VI SA/Wa 1725/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2011 r. sprawy ze skargi E. S.A. obecnie T. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zajęcia pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca 2011 r. 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącej T. S.A. z siedzibą w K. kwotę 177 (sto siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2011 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: Generalny Dyrektor) utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji z [...] marca 2011 r., którą zezwolił [...] spółka s.a. siedzibą w K., Rejon w C., obecnie [...] s.a. (dalej jako spółka) na zajęcie pasa drogowego drogi krajowej nr [...] w miejscowości P. w rejonie dz. Nr [...]- do posesji Z. K. - dla umieszczonego przyłącza energetycznego stosownie do zezwolenia na lokalizację z dnia [...] sierpnia 2004 r. wydanego przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nr [...], i określił opłatę za to zajęcie. Do powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym; [...] s.a. wystąpiła do Generalnego Dyrektora z wnioskiem o przedłużenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi krajowej [...] w miejscowości P., w związku z umieszczonym napowietrznym kablem energetycznym nN nie związanym z potrzebami zarządzania drogą lub potrzebami ruchu drogowego, zgodnie z decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. w wymiarze 1,0 m² na kolejny okres. Generalny Dyrektor, na podstawie art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 3 i ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) – dalej. jako u.d.p., § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określania warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. Nr 140, poz. 1481), § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz. U. nr 129 poz. 1369), a także art. 104 k.p.a., zezwolił spółce na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego w terminie od [...] stycznia 2012 r. do [...] grudnia 2012 r. W przedmiotowej decyzji organ naliczył stronie skarżącej opłatę w kwocie 109,80 zł za 366 dni, wskazując, że na tą kwotę składa się opłata ustalona jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego. Wysokość stawki przyjęto zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg zgodnie z którym każdy dzień zajęcia 1 m² powierzchni w obszarze zabudowanym wynosi 0.30 zł, a więc: 1,0 m²x0,30 złx366 dni=109,80 zł. W związku z wydaniem decyzji przez organ I instancji spółka wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu strona skarżąca zanegowała wysokość naliczonej w decyzji opłaty wynikającą z błędnej interpretacji dokonanej przez organ ustawy Prawo budowlane i zakwalifikowania dla ustalenie tej opłaty umieszczonego w pasie drogowym kabla energetycznego jako obiektu budowlanego. Interpretacja, jak wskazała skarżąca spółka, skutkuje tym, iż opłata jest wielokrotnie wyższa od stosowanych dotychczas tj. przy zaliczeniu kabla do urządzeń infrastruktury technicznej nie związanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Spółka wskazała, iż podejmowane decyzje, które mają wpływ na cenę energii i opłat zawartych w taryfie zatwierdzanej przez Prezesa URE, muszą być szczególnie wnikliwie rozważane i przeanalizowane, z uwagi na interes społeczny odbiorców energii elektrycznej. Generalny Dyrektor w zaskarżonej decyzji podtrzymał swoje stanowisko. Organ stwierdził, że naliczając opłatę w I instancji uwzględnił obowiązujące przepisy z których wynika, iż napowietrzna linia kablowa nN stanowi obiekt budowlany. Wskazał, że przyjęta w art. 40 ust. 2 ustawy o drogach publicznych odrębna kwalifikacja "urządzeń infrastruktury technicznej" oraz "obiektów budowlanych", które zarządca drogi zezwolił umieścić w pasie drogowym, skutkuje zróżnicowaniem nałożonych na ich właścicieli wysokości odprowadzanych na rzecz Skarbu Państwa opłat. Jednocześnie stwierdził, że w ustawie o drogach publicznych jako przepisie szczególnym na podstawie którego zarządcy dróg wykonują swoje zadania, ustawodawca nie wprowadził definicji urządzeń infrastruktury technicznej ani też obiektów budowlanych, którym winien posiłkować się zarządca drogi dla zastosowania właściwej stawki i naliczenia należnych opłat. Dlatego organ stosuje definicję "obiektu budowlanego" zawartą w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2010 r., Nr 243, poz. 1623). Stwierdził, że za prawidłowością takiej interpretacji przemawiają reguły techniki prawodawczej ustalone w załączniku do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej". Na powyższą decyzję spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu strona skarżąca zarzuciła, naruszenie przepisów art. 40 ust.1, art. 40 ust. 2 pkt 3, art. 40 ust.3 i art. 40 ust. 6 u.d.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji naruszenie § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego, § 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w szczególności art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie w sposób wyczerpujący zmiany interpretacji przepisów ustawy o drogach publicznych i uznanie, że umieszczenie przez skarżącego napowietrznej linii kablowej niskiego napięcia w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] w P. jest umieszczeniem "obiektu budowlanego" a nie "urządzenia infrastruktury technicznej". Ponadto skarżąca spółka wskazała, iż skoro w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ustawodawca nie zamieścił definicji urządzeń infrastruktury technicznej to organ administracji powinien odwołać się i uwzględnić rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), a w szczególności przepis § 140 ust. 2 wskazujący, które urządzenia nie związane z drogą zostały sklasyfikowane jako urządzenia infrastruktury technicznej. Ponadto skarżąca przywołała definicję pojęcia "urządzenia infrastruktury technicznej" zawartą w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. 2004 r. nr 262, poz. 2603), a co za tym idzie, jak wskazała zajęcie pasa drogowego drogi krajowej w miejscowości P. w celu umieszczenia napowietrznej linii kablowej nn winno zostać uznane przez organ administracji jako umieszczenie w pasie drogowym "urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego" i powinno skutkować naliczeniem opłaty w oparciu o art. 40 ust.1 ust. 2 pkt 2, ust. 3, ust. 5 i 13 a u.d.p. oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w swoich decyzjach. Powołał się także na orzecznictwo sądów administracyjnych, w myśl których legalne definicje pojęć, zawarte w art. 3 ustawy Prawo budowlane mają istotne znaczenie przy interpretacji takich samych pojęć, które występują w innych aktach normatywnych niezawierających odmiennych definicji. Organ stwierdził, że skarżąca spółka nie wyjaśniła dlaczego przy kwalifikowaniu urządzeń infrastruktury technicznej dla celów nałożenia opłaty za zajęcie pasa drogowego, zarządca miałaby posiłkować się rozporządzeniem wykonawczym do ustawy Prawo Budowlane lub ustawą o gospodarce nieruchomościami. Podkreślił, że nie może stosować definicji z aktu niższego rangą niż ustawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3 i ust. 6 u.d.p. Za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, w celu umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej (art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3). Organ administracji ustalając, na podstawie art. 40 ust. 3 u.d.p., opłatę za zajęcie pasa drogowego uznał, że zajęcie dotyczy umieszczenia w pasie drogi obiektu budowlanego i z tych względów w ustaleniu tej opłaty, na podstawie ust. 6 art. 40, zastosował iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego (...), liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Niejako w następstwie przyjęcia takiego stanowiska w sprawie zarządca drogi ustalił stawkę opłaty za 1m² w wysokości 0,30 zł za każdy dzień zajęcia, na podstawie § 4 ust. 1 pkt 1b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Istotą sporu pomiędzy stronami była kwestia zakwalifikowania przez zarządcę drogi umieszczonego przyłącza elektroenergetycznego jako obiektu budowlanego, co w konsekwencji determinowało określenie cykliczności wnoszenia stawki opłaty i jej wysokość. Spółka w skardze zarzuciła niezastosowanie przez organ przepisu art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami - przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń (...) elektrycznych, (...). Zarzut ten w ocenie składu Sądu nie był trafny. Ustawa o gospodarce nieruchomościami w art. 2 pkt 11 podkreśla, że jej przepisy nie naruszają innych ustaw w zakresie dotyczącym gospodarki nieruchomościami, a w szczególności ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 i Nr 199, poz. 1227 oraz z 2009 r. Nr 72, poz. 620), przez co należy rozumieć, że nie naruszają także przepisów ustawy o drogach publicznych. Jak podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 sierpnia 2010 r. wydanym w sprawie I OSK 1409/09, zgodnie z art. 2 u.g.n. ustawa ta w zakresie dotyczącym gospodarki nieruchomościami nie narusza innych ustaw. Przepis ten wymienia ustawy przykładowo, co oznacza, że objęty nim katalog ustaw jest otwarty. Tak więc przepisy ustawy o drogach publicznych mają, jako przepisy odrębne, pierwszeństwo w ich stosowaniu. Sąd orzekający w sprawie w pełni podziela powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, co sprowadza się do uznania zarzutu skarżącej w tym zakresie jako niezasadnego. Skarżąca również w swoich zarzutach powołała się na niezastosowanie przez organ administracji przepisu § 140 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie - umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej nie związanej z drogą, zwanej dalej "infrastrukturą", nie może naruszać elementów technicznych drogi oraz nie może przyczyniać się do czasowego lub trwałego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu albo zmniejszenia wartości użytkowej drogi (§ 140 ust. 1). Infrastrukturę, o której mowa w ust. 1, stanowią w szczególności linie elektroenergetyczne wysokiego i niskiego napięcia oraz linie telekomunikacyjne (§ 140 ust. 2 pkt 1). Należy także zauważyć, że wymienione rozporządzenie zostało wydane na podstawie delegacji z art. 7 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego określającego jakie przepisy zalicza się do przepisów techniczno-budowlanych. Do przepisów techniczno-budowlanych zalicza się warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, uwzględniające wymagania, o których mowa w art. 5 Prawa budowlanego (art. 7 ust. 1 pkt 1 p.b.). Warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, określą, w drodze rozporządzenia właściwi ministrowie, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, dla obiektów budowlanych niewymienionych w pkt 1 (art. 7 ust. 2 pkt 2 p.b.). Z przepisu delegacyjnego do wydania rozporządzenia powołanego przez skarżącą jednoznacznie wynika, że rozporządzenie to stanowi akt wykonawczy regulujący, po pierwsze warunki techniczno-budowlane, a po drugie reguluje te warunki techniczne wyłącznie dla obiektów budowlanych, a nie do urządzeń będących przedmiotem sprawy. Nie można także odmówić zasadności stanowiska zarządcy drogi o braku podstaw do recypowania definicji z aktów podustawowych, wydanych na podstawie delegacji z innych ustaw, do ustawy będącej podstawą prawną mającą bezpośrednie zastosowanie w sprawie, w której wydawana jest decyzja administracyjna. Powyższe uwagi, w ocenie składu orzekającego Sądu, nie uzasadniały jednak stanowiska zarządcy drogi co do zakwalifikowania spornego przyłącza elektroenergetycznego jako obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p. zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. W cytowanym przepisie prawodawca odnosi się m.in. do lokalizacji obiektów budowlanych i umieszczania urządzeń. Przepisem art. 62 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 Nr 106, poz. 675) z dniem 17 lipca 2010 r. do art. 39 dodano ust. 1a, który to przepis obowiązywał już w dacie wydawania decyzji przez I instancję. Zgodnie z art. 39 ust. 1a przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm.) oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania (...) energii elektrycznej oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. Cytowany przepis pojęcie "infrastruktury telekomunikacyjnej" odnosi do stosowania Prawa telekomunikacyjnego, a pojęcie "urządzeń" m.in. dla umieszczania tych urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a więc jako cechy "technicznej" tej infrastruktury i urządzeń. Jednocześnie przepis ten jest wyjątkiem od zakazu zabraniającego dokonywania w pasie drogowym czynności określonych w art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p. W przepisie art. 39 ust. 3 u.d.p. zdanie drugie prawodawca wprowadził warunki uzasadniające odmowę zastosowania przepisu ust. 1a. Nie są jednakże w sprawie najistotniejsze te warunki odmowy lokalizacji (umieszczenia) obiektów budowlanych lub urządzeń, lecz istotne jest powiązanie zezwolenia z tym, do czego służą urządzenia. Zdanie drugie art. 39 ust. 3 u.d.p. stanowi - Jednakże właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a (...). Odwołanie się do "urządzeń i infrastruktury" (o których mowa w ust. 1a) wskazuje i precyzuje, że chodzi niewątpliwie o zezwolenie na umieszczenie w pasie drogowym urządzenia służącego do doprowadzania i odprowadzania m.in. energii elektrycznej. Zatem zarządca drogi nie wydaje na nie zezwolenia jako na obiekty budowlane lecz wydaje zezwolenie jako na urządzenia techniczne. Wydawanie odpowiednich zezwoleń precyzuje art. 40 ust. 1 u.d.p. ze wskazaniem w ust. 2 jakiego przedmiotu zezwolenie to dotyczy. Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej (ust. 1). Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy: 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam. Ponieważ, jak nadmieniono wyżej przedmiotem wniosku skarżącej nie mogło być zezwolenie na umieszczenie w pasie drogowym obiektu budowlanego, do zezwolenia, o które spółka wystąpiła miał zastosowanie przepis art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.d.p. Zgodnie z art. 40 ust. 3 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę, a ponieważ zezwolenie powinno dotyczyć przedmiotu wskazanego w ust. 2 pkt 2 do opłaty tej miał zastosowanie ust. 5 art. 40 u.d.p. - Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, przy czym za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim przez okres krótszy niż rok opłata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim. Konsekwencją dokonania takich ustaleń przez organ administracji publicznej powinno być właściwe zastosowanie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, tj. nie § 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) lecz § 3 ust. 1 w związku z § 1 pkt 2 tego rozporządzenia. Mając powyższe na względzie, stwierdzając naruszenie przez organ administracji publicznej przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku postanawiając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.