VI SA/Wa 1769/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 28 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowa stwierdzenia nieważności decyzji nakładającej karę pieniężną na naruszenie ustawy o transporcie drogowym p o s t a n a w i a: przekazać sprawę według właściwości do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie Pismem z dnia 8 sierpnia 2016 r. r. A. J. - przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...] w T. (dalej także: "skarżący"), reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], którą organ ten utrzymał w mocy swoją własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 5.000 złotych za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem ustawy o transporcie drogowym. Podstawę prawną spornej decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej stanowiły m. in. przepisy art. 92a ust. 1, ust. 6 i ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.). W pouczeniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Należy na wstępie zauważyć, że Sąd przed przystąpieniem do rozpoznania skargi w pierwszej kolejności zobowiązany jest zbadać swoją właściwość miejscową do jej rozpoznania, a dopiero w następstwie tego ustalenia - rozpoznać daną sprawę, bądź przekazać ją według właściwości innemu sądowi administracyjnemu. Właściwość miejscowa sądów administracyjnych stanowi przedmiot regulacji zawartej w przepisie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."). W myśl tego przepisu, do rozpoznania sprawy właściwy jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Należy jednakże zauważyć, że od powyższej zasady przewidziano wyjątek, który uregulowany został przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w rozporządzeniu z dnia 15 maja 2012 r. zmieniającym rozporządzenie z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 604). Otóż, zgodnie z przepisem § 1 cyt. rozporządzenia, rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Zauważyć trzeba, że przedmiotowa sprawa dotyczy skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, którą nałożono na skarżącego karę pieniężną w związku z wykonywaniem transportu drogowego z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym. W dotychczasowym orzecznictwie przyjmuje się, że przepis § 1 cyt. rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 maja 2012 r. należy zastosować, gdy sprawa ma związek z nałożoną karą za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu, albowiem sprawy, o których mowa w tym przepisie, traktuje się szeroko, także jako sprawy pośrednio powiązane z wymierzeniem kary za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, takie jak egzekucja wymierzonych kar, czy też odmowa stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu kary (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane w sprawach o sygn. akt II GZ 415/11, II GZ 419/11, czy też II GZ 422/11). Art. 59 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny - sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej rozporządzeniem z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. z 2003 r. Nr 72, poz. 652) utworzył czternaście wojewódzkich sądów administracyjnych, wśród których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazał, jako właściwy dla obszaru województwa lubelskiego. Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący przedsiębiorca swoją działalność gospodarczą prowadzi w T., co w konsekwencji oznacza, że jest to obszar województwa lubelskiego. W tej sytuacji, Sąd uznał, że - wbrew błędnemu pouczeniu organu zawartemu w zaskarżonej decyzji - właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.