VI SA/Wa 1741/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant referent Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2017 r. sprawy ze skargi K.T. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zgody na wykonywanie ratownictwa wodnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasadza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz K.T. kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2017 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej Minister) utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z [...] marca 2017 r., w sprawie cofnięcia zgody na wykonywanie ratownictwa wodnego przez K. T., działającego pod firmą S. z siedzibą w [...] (dalej skarżący). Jako podstawę prawną skarżonej decyzji podano art. 138 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 127 § 3 k.p.a. i z art. 12 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 656 - dalej jako ustawa o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych). Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją Nr [...] z [...] kwietnia 2014 r. Minister wyraził zgodę na wykonywanie ratownictwa wodnego przez K. T. W dniu [...] września 2016 r. do organu wpłynęło pismo Wojewody [...] z [...] września 2016 r., informujące, że K. T., "nie współpracuje systemem PRM" i pomimo wezwania wojewody nie dokonał zgłoszenia do rejestru podmiotów współpracujących z systemem. Z uwagi na zgłoszony przez Wojewodę brak aktualnych informacji dotyczących: siedziby, terenu działania, liczby ratowników posiadających ważne zaświadczenie o ukończeniu kursu w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy i uzyskaniu tytułu ratownika, wyposażenia, czasu operacyjnego i numerów kontaktowych podmiotu uprawnionego do wykonywania ratownictwa wodnego, Minister powziął uzasadnioną wątpliwość dotyczącą spełniania przez K. T., warunków, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych. W tej sytuacji wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia zgody na wykonywanie ratownictwa wodnego. Minister ustalił, że skarżący dysponuje kadrą ratowników wodnych w innym składzie osobowym, niż na dzień wydania decyzji w sprawie wyrażenia zgody na wykonywanie ratownictwa wodnego, jest to - zgodnie z oświadczeniem - zwiększony skład osobowy, przy czym zmianie uległ także obszar wykonywania ratownictwa wodnego. Zdaniem organu do akt postępowania nie przedłożono kompletnych dokumentów, potwierdzających spełnienie przez członków aktualnej kadry ratowniczej wszystkich przesłanek wymaganych stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych, w celu potwierdzenia uprawnień ratownika wodnego. Minister nie uznał dokumentu przedłożonego przez stronę na okoliczność potwierdzenia dodatkowych kwalifikacji przydatnych w ratownictwie wodnym, zatytułowanego "zaświadczenie dla Ratownictwo Wodne Rzeczpospolitej Oddział [...]" z dnia [...] czerwca 2016 r., z uwagi na fakt, że jak wynika z jego treści, wymienione osoby ukończyły zajęcia teoretyczne i praktyczne w zakresie operatora defibrylatora automatycznego i deski ortopedycznej "w ramach przeprowadzonego Kursu Kwalifikowanej Pierwszej Pomocy". Wobec powyższego dokument dotyczy innej przesłanki wynikającej z art. 2 pkt 5 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych tj. posiadania aktualnego zaświadczenia o ukończeniu kursu w zakresie kpp i uzyskaniu tytułu ratownika i nie potwierdza tym samym posiadania dodatkowych kwalifikacji przydatnych w ratownictwie wodnym. Do akt postępowania przedłożono wyłącznie [...] aktualnych umów dotyczących zatrudnienia ratowników wodnych (umowy zlecenia i umowy o pracę), pomimo, iż ostatecznie wskazano liczbę [...] ratowników wodnych. Wszystkie umowy dotyczą zatrudnienia na wyznaczonych obszarach wodnych (pływalniach), w tym [...] umów w ogóle nie przewiduje możliwości wykonywania dodatkowych obowiązków ratownika wodnego w ramach stałych dyżurów. Oprócz tego nie wszyscy z zatrudnionych posiadają uprawnienia ratownika wodnego. Minister nie uwzględnił wyjaśnień strony, że "dyżur pełni [...] ratowników wodnych, zmiana trwa 24 h i nie koliduje z wykonywaniem obowiązków ratownika wodnego na pływalniach", uznając, iż w świetle przedłożonej dokumentacji kadry ratowników wodnych, w tym składu zespołu dyżurującego i długości zmiany, czyni dyżur faktycznie niemożliwym do spełnienia. Zdaniem Ministra, podmiot uprawniony musi udowodnić fakt zatrudnienia ratowników wodnych, aby potwierdzić, że "dysponuje" kadrą ratowników wodnych. Przywołując orzecznictwo sądowe Minister stwierdził, że występują braki w zakresie uprawnień ratownika wodnego wśród osób wskazanych