VI SA/Wa 1773/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania kary dyscyplinarnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. oraz § 1 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (Dz. U. nr 248, poz. 1494), po rozpatrzeniu wniosku G. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w sprawie zastosowania wobec pośrednika w obrocie nieruchomościami kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia licencji zawodowej na okres 3 miesięcy - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Pismem z dnia [...] lutego 2007 r. D. i S. O. oraz A. i R. N. skierowali do Stowarzyszenia Pośredników w Obrocie Nieruchomościami [...] i [...] skargę wobec pośrednika w obrocie nieruchomościami G. M. - zarzucając jej brak profesjonalizmu i staranności przy wykonywaniu czynności pośrednictwa. Skargę tę, wymienione Stowarzyszenie przekazało do Ministra Infrastruktury, który wszczął wobec G. M. postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej, o czym zawiadomił ją pismem z dnia [...] marca 2008 r. Jednocześnie organ przekazał sprawę do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej zwanej dalej "Komisją" w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Komisja ustaliła, że pośrednik G.M. prowadząc działalność gospodarczą pod firmą "A." dalej jako "A." z siedzibą w S. w dniach [...],[...] listopada 2006 r. zawarła umowy pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości odpowiednio z S. O. dotyczącą lokalu położonego w W. przy ul. [...] oraz z R. N. dotyczącą lokalu położonego w W., os. [...]. Przy czym obaj zamawiający dodatkowo wyrazili chęć nabycia dwurodzinnego domu, który sfinansowany miał być w części za fundusze uzyskane ze sprzedaży wymienionych lokali mieszkalnych, a w pozostałej części - z kredytu hipotecznego. W ramach realizacji wskazanej umowy przedstawiciel A. M. zaproponował obu zamawiającym nabycie dwurodzinnego domu, położonego w W., przy ul. [...], która została przez nich przyjęta. Co więcej właścicielce domu - Państwo N. złożyli ofertę sprzedaży swojego mieszkania, która spotkała się z pozytywnym odzewem z jej strony. W dniu [...] lutego 2007 r. doszło do zawarcia dwóch umów przedwstępnych, z których pierwsza dotyczyła sprzedaży domu, położonego w W. przy ul. [...], natomiast druga - sprzedaży mieszkania położonego pod adresem os. K. [...] w W. Właścicielka domu zobowiązała się w umowie przedwstępnej do uregulowania spraw spadkowych po zmarłym mężu, a państwo N. do dostarczenia z banku dokumentów dotyczących wysokości zadłużenia z tytułu spłaty kredytu bankowego, zaciągniętego na zakup mieszkania. Niemniej jednak, pomimo podejmowanych prób zawarcia ostatecznych umów sprzedaży nieruchomości, nie doszło do sfinalizowania transakcji w terminie. W dniu [...] sierpnia 2007 r. strony zawarły natomiast porozumienie, mocą którego właścicielka domu zobowiązała się do zwrotu zadatku i zaliczki, pobranych w dniu zawarcia umowy przedwstępnej. Z treści porozumienia wynikało ponadto, że nie ma znaczenia z czyjej winy nie doszło do zawarcia przedmiotowych transakcji. Zdaniem Komisji G. M. naruszyła szereg wymogów stawianych przez przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm.) dalej jako "u.g.n." przy wykonywaniu czynności zawodowych na rzecz S. O. oraz R.N., jak również na rzecz właścicielki domu – K. S. Powołując się na treść art. 180 ust. 3 u.g.n. Komisja podniosła, że umowa pośrednictwa powinna być pod rygorem nieważności zawarta w formie pisemnej, a znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, mające być umowami, zawierają jedynie podpisy zamawiających. Wywodziła, że naruszenie wymogu formy pisemnej w umowie pośrednictwa stawia pod znakiem zapytania legalność dokonanych czynności pośrednictwa, w tym również domaganie się na podstawie takiego jednostronnego oświadczenia woli wynagrodzenia przez pośrednika, a także może utrudnić dochodzenie od ubezpieczyciela odszkodowania na wypadek szkód wyrządzonych przy wykonywaniu czynności pośrednictwa. Ponadto zdaniem Komisji, nieumieszczenie w umowie pośrednictwa oświadczenia o posiadanym ubezpieczeniu od odpowiedzialności cywilnej oraz niewskazanie w umowie pośrednictwa - pośrednika odpowiedzialnego zawodowo za wykonanie czynności pośrednictwa, a także numeru licencji pośrednika stanowi naruszenie wymogu określonego w przepisie art. 180 ust. 3 u.g.n. Dodatkowo Komisja stwierdziła, że nieprzedstawienie przez pośrednika G. M. dokumentów potwierdzających spełnienie obowiązku stałego doskonalenia kwalifikacji zawodowych, pomimo wezwań Komisji w tym zakresie, narusza obowiązek stałego doskonalenia kwalifikacji zawodowych, określony w art. 181 ust. 2 u.g.n. Mając powyższe na uwadze, Komisja zawnioskowała o zastosowanie w stosunku do G. M. kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia licencji zawodowej na okres 3 miesięcy. Uwzględniając wyniki postępowania wyjaśniającego, Minister Infrastruktury przychylił się do wniosku Komisji o zastosowaniu w stosunku do pośrednika w obrocie nieruchomościami G. M. kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia licencji zawodowej na okres 3 miesięcy na podstawie art. 183 ust. 2 pkt 3 u.g.n. Zdaniem organu, z akt sprawy w sposób nie budzący wynika, że pośrednik w obrocie nieruchomościami G. M. nie wypełniła obowiązków określonych w art. 181 ust. 1 i 2 oraz art. 180 ust. 3 u.g.n., tj. nie zachowała formy pisemnej umów pośrednictwa, pobrała od zamawiających wynagrodzenie za czynności pośrednictwa na podstawie ustnych ustaleń, a wzory umów nie określały w sposób jednoznaczny, który z pośredników odpowiada zawodowo za wykonanie umowy. Dodatkowo wzory te nie zawierały również oświadczenia pośrednika o posiadaniu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone przy wykonywaniu czynności pośrednictwa. Pośrednik nie przedstawiła ponadto kopii zaświadczeń o udziale w szkoleniach wymaganych przepisami prawa. Mając powyższe na uwadze - decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Minister Infrastruktury orzekł o zastosowaniu wobec G. M. kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia licencji zawodowej na okres 3 miesięcy. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. złożyła G. M., domagając się w nim uchylenia nałożonej kary jako rażąco niesprawiedliwej i nieadekwatnej do rodzaju stawianych jej zarzutów. Pismem z dnia [...] września 2009 r. Minister Infrastruktury skierował sprawę do Komisji celem ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Komisja podtrzymała uprzednio stwierdzone uchybienia w ramach wykonywanej przez G. M. działalności zawodowej pośrednika w obrocie nieruchomościami, tj. obowiązki wynikające z art. 181 ust. 1 – 3 u.g.n. oraz ponownie zawnioskowała o zastosowanie wobec niej kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia licencji zawodowej na okres 3 miesięcy. Rozpatrując ponownie sprawę w jej całokształcie – Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stojący na czele Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej powstałego wskutek przekształcenia dotychczasowego Ministerstwa Infrastruktury - na wstępie powołał treść przepisów art. 181 ust. 1 i 2, a także art. 180 ust. 3 u.g.n. oraz stwierdził, że nałożone wymienionymi przepisami prawa na pośredników w obrocie nieruchomościami – obowiązki nie zostały przez G.M. dopełnione. Organ powtórzył stan faktyczny ustalony przez Komisję oraz znajdujący odzwierciedlenie w aktach sprawy i treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. Stwierdził, że w umowach z dnia [...] i [...] listopada 2006 r. nie wskazano jednoznacznie pośrednika w obrocie nieruchomościami odpowiedzialnego zawodowo za ich wykonanie. Organ podkreślił także, że w nagłówkach powołanych umów - przy nazwiskach pośredników w obrocie nieruchomościami widnieją same numery licencji zawodowych, bez określenia, który z nich odpowiada zawodowo za ich wykonanie. Dodatkowo Minister zaznaczył, że przy podpisaniu umowy przedwstępnej sprzedaży domu – Agencja M. pobrała od Państwa O. i N. prowizję w łącznej wysokości czterech tysięcy złotych, która nie została im zwrócona, mimo, że ostateczna transakcja nie została zawarta. Odnosząc się do przeprowadzonego przez Komisję postępowania – organ podkreślił, że brak jest podstaw do zakwestionowania jego wyniku oraz wskazał, że Komisja ponownie wnioskowała o zastosowanie w stosunku do pośrednika w obrocie nieruchomościami G. M. kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia licencji zawodowej na okres 3 miesięcy. Zdaniem organu, wnioskowana przez Komisję kara jest adekwatna do rodzaju i ilości stwierdzonych nieprawidłowości. W ocenie Ministra, z przedstawionego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego wyłania się obraz pośrednika w obrocie nieruchomościami, który działa niezgodnie z przepisami prawa oraz praktykami stosowanymi w profesjonalnych biurach obrotu nieruchomościami. Organ podkreślił, że niedopuszczalne jest podejmowanie czynności pośrednictwa bez uprzednio zawartej umowy pośrednictwa. Wywodził, że to brak staranności przy wykonywaniu czynności zawodowych pośrednika wpłynął na problemy z finalizacją transakcji. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister stwierdził, że stanowią one polemikę z ustaleniami dokonanymi przez Komisję i nie wnoszą żadnych nowych okoliczności wpływających na rozstrzygnięcie wydane w przedmiotowej sprawie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2012 r. wniosła G. M. zwana dalej skarżącą. Zarzuciła zaskarżonej decyzji rażącą obrazę przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 10, 32 oraz 40 § 2 k.p.a. poprzez bezprawne pominięcie w toku postępowania, ustanowionego przez skarżącą pełnomocnika i nieinformowanie o czynnościach w sprawie, a przede wszystkim niedoręczenie odpisu zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi skarżącej. Ponadto zdaniem skarżącej, wobec treści art. 101 § 1 pkt 4 k.k. w jej sprawie doszło do przedawnienia zarzutów z powodu upływu okresu przedawnienia ich karalności. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Rozwijając w uzasadnieniu zarzuty skargi skarżąca podniosła, że ustanowiony przez nią pełnomocnik w pierwszej fazie postępowania uznawany był przez organ za jej pełnomocnika, a w kolejnej, pomimo tego, iż nie odwołała ona pełnomocnictwa, ani ono nie wygasło - organ konsekwentnie pomijał pełnomocnika skarżącej i nie doręczał mu żadnych pism administracyjnych dotyczących zarzutów stawianych jej osobie. Zachowaniem tym, jak dalej skarżąca wywodziła, organ naruszył przepis art. 40 ust. 2 k.p.a. oraz zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym wyrażoną w art. 10 ust. 1 k.p.a. Ponadto, zdaniem skarżącej w sprawie przedawniły się zarzuty stawiane jej osobie i choć kwestii tej u.g.n. nie reguluje to odwołując się do praktyki innych korporacji, w tym radców prawnych – wskazała, że przedawnienie karalności przewinienia dyscyplinarnego następuje z upływem 2 lat od daty jego popełnienia lub 5 lat. Dodała także, że w przypadkach mniejszej wagi nie można wszcząć postępowania po upływie 6 miesięcy od daty zaistnienia zdarzenia zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010 r. nr 10, poz. 65 ze zm.), a jeżeli czyn zawiera znamiona przestępstwa, to przedawnienie dyscyplinarne nie następuje wcześniej niż przedawnienie przewidziane w ustawie karnej. Jej zdaniem istotnym jest również to, że upłynęło ponad 5 lat od daty rzekomego popełnienia przez nią przewinienia. Wskazując na okresy przedawnienia występków określonych w Kodeksie karnym skarżąca podniosła, że w przedmiotowej sprawie można mówić jedynie o ewentualnym przewinieniu dyscyplinarnym, które nie jest zagrożone karą pozbawienia wolności. Wywodziła, że zaskarżona decyzja nie określa czy w jej sprawie zachodzą warunki istotne z punktu widzenia przedawnienia zarzucanego czynu. Ponadto zdaniem skarżącej - osobnym zagadnieniem jest kwestia legalności wydanej decyzji przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, a to z uwagi na przyznanie wymienionemu organowi kompetencji w formie rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów, a nie w drodze ustawy do orzekania w sprawach takich jak zaskarżona decyzja. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości dotychczasowe zarzuty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie według przesłanek celowości czy słuszności. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej jako "p.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w oparciu o powyższe kryteria Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2012 r., która została wydana w oparciu o postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez Komisję powołaną przez ministra do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Stosownie do treści przepisu art. 194 ust. 1a u.g.n. inicjatywa w zakresie wszczęcia postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej należy do ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej. Poza sporem pozostaje okoliczność, że w rozpoznawanej sprawie Minister Infrastruktury z urzędu wszczął postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej wobec pośrednika w obrocie nieruchomościami G. M., choć sygnałem do jego wszczęcia było doniesienie osób, które negatywnie oceniły działalność pośrednika w ich sprawie. Z treści przywołanego wyżej przepisu prawa wynika także, że po wszczęciu postępowania minister przekazuje sprawę do Komisji w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Natomiast z brzmienia przepisu art. 195 ust. 1 i ust. 2 u.g.n. wynika jednoznacznie, że postępowanie wyjaśniające toczy się z udziałem osoby, w stosunku do której zostało wszczęte postępowanie dotyczące odpowiedzialności zawodowej, a nadto, że osoba w stosunku do której toczy się to postępowanie może ustanowić obrońcę lub zwrócić się o ustanowienie obrońcy z urzędu. Obrońca ustanowiony lub wyznaczony z urzędu jest uprawniony do udziału w postępowaniu wyjaśniającym. W treści art. 197 pkt 8 u.g.n. znajduje się ustawowe upoważnienie dla właściwego ministra do określenia w drodze rozporządzenia sposobu i trybu przeprowadzania postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej, sposobu ustalania i rodzaju kosztów tego postępowania, a także do określenia organizacji Komisji Odpowiedzialności Zawodowej oraz regulaminu jej działania, wysokości wynagrodzenia członków Komisji Odpowiedzialności Zawodowej i obrońców z urzędu oraz sposobu jego ustalania. W wykonaniu tej ustawowej delegacji Minister Infrastruktury w dniu 11 stycznia 2008 roku wydał rozporządzenie w sprawie postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami oraz zarządców nieruchomości (Dz. U. nr 11, poz. 66). Korzystając z przyznanego jej uprawnienia – G. M. ustanowiła obrońcę w postępowaniu przed Komisją (Pełnomocnictwo k. 32 akt. adm.), który do chwili sporządzenia protokołu końcowego z prac przed Komisją w dniu [...] września 2008 r. zawiadamiany był o podejmowanych przez Komisję czynnościach. Z akt sprawy wynika również, że na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – Minister zwrócił się do Komisji o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Działanie takie uznać należy za słuszne, ponieważ postępowanie o zastosowanie kary dyscyplinarnej z tytułu odpowiedzialności zawodowej prowadzone przez organ administracji opiera się na wynikach postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez Komisję, dlatego też, tak jak przy pierwszym rozpoznaniu sprawy, tak też w postępowaniu prowadzonym z wniosku o ponowne jej rozpatrzenie, niezbędne jest zwrócenie się do tej Komisji o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Przeprowadzając ponownie postępowanie wyjaśniające, Komisja nie dopełniła obowiązku powiadomienia obrońcy o terminie czynności podejmowanych przez nią w trakcie postępowania toczącego się na skutek wniosku G. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonego w trybie art. 127 § 3 k.p.a. mimo znajdującego się w aktach sprawy dokumentu potwierdzającego ustanowienie obrońcy i pomimo dodatkowego sygnalizowania przez skarżącą w postępowaniu przed Komisją, że korzysta z pomocy obrońcy (pismo skarżącej k. 203 akt. adm.). W wyroku z dnia 20 października 2011 r. o sygn. akt II GSK 1046/10 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie, a także podmiotu, któremu organ przekazał ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego jest zawiadamianie o tych czynnościach także obrońcy ustanowionego z urzędu w postępowaniu wyjaśniającym stanowiącym podstawę do wydania decyzji administracyjnej w pierwszej instancji. Dodatkowo, Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku wyraził pogląd, że brak powiadomienia obrońcy o czynnościach podejmowanych przez Komisję w trakcie postępowania wyjaśniającego niewątpliwie stanowi o naruszeniu zasad postępowania związanych z prawem do korzystania z pomocy obrońcy w tym postępowaniu. Podzielając w całości stanowisko zaprezentowane w zacytowanym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzić należy, że niezawiadomienie przez Komisję ustanowionego obrońcy o posiedzeniu zespołu Komisji narusza wyrażoną w art. 10 § 1 k.p.a. zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu oraz prawo do korzystania z pomocy obrońcy w tym postępowaniu. Przy czym charakter postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej pośrednika w obrocie nieruchomościami dotyczący przecież jakże istotnej sfery danej osoby oraz jego skutków w postaci możliwości nałożenia kar dyscyplinarnych enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 u.g.n. powoduje, że niepowiadomienie obrońcy o czynnościach podejmowanych przez Komisję niwecząc przyznaną przez prawodawcę gwarancję strony do korzystania z pomocy obrońcy - w ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stanowi takie naruszenie przepisów postępowania, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie sformułowanej w art. 10 § 1 k.p.a. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu - w ocenie Sądu – mogło mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. W tym miejscu odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, iż z treści pełnomocnictwa wynika wprost, że pełnomocnik został ustanowiony jedynie w postępowaniu przed Komisją Odpowiedzialności Zawodowej nie są zatem zasadne zarzuty dotyczące braku jego udziału w innych czynnościach w postępowaniu. Natomiast ustosunkowując się do zarzutu skargi odnośnie przedawnienia okoliczności, które stanowiły podstawę wszczęcia postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej wskazać należy, że stosownie do art. 194 ust. 1c u.g.n. nie wszczyna się postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej, jeżeli do dnia otrzymania przez ministra właściwego do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa informacji o zaistnieniu okoliczności mogących stanowić podstawę odpowiedzialności zawodowej upłynęły 3 lata, licząc od dnia zaistnienia tych okoliczności. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] stycznia 2008 r. Minister otrzymał informację o okolicznościach stanowiących podstawę odpowiedzialności zawodowej zaistniałych od [...] listopada 2006 r., Minister zaś wszczął postępowanie [...] marca 2008 r. a więc przed upływem okresu, o którym mowa w powołanym przepisie. Zatem zarzut przedawnienia wspomnianych okoliczności uznać należy za bezprzedmiotowy. Również z zarzutem kwestionującym legalność zaskarżonej decyzji nie sposób się zgodzić, gdyż upoważnienie ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej do orzekania, w drodze decyzji, o zastosowaniu kar dyscyplinarnych z tytułu odpowiedzialności zawodowej znajduje wprost oparcie w przepisie art. 195a ust. 1 u.g.n. Natomiast rozporządzeniami Prezesa Rady Ministrów odpowiednio z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury, a następnie z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej powierzone zostało najpierw Ministrowi Infrastruktury, a następnie Ministrowi Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej kierowanie m.in. działem budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej w administracji rządowej. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania organ weźmie pod uwagę powyższe wywody w tym fakt ustanowienia przez stronę obrońcy w postępowaniu przed Komisją. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na podstawie art. 152 ustawy.