VI SA/Wa 1701/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA - Zdzisław Romanowski po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Związku Pracodawców "M." w W. na uchwalę Rady Gminy W. z dnia [...] września 1995 r. Nr [...] w przedmiocie lokalizacji targowisk na terenie Gminy W. i regulaminów ich funkcjonowania postanawia: - skargę odrzucić Skarżący, Związek Pracodawców "M." w W. pismem z dnia 27 czerwca 2004 r. złożył skargę na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] września 1995 r. Nr [...], w przedmiocie lokalizacji targowisk na terenie Gminy W. i regulaminów ich: funkcjonowania, wnosząc o stwierdzenie nieważności Regulaminu targowiska stanowiącego załącznik Nr IX do powyższej uchwały, na mocy którego wprowadzono obowiązek zawierania z prowadzącym targowisko umów dzierżawy. Powyższy obowiązek został zawarty § 4 ww. regulaminu targowiska w brzmieniu: "handel stacjonarny może odbywać się na terenie targowiska wyłącznie na podstawie umowy dzierżawy zawartej z prowadzącym targowisko" Zgodnie art. 101 ust. l ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U z 2001, Nr 142, póz. 1591, ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Jednakże ust. 2 art. 101 tejże ustawy stanowi, iż przepisu ust. l nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 maja 2003 r. rozpoznając sprawę skargi złożonej przez Stowarzyszenie Kupców [...] w W. na uchwałę z dnia [...] września 1995 r. Nr [...], w przedmiocie lokalizacji targowisk na terenie Gminy W. i regulaminów, oddalił skargę na te uchwałę w zakresie § 4 "Regulaminu targowiska" Podnieść należy, iż w ust. l i 2 art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wyrażona została zasada ograniczonego zakresu weryfikacji uchwał i zarządzeń wydawanych przez organy gminy w sprawach z zakresu administracji publicznej, przy czym ograniczenie to odnosi się właśnie do podmiotów uprawnionych do wszczynania postępowania sądowego, skoro okazuje się, iż wydanie orzeczenia przez sąd administracyjny w sprawie, wyłącza już dopuszczalność kolejnych zaskarżeń. Można więc - z pewnym uogólniającym uproszczeniem - zakładać, że regułą jest jednorazowa sądowa weryfikacja uchwał i zarządzeń organów gminy, w trybie określonym w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2002 r. sygn. III RN 127/02, OSNP 2003/24/586). Skarżący w samej skardze z dnia 27 czerwca 2004 r. wnosi o stwierdzenie nieważności załącznika Nr IX do uchwały [...], w zakresie w jakim wprowadzono obowiązek zawierania z prowadzącym targowisko umów dzierżawy, stwierdzając jedynie lakonicznie bez wskazania konkretnych przepisów prawa, iż zdaniem skarżącego nastąpiło naruszenie prawa i występują przesłanki do stwierdzenia nieważności. Nie ulega wątpliwości, że w sprawie niniejszej skarżący kwestionuje zgodność z prawem uchwały Rady Gminy W. z dnia [...] września 1995 r. Nr [...], w przedmiocie lokalizacji targowisk na terenie Gminy W. i regulaminów ich funkcjonowania, ograniczając skargę jedynie do § 4 Regulaminu targowiska stanowiącego załącznik Nr IX do tejże uchwały, na mocy którego wprowadzono obowiązek zawierania z prowadzącym targowisko umów dzierżawy. Skoro zatem Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku z dnia 19 maja 2003 r. oddalił skargę na uchwałę w zakresie § 4 "Regulaminu targowiska", uznać należy, iż w tym zakresie powyższy przepis został szczegółowo merytorycznie zbadany pod względem zgodności z przepisami prawa, które były podstawą do jego wydania, a zatem brak jest przesłanek do ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy w oparciu o te same kryteria. Jak podkreślił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r. (sygn. SK 30/02, OTK-A 2003/8/84) rozpatrzenie skargi przez sąd administracyjny na dany akt normatywny i stwierdzenie jego zgodności z prawem przesądza, że nie narusza on interesów prawnych i uprawnień obywateli. Uchwała organu gminy, o której mowa w art. 101 ust. l i 2 ustawy o samorządzie gminnym, zawierając normy o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, reguluje bowiem materię związaną z interesem lub uprawnieniami wielu podmiotów i obowiązuje erga omnes jak inne przepisy prawa miejscowego. W omawianym przypadku mamy do czynienia z zasadą powagi rzeczy osądzonej. Sąd administracyjny badając zgodność uchwały z prawem wydaje rozstrzygnięcie obiektywne, gdyż badając zgodność z prawem uchwały czyni to kompleksowo, nie tylko w zakresie skargi. Powyższy pogląd jest w pełni akceptowany w doktrynie, a zmiana struktury sądownictwa administracyjnego oraz wprowadzające je nowe przepisy proceduralne nie dokonały w tym zakresie żadnych zmian. Ze szczególnym przypadkiem powagi rzeczy osądzonej mamy do czynienia na gruncie ustaw samorządowych. Zgodnie z art. 101 ust. 2 ustawy samorządzie gminnym nie można wnieść skargi na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli w kwestii zgodności tej uchwały z prawem orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. A zatem skarga na tę uchwałę będzie niedopuszczalna, mimo że została wniesiona przez inny podmiot i nie będzie zachodziła tożsamość skarżących (Tarno J. P. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi- komentarz, LexisNexis, Warszawa 2004, s. 116). Na marginesie powyższych rozważań dotyczących tożsamości stron stwierdzić należy, iż prezes Stowarzyszenia Kupców [...] w W., które złożyło skargę rozstrzygniętą wyrokiem NSA z dnia 19 maja 2003 r. jest równocześnie vice-prezesem Związku Pracodawców "M." w W., składającego skargę w sprawie niniejszej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § l pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 póz. 1270), Sąd postanowił jak w sentencji.