VI SA/Wa 171/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi B.S.A. z siedzibą w B., Francja na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej B. S.A. z siedzibą w B., Francja kwotę 1600 (jeden tysiąc sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. VI SA/Wa 171/10 Uzasadnienie Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej decyzją z dnia [...] września 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 127 § 3 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (j. t. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.), uchylił swoją decyzję z dnia [...] listopada 2008 r. o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy ORZEŁ nr X, udzielonego na rzecz B. s.a. z siedzibą w B.(F.). Postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia znaku toczyło się z wniosku H. Inc. z siedzibą w W. (U.). Umarzając postępowanie decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Urząd Patentowy uznał, że wnioskodawca H. Inc. nie wykazał się interesem prawnym w domaganiu się stwierdzenia wygaśnięcia kwestionowanego prawa ochronnego. Zdaniem Urzędu Patentowego nie można było przyjąć, iż złożenie wniosku o wygaśnięcie spornego znaku towarowego w dniu wystąpienia przez wnioskodawcę do Urzędu ze zgłoszeniem znaku towarowego ORZEŁ za nr Y, uzasadniało jego interesu prawnego, gdyż postępowanie w sprawie rejestracji znaku zgłoszonego było w toku, a Urząd nie przeciwstawił zgłoszeniu spornego znaku, jako przeszkody w udzieleniu ochrony. Od wymienionej decyzji H. Inc. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżąca podkreślała, że znak ORZEŁ X był przeznaczony do oznaczania "napojów alkoholowych z wyjątkiem piwa" w klasie 33 wg Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług. Wniosek o wygaszenie tego znaku został złożony z powodu jego nieużywania oraz w związku ze zgłoszeniem przez wnioskodawcę do ochrony jego znaku identycznego ORZEŁ za nr Y przeznaczonego do oznaczania "napojów alkoholowych z wyjątkiem piwa, wyrobów spirytusowych, likierów, ginu, wódki, jabłecznika (napoju alkoholowego) i gruszecznika (wina)" w klasie 33 zgodnie z ww. klasyfikacją, a więc dla towarów identycznych jak towary uprawnionego ze znaku ORZEŁ Y. Skarżąca podkreślała, że samo zgłoszenie znaku jest bezpośrednią deklaracją jego używania. Zatem w ocenie spółki H. Inc., mając informacje o nieużywaniu znaku towarowego ORZEŁ X, miała prawo wystąpić o wygaszenie przedmiotowego znaku towarowego, bez podejmowania działań prawno-procesowych, ponoszenia kosztów i bez narażania się na postępowania karne i sądowe związane z dystrybucją swoich wyrobów pod znakiem zgłoszonym. Dla uzasadnienia swojego stanowiska spółka powołała się na wyrok NSA z dnia 25 października 2006 r. wydany w sprawie II GSK 163/06. Dodatkowo podnoszono, że Urząd Patentowy stwierdził, iż zgłoszony przez spółkę H. Inc. znak towarowy ORZEŁ (X) jest podobny, w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 oraz art. 145 ust. 1 p.w.p., do zarejestrowanych przez B. s.a. z siedzibą w B. (F.) znaków towarowych ORZEŁ Z i ORZEŁ X. Urząd Patentowy decyzją z dnia [...] września 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2008 r. Wskazując na powołany we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez H. Inc. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (II GSK 163/06) przyznał, że po stronie wnioskodawcy, a skarżącego w sprawie, istniał interes prawny do złożenia wniosku o wygaśnięcie prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Dodatkowo Urząd stwierdził, iż sam wskazał skarżącemu w swoim piśmie, jako przeszkodę do rejestracji zgłoszonego znaku towarowego (ORZEŁ Y), ważną rejestrację spornego znaku ORZEŁ X. Od wymienionej decyzji B. s.a. z siedzibą w B. (F.) złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji tej zarzucono naruszenie przepisów postępowania (art. 7, 77, 80 i 107 k.p.a.) oraz wadliwą wykładnię i zastosowanie przepisu art. 169 ust. 2 p.w.p. Zdaniem skarżącej samo zgłoszenie znaku towarowego do rejestracji nie stanowi źródła interesu prawnego i tu skarżąca wskazała na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2006 r. wydany w sprawie II GSK 13/06 oraz na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2007 r. wydany w sprawie VI SA/Wa 1005/07. Natomiast w ocenie skarżącej Urząd Patentowy przyjął za podstawę interesu prawnego wnioskodawcy w unieważnieniu prawa ochronnego spornego znaku towarowego właśnie sam fakt zgłoszenia do ochrony znaku przeciwstawionego. Z tych względów według skarżącej organ administracji nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego, gdyż w dacie złożenia wniosku o wygaśnięcie znaku ORZEŁ X Urząd Patentowy nie wskazał tego znaku jako przeszkody do rejestracji znaku zgłoszonego ORZEŁ (nr zgłoszenia Y). W związku z tym okoliczność ta nie mogła mieć wpływu na istnienie interesu prawnego wnioskodawcy. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna aczkolwiek nie z przyczyn w niej podnoszonych. Postępowanie toczyło się w sprawie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy ORZEŁ X udzielonego na rzecz B. s.a. z siedzibą w B.(F.) z powodu nieużywania znaku. Umarzając postępowanie Urząd Patentowy uznał, że H. Inc. nie posiadała interesu prawnego. Następnie uwzględniając wniosek H. Inc. o ponowne rozpatrzenie sprawy organ administracji, powołując jako podstawę prawną art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. uchylił swoją decyzję o umorzeniu postępowania. Zgodnie z art. 256 ust. 1 p.w.p. do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. "Odpowiednie" stosowanie przepisów prawa polega na normalnym stosowaniu określonych przepisów, z tym jednak, że całkowicie nie mają zastosowania bądź w pewnej części swej treści ulegają zmianie te spośród nich, które ze względu na treść swych postanowień są bezprzedmiotowe lub sprzeczne z przepisami normującymi już dane stosunki, do których mają być one stosowane. (K. Buchała, A. Zoll, Polskie prawo karne, Warszawa, 1995; W. Kozielewicz, W kręgu teorii i praktyki...; M. Hauser, Przepisy odsyłające. Zagadnienia ogólne, Przegląd Legislacyjny, 2003, z. 4; por. również wyrok NSA z dnia 5 marca 2002 r. w sprawie I SA 1052/00). Postępowanie sporne regulują przepisy Tytułu VII ustawy Prawo własności przemysłowej, które nie normują odmiennie od art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. rozstrzygnięć wydanych na skutek rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wyjątek z art. 256 ust. 3 p.w.p. nie miał zastosowania w sprawie, jako że decyzja uchylona była rozstrzygnięciem procesowym a nie merytorycznym, dlatego Urząd Patentowy zasadnie powołał w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji m.in. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., z zastosowaniem odpowiednim, czyli w świetle cytowanego poglądu doktryny i orzecznictwa, z zastosowaniem wprost. Stosownie do tego przepisu organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji. Zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a. do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisu dotyczące odwołań od decyzji i ten przepis organ administracji również wskazał w osnowie, jako podstawę prawną. Nie mógł zatem jedynie uchylić swojej decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., gdyż w sytuacji określonej w art. 127 § 3 k.p.a. przepis ten nie mógł mieć zastosowania. Zatem Urząd Patentowy, zgodnie z powołaną podstawą prawną z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. powinien uchylając swą uprzednią decyzję orzec co do istoty sprawy lub umorzyć postępowanie odwoławcze. Jednakże wobec uznania, że skarżąca spółka posiadała interes prawny składając wniosek o wygaśnięcie spornego prawa ochronnego umorzenie postępowania odwoławczego byłoby niewłaściwe. W tych warunkach Urząd Patentowy w istocie decyzją z dnia [...] września 2009 r. nie dokonał rozstrzygnięcia zgodnego z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. naruszając wymieniony przepis w zakresie mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym, Sąd rozstrzygając na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami (odwołującymi się do postępowania w sprawie unieważnienia prawa ochronnego) i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku postanawiając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.