VI SA/Wa 1761/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) asesor WSA Dorota Brzozowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2025 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 4 kwietnia 2025 r. nr [...]., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i ust. 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, ust. 3 oraz ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1539, ze zm., dalej: "u.t.d.") oraz lp. 1.1 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Spółka", "Przewoźnik", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "[...]WITD") z 5 września 2024 r. nr [...]o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wyjaśnił, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia: 1) wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa oraz 2) wykonywaniu przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. GITD wskazał, że 20 października 2023 r. w W. na parkingu [...] około godziny 16:30, poddano kontroli drogowej pojazd marki T. o nr rej. [...]. Kontrolowanym pojazdem kierował A. F. (dalej: "Kierowca"). W toku kontroli ustalono, że kierowca zakończył przewóz pasażera na trasie z ul. [...]na Al. [...]w W., usługa została zamówiona za pomocą aplikacji [...]. Pojazd, konstrukcyjnie przystosowany do przewozu 5 osób z kierowcą, nie był wyposażony ani oznakowany jak taksówka (brak lampy z napisem Taxi). Przebieg i wyniki kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...] z 20 października 2023 r. Organ wskazał, że pismem z 16 listopada 2023 r. [...]WITD zawiadomił Stronę, o wszczęciu postępowania administracyjnego. Pismo pozostało bez odpowiedzi. Organ dodał, że w toku postępowania na podstawie pisma Biura Administracji i Spraw Obywatelskich Urzędu [...]z 20 listopada 2023 r. organ I instancji ustalił, że na dzień kontroli: - Strona posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, wydaną 31 grudnia 2021 r. przez Prezydenta [...], pojazd marki T. o nr rej. [...] był zgłoszony i posiadał wypis z ww. licencji w terminie od 15 września 2022 r. do 28 kwietnia 2023 r., na dzień kontroli pojazd nie był zgłoszony do ww. licencji, Strona nie posiadała innych uprawnień transportowych. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...]WITD decyzji administracyjnej z 26 stycznia 2024 r. nr [...]nakładającej na Spółkę karę pieniężną w wysokości 20 000 zł, która została uchylona w całości decyzją GITD z 9 maja 2024 r. decyzji znak: [...], przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. GITD wskazał następnie, że pismem z 19 czerwca 2024 r. [...]WITD ponownie zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. Dodał, że na podstawie danych z rejestru przekazanych zleceń przez [...]Sp. z o.o. (pismo z 15 marca 2024 r. - w aktach sprawy) ustalono, że zlecenie przewozu osób pojazdem marki pojazdem marki T. o nr rej. [...] przekazano 20 października 2023 r. przedsiębiorcy – Spółce. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...]WITD decyzji administracyjnej z 5 września 2024 r. nr [...]nakładającej na Stronę karę pieniężną w wysokości 20.000 zł. Ww. decyzja została doręczona 26 września 2024 r. Pismem nadanym 9 października 2024 r. w UP [...], Strona złożyła odwołanie od tej decyzji. GITD rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji, po przytoczeniu mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa, potwierdził ustalenia dokonane przez organ I instancji dodając, że kierowca nie okazał kontrolującym wypisu z licencji uprawniającej do wykonywania przewozów osób. W telefonie okazał natomiast zdjęcie wypisu z licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego osób taksówką udzielonej Spółce oraz listu przewozowego z 20 października 2023 r. GITD wskazał ponadto, że Kierowca podpisał protokół kontroli, równocześnie nie korzystając z możliwości wniesienia do niego zastrzeżeń. Tym samym kwestionowanie przez pełnomocnika