VI SA/Wa 1776/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o. o. z siedzibą w L. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2011 r. nr Sp. [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny oddala skargę VI SA/Wa 1776/12 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie Sp. [...] Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie art. 246 i art. 247 ust. 2 w związku z art. 131 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (j.t. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) – dalej także jako P.w.p. – oddalił sprzeciw [...] sp. z o.o. z siedzibą w L. wobec decyzji o udzielenie prawa ochronnego na rzecz K. Z. i K. G.o (prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą [...] s.c. w G.) na znak towarowy słowno-graficzny "Kajmak Masa Krówkowa" nr [...]. Decyzję wydano w następujących ustaleniach; Podaniem z dnia [...] października 2007 r. K. Z. i K. G. (dalej także jako uprawnieni) zgłosili do ochrony znak towarowy słowno-graficzny "Kajmak Masa Krówkowa" (etykieta) przeznaczony do oznaczania gotowanego skondensowanego mleka słodzonego, kajmak (kl. 29) oraz masy i kremów spożywczych, wafli i ciastek przekładanych masą (kl. 30) – wg klasyfikacji nicejskiej. Znak został zastrzeżony jako etykieta w barwach: pomarańczowa, żółta, czerwona, brązowa i odcienie. Elementy graficzne znaku to: w centrum rysunek wafli przekładanych masą oraz stylizowany napis białą czcionką w brązowym obrysie MASA i czerwoną czcionką w białym obrysie KRÓWKOWA, u dołu znajduje się napis drobną czcionką w kolorze brązowym (wyłączony z pod ochrony), w górnej części mieści się półokrąg w kolorze od białego poprzez żółty przechodzący w pomarańczowy z brązowym półcieniem oraz szarfa w odcieniach koloru czerwonego, na pomarańczowym poziomym pasie w górnej części umieszczony jest stylizowany napis białą czcionką KAJMAK. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Urząd Patentowy udzielił prawo ochronne na zgłoszony znak towarowy, ogłaszając informację w Wiadomościach Urzędu Patentowego nr [...]. W dniu [...] lutego 2010 r. wpłyną sprzeciw [...] sp. z o.o. z siedzibą w L. wobec wymienionej decyzji o udzieleniu prawa ochronnego. Jako podstawę sprzeciwu wskazano przepisu art. 131 ust. 1 pkt 3 i pkt 2 w związku z art. 164 i art. 246 ust. 1 i ust. 2 P.w.p. W uzasadnieniu sprzeciwu przyjęto, iż w znaku występują elementy słowne: "kajmak masa krówkowa" oraz znajdujące się u dołu znaku mało widoczne "wyprodukowano z pełnego mleka z dodatkiem cukru tłuszcz mleczny 8,5%". Zdanie wnioskodawcy nazwa "kajmak" stanowi nazwę rodzajową używaną na obszarze Rzeczypospolitej Polskie, oznaczającą słodką masę dodawaną do deserów i produktów spożywczych o znanym składzie i sposobie wytwarzania. Nazwa kajmak została wpisana na listę produktów tradycyjnych Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w dniu 30 września 2007 r. Wnioskująca zarzucała zgłaszającym, że w swoich wyrobach nie stosują powszechnie znanej tradycyjnej metody wytwarzania masy kajmak. W związku z tym zdaniem wnioskodawcy, przeszkodą w rejestracji znaku jest jego mylący charakter. Natomiast możliwość uzupełnienia znaku o dodatkowe wyjaśnienia nie ma znaczenia dla faktycznej dezinformacji klienta, który będzie przez użycie nazwy "kajmak" wprowadzany w błąd co do tradycyjnego sposobu produkcji tego składnika. Jest to zatem produkt kajmakopodobny, a nie kajmak. Ponadto elementy graficzne znaku (złotobrązowy kolor masy na znaku) wywołują sugestię i wrażenie o tradycyjnym wyrobie – kajmaku. Wszystkie elementy znaku tym bardzie wprowadzają odbiorcę w błąd, iż znak jest przeznaczony dla środków spożywczych w rozumieniu ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia i rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z 28 stycznia 2002 r. Słowo "kajmak", występując na pierwszym miejscu, jest widocznym i wyróżniającym elementem w znaku, co powoduje, że dla odbiorcy będzie miało decydujące znaczenie o podjęciu decyzji o zakupie artykułu w przekonaniu, że zakupuje kajmak tradycyjnie wytwarzany. W związku z tym sporny znak narusza także przepisy ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym. Po zawiadomieniu K. Z. i K. G. o wpłynięciu sprzeciwu i po doręczeniu uprawnionym sprzeciwu, w zakreślonym przez Urząd Patentowy terminie uprawnieniu złożyli odpowiedź na sprzeciw, uznając go za bezzasadny. Uprawnieni z prawa ochronnego podkreślali, że powołane w sprzeciwie ustawy (poza ustawą – Prawo własności przemysłowej) nie mogą stanowić podstawy unieważnienia spornego znaku. Co do zarzutu, że słowo "kajmak" występuje w znaku jako element pierwszoplanowy i decydujący, stwierdzono, iż wyrażenie to nie jest jedynym w znaku, a nadto znak sporny jest znakiem słowno-graficznym, który należy badać w całości bez pomijania pozostałych jego elementów słownych i graficznych. To, że kajmak został umieszczony na liście produktów tradycyjnych Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie decyduje o ochronie tej nazwy, czego przykładem są udzielone prawa ochronne na znaki towarowe zawierające słowa "ser gouda" pomimo wpisania tych produktów również listę Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi jako tradycyjnych. Nadto spółka wywodzi żądanie unieważnienia znaku na podstawie skutków jego używania, a nie ze względu na mylący charakter odróżniający znaku. Uprawnieni z użyciem wyrażenia "kajmak" nie łączą informacji o tradycyjnym sposobie jego wytwarzania, natomiast spółka nie wykazała, by jego produkcja była inna, aczkolwiek nie ma to znaczenia dla oceny prawnej, czy sporny znak jest znakiem mylącym. Nie bez znaczenia zdaniem uprawnionych jest fakt, że spółka składająca sprzeciw produkuje artykuł spożywczy pod nazwą "kajmak tradycyjny" faktycznie wytwarzany metodą przemysłową. W tych ustaleniach i po przeprowadzeniu rozprawy została wydana wymieniona na wstępie decyzja administracyjna. Zdaniem organu administracji zarzut naruszenia spornym znakiem przepisu art. 131 ust. 1 pkt 2 P.w.p. nie była zasadny, gdyż zgodnie z orzecznictwem, sprzeczność oznaczenia z porządkiem publicznym należy rozumieć, jako konflikt samego oznaczenia z podstawowymi dla społeczeństwa normami prawnymi, w tym z porządkiem publicznym i dobrymi obyczajami. Ani treść, ani forma spornego znaku takiej sprzeczności nie wykazuje. Urząd Patentowy podzielił stanowisko uprawnionych, co do tego, że nie orzeka w sprawach naruszenia wskazanych w sprzeciwie przepisów - ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia i rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z 28 stycznia 2002 r. oraz przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym, gdyż orzekanie w sprawie naruszenia przepisów wymienionych aktów normatywnych nie należy do właściwości rzeczowej Urzędu Patentowego. Natomiast znak "Kajmak Masa Krówkowa" nr [...] nie zawiera, ani nie jest kojarzony, z treściami wulgarnymi lub obraźliwymi. Nie zawiera również elementów, które mogą być oceniane negatywnie pod względem ich etycznego charakteru. Urząd Patentowy nie znalazł także podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisu art. 131 ust. 1 pkt 3 P.w.p., gdyż sporny znak nie zawiera żadnych informacji odwołujących się do tradycyjności wytwarzania kajmaku, która to informacja mogłaby wprowadzać odbiorców w błąd. Urząd Patentowy nie podzielił również stwierdzenia spółki składającej sprzeciw o pierwszoplanowym występowaniu wyrażenia "kajmak" w spornym znaku. Podkreślał, że znak jest znakiem słowno-graficznym składającym się z elementów graficznych w postaci wafli przełożonych masą