym postępowaniu. W wyniku rozpoznania odwołania Główny Komendant Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W uzasadnieniu decyzji Główny Komendant Policji stwierdził, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - powyższa decyzja organu pierwszej instancji nie została wydana w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Organ odwoławczy zauważył bowiem, że umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia (co miało miejsce w przypadku wydania wobec strony skarżącej decyzji z dnia [...] marca 2014 r.) stanowiło zakończenie postępowania w danej instancji w indywidualnej sprawie bez jej merytorycznego rozstrzygnięcia, a więc orzeczenia co do jej istoty. Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, że decyzja z dnia [...] marca 2014 r. nie jest tożsama przedmiotowo z zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., bowiem dotyczyła ona postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej I stopnia, które zostało wszczęte i toczyło się w okresie przed zmianą przepisów ustawy dotyczącej ochrony osób i mienia i które - stosownie do dyspozycji art. 39 ust. 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz. U. z 2013, poz. 829) - zostało umorzone, gdyż przepis ten stanowił, iż postępowania w sprawie wydania, odmowy wydania, zawieszenia lub cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej lub licencji pracownika zabezpieczenia technicznego wszczęte i niezakończone do dnia 1 stycznia 2014 r. umarza się). Organ odwoławczy wskazał ponadto, że Komendant Wojewódzki Policji w Ł. , wydając w 2014 r. decyzję o umorzeniu postępowania, nie załatwił tej sprawy co do istoty, bowiem decyzja o umorzeniu postępowania jest decyzją o znaczeniu czysto procesowym oraz formalnym i kończy sprawę w danej instancji w inny sposób, niż poprzez jej rozstrzygnięcie co do istoty w całości lub części. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nie została rozstrzygnięta kwestia materialnoprawnych uprawnień i obowiązków strony skarżącej wynikających z wpisania jej w dniu 28 marca 2014 r. na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, gdyż organ pierwszej instancji - mając na uwadze dyspozycję art. 39 ust. 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów - umorzył postępowanie w sprawie cofnięcia mu licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Mając na względzie powyższe, Komendant Główny Policji stwierdził, że w dniu wydania przez organ pierwszej instancji decyzji o skreśleniu skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w obrocie prawnym nie funkcjonowała decyzja rozstrzygająca sprawę skarżącego w sposób ostateczny. W tej sytuacji, jak uznał organ odwoławczy, wszczęcie przez organ pierwszej instancji postępowania w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, a następnie rozstrzygnięcie sprawy co do meritum było dopuszczalne. Organ odwoławczy, powołując się na treść przepisu art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - stwierdził, że przesłanką skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej jest skazanie pracownika ochrony za popełnienie przestępstwa umyślnego. Zdaniem organu odwoławczego, do oceny zatem, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do skreślenia osoby z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, wystarczy ustalenie przez organ Policji, że dana osoba została prawomocnie skazana za popełnienie przestępstwa umyślnego. Wobec powyższego, Komendant Główny Policji stwierdził, że osoby spełniające wskazaną przesłankę należy obligatoryjnie skreślić z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Organ podkreślił jednocześnie, że w takich przypadkach ustawodawca przyznał bezwzględny prymat interesowi społecznemu nad słusznym interesem obywatela (art. 7 k.p.a.). W tej sytuacji, organ odwoławczy uznał, że skoro ustalono, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego P. - [...] w P. , VIII Wydział Karny z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt [...] , skarżący został skazany z art. 178a § 1 k.k., organy Policji były zobowiązane do wydania decyzji w sprawie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Organ odwoławczy zauważył bowiem, że ustawodawca nie przewidział możliwości, aby pracownik ochrony fizycznej, którego skazano za przestępstwo umyślne, nie został skreślony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Ustosunkowując się do zarzutów naruszenia przez organ pierwszej instancji szeregu zasad procedury administracyjnej, Komendant Główny Policji stwierdził, że Komendant Wojewódzki Policji nie dopuścił się jakiejkolwiek istotnej obrazy przepisów postępowania w sposób, który uzasadniałby uchylenie spornej decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. Ponadto, oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, Komendant Główny Policji uznał, że jest on wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Jednocześnie, mając na uwadze zarzuty dotyczące naruszenia przepisu art. 6 k.p.a., organ odwoławczy stwierdził, że - wbrew stanowisku strony skarżącej - przy wydaniu spornej decyzji nie doszło do jego naruszenia, albowiem organ pierwszej instancji, zgodnie ze swoją kompetencją miejscową i rzeczową, dokonał rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, działając na podstawie regulacji prawa materialnego (ustawy o ochronie osób i mienia), stanowiących podstawę prawną decyzji, jak również właściwie zastosował przepisy regulujące postępowanie administracyjne. W konsekwencji, organ odwoławczy uznał, że Komendant Wojewódzki Policji działał na podstawie i w granicach obowiązującego prawa, dokonując przy tym prawidłowych ustaleń w sprawie, co świadczy o braku zasadności zarzutu naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Ustosunkowując się z kolei do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów art. 145 k.p.a., art. 147 k.p.a., art. 149 k.p.a., a także art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., organ odwoławczy zauważył, iż wskazane regulacje prawne dotyczą trybów nadzwyczajnych, gdy tymczasem sprawa skarżącego była procedowana w trybie zwykłym. Pismem z dnia 3 lutego 2015 r. skarżący J.N. , reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę m. in. na decyzję Głównego Komendanta Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. - poprzez wydanie zaskarżonych decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 2) rażące naruszenie przepisu art. 110 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik postępowania administracyjnego - poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w sytuacji, w której postępowanie to uległo zakończeniu na skutek wydania ostatecznej decyzji z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie umorzenia postępowania prowadzonego pod sygn. [...] , w wyniku czego organ pozostawał związany przedmiotową decyzją kończącą postępowanie w sprawie nawet w sytuacji, w której umorzenie postępowania nakazywały przepisy przejściowe; 3) naruszenie przepisów art. 145 k.p.a., art. 147 k.p.a. i art. 149 k.p.a. - poprzez brak przeprowadzenia procedury wznowienia postępowania, które w zaistniałym przypadku mogło stanowić jedyną podstawą wzruszenia sprawy zakończonej wcześniej decyzją ostateczną oraz zastąpienie owej procedury wszczęciem trzech kolejnych postępowań prowadzonych pod tą samą sygnaturą i zakończonych wydaniem spornych decyzji; 4) naruszenie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. i art. 137 k.p.a. - poprzez umorzenie postępowania odwoławczego w zakresie jednej z tożsamych decyzji wydanych w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, choć postępowanie odwoławcze w powyższym przedmiocie nie stało się bezprzedmiotowe na datę wydania decyzji nr EAI-398/137/15, a w obrocie prawnym funkcjonowały wówczas dwie tożsame decyzje administracyjne; 5) naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 157 § 1 i 2 k.p.a. i art. 158 § 1 k.p.a. - poprzez wszczęcie z urzędu i przeprowadzenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, w czasie, gdy co do tej samej decyzji toczyło się postępowanie odwoławcze; 6) naruszenie przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a., tj. zasady legalizmu, zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził m.in., że postępowanie w sprawie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej zakończyło się decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] marca 2014 r. o umorzeniu postępowania prowadzonego pod sygn. [...] . Skarżący zauważył, że przedmiotem sprawy administracyjnej zakończonej wspomnianą wyżej decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] marca 2014 r. była kwestia konsekwencji administracyjnych wynikających z wydanego przeciwko skarżącemu prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo popełnione umyślnie, w kontekście posiadanych uprawnień zawodowych (pracownika ochrony fizycznej). Zdaniem strony skarżącej, organ pierwszej instancji, wszczynając wówczas to postępowanie, kierował się wyrokiem Sądu Rejonowego P - [...] w P. z dnia 17 września 2012 r. wydanym w sprawie sygn. akt [...] . Skarżący podniósł, iż w ten sam sposób został określony przedmiot trzech spraw prowadzonych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. od września i października 2014 roku. Zdaniem skarżącego, identyczny był również materiał dowodowy we wszystkich czterech postępowaniach (istotę owego materiału stanowił wskazany powyżej wyrok skazujący Sądu Rejonowego P. - [...] w P. ). Powołując się na unormowania prawne zawarte w przepisach art. 104 § 2 k.p.a., a także art. 16 § 1 k.p.a. i art. 110 k.p.a., skarżący stwierdził, że trwałość decyzji ostatecznej o umorzeniu postępowania korzysta z tej samej ochrony, jak trwałość każdej innej decyzji ostatecznej. W tej sytuacji, skarżący uznał zatem, że wzruszenie decyzji umarzającej postępowanie mogło nastąpić jedynie w jednym z nadzwyczajnych trybów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Skarżący zauważył jednak, że w rozpatrywanej sprawie żaden z nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2014 r. nie został wszczęty. Zdaniem strony skarżącej, pomimo owego błędu proceduralnego, organ prowadzący postępowanie w sprawie dotyczącej konsekwencji administracyjnych wynikających ze skazania skarżącego za popełnienie przestępstwa umyślnego wszczął - pod sygnaturą zakończonego już prawomocnie postępowania - kolejne trzy postępowania administracyjne, pomijając przy tym fakt, że sprawa ta została już zakończona. Tym samym, skarżący zarzucił, iż organ Policji naruszył w sposób rażący przepis art. 110 k.p.a. (zasada związania organu wydaną decyzją) oraz przepis art. 16 k.p.a. (zasada trwałości decyzji ostatecznych), albowiem - pomimo wydania w dniu [...] marca 2014 r. ostatecznej decyzji umarzającej postępowanie - wydał następnie w dniach [...] i [...] stycznia 2015 r. trzy kolejne decyzje w tym samym przedmiocie. Skarżący uznał jednocześnie, że - wbrew stanowisku organu odwoławczego - dla oceny prawidłowości działania Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. nie ma znaczenia, czy decyzja tego organu z dnia [...] marca 2014 r. była decyzją merytoryczną, czy też w inny sposób kończyła postępowanie. Tym samym, zdaniem skarżącego, Komendant Główny Policji błędnie wskazał, że z uwagi na uprzednie "niemerytoryczne" umorzenie postępowania nie mamy do czynienia z uprzednim rozstrzygnięciem sprawy inną decyzją ostateczną. Ponadto, strona skarżąca podkreśliła, że zgodnie z art. 110 k.p.a. organ związany jest wydaną przez siebie decyzją niezależnie od tego, czy jest ona prawidłowa, czy też nie, zaś jedyną możliwością, jaką dysponuje organ w przypadku dostrzeżenia wadliwości wydanego przez siebie aktu, jest skorzystanie z jednego z nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji ostatecznej. Powołując się na stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1998 r. (sygn. akt III SA 103/97, OSP z 1999 r., Nr 1, poz. 19 z glosą aprobującą prof. B. Adamiak, s. 50) oraz w wyroku z dnia 30 listopada 2011 r. (sygn. akt II GSK 1146/10), skarżący podkreślił, że decyzja rozstrzygająca co do istoty sprawę, w której decyzją ostateczną umorzono postępowanie jest nieważna (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Zdaniem skarżącego, taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, albowiem elementy uprzednio wydanej decyzji, tj. decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] marca 2014 r. (umarzającej postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej I stopnia) oraz spornej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] stycznia 2015 r. (o skreśleniu skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej) nie zmieniły się i są tożsame (stroną nadal pozostaje skarżący, zaś obie decyzje dotyczą określenia tych samym obowiązków w ramach sprawy administracyjnej). Podsumowując, strona skarżąca uznała, że skoro organ administracji, wydając decyzję w sprawie, jest nią związany od momentu wejścia jej do obrotu prawnego, tj. od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia (art. 110 k.p.a.), to w konsekwencji oznacza to, że jest związany dokonaną oceną prawną w decyzji, a dotyczy to wszystkich elementów sprawy administracyjnej. Dokonanie zatem oceny co do bezprzedmiotowości postępowania wiąże organ. Skarżący uznał, że od tej oceny prawnej organ może uchylić się tylko w trybie przewidzianym przepisami prawa (art. 16 § 1 k.p.a.). W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia przez organ spornej czynności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a."). W świetle powyższego, należy stwierdzić, że analizowana pod tym kątem skarga J. N. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej - nie naruszył obowiązujących przepisów prawa. Zdaniem Sądu, organy Policji obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, nie dopuściły się naruszenia zarówno przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności powołanych przez stronę skarżącą przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., jak również przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia. Wbrew zarzutom strony skarżącej, organy Policji nie dopuściły się także jakiejkolwiek obrazy przepisów art. 145 k.p.a., art. 147 k.p.a. i art. 149 k.p.a., jak również art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W działaniu organów administracji publicznej, wydających wskazane powyżej decyzje, Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Ponadto, Sąd uznał, że w uzasadnieniu obu spornych rozstrzygnięć organów Policji wyjaśnione zostały w sposób dostatecznie jasny motywy ich podjęcia, zaś przytoczona w tym zakresie argumentacja jest wyczerpująca i w pełni odnosząca się do stanowiska strony skarżącej. Przechodząc do oceny legalności obu spornych rozstrzygnięć organów Policji, należy zauważyć na wstępie, iż wydając wskazane powyżej decyzje w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, organy te związane były rygorami procedury administracyjnej określającej ich obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Nie ulega wątpliwości, że związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że organy Policji, rozstrzygając w niniejszej sprawie, były obowiązane m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa i stosowanego przez nie prawa (art. 8 k.p.a.), z której to zasady wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Realizując wspomnianą zasadę, organ administracji publicznej obowiązany jest przede wszystkim do ścisłego przestrzegania prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń strony skarżącej oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu wspomnianej wyżej strony postepowania administracyjnego. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Należy zauważyć jednocześnie, że z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a. i uzupełnionej w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. - wynika, iż co do zasady to organ administracji publicznej zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. W niniejszej sprawie podstawą rozstrzygania zarówno przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. , jak i Komendanta Głównego Policji był przede wszystkim przepis art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, z którego jednoznacznie wynika, że pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w przypadku, gdy pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo. Sąd stwierdził, że z akt niniejszej sprawy w sposób bezsporny wynika, że prawomocnym wyrokiem z dnia 17 września 2013 r., sygn. akt [...] , Sąd Rejonowy P - [...] w P. uznał skarżącego J. N. za winnego zarzucanego mu czynu, tj. występku z art. 178a § 1 k.k. (prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości, a więc przestępstwo popełnione z winy umyślnej) i wymierzył mu za to karę 4 (czterech) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując go jednocześnie do wykonania pracy na cele społeczne. Mając na względzie powyższe, uznać należy, iż w przypadku objętym stanem faktycznym niniejszej sprawy, została spełniona ustawowa przesłanka warunkująca skreślenie skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, a więc działanie organów Policji obu instancji - polegające na skreśleniu skarżącego ze wspomnianej wyżej listy - było w pełni zasadne. Warto zauważyć, że ustawodawca, regulując odpowiednie przesłanki ustawowe, uznał w sposób niebudzący żadnych wątpliwości, że osoba, która znajduje się w takiej sytuacji, jak skarżący, a więc w sytuacji, w której Sąd Rejonowy P - [...] w P. prawomocnym wyrokiem uznał go za winnego popełnienia przestępstwa umyślnego (vide: skazanie za występek z art. 178a § 1 k.k.) i orzekł wobec niego stosowną karę, obligatoryjnie musi zostać skreślona z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W ten sposób ustawodawca przyznał pierwszeństwo interesowi społecznemu przed słusznym interesem obywatela. Zdaniem Sądu, nie powinno budzić jakichkolwiek uzasadnionych wątpliwości to, że w sytuacji osób sprawujących funkcję kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej wymagane jest dawanie rękojmi należytego wykonywania zawodu, nie tylko w postaci posiadania odpowiednich kwalifikacji, weryfikacji ich zdolności do pracy na podstawie badań lekarskich i psychologicznych, ale przede wszystkim niekaralności za przestępstwa umyślne. Z uwagi na specyfikę wykonywanej funkcji, osoba będąca kwalifikowanym pracownikiem ochrony fizycznej powinna odznaczać się szczególną przejrzystością i uczciwością i w konsekwencji wzbudzać zaufanie publiczne. Celem wprowadzenia tych wymagań nie jest - jak podkreślił to wyraźnie m.in. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 grudnia 2003 r., sygn. akt SK 15/02, OTK-A 2003/9/103 - napiętnowanie konkretnych osób, lecz stworzenie gwarancji prawidłowego prowadzenia działalności, zgodnie z interesem publicznym. Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej dotyczących naruszenia przepisów art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., a także art. 110 k.p.a. oraz art. 145 k.p.a., art. 147 k.p.a. i art. 149 k.p.a., należy zauważyć, iż skarżący wskazał, że wydanie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2015 r. jest niezgodne z prawem, albowiem wydając decyzję z dnia [...] marca 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. umorzył postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, co oznacza - według strony skarżącej - iż doszło do uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy inną decyzją ostateczną. Odnosząc się do powyższych zarzutów strony skarżącej, należy wskazać, że wspomnianą decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. umorzył postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej I stopnia z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że postępowanie należy umorzyć, albowiem z dniem 1 stycznia 2015 r. weszły w życie nowe przepisy ustawy o ochronie osób i mienia. Nie ulega wątpliwości, że Komendant Wojewódzki Policji w Ł. nie wydał decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania wszczętego w sprawie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, co potwierdza materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. W tej sytuacji, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej, jakoby w niniejszej sprawie miało dojść do obrazy zasady trwałości decyzji ostatecznej, wyrażonej w przepisie art. 16 k.p.a. Otóż, w ocenie Sądu, z faktu wydania przez organ decyzji z dnia [...] marca 2014 r. o umorzeniu postępowania w sprawie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej I stopnia, nie można wywodzić, jak mylnie sugeruje skarżący, iż ten sam organ pierwszej instancji (a więc Komendant Wojewódzki Policji w Ł. ) nie mógł wydać decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Wbrew zarzutom skarżącego, wskazana powyżej decyzja z dnia [...] stycznia 2015 r., którą Komendant Wojewódzki Policji w Ł. skreślił skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, nie stanowi decyzji, która byłaby podmiotowo i przedmiotowo tożsama z wcześniej wydaną decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] marca 2014 r. umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej I stopnia. Należy zauważyć, że z tożsamością sprawy, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., mamy do czynienia jedynie w sytuacji, gdy tożsamość (podobieństwo) ocenianych decyzji ma charakter zarówno podmiotowy, jak i przedmiotowy. Nie ulega wątpliwości, że tożsamość podmiotowa ma miejsce, gdy w sprawie występują te same strony (i faktycznie w tych sprawach tak było). Z kolei, o tożsamości przedmiotowej mowa jest wówczas, gdy tożsama jest zarówno podstawa prawna, stan faktyczny oraz prawa i obowiązki stron, które z nich wynikają. W przypadku niniejszej sprawy oba przywoływane rozstrzygnięcia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. dotyczyły dwóch różnych przedmiotów, tj. skreślenia z listy pracowników ochrony fizycznej I stopnia (decyzja z dnia [...] marca 2014 r.) oraz skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej (sporna decyzja z dnia [...] stycznia 2015 r.). W konsekwencji, nie sposób mówić o tożsamości spraw rozstrzygniętych powyższymi decyzjami. W opinii Sądu, należy w tej sytuacji uznać, iż Komendant Główny Policji prawidłowo przyjął w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r., że w dniu wydania przez organ pierwszej instancji spornej decyzji o skreśleniu skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w obrocie prawnym nie funkcjonowała decyzja administracyjna rozstrzygająca wcześniej tożsamą sprawę skarżącego w sposób ostateczny. W związku z tym, jak słusznie stwierdził organ odwoławczy, wszczęcie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. , jako organ pierwszej instancji, postępowania w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, a następnie rozstrzygnięcie sprawy co do meritum było dopuszczalne. W ocenie Sądu, organy administracji publicznej, wydając obie sporne decyzje, ustosunkowały się w sposób wszechstronny do wszystkich istotnych argumentów strony skarżącej podnoszonych w toku postępowania. Ponadto, organy Policji wykazały precyzyjnie w uzasadnieniu owych decyzji, dlaczego dokonały skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, a w szczególności uzasadniły, dlaczego - wbrew twierdzeniom skarżącego - między postępowaniem zakończonym decyzją o umorzeniu postępowania w przedmiocie skreślenia z listy pracowników ochrony fizycznej I stopnia, a postępowaniem zakończonym decyzją w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej - nie zachodzi tożsamość podmiotowo-przedmiotowa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., warunkująca obowiązek stwierdzenia nieważności decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Jednocześnie, Sąd uznał, że brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych po stronie organów Policji obu instancji, które uniemożliwiłyby Sądowi prawidłowe ustosunkowania się do zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętych rozstrzygnięć pod względem stricte materialnoprawnym. Ponadto, Sąd stwierdził, że również uzasadnienia obu spornych decyzji spełniają wszelkie wymogi przewidziane przez ustawodawcę w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem zawierają one pełne wyjaśnienie okoliczności branych przez organy pod uwagę przy wydawaniu stosownych decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.