w wykazie kadry ratowniczej podmiotu uprawnionego do wykonywania ratownictwa wodnego oraz braki w dokumentacji dotyczącej zatrudnienia. W tych warunkach organ uznał, że "podmiot nie wykazał, iż aktualnie dysponuje kadrą ratowników wodnych w liczbie, wystarczającej do zapewnienia stałych dyżurów oraz zachowania minimalnej liczby ratowników wodnych, zapewniających stałą kontrolę wyznaczonych obszarów wodnych tj. [...] pływalni, stosownie do wymogów .rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 23 stycznia 2012 r, (Dz. U. z 2012 r. poz. 108). Tym samym stały - nieprzerwany dyżur ratowniczy, o którym mowa w ustawie nie może zostać zrealizowany." We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy K. T. zarzucił, że poczynione ustalenia w sprawie są błędne i nie znajdują oparcia zarówno w stanie faktycznym, jak i prawnym. Zdaniem strony, nie było podstaw do wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia zgody na wykonywanie ratownictwa, ponieważ jako podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa wodnego z mocy prawa jest jednostką współpracującą z systemem Państwowe Ratownictwo Medyczne i jako przedsiębiorca nie mieści się w kategorii społecznych organizacji ratowniczych, które to w świetle przepisu art. 17 ust, 2 ustawy o Państwowym Ratownictwo Medyczne jedynie podlegają wpisowi do rejestru jednostek współpracujących z systemem. Strona podnosiła również, że ustalenia w zakresie braków uprawnień ratownika wodnego osób wskazanych w wykazie kadry ratowniczej są nieuprawnione, ponieważ osoby, które uczestniczyły w zintegrowanych z kursem kwalifikowanej pierwszej pomocy szkoleniach z zakresu obsługi defibrylatora automatycznego i deski ortopedycznej nabyły znacznie większy zakres wiedzy, niż wynika to z ramowego kursu w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dołączono kopie umów zlecenia ratowników przeznaczonych do zapewnienia stanu gotowości, oświadczenie o uprawnieniach ratowników oraz harmonogram dyżurów zapewnienia stanu gotowości do wykonywania ratownictwa wodnego. W wyniku rozpatrzenia wniosku, Minister postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Minister wyjaśnił, że fakt zgłoszenia do rejestru jednostek współpracujących z systemem Państwowe Ratownictwo Medyczne nie stanowi dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych podstawy do odstąpienia od dalszego prowadzenia postępowania w przedmiocie cofnięcia zgody na wykonywanie ratownictwa wodnego. Akt wpisania podmiotu uprawnionego do wykonywania ratownictwa wodnego przez właściwego wojewodę do rejestru jednostek współpracujących z systemem nie przesądza, że podmiot ten spełnia warunki określone w art. 12 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, że K. T. przestał spełniać warunki określone w art. 12 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych. Jednym z warunków jakie musi spełniać ratownik wodny jest obowiązek posiadania "innych kwalifikacji przydatnych w ratownictwie wodnym". Zgodnie ze słownikową definicją słowa "kwalifikacja" to "wykształcenie i uzdolnienia potrzebne do pełnienia jakichś funkcji lub wykonywania jakiegoś zawodu". Za kwalifikacje przydatne w ratownictwie wodnym uznaje się kwalifikacje z zakresu żeglugi morskiej oraz śródlądowej (w szczególności patenty: żeglarza jachtowego, sternika jachtowego, jachtowego sternika morskiego, jachtowego kapitana żeglugi bałtyckiej, jachtowego kapitana żeglugi wielkiej, sternika motorowodnego, starszego sternika motorowodnego, morskiego sternika motorowodnego, motorzysty motorowodnego, mechanika motorowodnego, kapitana motorowodnego żeglugi bałtyckiej, kapitana motorowodnego żeglugi wielkiej, kapitana motorowodnego, kapitana jachtowego, motorowodnego sternika morskiego) płetwonurka, nurka, radiooperatora. Nie można uznać, by osoby wykazywane jako kadra ratowników wodnych, w odniesieniu, do których na dowód spełniania warunku posiadania innych kwalifikacji przydatnych w ratownictwie wodnym przedkładano dokumenty o ukończeniu przez te osoby szkoleń operatora defibrylatora automatycznego i operatora deski ortopedycznej, spełniały ten warunek. Minister wskazał, że ramowy program kursu w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 19 marca 2007 r. w sprawie kursu w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy (Dz. U. Nr 60, poz. 408) obejmuje zagadnienia prowadzenia defibrylacji poszkodowanego metodą półautomatyczną i automatyczną oraz zasady używania noszy typu deska z tworzywa sztucznego, przepuszczalne dla promieni X, z co najmniej czterema kompletami kodowanych kolorami pasów zabezpieczających mocowanych obrotowo, z zestawem klocków do unieruchamiania głowy i kręgosłupa szyjnego - tj. deski ortopedycznej. W świetle powyższego osoby, które odbyły szkolenie operatora defibrylatora automatycznego i operatora deski ortopedycznej nie nabyły innych kwalifikacji przydatnych w ratownictwie wodnym, a jedynie podniosły swój poziom wiedzy z zakresu udzielania kwalifikowanej pierwszej pomocy. Ponadto, jak wynika z dokumentów załączonych do wniosku, do pełnienia dyżurów w ramach zapewniania stanu gotowości do wykonywania ratownictwa wodnego strona dedykowała [...] osób, jednak, w ocenie organu, spośród tych osób jedynie [...] spełniają wymagania dla ratownika wodnego określone w art. 2 pkt 5 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych. Jednocześnie, każda z tych osób zobowiązana jest do wykonywania obowiązków ratowniczych na pływalniach. Reasumując, Minister stwierdził, że Pan K. T. nie dysponuje kadrą ratowników wodnych w liczbie niezbędnej do zapewnienia stanu gotowości do wykonywania ratownictwa wodnego, a tym samym nie zapewnia stanu gotowości do wykonywania ratownictwa wodnego, poprzez utrzymywanie stałych dyżurów ratowników wodnych, co z kolei oznacza, że podmiot ten przestał spełniać warunki określone w art. 12 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych. W tym stanie faktycznym w świetle dyspozycji art. 12 ust. 5 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych należało cofnąć zgodę na wykonywanie ratownictwa wodnego wydaną dnia 8 kwietnia 2014 r. K. T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając 1.rażące naruszenie przepisów postępowania tj.: 1) art. 6, 7, 8, 77 § 1 k.p.a. poprzez nie ustalenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w sposób odpowiadający rzeczywistości, co doprowadziło do naruszenia przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, dyspozycji art. 12 ust. 5 pkt 1 oraz art. 12 ust. 1 i 2 pkt 2) w zw. z art. 2 pkt. 5 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 roku o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych i uznania że skarżący przestał spełniać warunek: i. zapewnienia stanu gotowości do wykonywania ratownictwa wodnego, poprzez utrzymywanie stałych dyżurów ratowników wodnych, ii. dysponowania kadrą ratowników wodnych w liczbie niezbędnej do zapewnienia stanu gotowości; 2) art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wadliwej oceny materiału dowodowego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji uznanie, że skarżący nie zapewnienia stanu gotowości do wykonywania ratownictwa wodnego, poprzez utrzymywanie stałych dyżurów ratowników wodnych; 2. rażące naruszenie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 12 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że skarżący przestał spełniać warunek: i. zapewnienia stanu gotowości do wykonywania ratownictwa wodnego, poprzez utrzymywanie stałych dyżurów ratowników wodnych, ii. dysponowania kadrą ratowników wodnych w liczbie niezbędnej do zapewnienia stanu gotowości; - w sytuacji, kiedy skarżący dysponuje większą kadrą ratowników niż w dniu składania wniosku o uzyskanie zgody na wykonywanie ratownictwa wodnego oraz gwarantuje stałe dyżury ratowników wodnych; 2) art. 12 ust. 2 pkt 2) w zw. z art. 2 pkt. 5 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że ratownicy wodni zatrudniani przez skarżącego nie są ratownikami wodnymi w rozumieniu art. 2 ust. 5 w/w ustawy (nie posiadają innych kwalifikacji przydatnych w ratownictwie wodnym), a tym samym skarżący nie dysponuje kadrą ratowników wodnych w liczbie niezbędnej do zapewnienia stanu gotowości, w sytuacji gdy ratownicy zatrudnieni przez skarżącego posiadali takie same "inne kwalifikacje przydatne w ratownictwie wodnym" , jak ratownicy wodni wskazani przez skarżącego we wniosku o uzyskanie zgody na wykonywanie ratownictwa wodnego, a także posiadają dodatkowo jeszcze inne kwalifikacje, które są przydatne w ratownictwie wodnym; - które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżący wniósł uchylenie w całości zaskarżonych decyzji i o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący zwrócił uwagę, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w sposób zupełnie dowolny zmienił przyjętą przez siebie pierwotnie interpretacji pojęcia "kwalifikacje przydatne w ratownictwie wodnym" (tj. w stosunku do okresu w którym skarżący uzyskiwał zgodę na wykonywanie ratownictwa wodnego, kiedy to minister uznawał kurs operatora AED oraz operatora deski ortopedycznej, jako kursy dające kwalifikacje przydatne w ratownictwie wodnym). W opinii skarżącego, dokonanie zmiany interpretacji użytego w ustawie zwrotu: "kwalifikacje przydatne w ratownictwie wodnym" jest sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania i niczym nieuzasadnione - opiera się na nowych założeniach przyjętych przez organ, które nie zostały zakomunikowane podmiotom uprawnionym do wykonywania ratownictwa wodnego - co może naruszać zasadę pogłębiania zaufania do organów administracji. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2016.1066 j.t.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. – Dz.U.2016.718 j.t.). Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które miały wpływ na wynik sprawy lub dają podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga jest zasadna. Istota niniejszej sprawy sprowadzała się do oceny czy skarżący K. T. posiada kadrę ratowników wymaganą do wykonywania obowiązków, wynikających z udzielonej przez Ministra zgody. Stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych ratownikiem wodnym jest osoba, która spełnia następujące warunki: 1. posiada wiedzę i umiejętności z zakresu ratownictwa wodnego i technik pływackich; 2. posiada inne kwalifikacje przydane w ratownictwie wodnym; 3. spełnia wymagania określone w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym; 4. jest zatrudniona lub pełni służbę w podmiocie uprawnionym do wykonywania ratownictwa wodnego lub jest członkiem tego podmiotu. W myśl art. 12 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych, Minister właściwy do spraw wewnętrznych udziela, w drodze decyzji administracyjnej, zgody, o której mowa w ust. 1, na wniosek podmiotu ubiegającego się o jej udzielenie, o ile podmiot ten spełnia następujące warunki: 1) zapewnia stan gotowości do wykonywania ratownictwa wodnego, poprzez utrzymywanie stałych dyżurów ratowników wodnych; 2) dysponuje kadrą ratowników wodnych w liczbie niezbędnej do zapewnienia stanu gotowości, o którym mowa w pkt 1; 3) posiada siedzibę; 4) posiada niezbędny do wykonywania ratownictwa wodnego sprzęt specjalistyczny oraz środki transportu i łączności. Natomiast stosownie do treści art.12 ust. 5 ww. ustawy Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji administracyjnej: 1) cofa zgodę, o której mowa w ust. 1, jeżeli podmiot, któremu taka zgoda została udzielona, przestał spełniać warunki, o których mowa w ust. 2, lub 2) może cofnąć zgodę, jeżeli podmiot, któremu taka zgoda została udzielona, nie usunął w wymaganym terminie nieprawidłowości mających istotny wpływ na wykonywanie ratownictwa wodnego stwierdzonych protokołem kontroli. W rozpoznawanej sprawie Minister cofnął skarżącemu wyrażoną wcześniej zgodę bowiem stwierdził, że skarżący jako podmiot uprawniony przestał spełniać warunki przewidziane w art. 12 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych. W ocenie organu, nie można uznać, by osoby wykazywane jako kadra ratowników wodnych, które ukończyły szkolenie operatora defibrylatora automatycznego i operatora deski ortopedycznej, spełniały przesłankę ustawową posiadania innych kwalifikacji przydatnych w ratownictwie wodnym w rozumieniu art. 2 ust.5 ww. ustawy. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 12 ust. 2 pkt 2) w zw. z art. 2 pkt. 5 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że ratownicy wodni zatrudniani przez skarżącego nie są ratownikami wodnymi w rozumieniu art. 2 ust. 5 ww. ustawy (nie posiadają innych kwalifikacji przydatnych w ratownictwie wodnym), a tym samym skarżący nie dysponuje kadrą ratowników wodnych w liczbie niezbędnej do zapewnienia stanu gotowości, w sytuacji gdy ratownicy zatrudnieni przez skarżącego posiadali takie same "inne kwalifikacje przydatne w ratownictwie wodnym", jak ratownicy wodni wskazani przez skarżącego we wniosku o uzyskanie zgody na wykonywanie ratownictwa wodnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał ten zarzut za uzasadniony. Niewątpliwie, z akt administracyjnych dotyczących procedury udzielania skarżącemu zgody na wykonywanie ratownictwa wodnego wynika, że w dniu wydania zezwolenia Minister uznawał kurs operatora AED oraz operatora deski ortopedycznej, jako kursy dające kwalifikacje przydatne w ratownictwie wodnym. W tych aktach znajduje się spis danych ratowników, zgłoszonych przez skarżącego jako kadra stosownie do art. 12 ust. 3 pkt 2 ww. ustawy. Wśród tych ratowników zaakceptowanych przez organ są osoby posiadające kurs operatora AED oraz operatora deski ortopedycznej. Sąd podzielił stanowisko skarżącego, że dokonanie przez organ zmiany interpretacji użytego w ustawie zwrotu: " inne kwalifikacje przydatne w ratownictwie wodnym" jest sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania i niczym nieuzasadnione - opiera się na nowych założeniach przyjętych przez organ, które nie zostały zakomunikowane podmiotom uprawnionym do wykonywania ratownictwa wodnego - co może naruszać zasadę pogłębiania zaufania do organów administracji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 czerwca 1985 r. sygn. akt SA/Gd 478/85 stwierdził, że zmienność poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach organu odwoławczego, na tle tego samego stanu faktycznego w tej samej sprawie bez bliższego uzasadnienia takiej zmiany, powoduje, że może nastąpić uzasadnione podważenie zaufania obywateli do organów Państwa oraz wpływa ujemnie na świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8 k.p.a.). Także w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 5 sierpnia 1992 r. sygn. akt I PA 5/92 wyrażono pogląd, że jest niezgodne z zasadą zaufania do państwa i prawa, stanowiącą komponent konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawa (art. 1 Konstytucji), gdy organ administracji zachował się odmiennie wobec osoby, której uprzednio oficjalnie udzielił informacji o praktyce stosowania prawa. Sąd jest zdania, że organ wydając odmienne decyzje w zbliżonym stanie prawnym i faktycznym dopuszcza się naruszenia zasady wynikającej z art. 8 k.p.a. - tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie przedstawił argumentacji dlaczego wystąpiła taka rozbieżność w orzecznictwie tego samego organu w stosunku do interpretacji pojęcia "inne kwalifikacje przydatne w ratownictwie wodnym" z art. 2 pkt 5 ww. ustawy. W decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. o zgodzie na wykonywanie ratownictwa wodnego przez K. T. organ uznawał kurs operatora AED oraz operatora deski ortopedycznej, jako kursy dające kwalifikacje przydatne w ratownictwie wodnym, a w zaskarżonej decyzji zmienił swój wcześniejszy pogląd nie wyjaśniając jednocześnie stronie uzasadnionych powodów takiej zmiany. Należy też przypomnieć, że w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, iż organy administracji mogą zmieniać pogląd co do treści prawidłowego rozstrzygnięcia, które powinno zapaść w danego typu sprawach, ale musi taką zmianę dokładnie uzasadnić zwłaszcza wtedy, gdy dotyczy tego samego adresata. Dlatego też zmienność poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach organów administracji w odniesieniu do tego samego adresata, wydanych na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej podstawy prawnej decyzji i bez bliższego uzasadnienia takiej zmiany, stanowi niewątpliwe naruszenie art. 8 k.p.a., gdyż może spowodować uzasadnione podważenie zaufania obywateli do organów Państwa oraz wpłynąć ujemnie na świadomość i kulturę prawną obywateli (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA/Łd 65/97). Natomiast organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 k.p.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lipca 2001 r., sygn. akt IV SA 703/99). Wyjaśnienie stronie powodów zmienności wykładni przepisów prawa dokonywanej przez organ jest w niniejszej sprawie o tyle istotne, że chodzi tu o pozbawienie tej strony możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, która jako działalność reglamentowana podlega kompetencji Ministra. Jak wskazuje się w orzecznictwie zasada pogłębiania zaufania do organów państwa zostaje naruszona, również kiedy organ nie przestrzega prawa w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli.( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2017 r., II GSK 2834/15). Na marginesie należy zaznaczyć, że co prawda art. 8 k.p.a. nie został wymieniony wprost w treści zarzutów skargi, ale wynika on z całokształtu argumentów skargi kwestionujących sposób załatwienia sprawy przez organ. Naruszenie wspomnianych przepisów miało - w ocenie Sądu - wpływ na ostateczny i istotny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy odnoszenie się przez sąd administracyjny do pozostałych zarzutów zawartych w skardze było by przedwczesne, gdyż rozpoznając ponownie sprawę organ zajmie stanowisko odnośnie przesłanek dotyczących cofnięcia skarżącemu zgody na wykonywanie ratownictwa wodnego. Przede wszystkim, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ będzie zobowiązany do szczegółowego uzasadnienia powodów zmiany wykładni pojęcia "inne kwalifikacje przydatne w ratownictwie wodnym", występującego w art. 2 ust. 5 ww. ustawy w stosunku do skarżącego jako podmiotu uprawnionego. Natomiast rozstrzyganie tej kwestii przez Sąd w ramach wniesionej skargi nie byłoby celowe ponieważ sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny.