VI SA/Wa 1705/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2008 r. sprawy ze skargi "B." S.A. z siedzibą w W. na czynność Prezydenta W. w przedmiocie odmowy zwrotu opłat za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę Zaskarżoną czynnością (pismo z dnia [...] czerwca 2008 r.) Zastępca Burmistrza Dzielnicy działający na podstawie upoważnienia Prezydenta. W. odmówił uwzględnienia zwrotu uiszczonych opłat jako nienależnych w kwocie [...] zł za korzystanie z trzech zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Z przedłożonych akt sprawy wynika, iż skarżąca – "B." S.A. z siedzibą w W. pismem z dnia 10 kwietnia 2008 r. wystąpiła z wnioskiem o zwrot nienależnie pobranych opłat od trzech zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Wniosek uzasadniała tym, iż po wygaśnięciu w dniu 31 grudnia 2007 r. poprzednio posiadanych zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, przy ubieganiu się o nowe zezwolenia, powinna być traktowana jak podmiot, który jest zobligowany do uiszczenia opłaty tzw. podstawowej wskazanej w art. 11¹ ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst. jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473), cyt. dalej jako ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a nie opłaty wyliczonej na podstawie art. 11¹ ust. 5 ww. ustawy. Powołała się na stanowisko Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych wyrażone w piśmie z dnia 1 lutego 2008 r., którego kopię załączyła do wniosku. Zastępca Burmistrza Dzielnicy działający na podstawie upoważnienia Prezydenta. W. pismem z dnia [...] czerwca 2008 r. odmówił uwzględnienia zwrotu uiszczonych opłat jako nienależnych w kwocie [...] zł za korzystanie z trzech zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Skarżąca pismem z dnia 7 lipca 2008 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie organ pismem z dnia 9 lipca 2008 r. podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] czerwca 2008 r. Skargę na czynność Prezydenta W. odmawiającą zwrotu nienależnie zapłaconych opłat za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych złożyła skarżąca – "B." S.A. z siedzibą w W. wnosząc o jej uchylenie i ustalenie w wyroku prawa do zwrotu nienależnie wniesionych opłat w kwocie [...]. W uzasadnieniu skargi zarzuciła, iż organ naruszył art. 11¹ ust. 1-3 w związku z art. 18 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez przyjęcie, iż skarżąca obowiązana jest do wnoszenia opłat w wysokości wynikającej z art. 11¹ ust. 5 ww. ustawy mimo, że działalność na podstawie zezwoleń rozpoczęła od 1 stycznia 2008 r. Podniosła, że przedsiębiorca, który w roku poprzednim prowadził sprzedaż alkoholu na podstawie zezwolenia, które wygasło, i który występuje z wnioskiem o wydanie nowego zezwolenia w roku następnym, powinien być traktowany jako rozpoczynający działalność gospodarczą w tym zakresie, powołała się na wyrok z dnia 10 sierpnia 2007 r. sygn. akt III SA/GL 1477/06 (publik. Finanse Komunalne 2008 nr 5, str. 72), w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że podmiot występujący o wydanie zezwolenia na sprzedaż alkoholu w punkcie, w którym sprzedaż taką już prowadził, znajduje się w takiej samej sytuacji, jak podmiot występujący po raz pierwszy o uzyskanie zezwolenia. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją argumentację zawartą w piśmie z dnia [...] czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Wysokość opłat za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych ustalona jest w art. 11¹ ust. 2, ust. 5 oraz ust. 6 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, obowiązek ich uiszczania wynika bezpośrednio z przepisów tej ustawy. Przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ani inne przepisy prawa nie przewidują wydania decyzji administracyjnej w sprawie zwrotu nienależnej opłaty za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych. Odmowa zwrotu nienależnej opłaty jest czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i czynność ta podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Skarżąca wyczerpała tryb postępowania określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a. Opłata w wysokości przewidzianej w art. 11¹ ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi dotyczy przedsiębiorców rozpoczynających działalność w tym zakresie (ust. 3). Opłaty za korzystanie z zezwolenia, ustalone w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi są podwyższone w zależności od przekroczenia przyjętych w art. 11¹ ust. 5 cyt. ustawy progów wartości sprzedaży w danym punkcie sprzedaży. Pomimo nieprecyzyjnego sformułowania, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, iż opłata z art. 11¹ ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi dotyczy przedsiębiorców, którzy w roku poprzedzającym wydanie zezwolenia nie prowadzili takiej działalności gospodarczej, tj. działalności w zakresie sprzedaży detalicznej napojów alkoholowych. Skarżąca w roku poprzedzającym wydanie zezwolenia prowadziła działalność w zakresie sprzedaży detalicznej napojów alkoholowych na podstawie udzielonego zezwolenia. Posiadanie zezwolenia w roku poprzednim obligowało zresztą skarżącą do złożenia oświadczenia o wartości sprzedaży poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży w roku poprzednim (art. 11¹ ust. 4 ww. ustawy). Pogląd, iż podmiot, który w roku poprzednim prowadził sprzedaż napojów alkoholowych na podstawie zezwolenia, które wygasło, i który występuje z wnioskiem o wydanie nowego zezwolenia w roku następnym, powinien być traktowany jako prowadzący już działalność gospodarczą w przedmiocie sprzedaży alkoholu podzielany jest w piśmiennictwie (zob. S. Bach, A. Matkowski w: Ustalanie i pobór opłaty za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, publik. Finanse Komunalne 4/2005, str. 33). Trafnie zatem organ uznał, iż skarżącej nie można traktować jak przedsiębiorcę, który rozpoczyna działalność w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych skoro prowadziła w tym samym punkcie sprzedaży detaliczną sprzedaż napojów alkoholowych. Oceny takiej nie może zmieniać upływ ważności, z końcem poprzedniego roku, posiadanego zezwolenia. Uiszczona przez skarżącą opłata za "nowe" zezwolenie winna być ustalona w oparciu o przepis art. 11¹ ust. 5 a nie w oparciu o art. 11¹ ust. 2 cyt. ustawy. Pogląd wyrażony przez WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 10 sierpnia 2007r., że podmiot występujący o wydanie zezwolenia na sprzedaż alkoholu w punkcie, w którym sprzedaż taką prowadził, znajduje się w takiej samej sytuacji, jak podmiot występujący po raz pierwszy o uzyskanie zezwolenia nie dotyczył opłaty za zezwolenie, był wyrażony w kontekście spełniania warunków z art. 18 ust. 16 cyt. ustawy. W związku z powyższym żądanie zwrotu opłaty jako nienależnej było nieuzasadnione i organ prawidłowo odmówił jej zwrotu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.