VI SA/Wa 1728/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę VI SA/Wa 1728/18 Uzasadnienie E. Sp. z o.o. w [...] wniosła do tutejszego sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (SKO) z [...] lipca 2018 r. znak [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] grudnia 2017 r. w części w jakiej organ odmówił wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. ul. [...] w celu umieszczenia w nim bankomatu (o pow. 1,35 m2) z reklamami (o pow. 0,35 m2, 1.95 m2, oraz 0.48 m2) na okres od dnia 1 marca 2018 r. do dnia 31 sierpnia 2018 r. Powyższa decyzja została wydana na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt. 1 k.p.a., art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj.: Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm.) i art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1875 ze zm.) oraz art. 19 ust. 5 oraz art. 39 ust. 1 pkt. 1, art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt. 3, ust. 3, ust. 8, 10 i ust. 13 oraz art. 40d ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.) (u.d.p.), § 1 i § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. z 2016 r., poz. 1264), art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U., z 2017 r., poz. 1257) (k.p.a.) oraz na podstawie Uchwały Nr XXXI/666/2004 Rady m.st. Warszawie z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m.st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 148, poz. 3717 z dnia 19.06.2004 r. ze zm.). Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie sprawy: Na podstawie wniosku inwestora z dnia 12 lipca 2017 r., uzupełnionego 22 sierpnia 2017 r. oraz 13 września 2017 r. o przedłużenie funkcjonowania bankomatu z reklamami na okres od dnia 31 grudnia 2018 r. Prezydent [...] w dniu [...] grudnia 2017 r. wydał decyzję, na mocy której: 1. zezwolił na zajęcie odcinka pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. ul. [...] a) bankomat o powierzchni 1,35 m2, b) reklama w postaci podświetlanego kasetonu reklamowego o powierzchni 0,35 m2, c) reklama w postaci naklejek na obudowie bankomatu o powierzchni 1,95 m2 d) reklama w postaci podświetlanego semafora reklamowego o powierzchni 0,48 m2 wg lokalizacji szczegółowej określonej na planie sytuacyjnym, stanowiącym załącznik Nr 1 do niniejszej decyzji, na okres od dnia 1.09.2017 r. do dnia 28.02.2018 r. i umieszczenie w nim bankomatu z reklamami. 2. Ustalił warunki zajęcia pasa drogowego, stanowiącego załącznik Nr 2 do niniejszej decyzji, 3. Ustalił łączną opłatę za umieszczenie w pasie drogowym bankomatu z reklamami w wysokości 2153,91 zł, płatną wg. zasad określonych w pkt 4, wynikającą z: a) opłaty za umieszczenie w pasie drogowym bankomatu o pow. 1,35 m2 w wysokości 366,53 zł wynikającej z iloczynu zajętej powierzchni 1,35 m2, ustalonej stawki opłaty w wysokości 1,50 zł/m2 dziennie i 181 dni zajęcia terenu, (rok 2017 – 247,05 zł, rok 2018 – 119,48 zł) b) opłaty za umieszczenie w pasie drogowym reklamy w postaci podświetlanego kasetonu reklamowego o pow. 0,35 m2, wysokości 452,50 zł wynikającej z iloczynu zajętej powierzchni 1 m2, ustalonej stawki opłaty w wysokości 2,50 zł/m2 dziennie i 181 dni zajęcia terenu (rok 2017 – 305,00 zł, rok 2018 – 147, 50 zł) c) opłaty za umieszczenie w pasie drogowym reklamy w postaci naklejek na obudowie bankomatu o pow. 1,95 m2 w wysokości 882,38 zł wynikającej z iloczynu zajętej powierzchni 1,95 m2, ustalonej stawki opłaty w wysokości 2,50 zł/m2 dziennie i 181 dni zajęcia terenu, (rok 2017 – 594,75 zł, rok 2018 – 287,63 zł) d) opłaty za umieszczenie w pasie drogowym reklamy w postaci podświetlanego semafora reklamowego o pow. 0,48 m2, w wysokości 452,50 zł wynikającej z iloczynu zajętej powierzchni 1m2, ustalonej stawki opłaty w wysokości 2,50 zł/m2 dziennie i 181 dni zajęcia terenu, (rok 2017 – 305,00 zł, rok 2018 – 147,50 zł) 4. Ustalił następujące warunki wniesienia opłaty: opłatę określoną w pkt 3 należy uiścić w terminie 14 dni, od dnia w którym decyzja ustalająca jej wysokość stała się ostateczna. 5. Opłatę należy wpłacić na rachunek Zarządu Dróg Miejskich Nr 45 1030 1508 0000 0005 5005 9002. Przy dokonywaniu wpłat należy podać numer decyzji. 6. Wnioskodawca jest zobowiązany do powiadomienia Zarządu Dróg Miejskich o każdej zmianie adresu siedziby firmy. 7. Odmówił wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. ul. [...] w celu umieszczenia w nim bankomatu (o pow. 1,35 m2) z reklamami (o pow. 0,35 m2, 1,95 m2 oraz 0,48 m2) w terminie od dnia 1.03.2018 r. do dnia 31.08.2018 r. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z art. 39 ust. 3 u.d.p. lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Przy czym przywołany przepis nie precyzuje, o jakie szczególnie uzasadnione przypadki chodzi. Nie ulega jednak wątpliwości, jak podaje organ, że odstąpienie od wskazanej zasady musi być uzasadnione szczególnie wyjątkowymi okolicznościami. Ocena szczególnie uzasadnionych przypadków należy do zarządcy drogi, zaś wskazuje na czym ten szczególnie uzasadniony przypadek polega, ciąży na stronie. Powołując się na konkretne wyroki WSA w Warszawie organ stwierdził, ze przedstawiony pogląd jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Organ zaznaczył, że w tej sprawie strona wnioskująca o zezwolenie wprost nie wskazała na czym polega szczególnie uzasadniony przypadek pozwalający na odstępstwo od zakazu określonego w art. 39 ust. 1 u.d.p. Zdaniem Prezydenta [...] szczególnej okoliczności dla wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 39 ust. 3 Ustawy o drogach publicznych nie może stanowić fakt, iż strona otrzymywała wcześniej zezwolenia zarządu drogi na funkcjonowanie bankomatu z reklamami w pasie drogowym. W zezwoleniach określono ściśle terminy zajęcia pasa drogowego, zgodnie z wnioskami strony. Wobec tego na każdy kolejny okres koniecznie jest ponowne ustalenie czy umieszczenie obiektu budowlanego stanowi szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Strona otrzymywała takie decyzje w ściśle określonych terminach, jednakże nie można nie zauważyć okoliczności, iż na przestrzeni lat sytuacja w pasie drogowym ul. [...] ulega zmianom, a każdy wniosek strony o wydanie zezwolenia na kolejny okres podlega ponownej ocenie zarządcy drogi. Organ zaakcentował, że pas drogowy stanowi teren o szczególnym charakterze wynikającym z ważnej roli komunikacyjnej znajdujących się w nim dróg oraz obiektów i urządzeń związanych z funkcjonowaniem drogi. Z tego względu możliwości wykorzystania pasa drogowego dla celów niezwiązanych z potrzebami drogi zostały ustawowo istotnie ograniczone. Odwołując się do wyroku WSA w Warszawie wydanym w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 9/08, w którym stwierdzono, że wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego jako ustawowy wyjątek może zdarzać się incydentalnie i wyłącznie w sytuacjach stwierdzonego przez organ braku zagrożenia celów, którym służyć ma pas drogowy określonych w art. 4 pkt 1 u.d.p. (LEX nr 481223). Organ wskazał, ze w omawianej sprawie nie dopatrzono się takiego szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa art. 39 ust. 3 u.d.p. Natomiast na gruncie tej sprawy, pismem z 23 listopada 2018 r. Biuro Architektury i Planowania Wydział Estetyki Przestrzeni Publicznej Urzędu [...] negatywnie zaopiniował możliwość dalszego usytuowania obiektów w przedmiotowej lokalizacji uzasadniając powyższe w następujący sposób: "Miejsce funkcjonowania opiniowanego bankomatu jest wyeksponowane w krajobrazie dzielnicy [...]. Ponadto zarówno obszar ul. [...] i [...], jak również sąsiadujące z miejscem lokalizacji bankomatu budynki przy obydwu ulicach objęte są ochroną konserwatorską na podstawie wpisu do Gminnej Ewidencji Zabytków [...]. Obiekt funkcjonuje w przestrzeni publicznej na chodniku, a jego lokalizacja jest nieskoordynowana z obiektami infrastrukturalnymi. Bankomat znajduje się w sąsiedztwie skrzyżowania ulic, z których ul. [...] jest jedną z ważniejszych arterii komunikacyjnych [...]. Przestrzeń tej ulicy ma charakter reprezentacyjny, a wolnostojący bankomat jest przykładem elementu obniżającego jej jakość. Z uwagi na duże nasycenie pasów drogowych elementami infrastrukturalnymi, za niewłaściwe z punktu widzenia interesu publicznego należy uznać funkcjonowanie w nich komercyjnych obiektów niezwiązanych z obsługą komunikacyjna i pozbawionych cech niezbędności. W tej sytuacji, zdaniem organu, brak jest uzasadnienia dla dalszego funkcjonowania przedmiotowego bankomatu z reklamami w ww. pasie drogowym, dlatego termin określony w decyzji stanowi czas niezbędny do podjęcia starań zmierzających do usunięcia obiektu z pasa drogowego. Odwołanie spółki E. od powyższej decyzji nie zostało uwzględnione przez SKO w [...] , które zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2018 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. SKO podzieliło w całości stanowisko organu I instancji. W pierwszej kolejności przytoczyło treść przepisów mających w sprawie zastosowanie. Następnie wskazało, ze organ I instancji wydał zezwolenie częściowo zgodnie z wnioskiem skarżącej (na okres od 1 września 2017 r. do 28 lutego 2018 r.), a zatem brak jest podstaw do zakwestionowania tej decyzji. SKO podniosło również, iż Wydział Ochrony Krajobrazu Miasta pismem z 23 listopada 2017 r. zaopiniował negatywnie dalsze funkcjonowanie obiektu, nie oznacza, iż odwołująca się nie może wystąpić z kolejnym wnioskiem na kolejny okres. Kolegium stwierdza, że organ mógł zdecydować, iż jego zdaniem, urządzenie może funkcjonować do dnia 28 lutego 2018 r. opierając się w tym zakresie na ww. opinii z dnia 23 listopada 2017 r. To właściciel pasa decyduje, czy wyraża zgodę na zajęcie pasa. W skardze do WSA w Warszawie na powyższą decyzję w zakresie dotyczącym utrzymania w mocy rozstrzygnięcia organu o odmowie wydania zezwolenia w okresie od 1 marca 2018 r. do dnia 31 sierpnia 2018 r. (pkt II zaskarżonej decyzji) skarżąca ponowiła argumenty przedstawione w toku postępowania administracyjnego. Podkreśliła, że zmiana dotychczasowego stanowiska organu, który wydawał decyzje pozytywne uwzględniały zarówno plany, jak i działalność bieżącą zarządcy drogi, jak też dobro publiczne wyrażone, jako realizacja żywotnych potrzeb mieszkańców związanych z użytkowaniem przestrzeni publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola sądowa sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018, poz. 1302), zwaną dalej: p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek w sprawie niniejszej nie zachodzi Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (SKO) działając w granicach sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (WSA) stwierdza, że w działaniu organu nie dopatrzył się nieprawidłowości zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak w procesie subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego. Przedmiotem skargi jest decyzja organu w części w jakiej odmawia skarżącej spółce E. zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rejonie ul. [...] w [...], w celu funkcjonowania w nim bankomatu z reklamami na okres od 1 marca 2018 r. do 31 sierpnia 2018 r. Należy dla porządku dodać, że udzielenie zezwolenia w okresie od 1 września 2017 r. do 28 lutego 2018 r. (pkt I decyzji – niezaskarżony przez stronę), zostało wydane ze względu na umożliwienie skarżącej wykonania prac związanych z usunięciem tego bankomatu z ww. lokalizacji, w której był posadowiony od 2014 r. na podstawie zgód wydawanych przez zarządcę drogi. Na gruncie tej sprawy nie był kwestionowany przebieg granic pasa drogowego, ani też istnienie, wygląd i treść oraz wymiary reklam umieszczonych na bankomacie. Spór dotyczy natomiast zasadności odmowy udzielenia zezwolenia na dalsze funkcjonowanie bankomatu. Uznając, że zarzuty skargi są nieuzasadnione WSA w pierwszej kolejności wskazuje, iż zasadą, wynikającą z art. 39 ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych (u.d.p.), jest zakaz dokonywania w pasie drogowym jakichkolwiek czynności niesłużących drodze i urządzeniom z nią związanym, a mogących powodować ich zniszczenie czy zmniejszenie trwałości, bądź też mogących zagrozić bezpieczeństwu ruchu drogowego. Powołany przepis jedynie przykładowo wskazuje rodzaje zabronionych w pasie drogowym działań, wymieniając wśród nich m.in. zakaz lokalizowania obiektów budowlanych, urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (pkt 1 cyt. artykułu). Niewątpliwie bankomat stanowi obiekt budowlany niezwiązany z potrzebami zarządzania drogą lub potrzebami ruchu drogowego, a zatem jego posadowienie w pasie drogowym - co do zasady - objęte jest zakazem wynikającym z treści tego przepisu. Prawną podstawę umieszczenia (posadowienia) w pasie drogowym urządzenia bądź obiektu budowlanego niezwiązanego z drogą i jej zadaniami, jakim jest bankomat, stanowi art. 39 ust. 3 ww. ustawy o drogach publicznych. W przepisie tym ustawodawca sformułował wyjątek od przedstawionej wyżej zasady, stwierdzając, iż tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydanym w formie decyzji administracyjnej. Przepis art. 39 ust. 3 ww. ustawy o drogach publicznych, wprowadzając wyjątek od zasady, posługuje się zwrotem "w szczególnie uzasadnionych przypadkach", a więc pojęciem nieostrym, stanowiącym klauzulę generalną, której stosowanie ma charakter ocenny i indywidualny. Posługując się takim zwrotem, prawodawca daje pewną swobodę w kwalifikowaniu stanów faktycznych pod tymże kątem, co dodatkowo uwypukla i podkreśla wyjątkowy charakter regulacji. Z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych, użycie przez ustawodawcę zwrotu niedookreślonego jest w pełni uzasadnione. W ocenie nauki prawa, "nieostrość nazw (jako szczególny przejaw ich niedookreśloności) nie jest traktowana w tekście prawnym jako wada. Wręcz przeciwnie - może być z powodzeniem stosowana jako świadomie przyjęty środek uelastycznienia tekstu przez stworzenie swoistego luzu decyzyjnego" (S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, s. 280). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko organu, mające potwierdzenie judykaturze, że na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek", pozwalający na wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Natomiast obowiązkiem organu orzekającego jest ustalenie zaistnienia tejże przesłanki i jej ocena (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2008 r. o sygn. akt II GSK 499/08 i z dnia 25 listopada 2008 r. o sygn. akt II GSK 524/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie, skarżąca spółka wskazując, że zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek", pozwalający na wydanie przedmiotowego zezwolenia powoływała się na dotychczasowe zgody udzielane przez organ a także, co prawda nie wprost, ale również na - jak to określiła "dobro publiczne wyrażone w realizacji żywotnych potrzeb mieszkańców związanych z użytkowaniem przestrzeni publicznych". Sięgając do słownika wyrazów obcych, można znaleźć następującą definicję słowa "publiczny": "dotyczący ogółu, służący ogółowi, związany z jakimś urzędem, instytucją, powszechny, ogólny, nieprywatny [...]" (Tokarski 1980, s. 615). Dodatkowo W. Kopaliński podaje określenie "społeczny" (Kopaliński 2000, s. 415). Zatem z językowego punktu widzenia dobro publiczne można określić jako dobro służące ogółowi, powszechne, społeczne, nieprywatne. Zdaniem organu, spółka nie wykazała, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek", pozwalający na wydanie wnioskowanego zezwolenia. Ze stanowiskiem organu należy się zgodzić. Przedstawiona w tym zakresie argumentacja organu jest przekonywująca, zaś strona skarżąca nie wykazała, by jej słuszny interes w tym przypadku górował nad interesem społecznym. Niewątpliwie istotna jest kwestia dostępu obywateli, w tym turystów licznie odwiedzających stolicę, do możliwości korzystania z bankomatu znajdującego się na chodniku przy jednej z ważniejszych arterii miasta (ul. [...]) na co powoływała się skarżąca spółka podczas rozprawy przed tutejszym Sądem. Niemniej jednak, nie można uznać, że stanowi ona priorytet i w efekcie prowadzić do uwzględnienia przez organ żądania strony. Organ zasadnie wskazał, że zezwolenie na zajęcie pasa drogowego na cele "niedrogowe" jest aktem jednorazowym, wydawanym na ściśle określony w nim czas z upływem którego wygasa. Sąd, w składzie obecnym, podziela w pełni stanowisko jednolicie prezentowane w judykaturze i piśmiennictwie, że każdorazowe złożenie wniosku nakłada na organ obowiązek ponownego zbadania istnienia pozytywnych i negatywnych przesłanek udzielenia zezwolenia oraz oceny zagrożeń uznanych przez ustawodawcę za istotne. Dlatego w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na kolejny okres zawsze jest konieczne przeprowadzenie ustaleń dotyczących tego, czy odstępstwo od zasady przewidzianej przez ustawodawcę co do sposobu wykorzystania pasa drogowego jest nadal uzasadnione ( przykładowo: Kręcisz Wojciech, Kary i opłaty za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z użytkowaniem dróg w orzecznictwie sądów administracyjnych – artykuł opublikowany w ZNSA.2014.2.23 oraz podane tam orzecznictwo ) Jak trafnie podnosi organ, od czasu wydania na rzecz skarżącej poprzednich zezwoleń na umieszczenie w pasie drogowym spornego bankomatu sytuacja uległa zmianie. Między innymi, Zarządzeniem nr [...] Prezydenta [...] [...] z [...] października 2016 r. ([...])- obowiązującym od 11 listopada 2016 r. - nałożono m.in. na Zarząd Dróg Miejskich obowiązek działania na rzecz tworzenia korzystnych warunków dla ruchu pieszego na terenie miasta [...]. Dokument ten zobowiązuje jednostki miejskie i dzielnice do działania na rzecz tworzenia korzystnych warunków dla ruchu pieszego na terenie [...]. Wzmacnianie roli ruchu pieszego dotyczy całego miasta. Priorytetowo mają być traktowane strefa śródmiejska, centra dzielnic i powiązania pomiędzy nimi oraz dojścia i otoczenie węzłów komunikacyjnych. Zakładane programy naprawcze to m.in. program porządkowania ciągów pieszych, program likwidacji barier komunikacyjnych w ruchu pieszym, program odzyskiwania przestrzeni publicznych. Ponadto, Wydział Ochrony Krajobrazu Miasta pismem z 23 listopada 2017 r. zaopiniował negatywnie dalsze funkcjonowanie bankomatu w tej lokalizacji wskazując na konkretne ku temu powody, które zostały opisane w decyzji i przedstawione w części historycznej niniejszego uzasadnienia stąd nie ma potrzeby ponownego przytaczania ich w tym miejscu. Dokument ten został pozyskany przez organ legalnie, stanowi część zgromadzonego materiału dowodowego, a zatem mógł podlegać ( i podlegał) ocenie organu, który zawarte w tej opinii stwierdzenia uznał za istotne z punktu widzenia podjętego rozstrzygnięcia. Strona skarżąca podnosiła na rozprawie, że obszar ul. [...] i [...], jak również budynki sąsiadujące z miejscem lokalizacji bankomatu zostały wpisane do rejestru zabytków jeszcze w okresie, gdy wydawano poprzednie zezwolenia. Jednakże, w ocenie Sądu, ta argumentacja nie podważa legalności zaskarżonej decyzji i nie może skutkować jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Nie ulega przy tym wątpliwości, że przestrzeń w którym funkcjonuje przedmiotowy wolnostojący bankomat, ma charakter reprezentacyjny, czemu strona nie zaprzecza, a przez to wzmiankowane urządzenie jest przykładem elementu obniżającego jej jakość. Zdaniem Sądu, strona skarżąca nie podważyła skutecznie argumentu zawartego w przedmiotowej opinii, uznanej przez SKO za przesądzającą wynik postępowania, że ze względu na duże nasycenie pasów drogowych elementami strukturalnymi za niewłaściwe z punktu widzenia interesu publicznego uznano funkcjonowanie w nich komercyjnych obiektów niezwiązanych z obsługą komunikacyjną i pozbawionych cech niezbędności. Tymczasem, w ocenie WSA, jest to wniosek trafny, zważywszy choćby na powszechne korzystanie przez mieszkańców oraz osoby przyjezdne z kart bankomatowych na przykład w sklepach czy też innych obiektach użyteczności publicznej znajdujących się w obrębie pasa drogowego objętego wnioskiem o udzielenie zezwolenia. Odnosząc się natomiast do argumentu skarżącej odnośnie do zmiany dotychczasowego podejścia organu w sprawie udzielania zezwoleń należy wskazać, że zarządca drogi ma prawo realizować określoną politykę, co do zagospodarowania pasa drogowego, w czym również zawiera się prawo do jej zmiany. Przy czym zmiana dotychczasowego podejścia nie może być dowolna, co w tej sprawie, wbrew zarzutom spółki, nie miało miejsca. Sąd nie dostrzegł przekroczenia granic uznania administracyjnego. Podstawa prawna rozstrzygnięcia wynika z obowiązującego prawa materialnego, nie została więc naruszona zasada praworządności, określona w art. 6 kpa. Nie można też organom zarzucić nierespektowania wyrażonej w art. 7 kpa zasady prawdy obiektywnej. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego (art. 77 i art. 80 kpa). Organ wyważył interes społeczny (koniecznej ochrony pasa drogowego i bezpieczeństwa ruchu) oraz interes strony (szczególnych okoliczności przemawiających za udzieleniem zezwolenia). Trzeba dodać, że w efekcie udzielenia zgody na lokalizację bankomatu tylko do dnia 28 lutego 2018 r. i to wyłącznie z uwagi na konieczność przeprowadzenia prac związanych z usunięciem przedmiotowego urządzenia nastąpiła konkretyzacja wzajemnych uprawnień i obowiązków stron niniejszego postępowania administracyjnego. Z upływem tego dnia zezwolenie wygasa. Oznacza to, że po dniu 28 lutego 2018 r. umieszczenie przedmiotowego bankomatu w tym pasie drogowym ( a także w jakimkolwiek innym) może nastąpić wyłącznie na podstawie nowego wniosku strony. Pominięcie zatem przez organ, co zarzuca strona, rozpatrzenia okresu od 1 marca 2018r. do 31 grudnia 2018 r. w ustalonym stanie faktycznym nie ma wpływu na wynik postępowania. Należy zauważyć, że przedmiotowy brak nie stwarza żadnych konsekwencji administracyjnych dla strony - nie ma wpływu na wysokość ustalonej opłaty za zajęcie przedmiotowego pasa drogowego; nie stanowi też podstawy do nałożenia na skarżącą ewentualnych sankcji administracyjnych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, które ewentualnie mogą zostać nałożone dopiero po 28 lutego 2018r. Należy przyznać rację skarżącej, że decyzja organu I instancji ma pewne mankamenty zawierające się we wskazaniu, że wydał zezwolenie częściowo zgodnie z treścią wniosku strony zatem brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku strony o wydanie zezwolenia obejmującego całe żądanie. Powielił to następnie organ odwoławczy stwierdzając, że "brak jest podstaw do zakwestionowania decyzji organu I instancji, ponieważ wydał zezwolenie częściowo zgodnie z treścią wniosku strony". To bowiem, że organ uwzględnił w części żądanie strony mogło stanowić, co najwyżej uzasadnienie do zarzutów skarżącej w zakresie zakwestionowania punktu I decyzji organu (udzielenie zezwolenia na okres od 1 września 2017 r. do 28 lutego 2018 r.) a nie, co do rozstrzygnięcia zawartego w punkcie II decyzji tj. odmowy udzielenia zezwolenia na okres od 1 marca 2018 r. do 31 sierpnia 2018r. Tym niemniej, powyższa wadliwość uzasadnienia nie może prowadzić do uchylenia decyzji w zaskarżonej części, ponieważ nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy w świetle innych argumentów, przytoczonych przez Sąd, a podniesionych przez organ na poparcie stanowiska w zakresie odmowy udzielenia wzmiankowanego zezwolenia , o czym była wyżej mowa. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.