Strony ustaleń zawartych w protokole, bez przedłożenia dowodów świadczących o innym, niż ustalony w protokole, stan faktyczny, nie znajduje odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Kierowca nie skorzystał z możliwości odmowy podpisania protokołu z powodu braku zrozumienia treści w nim zawartych. Ponadto Kierowca nie wskazał żadnych uwag do treści protokołu kontroli, bądź to w miejscu przeznaczonym na "uwagi osoby kontrolowanej", bądź też ręcznie przy składanym podpisie. Mając na uwadze powyższe za nieuzasadnione należy uznać, zdaniem organu, zarzuty Strony w tym zakresie. GITD dodał ponadto, że w toku ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji na podstawie danych z rejestru przekazanych zleceń przewozu osób prowadzonego przez [...]Sp. z . o.o. ustalił, że zlecenia przewozu osób pojazdem marki pojazdem marki T.o nr rej. [...] przekazano 20 października 2023 r. przedsiębiorcy – Spółce m.in. o godz. 14:45, 14:58, 15:53. GITD wyjaśnił, ze na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, że wykonawcą kontrolowanego przewozu była Spółka, zatem organ uznał, że na podstawie informacji zawartych w protokole z 20 października 2023 r. oraz dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania organ I instancji prawidłowo ustalił wykonawcę przewozu i stronę niniejszego postępowania. Zdaniem GITD, zgromadzony materiał dowodowy w sprawie bezsprzecznie wskazuje, że celem i intencją pasażera było skorzystanie z usługi przewozu, aby przemieścić się w W. z ul. [...]na Al. [...], zamówionego za pomocą aplikacji [...]. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na odpłatny charakter usługi. Nie można więc w tym przypadku mówić, zdaniem organu, o przewozie grzecznościowym, czy koleżeńskim. Zarówno pasażer, jak i Kierowca mieli świadomość pobrania i uiszczenia opłaty za wykonany przejazd, która miała zostać uregulowana poprzez aplikację. Organ wskazał, że przewóz osób, za który kierujący otrzymuje zapłatę jest przewozem odpłatnym - zarobkowym, do wykonywania którego konieczne jest uzyskanie stosownego uprawnienia, jakim jest zezwolenie lub licencja. GITD wyjaśnił, że Kierowca w chwili kontroli nie okazał kontrolującym właściwych dokumentów uprawniających Stronę do wykonywania kontrolowanego przewozu. W toku postępowania organ I instancji ustalił, że przedsiębiorstwo, które realizowało zlecenie wykonania kontrolowanego przewozu posiada wyłącznie licencję nr [...] udzieloną przez Prezydenta [...]na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Jednocześnie nie posiada licencji uprawniającej do wykonywania krajowego transportu drogowego osób samochodem osób. Organ zgodził się ze stanowiskiem [...]WITD, że Kierowca wykonywał okazjonalny przewóz osób, a nie transport drogowy taksówką, gdyż pojazd nie spełniał warunków technicznych zawartych w § 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2024 r. poz. 502, dalej: "rozporządzenie techniczne"). Pojazd nie był oznakowany jako taksówka - nie posiadał lampy z napisem "TAXI", a ten element jest najistotniejszą cechą odróżniającą taksówkę od innego pojazdu. Ponadto, jak ustalono w toku postępowania wykonujący przewóz nie posiadał uprawnień w krajowym transporcie drogowym osób. Mając na uwadze ustalony w sposób prawidłowy stan faktyczny sprawy, GITD wskazał, że posiadanie przez stronę licencji na przewóz osób taksówką, nie ma żadnego znaczenia dla przedmiotowego rozstrzygnięcia. Aby pojazd uznany był za taksówkę musi spełniać wszelkie warunki techniczne (obligatoryjne elementy), które określają przepisy szczegółowe. Zatem brak odpowiedniego wyposażenia (lampy z napisem TAXI) nie czyni kontrolowanego pojazdu taksówką, nawet w sytuacji, gdy podmiot legitymuje się licencją na przewóz osób taksówką. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego GITD wywiódł, że Strona wykonywała zarobkowo przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. Dlatego, zdaniem GITD, organ I instancji prawidłowo zakwalifikował przewóz z dnia kontroli, jako wykonywany bez licencji, skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. oraz Ip. 1.1 załącznika nr 3 u.t.d. Organ podniósł, że dodatkowo, analiza zebranego materiału dowodowego wykazała, że przewóz wykonywany przez Spółkę w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Dlatego zdaniem GITD, organ I instancji prawidłowo nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 8 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. oraz Ip. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności GITD wskazał, że Strona wykonywała zarobkowo przewóz osób bez posiadania ważnych uprawnień, a zarazem wykonywała przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. W oparciu o powyższe organ uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o nałożeniu na Stronę kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł tytułem popełnienia naruszenia z Ip. 1.1 oraz Ip. 2.11 załącznika nr 3 u.t.d. Organ uznał za niezasadne zarzuty podniesione w odwołaniu. Pismem z 16 maja 2025 r. Skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z 4 kwietnia 2025 r., zaskarżając ją w całości oraz wnosząc o jej uchylenie w całości, jak i decyzji I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 6 i art. 8 K.p.a., poprzez nierozpoznanie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności zaniechanie przesłuchania Kierowcy, którego zeznania mogłyby bezpośrednio wyjaśnić, czy działał on na rzecz ukaranego przedsiębiorcy lub czy uzyskał dane dostępowe do aplikacji przewozowej w sposób nieuprawniony bez zgody i wiedzy Przewoźnika, gdy natomiast organ poprzestał na dowodach pośrednich powodujących niepełne ustalenia w sprawie, pomijając wyjaśnienia Przewoźnika zaprzeczające jakiejkolwiek współpracy oraz świadomego udzielenia zatrzymanemu dostępu do aplikacji, co powoduje brak jednoznacznego wykazania przesłanki, że kontrolowany przewóz był wykonywany za wiedzą i zgodą a zatem na rzecz Przewoźnika, która stanowi wymóg dla zastosowania sankcji administracyjnej, 2) art. 75 § 1 oraz art. 76 § 1 i § 2 K.p.a., poprzez bezzasadne przyjęcie, że protokół kontroli sporządzony w języku polskim, bez weryfikacji wiarygodności zamieszczonych w nim danych i zdolności językowej cudzoziemca, może stanowić źródło dowodowe spełniające wymóg dla dowodu z dokumentu urzędowego, mimo że w aktach brak jest potwierdzenia na to, by Kierowca rozumiał język polski w stopniu umożliwiającym świadome podpisanie protokołu oraz mógł potwierdzić zawarte w nim dane celem uniknięcia własnej odpowiedzialności, a nadto dane zawarte w tym dokumencie zamieszczono w wyniku oceny niepełnego na tamten moment materiału zgromadzonego w sprawie, co wymagało od organu przeprowadzenia dowodu bezpośredniego na wskazane w nim okoliczności, również celem wyjaśnienia zaistniałej sprzeczności między stanowiskiem zawartym w protokole a wyjaśnieniami Przewoźnika, – w konsekwencji powyższego dokonano błędnych ustaleń stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, że zatrzymany do kontroli Kierowca w chwili kontroli działał i realizował zlecenie przewozu pasażera na rzecz ukaranego przedsiębiorcy, gdy tymczasem brak jest potwierdzenia w materiale sprawy jednoznacznego i bezpośredniego związku między Przewoźnikiem a osobą zatrzymaną, a faktyczny przebieg zlecenia, w tym brak dokumentów licencji Przewoźnika, brak wpisu pojazdu do licencji Przewoźnika oraz brak oznakowania pojazdu oraz sposób działania Kierowcy tj. pobranie opłaty za przewóz w gotówce, wskazują raczej na działanie bez wiedzy i zgody przedsiębiorcy, a tym bardziej nie na jego rzecz, 3)art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., przez jego nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie w całości decyzji organu I instancji, mimo dowolnej i niepełnej oceny materiału dowodowego przez organ I instancji oraz braku dokładnego wyjaśnienia sprawy i niekompletności ustaleń faktycznych niezbędnych do prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, 4) art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 oraz art. 92a ust. 6 u.t.d., przez jego nieprawidłowe zastosowanie, mimo że organy nie wykazały faktycznego związku kierowcy z przedsiębiorcą w dacie zdarzenia oraz nie ustalono wykazano działania zatrzymanego na rzecz Przewoźnika, które stanowią wymóg do zastosowania sankcji administracyjnej, 5) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez jego niezastosowanie mimo ujawnienia istotnych okoliczności wskazujących na możliwość braku wpływu Strony na powstanie naruszeń, a w szczególności brak powiązania bezpośredniego Przewoźnika z Kierowcą oraz brak wiedzy o podjęciu przez niego czynności przewozowych w sposób nieautoryzowany. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł m.in., że organ I instancji, a za nim GITD dowolnie przyjęły, że Kierowca zatrzymany do kontroli 20 października 2023r. o godz. 16:30 działał na rzecz i w imieniu Przewoźnika. Podstawą tego ustalenia stały się między innymi dowolne stwierdzenia, oparte na przywołanym w sprawie protokole kontroli i pozostałej dokumentacji zdjęciowej oraz na dowodzie z pisma spółki [...]wskazującego między innymi na fakt, przekazania Przewoźnikowi 20 października 2023 r. zleceń przewozów o godz. 14:45, 14:58, 15:53., co ma świadczyć dla organu, że wskazane przewozy, realizował świadomie Przewoźnik. Skarżący podniósł, że w realiach współczesnego rynku przewozowego, nieautoryzowany dostęp do aplikacji przewozowej przez osoby trzecie, nie jest zjawiskiem wyjątkowym i niemożliwym. Istotne w świetle przepisów jest natomiast ustalenie, czy przewóz odbył się za wiedzą i zgodą Przewoźnika oraz czy działanie takie było związane z jego działalnością przewozową tj. czy Przewoźnik uzyskał z tego tytułu jakiekolwiek gratyfikacje. Zdaniem Skarżącego, organ mimo obowiązku, w toku postępowania nie zweryfikował stanowiska przedsiębiorcy. Organ nie próbował nawet ustalić w toku postępowania, czy Kierowca faktycznie działał na rzecz Przewoźnika ani czy mogło dojść do samowolnego lub bezprawnego wykorzystania konta Przewoźnika w aplikacji przewozowej przez zatrzymaną osobę. Zdaniem Skarżącego, pominięto realną możliwość, że Kierowca podjął się przewozów wskazanych w piśmie od spółki [...], nieoznakowanym pojazdem już poza okresem współpracy z Przewoźnikiem i bez jego upoważnienia, na co wskazywały również pozostałe fakty ujawnione w sprawie w tym brak oznaczeń i wypisu z licencji taxi Przewoźnika przez zatrzymanego Kierowcę a także przyjęcie opłaty w gotówce. Skarżący dodał, że organ nie rozważył również w ogóle, czy Kierowca będąc cudzoziemcem mógł prawidłowo zrozumieć treść protokołu, którą podpisał, a nadto czy składając na nim podpis - nie działał w celu uniknięcia własnej odpowiedzialności, podając nieprawdziwe oświadczenia. Zdaniem Skarżącego, organy zaniechały przesłuchania kluczowego świadka, jakim był zatrzymany Kierowca. Zdaniem Skarżącego, oparcie ustaleń faktycznych wyłącznie na dokumentach pośrednich, w tym na protokole kontroli sporządzonym na drodze przez funkcjonariusza, bez podjęcia próby jego weryfikacji w kontrze do wyjaśnień Strony i bez uwzględnienia pozostałych okoliczności ujawnionych - już po jego sporządzeniu, podważają przyjętą w decyzji relację pomiędzy Kierowcą a Przewoźnikiem, stanowiąc istotne uchybienie procedurze administracyjnej, mające realny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja I instancji nie naruszają przepisy prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. W niniejszej sprawie została na Skarżącego nałożona kara pieniężna za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz za dokonanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego umożliwiającego dokonywanie takiego rodzaju przewozu i bez spełnienia przesłanek z art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. W ocenie Sądu, organy prawidłowo stwierdziły popełnione przez Skarżącego powyższych naruszeń. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". Jak wynika natomiast z art. 5b ust. 1 u.t.d., uzyskania odpowiedniej licencji wymaga podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką. W niniejszej sprawie organy obu instancji ustaliły, że Skarżący w dniu kontroli 20 października 2023 r., posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydaną przez Prezydenta [...]31 grudnia 2021 r. Kontrolowany pojazd w trakcie dokonywanej 20 października 2023 r., odpłatnej usługi przewozu pasażera na terenie W. na trasie z ul. [...]na Al. [...], zamówionej za pomocą aplikacji [...], nie był zgłoszony do tej licencji. Kontrolowany pojazd nie został również oznakowany jako taksówka. Ustalenia te potwierdza zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy, w tym fotografie, pismo z 20 listopada 2023 r. z Urzędu [...], protokół kontroli z 20 października 2023 r., pismo spółki [...]Sp. z o.o. z 15 marca 2024 r., zrzut z ekranu telefonu Kierowcy. Sąd stwierdza, że nie można uznać przewozu samochodem osobowym nieoznaczonym jako taksówka za przewóz taksówką. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988), taksówka jest to pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie: a) taksometru albo b) aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 180 i 209). Jednym zatem z wymogów uznania danego pojazdu za taksówkę jest jego odpowiednie oznaczenia. Jak wynika z § 24 ust. 1 pkt 1 i pkt 8 rozporządzenia technicznego, taksówkę wyposaża się w: 1) taksometr elektroniczny z ważnym dowodem legalizacji, o ile występuje; 8) dodatkowe światło z napisem "TAXI", odpowiadające następującym warunkom: a) rozmieszczenie: na dachu, b) barwa: biała lub żółta samochodowa z czarnymi napisami widocznymi z przodu i z tyłu pojazdu, d) powinno być widoczne po zapadnięciu zmroku z odległości co najmniej 50 m przy dobrej przejrzystości powietrza. W świetle powyższej regulacji prawnej, poza dodatkowymi, dopuszczalnymi sposobami oznaczenia taksówki, oznaczenie wskazane w § 24 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia technicznego, jest obligatoryjne dla uznania, jak wynika z definicji taksówki z art. 2 pkt 43 ustawy Prawo o ruchu drogowym, danego pojazdu za taksówkę. Podkreślenia wymaga, że cyt. definicja taksówki nie wiąże pojęcia taksówki z licencją oraz ze zgłoszeniem danego pojazdu do danej licencji, lecz z odpowiednim wyposażeniem oraz oznaczeniem pojazdu samochodowego. Oczywiście samo właściwe oznaczenie pojazdu samochodowego nie upoważnia do dokonywania usług przewozu taksówką. Jak bowiem wynika z przepisów u.t.d., konieczne jest jeszcze posiadanie właściwej licencji oraz zgłoszenie danego pojazdu do tej licencji. Właściwe oznaczenie jednak pojazdu samochodowego, jest warunkiem koniecznym aby dany pojazd mógł być uznany za taksówkę, a dokonywany nim przewóz przy posiadaniu wymaganej licencji wraz z wpisem pojazdu do tej licencji, za przewóz taksówką. Na marginesie wyjaśnienia wymaga, że w świetle definicji taksówki zawartej w art. 2 pkt 43 P.r.d., dla uznania, że dany pojazd jest taksówką bez znaczenia pozostają wymogi wymienione w § 24 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 rozporządzenia technicznego. Definicja bowiem, jak zostało to wyżej wyjaśnione, odnosi się do odpowiedniego oznaczenia – które wymienione jest w § 24 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia technicznego – i do odpowiedniego wyposażenia pozwalającego na przewóz osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie taksometru albo odpowiedniej aplikacji mobilnej – ten natomiast element definicji taksówki wyczerpują wymogi określone w § 24 ust. 1 pkt 1 - 4 rozporządzenia technicznego. Niespełnienie zatem przez dany pojazd wymogów określonych w § 24 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 rozporządzenia technicznego, a więc brak apteczki doraźnej pomocy czy też ogumionego koła zapasowego lub zestawu naprawczego, opony samouszczelniającej (Seal tyre), nie ma żadnego wpływu na uznanie że dany pojazd nie jest taksówką w rozumieniu art. 2 pkt 43 P.r.d. Do tych bowiem elementów wyposażenia nie odnosi się definicja taksówki zamieszczona w tym przepisie. W niniejszej sprawie sporny pojazd nie został oznaczony zgodnie z wymogami § 24 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia technicznego w związku z czym wykonywany sporny przewóz nie mógł być uznany za przewóz taksówką, lecz ze względu na okoliczności niniejszej sprawy – za przewóz okazjonalny. W związku z czym organy obu instancji prawidłowo uznały, że sporny przewóz, który nie mógł być z powyższych powodów uznany za przewóz taksówką, był dokonywany bez wymaganej licencji, pomimo, że Skarżący posiadał licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Skarżący w istocie rzeczy, dokonał przewozu, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. (krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym), na dokonanie którego również wymagana jest licencja, Skarżący jednak poza licencją nr [..] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, w dniu kontroli nie posiadał innej licencji, co wynika z pisma z 20 listopada 2023 r. z Urzędu [...]. Organy obu instancji słusznie zatem wskazały, iż Skarżący popełnił naruszenie wymienione w lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., zgodnie z którym wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa jest zagrożone karą pieniężną w wysokości 12 000 zł. W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły, że Skarżący podczas przeprowadzonej kontroli wykonywał transport drogowy w postaci przewozu okazjonalnego w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Skarżący wykonywał zarobkowo przewóz osób, w sposób niepozwalający zakwalifikować go jako przewóz regularny bądź wahadłowy, zdefiniowane w art. 4 pkt 7 i 10 u.t.d. Po myśli art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny można wykonywać, z pewnymi nie występującymi w niniejszej sprawie, a wymienionymi w art. 18 ust. 4b u.t.d. wyjątkami, jedynie pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Tymczasem pojazd, którym dokonano spornego przewozu, był konstrukcyjnie przystosowany do przewozu 5 osób z kierowcą. W świetle art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 i 2320), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa. W niniejszej sprawie pomiędzy pasażerem, który zamówił sporny przejazd za pomocą aplikacji [...], a Skarżącym nie została zawarta umowa przed rozpoczęciem usługi przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 K.c., w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości. Istotną okolicznością w niniejszej sprawie, jest fakt, że do świadczenia spornej usługi przewozu miało dojść na skutek skorzystania zarówno przez pasażera, jak i przez Skarżącego z internetowej aplikacji [...], służącej właśnie do organizowania usług przewozu. Można w tym miejscu wskazać na dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 20 grudnia 2017 r. (C- 34/15) analizę charakteru usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną [...]. Trybunał wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami, nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług tych kierowców. Omawianą usługę pośrednictwa pomiędzy klientem (pasażerem) a kierowcą, Trybunał uznał za integralną część złożonej usługi, której głównym elementem jest usługa przewozowa, wobec czego należy zakwalifikować ją jako usługę w dziedzinie transportu, a nie usługę społeczeństwa informacyjnego i podlega ona nie postanowieniom art. 56 TFUE dotyczącego swobodnego przepływu usług w ogólności, lecz postanowieniom art. 58 ust. 1 TFUE, będącego przepisem szczególnym, w myśl którego swobodę przepływu usług w dziedzinie transportu regulują postanowienia tytułu dotyczące transportu. Powyższy wyrok potwierdził prawidłowość oceny charakteru wykonywanej usługi przez Skarżącego (usługa transportowa). Skoro bowiem TSUE potraktował firmę [...], jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa), to oczywistym jest, że Skarżący jako realizator drugiej części usługi (przewóz pasażera), za którą pobiera opłatę w gotówce, również wykonywał usługę transportową (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1141/17; wyrok WSA w Gliwicach z dnia z 1 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 1048/18; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2358/17 i z dnia 11 lipca 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 390/19). Dlatego, w ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo uznały, że sporny w niniejszej sprawie przewóz stanowił przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. i bez spełnienia wymogów, o których mowa w 18 ust. 4b u.t.d. i że Skarżący popełnił naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienione w lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., zgodnie z którym wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b, jest zagrożone karą pieniężną w wysokości 8000 zł. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 6 i art. 8 K.p.a., a także art. 75 § 1 oraz art. 76 § 1 i § 2 K.p.a. W ocenie Sądu, materiał dowodowy na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. Z okoliczności stanu faktycznego ustalonego przez organy w sposób wyczerpujący wynika, że zatrzymany do kontroli Kierowca przewoził odpłatnie pasażera. Usługa przewozu została zamówiona za pośrednictwem aplikacji internetowej [...]. Skarżący był organizatorem przewozu i wykonywał zobowiązanie polegające na przewiezieniu pasażera pomiędzy określonymi odcinkami w przestrzeni topograficznej miasta, samochodem, który jak to zostało wyżej wyjaśnione nie był taksówką i który nie spełniał kryterium konstrukcyjnego umożliwiającego dokonywanie takiego rodzaju przewozu, gdyż był przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Organy słusznie uznały, że Kierowca nie świadczył samoistnie czynności w ramach zawartej z pasażerem umowy przewozu, lecz działał na zlecenie i w imieniu Skarżącego współpracując z nim z wykorzystaniem narzędzia – aplikacji [...] za pośrednictwem obsługującego tę aplikację podmiotu. Okoliczność, iż sporny przewóz został zrealizowany w imieniu i na rachunek Skarżącego potwierdzają zapis protokołu kontroli z 20 października 2023 r. oraz pismo spółki [...]Sp. z o.o. z 15 marca 2024 r., z którego wynika, że zlecenia przewozu osób pojazdem marki T. o nr rej. [...] przekazano 20 października 2023 r. Spółce m.in. o godz. 14:45, 14:58, 15:53. Organ słusznie wskazał, że wykreślenie pojazdu z wykazu zgłoszonego organowi licencyjnemu nie świadczy, że przewozy tym pojazdem nie były i nie są realizowane na rzecz Skarżącego. Organ słusznie wskazał, że Spółka jako licencjonowany podmiot świadczący usługi transportowe osób za pomocą aplikacji [...] powinna zgłosić pośrednikowi rezygnację ze świadczenia usług kontrolowanym pojazdem. Realizacja spornego zlecenie przewozu osoby 20 października 2023 r. za pośrednictwem aplikacji [...] przez Skarżącego, świadczy o tym, że Skarżący nie zrezygnował z realizacji wykonywania przewozów spornym pojazdem przy pomocy aplikacji [...]. Niewiarygodna zdaniem Sądu jest podnoszona przez Skarżącego wątpliwość, że to kierowca wszedł w nieuprawniony sposób w posiadanie danych do konta - aplikacji [...] i realizował przewozy w imieniu Spółki. Organ słusznie wskazał, że Skarżący jako partner flotowy jest podmiotem odpowiedzialnym za rozliczenie przejazdów i w przypadku wycofania wypisu z licencji na kontrolowany pojazd powinien zgłosić to także podmiotowi zlecającemu usługi przewozu, wówczas przejazdy nie byłyby przekazywane Spółce do realizacji. W ocenie Sądu wskazane powyżej dowody są wyczerpujące i potwierdzają wykonanie spornego przewozu przez Skarżącego. Skarżący, chcąc skutecznie podważyć powyższe ustalenia, w szczególności zaprotokołowane w protokole kontroli, nie może ograniczyć się wyłącznie do postawienia w wątpliwość tych ustaleń. Samo zatem twierdzenie, że omawiane dowody są niewystarczające i nie potwierdzają w sposób niewątpliwy roli Spółki w wykonanym przewozie ze względu na brak zeznań świadka – Kierowcy, nie podważa skutecznie ustaleń faktycznych organów obu instancji. Podkreślenia wymaga, że protokół kontroli został podpisany bez zastrzeżeń przez Kierowcę samochodu osobowego, którym dokonany był sporny przewóz, w związku z czym Kierowca swoim podpisem potwierdził w czyim imieniu i na czyj rachunek dokonał spornego przewozu, co również skutkuje tym, że w niniejszej sprawie nie było konieczne przeprowadzenie dowodu z zeznań Kierowcy, a także podważa wątpliwości Skarżącego co do znajomości przez Skarżącego języka polskiego. Skarżący nie przedstawił natomiast, żadnych dowodów, które podważałyby dowody i ustalenia organów obu instancji. Z powyższych względów za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez jego niezastosowanie mimo ujawnienia istotnych okoliczności wskazujących na możliwość braku wpływu Skarżącego na powstanie naruszeń, a w szczególności brak powiązania bezpośredniego Spółki z Kierowcą oraz brak wiedzy o podjęciu przez niego czynności przewozowych w sposób nieautoryzowany. Skarżący w wiarygodny sposób nie podważył ustaleń faktycznych organów obu instancji opartych na wiarygodnych dowodach zgromadzonych w aktach administracyjnych sprawy, co zostało powyżej wyjaśnione. Skarżący zatem nie wykazał wystąpienia w sprawie okoliczności i dowodów, o których mowa w art. 92c ust 1 pkt 1 u.t.d., a więc okoliczności sprawy i dowodów wskazujących, że Skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których Skarżący nie mógł przewidzieć. W świetle wszystkich, powyższych wyjaśnień za nieuzasadnione należy również uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 6 i ust. 7 u.t.d. Organy prawidłowo uznały, że czynności wykonywane przez Kierowcę w imieniu i na rachunek Skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, przy skorzystania przez pasażera z aplikacji [...] oraz, że Skarżący wykonywał przewóz osób bez wymaganej licencji, ponieważ posiadana przez Skarżącego licencja na wykonywanie przewozu osób taksówką nie obejmował spornego przewozu pojazdem, który w świetle wcześniejszych wyjaśnień nie można uznać za taksówkę. W oparciu o opisane powyżej ustalenia, organy dokonały prawidłowej subsumpcji prawnej stanu faktycznego do omówionych powyżej przepisów prawa materialnego, co skutkowało prawidłowym stwierdzeniem przez organy opisanych powyżej naruszeń prawa po stronie Skarżącego, za które została na Skarżącego nałożona kara pieniężna w prawidłowej wysokości 20.000 zł. Jak wynika z art. 92a ust. 1 pkt 2 i ust. 7 pkt 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120 000 złotych za każde naruszenie (art. 92a ust. 1 pkt 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do u.t.d. (art. 92a ust. 7 pkt 1). Organ I instancji słusznie nałożył na Skarżącego karę pieniężną za oba stwierdzone naruszenia w wysokości 20.000 zł, co słusznie zaakceptował GITD, jak bowiem wynika z art. 92a ust. 3 pkt 2 u.t.d., suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych, z tym że przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120 000 złotych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej. GITD prawidłowo zatem utrzymał w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., decyzję I instancji. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji. Skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 tej ustawy, z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek.