VI SA/Wa 1714/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Pismem z dnia 9 maja 2013 r. skarżący T. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W piśmie procesowym z dnia 18 września 2013 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, złożył wniosek o wstrzymanie wykonania rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Jednocześnie skarżący złożył wniosek o zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na skierowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 201/13 pytanie prawne do Trybunału Konstytucyjnego dotyczące zgodności z Konstytucją RP przepisu art. 13k ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 260). W uzasadnieniu złożonego wniosku strona skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek argumentów mających świadczyć o zaistnieniu podstawy do wstrzymania wykonania spornej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego, ograniczając się wyłącznie do uzasadnienia wniosku o zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na wspomniane wyżej pytanie prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że uzasadnienie przedmiotowego wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Należy zauważyć, że w orzecznictwie przyjmuje się, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (tak: m. in. Naczelny Sąd Administracyjny /w:/ postanowienie z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepublikowane). Mając na uwadze powyższe, należy zauważyć, że wniosek z dnia 18 września 2013 r. złożony przez skarżącego nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia w zakresie dotyczącym wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Według Sądu, w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie można działać w tym zakresie za stronę, albowiem to na stronie skarżącej ciąży obowiązek wykazania, że zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, LEX nr 493672). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że skarżący, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie przywołał żadnych okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak jest więc podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.