VI SA/Wa 1738/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2008 r. sprawy ze skargi F. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2008 r.; 2. stwierdza, że uchylone postanowienia nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz skarżącej F. z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. VI SA/Wa 1738/08 UZASADNIENIE Dnia 7 kwietnia 2008 r. F. wystąpiła z wnioskiem do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] o nr rej. [...], za okres od 22 sierpnia 2001 r. do 26 marca 2008 r., na łączna kwotę 27973,38 zł. Postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. : - przyznał F. wynagrodzenie za dozór pojazd marki [...] o nr rej. [...] w okresie od 29 lutego 2008 r. do 26 marca 2008 r. w kwocie 494.10 złotych (przyjmując stawkę za dobę przechowania 18,30 zł brutto), - w pozostałej części odmówił przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. stwierdził, iż organ egzekucyjny przyznaje na żądanie dozorcy wynagrodzenie za dozór w myśl art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowanie egzekucyjnym w administracji. Jako organ likwidacyjny zobowiązany jest do pokrycia wydatków związanych z przechowywaniem pojazdów wyłącznie od dnia otrzymania akt pozwalających na prowadzenie postępowania likwidacyjnego. Koszty przechowywania ruchomości do czasu przekazania akt pozwalających na dokonanie likwidacji w trybie ustawy winny obciążać organy decydujące o przechowywaniu tych nieruchomości. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. otrzymał akta z Komendy Policji w W. 29 lutego 2008 r. i był w dyspozycji przedmiotowego pojazdu do czasu jego odebrania przez nabywcę tj. do 26 marca 2008 r. Za tenże okres wnioskodawcy należy się wynagrodzenie. Żądana kwota za dobę przechowania mieści się w granicach stawki dobowej ustalonej uchwałą Rady Powiatu W. z dnia [...] grudnia 2001 r. Na postanowienie Naczelnik Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2008 r. F. złożyła zażalenie wnosząc o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu podniosła, że stanowisko organu likwidacyjnego jest błędne w świetle obowiązujących regulacji prawnych, a mianowicie art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Po rozpoznaniu zażalenia Dyrektor Izby skarbowej w W., postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ II instancji podniósł, iż Urząd Skarbowy wykonuje funkcje organu likwidacyjnego. Jako jednostka budżetowa, na podstawie art. 20 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 249, po. 2104 ze zm.), pokrywa swoje wydatki bezpośrednio z budżetu państwa a pobrane dochody odprowadza na rachunek dochodów budżetu państwa. Stąd wydatki związane z likwidacją pojazdów, które przeszły z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa winny być pokrywane z budżetu urzędu, który zleca dokonanie stosownych czynności (parkowanie, holowanie pojazdu). Obowiązująca ustawa z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. DZ. U. z 2005r., nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy nie regulują kwestii finansowania wydatków związanych z likwidacja pojazdów, które przeszły na rzecz Skarbu Państwa. Powyższa problematyka nie została także uregulowana w przepisach obowiązujących uprzednio. Uzasadnionym jest więc zastosowanie w niniejszej sprawie ustawy o finansach publicznych. Zdaniem organu skarżący błędnie dokonał wykładni przepisu art. 102 § 2 ustawy egzekucyjnej w zw. z art. 130a prawa o ruchu drogowym wskazując, iż Skarb Państwa (czyli reprezentujące go urzędy skarbowe) winien ponosić koszty dozoru od momentu, w którym stał się właścicielem pojazdu. W pierwszej kolejności wskazał, iż w niniejszej sprawie nie będzie miał zastosowania art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, gdyż przepis ten obowiązuje od 1 stycznia 2002r., a pojazd został zabezpieczony 22 lutego 2001 r. W związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z 16 marca 2004 r. dotyczącego uznania z niekonstytucyjne przepisów art. 6 dekretu z 18 września 1954 r. o likwidacji niepodjętych depozytów i nieodebranych rzeczy oraz wydanego na jego podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 16 marca 1971 r. w sprawie orzekania o przejściu depozytów na własność Państwa, które były podstawą do przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego, wypracowano zasadę z godnie z którą do rzeczy ruchomych porzuconych z zamiarem wyzbycia się ich własności przed dniem 1 stycznia 2002 r. ma zastosowanie art. 181 k.c. Powyższy przepis wprowadza instytucję objęcia rzeczy w samoistne posiadanie i stanowi jednocześnie podstawę do stosowania przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 50, poz. 449). Stosownie do tego rozporządzenia likwidacji podlegają m. in. Ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa wskutek objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej. W przedmiotowej sprawie organem likwidacyjnym był Naczelnik Urzędu Skarbowego W. . Działając w oparciu o art. 181 k.c. Skarb Państwa objął powyższy pojazd w posiadanie samoistne, a więc nie było konieczne przeprowadzenie postępowania w sprawie orzeczenia o przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Zatem w niniejszej sprawie należało kierować się zasadą, zgodnie z którą organ likwidacyjny jest właściwy do wypłaty wynagrodzenia za dozór w/w samochodu osobowego od momentu otrzymania dokumentów umożliwiających przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego tj. od dnia 29 lutego 2008 r. do momentu odebrania samochodu z parkingu tj. do 26 marca 2008 r. Organ II instancji nie kwestionuje samego roszczenia wnioskodawcy o zwrot należności za dozór ruchomości od Skarbu Państwa, od dnia kiedy ten stał się jego właścicielem, bowiem to wydaje się bezsporne. Nie sposób jednak, zdaniem organu, zgodzić się z twierdzeniem strony, co do konieczności ponoszenia spornych kosztów przez urzędy skarbowe już od dnia, w którym właścicielem pojazdu stał się Skarb Państwa. Nie można bowiem utożsamiać Skarbu Państwa tylko z urzędami skarbowymi Skarb Państwa reprezentowany jest przez różne statio fisi. W przedmiotowej sprawie statio fisi Skarbu Państwa są organy decydujące o deponowaniu pojazdów oraz dokonujące ich likwidacji. Stąd wypracowano zasadę, iż koszty parkowania i holowania nieruchomości winien pokrywać organ, który doprowadził do ich powstania (np. straż graniczna, policja i inne). Organy likwidacyjne winny zatem pokrywać przedmiotowe wydatki wyłącznie od dnia otrzymania dokumentów pozwalających na prowadzenie postępowania likwidacyjnego. Mając powyższe rozważania na uwadze Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie i zwrócić uwagę, iż wniosek o wynagrodzenie z okres od 22 sierpnia 2001 r. do 28 lutego 2008 r. strona winna przekazać do Komendy Policji w W., gdyż w tym okresie organ ten był w posiadaniu dokumentacji dotyczącej przedmiotowego pojazdu. F. złożyła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] czerwca 2008 r. wnosząc o jego uchylenie i zasadzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuca zaskarżonemu postanowieniu naruszenie prawa materialnego, a mianowicie § 3 pkt 1 lit. z i § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 102 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 10 czerwca 1997 r. Prawo ruchu drogowym przez błędną interpretacje tych przepisów, w wyniku której przyjęto zasadę, że urzędu skarbowe – organy likwidacyjne winny pokrywać wydatki związane z holowaniem i parkowaniem pojazdów wyłącznie od dnia otrzymania dokumentów pozwalających na prowadzenie postępowania likwidacyjnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wnosił o jej oddalenie, przywołując argumentacje zawartą w postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2008 r., którym po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez F. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2008 r. zaskarżone postanowienie zostało utrzymane w mocy. Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie kwestionuje samego roszczenia wnioskodawcy – F. o zwrot należności za dozór ruchomości, od Skarbu Państwa, od dnia, kiedy ten stał się jego właścicielem. Podnosi, iż w sprawie ma zastosowanie art. 181 k.c., a nie art. 130 a ustawy Prawo o ruchu drogowym, gdyż przepis ten obowiązuje od 1 stycznia 2002 r., a pojazd został zabezpieczony 22 lutego 2001 r. Przepis art. 181 k.c. wprowadza instytucję objęcia rzeczy w posiadanie samoistne i jednocześnie stanowi podstawę do stosowania przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ kwestionuje moment od którego urzędy skarbowe powinny ponosić sporne koszty. W sytuacji, gdy nie ze swej winy dochodzi do różnego rodzaju zaniedbań, które dają podstawę do przyznania wynagrodzenia, tylko w części wnioskowanego okresu, należy stwierdzić, iż wynagrodzenie za dozór od urzędu skarbowego należy się wyłącznie od daty wpływu dokumentów do urzędu, a roszczenie o zwrot pozostałych kosztów prowadzący parking winien kierować do policji (Skarbu Państwa nie można utożsamiać tylko i wyłącznie z urzędami skarbowymi), chyba że zaniedbanie wynika z jego winy, wówczas winien ponosić negatywne konsekwencje swego działania skutkujące brakiem wynagrodzenia za okres opieszałości. W ocenie Sądu nie sposób zgodzić się z takim poglądem organu. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi art. 102 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. nr 110, poz.968 ze zm.) określający obowiązki dozorcy oraz wydatki i wynagrodzenie związane z wykonywaniem dozoru nad ruchomością, która przeszła na własność Skarbu Państwa. Z mocy § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U z 2002 r. nr 110, poz. 968 ze zm.) do przechowywania na parkingu pojazdów mają zastosowanie przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w szczególności art. 102 ustawy. Stosownie do brzmienia art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Ustawą z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 12 listopada 2001 r.), dodany został art. 130a w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym, zmieniającej nim ustawę z dniem 1 stycznia 2002 r. Stosownie do art. 130a ust. 10 ustawy Prawo ruchu drogowym pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Tak więc upływ 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu powoduje, że nieodebrany w tym terminie pojazd staje się własnością Skarbu Państwa z mocy samego prawa. Wprawdzie w § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 134, poz. 1133 z późn. zm.) jest mowa, że o "przyjęciu" na rzecz Skarbu Państwa (art. 130a ust. 10 natomiast stanowi, że pojazd "przechodzi" z mocy ustawy na rzecz Skarbu Państwa) orzeka naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego, co mogłoby sugerować, iż decyzja wydana w omawianym trybie ma dla powstania po stronie Skarbu Państwa tytułu własności pojazdu znaczenie konstytutywne, ale w świetle postanowień przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie ulega wątpliwości, że decyzja ta ma wyłącznie charakter deklaratoryjny, bo może potwierdzać tylko to, co nastąpiło z mocy ustawy. Terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa spornych kosztów parkowania jest moment, w którym upłynął 6-miesięczny okres liczony od dnia usunięcia pojazdu. Dla ustalenia początkowego terminu, od jakiego Skarb Państwa winien ponosić opłaty za parkowanie pojazdu nie ma, zatem znaczenia, kiedy organ skarbowy otrzymał dokumenty niezbędne do wszczęcia procedury dotyczącej wydania decyzji o przejściu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa – wyroki NSA z dni: 8 września 2006 r. I OSK 1765/06, LEX 344067 i 21 lutego 2007 r. I OSK 1185/05, LEX 321159. Ma więc racje F. stwierdzając, że terminem początkowym ponoszenia kosztów parkowania przez Skarb Państwa jest moment, w którym upłynął 6-miesieczny termin liczony od dnia usunięcia pojazdu przez właściwe służby publiczne. Przedmiotowy pojazd został zabezpieczony i znajdował się na parkingu depozytowym F. od 22 lutego 2001 roku. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 12 listopada 2001 r.), która dodała został art. 130a w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym, weszła wżycie 1 stycznia 2002 r. Nie zawierała przepisów przejściowych. Zatem przepis art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym obowiązuje od 1 stycznia 2002 r. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 16 marca 2004 r. (K 22/03. Dz. U. nr 51, poz. 514) uznał za niekonstytucyjne przepisy art. 6 dekretu z 18 września 1954 r. o likwidacji niepodjętych depozytów i nieodebranych rzeczy oraz wydanego na jego podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 16 marca 1971 r. w sprawie orzekania o przejściu depozytów na własność Skarbu Państwa, które stanowiły podstawę przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego. Powstają więc pytania: czy, na jakiej podstawie i z jaką datą Skarb Państwa stał się właścicielem przedmiotowego pojazdu. Z braku szczególnej podstawy prawnej należy odwołać się do przepisów kodeksu cywilnego. I tak zgodnie z art. 180 k.c. właściciel może wyzbyć się własności rzeczy ruchomej przez to, że w tym zamiarze rzecz porzuci. Stosownie natomiast do art. 181 k.c. własność ruchomej rzeczy niczyjej nabywa się przez jej objęcie w posiadanie samoistne. Skoro zabezpieczony pojazd nie został odebrany przez osobę uprawnioną i to przez kilka lat, to oznacza, że właściciel go porzucił z zamiarem wyzbycia się własności. Porzucenie rzeczy ruchomej powoduje utratę własności i przekwalifikowanie rzeczy porzuconej do kategorii rzeczy niczyich. Wymaga to łącznego spełnienia dwóch przesłanek, a mianowicie faktycznej czynności porzucenia rzeczy oraz wyrażenia zamiaru wyzbycia się własności. Własność ruchomej rzeczy niczyjej nabywa się przez jej objęcie w posiadanie samoistne ( art. 181 k.c.). Niezbędne jest zatem zawładnięcie rzeczą. Musi temu towarzyszyć zamiar władania rzeczą "jak właściciel"; postawiono wszak warunek objęcia rzeczy w "posiadanie samoistne" ( vide art. 336 k.c.). Z chwilą objęcia rzeczy niczyjej w posiadanie samoistne następuje nabycie własności. Rzecz objęta przez państwo we władanie w ramach sprawowanych zadań publicznych może stać się przedmiotem posiadania przez wprowadzenie jej do obrotu cywilnego albo na podstawie szczególnej podstawy prawnej - postanowienie SN z 2004.02.19 IV CK 72/03 M.Prawn. 2006/24/1341. Skarb Państwa objął przedmiotowy pojazd w ramach wypełniania przez państwo zadań publicznych. Nie oznacza to wykonywania posiadania w znaczeniu art. 336 k.c. Jeżeli objęcie rzeczy we władztwo następuje w ramach wypełniania przez państwo zadań publicznych poza stosunkami cywilnoprawnymi, to nie oznacza to wykonywania posiadania w znaczeniu przyjętym w art. 336. Do istoty tego posiadania należy nie tylko stan faktyczny władania, który jest zaledwie jego pierwotną postacią possessio naturalis, ale również kwalifikacja nadana przez normę prawną mieszczącą się w prawie materialnym i odnoszącą się do stosunków w nim uregulowanych. W niniejszej sprawie na dzień zabezpieczenia pojazdu pojazd nie został wprowadzony do obrotu, co jest bezsporne. Brak było też szczególnej podstawy prawnej do objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej, i kwalifikacji nadanej przez tę podstawę. Taka norma prawna pojawiła się dopiero 1 stycznia 2002 r. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy podkreślić, ze terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa spornych kosztów parkowania jest moment, w którym upłynął 6-miesięczny okres liczony od dnia usunięcia pojazdu. Dla przedmiotowego pojazdu będzie to upływ 6 miesięcy liczonych od dnia 1 stycznia 2002 r. Z tym dniem powstała podstawa prawna do objęcia w posiadanie przedmiotowego pojazdu. Wszedł w życie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym. W dniu 30 maja 2002 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie rozciągnięcia przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowiące o stosowaniu przepisów działu II rozdziału 6 ustawy do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie m. in. objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej, w tym art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tenże przepis wskazuje na organ egzekucyjny jako właściwy do przyznania wynagrodzenia za dozór. Tymże organem egzekucyjnym jest niewątpliwie urząd skarbowy. Bez znaczenia jest tu okoliczność, że organ likwidacyjny dokumenty niezbędne do wszczęcia procedury dotyczącej wydania decyzji o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa otrzymał dopiero 29 lutego 2008 r., a nie niezwłocznie po upływie wzmiankowanego okresu. Brak należytego współdziałania w tego rodzaju sprawach między podmiotami wskazanymi w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 134, poz. 1133 z późn. zm.) w sprawie usuwania pojazdów (powyższe przepisy nie uległy zmianie w obecnie obowiązującym rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16 października 2007 r. (Dz. U. Nr191, poz. 1377 z późn. zm.), nie może mieć wpływu na ustalenie początkowego terminu, od jakiego Skarb Państwa winien ponosić opłaty za parkowanie pojazdu. Brak jest jakiegokolwiek normy sankcjonowanej i sankcyjnej wobec organów współdziałających. Przepis art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji natomiast jednoznacznie określa podmiot zobowiązany do przyznania wynagrodzenia. Na zakończenie należy zauważyć, że zgodnie z wyrokiem TK z 2008.06.03 OTK-A 2008/5/76 P 4/06 (Dz.U. nr 100, poz. 649) art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, Nr 109, poz. 925, Nr 175, poz. 1462, Nr 179, poz. 1486 i Nr 180, poz. 1494 i 1497, z 2006 r. Nr 17, poz. 141, Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 190, poz. 1400, Nr 191, poz. 1410 i Nr 235, poz. 1701, z 2007 r. Nr 52, poz. 343, Nr 57, poz. 381, Nr 99, poz. 661, Nr 123, poz. 845 i Nr 176, poz. 1238 oraz z 2008 r. Nr 37, poz. 214) w zakresie, w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu, jest niezgodny z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 134, poz. 1133 i Nr 176, poz. 1451 oraz z 2004 r. Nr 32, poz. 283) jest niezgodny z art. 130a ust. 11 pkt 3 ustawy powołanej w punkcie 1 oraz z art. 92 ust. 1 i art. 46 Konstytucji. Zgodnie z pkt II wyroku przepisy wymienione w części I w punktach 1 i 2, w zakresie tam wskazanym, tracą moc obowiązującą z upływem 12 (dwunastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższy wyrok TK, węzłowy dla ustalenia dopuszczalnego trybu odjęcia prawa własności pojazdu, nie ma jednak dla rozpatrywanej sprawy istotnego znaczenia, albowiem przejęcie prawa własności w trybie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym było prawnie skuteczne. Istniała podstawa prawna przejęcia. Organ objął w posiadanie i dokonał likwidacji. Przedmiotem postępowania nie była też kwestia własności przejętego pojazdu lecz sprawa należnych opłat za przechowanie pojazdu na parkingu depozytowym F. Ma do nich skarżąca prawo z mocy art. 102 ustawy prawo o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w pkt 1 wyroku uznając, iż organ naruszył prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Na podstawie art. 152 ustawy Sąd orzekł o wykonalności uchylonych postanowień. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy.