VI SA/Wa 1694/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Prezes Głównego Urzędu Miar – organ II instancji - decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez M. N. – skarżącą - prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą [...] M. N. utrzymał w mocy decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] maja 2009 r. – organ I instancji. Do powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] lipca 2006 r. Prezes Głównego Urzędu Miar, wydał skarżącej, zezwolenie na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych, w tym ich kalibracji. W związku z tą decyzją, zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 180, poz. 1494), zwanej dalej "ustawą o systemie tachografów cyfrowych", i § 3 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 stycznia 2006 r. w sprawie opłat za czynności organów administracji miar wykonywane w ramach systemu tachografów cyfrowych (Dz. U. 2006 r. Nr 8, poz. 46), określono w decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] października 2006 r., nr [...] opłatę w wysokości 12 000 zł, jaką za wykonane czynności urzędowe, związane z wydaniem zezwolenia nr [...], powinna strona uiścić. Kwota ta została wpłacona [...] listopada 2006 r. W dniu [...] kwietnia 2009 r. skarżąca, złożyła wniosek do Prezesa Głównego Urzędu Miar o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] października 2006 r. W uzasadnieniu strona podała, że opłata stanowiąca przedmiot decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar, na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) podlega reżimowi prawnemu przewidzianemu dla podatków, co dotyczy nie tylko konstrukcji takiej daniny publicznej, ale także reżimu legislacyjnego jaki powinien zostać zachowany. Zgodnie z art. 217 Konstytucji RP dla m.in. ustalenia wysokości stawek danin publicznych przewidziano bezwzględny wymóg ustawowy. Zdaniem strony, jak wynika z uzasadnienia spornej decyzji oraz z analizy stanu prawnego, art. 24 a ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441) zawiera delegację ustawową do ustalenia wysokości stawki należnej opłaty. Wysokość stawki wyżej wymienionej daniny publicznej określono w rozporządzeniu, a nie ustawie. Oznacza to zdaniem strony, że rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. Nr 229, poz. 2309) , w zakresie w jakim ustala wysokość stawki opłaty jest niezgodne z art. 217 Konstytucji RP. Zatem decyzja z dnia [...] października 2006 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W związku z powyższym żądaniem, Prezes Głównego Urzędu Miar wydał decyzję z dnia [...] maja 2009 r., którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] października 2006 r. W uzasadnieniu stwierdzono, że organ administracji publicznej miał obowiązek zastosowania normy wynikającej z § 3 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 stycznia 2006 r. w sprawie opłat za czynności organów administracji miar wykonywane w ramach systemu tachografów cyfrowych. Przedmiotowe rozporządzenie zostało wydane na podstawie upoważnienia ustawowego określonego w art. 17 ust. 12 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ II instancji stwierdził, że w dniu ustalenia wysokości opłaty za zezwolenie nr [...] na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych, w tym ich kalibracji obowiązywał przepis § 3 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 stycznia 2006 r. w sprawie opłat za czynności organów administracji miar wykonywane w ramach systemu tachografów cyfrowych, który znajdował się w granicach upoważnienia ustawowego określonego w art. 17 ust. 12 ustawy o systemie tachografów cyfrowych. Bowiem zgodnie z przedmiotowym przepisem minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki, określił, w drodze rozporządzenia, wysokość stawki godzinowej za czas pracy pracownika administracji miar oraz opłat za czynności, o których mowa w art. 17 ust. 2 pkt 2-5 ustawy o systemie tachografów cyfrowych, mając na uwadze strukturę kosztów poszczególnych czynności. Zgodnie z art. 217 Konstytucji RP nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Natomiast zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Organ II instancji wskazał, że w sprawie rozpatrywanej na podstawie innej ustawy - ustawy z dnia 11 maja 2001 Prawo o miarach, lecz dotyczącej rozporządzenia określającego wysokości opłat za czynności urzędowe organów administracji miar, wydanego na podstawie w/w ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 lipca 2006 r., sygn. II GSK 80/06, stwierdził, że rozporządzenie wydane na podstawie art. 24a ust. 4 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach powinno spełniać wszelkie warunki określone w tym przepisie. Zatem z uzasadnienia w/w orzeczenia wynika, że w systemie prawa polskiego możliwe jest określenie wysokości opłat w rozporządzeniu, o ile mieści się to w ramach upoważnienia ustawowego do wydania takiego rozporządzenia. Biorąc powyższe pod uwagę, wskazano, że rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 9 stycznia 2006 r. w sprawie opłat za czynności organów administracji miar wykonywane w ramach systemu tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 8, poz. 46) nie wychodzi poza zakres delegacji ustawowej określonej w art. 17 ust. 12 ustawy o systemie tachografów cyfrowych. Organ II instancji uznał, że rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją, z czym nie mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Nie uznał, iż zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej, gdyż podstawa prawna do uiszczenia opłaty istniała, bowiem zdaniem organu II instancji zarówno art. 17 ust. 12 ustawy o systemie tachografów cyfrowych, jak i rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 9 stycznia 2006 r. w sprawie opłat za czynności organów administracji miar wykonywane w ramach systemu tachografów cyfrowych, nie wykroczyły poza granice wyznaczone przez przepisy Konstytucji, skoro w akcie normatywnym nie będącym ustawą nie wprowadzono w istocie nowego rodzajowo świadczenia, a jedynie dookreślono wysokość opłaty za zezwolenie określone w art. 17 ust. 2 pkt 3 ustawy o systemie tachografów cyfrowych, której maksymalna wysokość została określona w art. 17 ust. 11 w/w ustawy. Ponadto, organ II instancji wskazał, że zobowiązany jest stosować przepisy prawa obowiązujące w dacie wydania decyzji administracyjnej i nie jest upoważniony do badania ich konstytucyjności, jak też kwestionowania ich zgodności z ustawą, na podstawie której przepisy aktu wykonawczego zostały wydane. W skardze do Sądu skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko. Wskazała, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] października 2006 r. jest zasadny. Uznała, że opłata stanowiąca przedmiot decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar, na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) podlega reżimowi prawnemu przewidzianemu dla podatków, co dotyczy nie tylko konstrukcji takiej daniny publicznej, ale także reżimu legislacyjnego jaki powinien zostać zachowany. Zgodnie z art. 217 Konstytucji RP dla m.in. ustalenia wysokości stawek danin publicznych przewidziano bezwzględny wymóg ustawowy. Zdaniem strony, jak wynika z uzasadnienia spornej decyzji oraz z analizy stanu prawnego, art. 24 a ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441) zawiera delegację ustawową do ustalenia wysokości stawki należnej opłaty. Wysokość stawki wyżej wymienionej daniny publicznej określono w rozporządzeniu, a nie ustawie. Oznacza to zdaniem strony, że rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. Nr 229, poz. 2309), w zakresie w jakim ustala wysokość stawki opłaty jest niezgodne z art. 217 Konstytucji RP. Zatem decyzja z dnia [...] października 2006 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.). Kontrolując zaskarżone decyzje z punktu widzenia powyższych zasad Sąd uznał, że skarga na decyzje organów nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone decyzje nie naruszają bowiem obowiązującego prawa. W ocenie Sądu wydając przedmiotowe decyzje Prezes Głównego Urzędu Miar nie dopuścił się jakiejkolwiek obrazy przepisów prawa, w tym wskazanych przez stronę skarżącą przepisów art. 8 i art. 217 Konstytucji RP, a także art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 120 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 84 Konstytucji RP każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Art. 217 Konstytucji RP stanowi, iż nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Przepis ten wskazuje, że ingerencja ustawodawcy w sferę majątkową obywatela może odbyć się jedynie w formie ustawy, która musi spełniać określone w Konstytucji wymogi co do treści. Niespełnienie któregokolwiek z tych warunków powoduje, że akt normatywny nie spełnia konstytucyjnych wymagań (tak m.in. /w:/ wyrok NSA z dnia 25 maja 2004 r., FSK 26/04 - Prokuratura i Prawo 2005/2/41). Takie konstytucyjne uregulowanie materii prawa daninowego, zastrzeżonej wyłącznie dla ustawy, Trybunał Konstytucyjny uzupełnił przez wymagania zawarte w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Zdaniem Trybunału podustawowe akty prawne mogą zawierać jedynie takie uregulowania, które stanowią dopełnienie regulacji zastrzeżonej do materii ustawowej, pod warunkiem, że spełniają wymagania określone w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Akty podustawowe mogą zatem zawierać wyłącznie regulacje uzupełniające to, co uregulowane zostało w ustawie, i tylko w zakresie nieprzesądzającym o istotnych elementach konstrukcji podatku (vide: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 września 1998 r., sygn. akt U 1/98). Dokonując analizy przepisów zastosowanych w 2005 r. przez Prezesa Głównego Urzędu Miar należy zauważyć, iż w art. 24 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach określone zostały opłaty za czynności organów administracji miar i podległych im urzędów. Zgodnie z brzmieniem art. 24 ust. 2 pkt 5 tej ustawy, obowiązującym w dniu wydania zezwoleń opłaty pobierało się wyłącznie za udzielenie lub zmianę zezwolenia do wykonywania napraw lub instalacji przyrządów pomiarowych. Natomiast wysokość i tryb pobierania opłat, o których mowa w art. 24, miał - zgodnie z ust. 4 - określić minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki, w drodze rozporządzenia, uwzględniając określone dalej kryteria. Kryteria te nie mogły jednak wprowadzać dodatkowych opłat za inne czynności, nawet uzasadnione i wymagane przepisami Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. W tej sytuacji należy stwierdzić, że skoro ustawa – Prawo o miarach nie przewidywała, w omawianym okresie, opłaty za sprawdzanie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, to niedopuszczalne było ustanowienie jej w przepisie wykonawczym do ustawy. Tak więc wszystkie postanowienia § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r., w brzmieniu obowiązującym w okresie, w którym skarżący miał obowiązek uiścić opłatę za zezwolenia, określające opłatę za czynność sprawdzania – nie mogły być stosowane, gdyż zawarta w nich regulacja uzupełniała regulację ustawową, a poza tym wykroczyła poza delegację ustawową. Z powyższych względów w żadnym razie skarżący nie był zobowiązany do uiszczania opłaty określonej w § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. Ponadto należy uznać, iż organ wydając w listopadzie 2005 r. sporne decyzje w oparciu o przepisy art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy – Prawo o miarach oraz § 9 cyt. rozporządzenia Ministra Finansów dopuścił się naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisie art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. Niemniej mając powyższe na względzie należy wyraźnie wskazać, iż decyzja Prezesa Głównego Urzędu Miar z [...] października 2006 r. nie została zaskarżona przez skarżącą w zwykłym toku instancji i stała się w konsekwencji ostateczna. Tym samym skarżąca pozbawiła się możliwości wyeliminowania spornych rozstrzygnięć Prezesa Głównego Urzędu Miar w zwykłym trybie, w którym nie trzeba wykazywać rażącego naruszenia prawa celem uchylenia kwestionowanych decyzji administracyjnych. Zaskarżone decyzje zostały wydane w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, wszczętym po złożeniu przez skarżącego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, które określiły jego zobowiązanie podatkowe. Istotą postępowania nadzorczego jest wyłącznie badanie i w konsekwencji ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od zasady stabilności decyzji. W postępowaniu tym organ winien bezspornie ustalić, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w powołanym przepisie. Rozstrzygające przy tym dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności jest stan prawny obowiązujący w dacie podjęcia decyzji. Organ obowiązany jest stosować przepisy prawa obowiązujące w dacie wydania decyzji administracyjnej i nie jest upoważniony do badania ich konstytucyjności ani też do analizy ich zgodności z ustawą. Nawet gdyby ustalenia w powyższym zakresie poczynił to i tak nie byłby w żadnym razie do odstąpienia od zastosowania przepisów powołanego rozporządzenia w sytuacji, gdy stan rzeczy wskazywałby na istnienie, jak w tym przypadku, przesłanek do ich zastosowania. Organy administracji publicznej mają obowiązek stosowania przepisów aktów wykonawczych nawet jeżeli stosowany przepis został wprowadzony z naruszeniem delegacji ustawowej. Jak wskazywał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 6 marca 2002 r., sygn. akt P7/00, organy państwowe nie mogą odmawiać stosowania i egzekwowania obowiązujących przepisów przed wejściem w życie wyroku Trybunału orzekającego o ich niekonstytucyjności, gdyż przeciwne postępowanie oznaczałoby podważenie porządku prawnego w państwie. Pogląd ten odnosi się nie tylko do przepisów rangi ustawowej, lecz także i przepisów zawartych w aktach wykonawczych. Jeżeli zatem rozporządzenie określało stosowne opłaty, to organ nie mógł odpowiednich przepisów nie zastosować. W dacie wydania decyzji, o nieważność których skarżąca występowała, zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy, w brzmieniu obowiązującym w okresie, w którym skarżąca uiściła opłatę za zezwolenie, opłata za wydanie zezwolenia na wykonywanie instalacji lub napraw oraz sprawdzania przyrządów pomiarowych na okres 1 roku wynosiła 12.000 zł. Taką też opłatę wraz z odsetkami wskazał organ w decyzjach. Podnieść przy tym należy, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić tylko wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie. Takiej sprzeczności w tym przypadku nie ma. W tej sytuacji, brak jest podstaw do przyjęcia, iż organ wydając decyzję działał z rażącym naruszeniem prawa. Organ działał na podstawie obowiązujących przepisów prawa, które miał prawo i obowiązek stosowania. Zasadnie zatem organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji uznając, iż do rażącego naruszenia prawa nie doszło. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zaskarżonym decyzjom nie można zarzucić naruszenia prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkować winno uwzględnieniem skargi. W niniejszej sprawie rodzi się przede wszystkim kluczowe dla jej końcowego rozstrzygnięcia pytanie, czy stosując jasny w swej treści przepis aktu normatywnego rangi podstawowej, organ nie dopuścił się jednakże rażącego naruszenia art. 217 Konstytucji RP, który również zawiera jasną normę konstytucyjną. Niewątpliwie należy zauważyć, iż co do zasady organ stosujący prawo jest obowiązany ustalić obowiązywanie przepisów, na które się powołuje, uzasadniając swą decyzję. Spełnienie warunku, czy przepis stanowiący podstawę decyzji administracyjnej został ustanowiony zgodnie z przepisami obowiązującymi w systemie prawa i wszedł w życie, wymaga stwierdzenia, czy został wydany zgodnie z przepisami określającymi kompetencję prawotwórczą organu oraz z przepisami określającymi zasady i tryb procedury prawotwórczej. Z punktu widzenia przepisu art. 6 k.p.a., który nakazuje organowi administracji publicznej działanie na podstawie przepisów prawa (należycie ustanowionych) wymaga rozważenia, czy formułowanie ocen co do prawidłowości ustanowienia podstawy prawnej decyzji może należeć do organu stosującego ten przepis. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie przyjąć należy, iż tylko Trybunał Konstytucyjny i sądy administracyjne (te ostatnie jedynie w odniesieniu do aktów prawa miejscowego) mogą orzec o niezgodności danego aktu z przepisami prawa wyższego rzędu ze skutkiem utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego aktu, podczas gdy sądy powszechne i sąd administracyjny mogą jedynie odmówić stosowania przepisów aktów podustawowych ustanowionych sprzecznie z prawem obowiązującym, co oczywiście nie powoduje utraty mocy obowiązującej tych przepisów. W tej sytuacji nie sposób uznać, iż Prezes GUM dopuścił się rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., skoro - kierując się zasadą praworządności - zastosował jednoznaczny w swej treści przepis § 9 ust. 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia wykonawczego do ustawy – Prawo o miarach. Wskazane przez stronę skarżącą wady spornych decyzji z dnia [...] października 2006 r. nie wypełniały przesłanki rażącego naruszenia prawa, dlatego też Prezes wydając zaskarżone decyzje z dnia [...] lipca 2009 r. poprzedzające je decyzje odmawiające stwierdzenia nieważności w/w decyzji z 2006 r., nie naruszył w żaden sposób przepisów art. 158 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W związku z powyższym, Sąd stwierdził, że zaskarżone decyzje odpowiadają prawu co na podstawie art. 151 p.p.s.a skutkuje oddaleniem skargi.