oraz na tym tle z dużego napisu "masa krówkowa". Słowo "kajmak" znajduje się natomiast w górnej części znaku i napisane jest znacznie mniejszą czcionką. Odnosząc się do zarzutu umieszczenia produktu kajmak na liście produktów tradycyjnych Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi Urząd Patentowy stwierdził, że okoliczność ta nie powoduje, iż nazwa takiego produktu podlega ochronie, a użycie nazwy produktu tradycyjnego odnoszącej się do obszaru geograficznego nie stanowi uznania pochodzenia tego produktu z obszaru, do którego nawiązuje nazwa. Z wpisem produktu na listę produktów tradycyjnych nie jest związana ochrona nazwy oraz kontrola zgodności produkcji z zadeklarowaną metodą wytwarzania. Natomiast Urząd Patentowy nie jest właściwy do kontroli stosowania odpowiedniej technologii przy wytwarzaniu konkretnych produktów. Ubocznie zauważono, że co prawda w znaku znajdujące się słowa "kajmak" i "masa krówkowa" mają charakter opisowy lecz zgodnie z art. 156 ust. 1 pkt 2 P.w.p. umieszczanie takich oznaczeń w znakach towarowych nie jest zabronione, a w szczególności, gdy sporny znak oprócz wymienionych elementów słownych posiada warstwę graficzną. Na decyzję [...] sp. z o.o. z siedzibą w L. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania. Decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania (art. 7,art. 77 § 1, art. 75, art. 78, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.) przez pominięcie przeprowadzenia zgłoszonych w sprzeciwie dowodów z badania opinii publicznej i z opinii biegłego oraz żądania przedłożenia przez uprawnionych sposobu wytwarzania produktów oznaczanych spornym znakiem, przez błędne ustalenie, iż sporny znak nie jest sprzeczny z porządkiem publicznym i dobrymi obyczajami, a słowo "kajmak" nie ma charakteru pierwszoplanowego i bezpodstawnego pominięcia, że nazwa "kajmak" nie jest powszechnie utożsamiana z tradycyjna metodą jego wytwarzania. Zarzucono naruszenie przepisów art. 131 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 P.w.p. przez błędną wykładnię pojęć "porządku publicznego" i "dobrych obyczajów" jako związanych wyłącznie z cechami znaku, a nie z konsekwencjami jego używania oraz przez błędne przyjęcie, że sporny znak nie jest znakiem mylącym. Skarżąca ponownie podkreślała, że użycie w znaku nazwy "kajmak", jako wyłącznie właściwej dla produktu wytwarzanego metodą tradycyjną i umieszczonej na liście takich produktów Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, wprowadza w błąd odbiorców co do sposobu wytwarzania towaru oznaczonego spornym znakiem. Zdaniem skarżącej Urząd Patentowy nie odniósł się w pełni do orzecznictwa sądów administracyjnych w zakresie rozumienia pojęcia "porządku publicznego" z art. 131 ust. 1 pkt 2 P.w.p. Dla skarżącej ów porządek publiczny należy interpretować także przez przepisy ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym. Sporny znak przez użycie słowa "kajmak" sugeruje wytwarzanie produktów nim oznakowanych metodą tradycyjną, tymczasem uprawnieni takiej metody nie stosują, zatem znak jest sprzeczny z porządkiem publicznym (wymienionymi ustawami). Nie można bowiem używać nazw: "czekolada" czy "masło" dla produktów zawierających tłuszcze roślinne. Dlatego w ocenie skarżącej Urząd Patentowy błędnie przyjął, że w rozumieniu art. 131 ust. 1 pkt 2 P.w.p., niezgodność znaku z dobrymi obyczajami nie odnosi się także do skutków stosowania znaku, jakie znak wywołuje, gdyż Urząd Patentowy nie jest zwolniony od badania znaków na ich zgodność z wymienionymi ustawami. W ocenie skarżącej sporny znak narusza także przepis art. 131 ust. 1 pkt 3 P.w.p., gdyż sporne oznaczenie ma charakter mylący. Dlatego skarżąca wnosiła o przeprowadzenie zawnioskowanych w toku postępowania administracyjnego dowodów. Okoliczności użycia w znaku wyrażenia "kajmak" powinny być oceniane z punktu widzenia konsumenta posiadającego wiedzę o tradycyjności wytwarzania tego produktu od 100 lat. Zdaniem skarżącej słowo to na spornym znaku zajmuje pierwszoplanowe miejsce i jest dominujące z uwagi na sposób czytania w porządku greckim i łacińskim – od góry i od lewej. Zatem to nie wyrażenie "masa krówkowa" jest wyrażeniem pierwszoplanowym i dominującym, lecz słowo "kajmak" i na tę okoliczność odbioru znaku przez konsumentów skarżąca zgłosiła wniosek o przeprowadzeni opinii przez biegłego, który to wniosek Urząd Patentowy pominął. Podkreślano, że wpisanie nazwy "kajmak" na listę produktów tradycyjnych Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, świadczy o utrwaleniu tej nazwy w świadomości społeczeństwa dla produktu o wyjątkowych cechach i właściwościach jako wytwarzanego metodą tradycyjną. Zatem użycie tej nazwy dla produktu wytwarzanego inną metodą wprowadza konsumentów w błąd. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest niezasadna. Wniesienie sprzeciwu przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w L. w sprawie udzielenia prawa ochronnego na rzecz K. Z. i K. G. na znak towarowy słowno-graficzny "Kajmak Masa Krówkowa" nr [...], nie było warunkowane wykazaniem się przez spółkę [...] interesem prawnym, bowiem zgodnie z art. 246 ust. 1 P.w.p. każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji w ciągu 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa, wskazując w motywach sprzeciwu na okoliczności, które uzasadniają unieważnienie patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji (ust. 2). Skarżąca spółka składając sprzeciw podała okoliczności (wymienione wcześniej), które w jej ocenie, uzasadniały żądanie unieważnienia kwestionowanego prawa ochronnego na sporny znak towarowy, a sam sprzeciw złożyła w terminie wskazanych w art. 246 ust. 1 P.w.p. Ponieważ uprawnieni ze spornego prawa ochronnego w odpowiedzi na sprzeciw uznali go za bezzasadny, wskazując argumenty przemawiające ich zdaniem za ową bezzasadnością, Urząd Patentowy, po przeprowadzeniu rozprawy w postępowaniu spornym, miał podstawę do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W skardze spółka zgłaszała naruszenie przez organ administracji publicznej przepisów postępowania, w związku z czym ten zarzut należało w pierwszej kolejności rozpoznać, albowiem zgłoszone zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny tylko w stosunku do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. W ocenie składu orzekającego Sądu zarzuty nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, dowodu z badania opinii publicznej i dowodu o sposobie wytwarzania przez uprawnionych produktów oznaczanych spornym znakiem, należało uznać za nietrafne. Żądanie przeprowadzenia wskazanych dowodów na okoliczności powszechnej znajomości tradycyjnego sposobu wytwarzania masy kajmak oraz sposobu wytwarzania tego produktu przez uprawnionych, nie były ustaleniami istotnymi dla podjęcia rozstrzygnięcia przez Urząd Patentowy w sprawie. Natomiast ustalenie czy sporny znak nie jest sprzeczny z porządkiem publicznym, mieści się w kompetencji Urzędu Patentowego i jest ustaleniem w zakresie prawa nie podlegającym ocenie w trybie opinii wydanej przez biegłego. Zdaniem skarżącej Urząd Patentowy źle zinterpretował przepis art. 131 ust. 1 pkt 2 P.w.p. uznając, że sporny znak nie jest sprzeczny z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami. W tym zakresie spółka odwołała się do przepisów ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia i rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z 28 stycznia 2002 r. oraz przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym uznając, że organ patentowy jest właściwy także w zakresie stosowania tych aktów normatywnych. Sąd w składzie orzekającym nie podziela tego stanowiska skarżącej. Stosowanie przepisów zawartych w wymienionych przez skarżącą aktach normatywnych należy do kompetencji innych organów administracji publicznej. Natomiast przepis art. 2 ustawy – Prawo własności przemysłowej, wprost odsyła do odrębnej ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (j.t. Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.), gdyż ustawa – Prawo własności przemysłowej jest ustawą szczególną w stosunku do ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. We wskazanych przez skarżącą ustawach Urząd Patentowy nie posiada właściwości rzeczowej do prowadzenia postępowań tam określonych, gdyż postępowania te nie opierają się na ustawie – Prawo własności przemysłowej, na podstawie której organ patentowy proceduje. Natomiast w świetle tej właśnie ustawy Urząd Patentowy jest uprawniony do ustalenia, czy znak towarowy jest sprzeczny z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami (art. 131 ust. 1 pkt 2 P.w.p.). W przepisie tym nie ma bowiem odesłania do żadnej konkretnej zasady, lecz powołany został bliżej nieokreślony system tych zasad w postaci klauzuli generalnej. Chodzi tu o sprzeczność z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami. Rzeczą organu jest w tej sytuacji ustalenie, czy zgłoszony znak pozostaje w sprzeczności z omawianymi zasadami i skonkretyzowanie tych zasad w akcie stosowania prawa. Należy w tym miejscu wprost zwrócić uwagę na brzmienie art. 131 ust. 1 pkt 2 P.w.p. – Nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które są sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami. Przepis jednoznacznie odnosi ową sprzeczność z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami do samego znaku (oznaczenia), a nie jak uznaje skarżąca, do tradycyjności wytwarzania produktu lub do sugerowania oznaczeniem tej tradycyjności. Innymi słowy, naruszenie przepisu art. 131 ust. 1 pkt 2 P.w.p. następuje wówczas, gdy samemu znakowi można przypisać takie cechy, które naruszają porządek publiczny lub dobre obyczaje ze względu na treść zawartą w znaku lub jego formę przedstawieniową i Urząd Patentowy w tych zakresie wskazał w decyzji pewne przykłady. Nie można zatem uznać za trafną argumentację skarżącej, powołującą się na przepis art. 131 ust. 1 pkt 2 P.w.p., że udzieleniem prawa ochronnego na sporny znak towarowy przepis ten został naruszony. Nie ma bowiem, w ocenie składu orzekającego Sądu, nic niezgodnego z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami użycie w spornym oznaczeniu słów "kajmak" lub "masa krówkowa". Zdaniem Sądu także w świetle art. 131 ust. 1 pkt 3 P.w.p. Urząd Patentowy trafnie wywiódł, że sporny znak nie wprowadza odbiorców w błąd. Zgodnie z tym przepisem – nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które ze swej istoty mogą wprowadzać odbiorców w błąd, w szczególności co do charakteru, właściwości lub (...) pochodzenia geograficznego towaru. Poza sporem jest, że sporny znak nawet nie sugeruje pochodzenia geograficznego kajmaku ani masy krówkowej. Zawierając natomiast wyrażenie "kajmak" nie dookreśla go jako "tradycyjny", a więc by produkt ten był wytwarzany taka właśnie metodą. Znak również nie zawiera żadnych informacji o sposobie wytwarzania produktu lub o jego właściwościach. Jeżeli nawet uznać, że wyrażenie "kajmak" sugeruje lub jest aluzją do tradycyjnego sposobu uzyskiwania tego produktu, to należy zauważyć, co podkreślał Urząd Patentowy, że pozyskać ten produkt można także innymi metodami. Jak natomiast wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r. wydanym w sprawie II GSK 214/09 - "Oznaczenie nie może być uznane za niedystynktywne tylko dlatego, że sugeruje określone cechy zgłoszonych towarów czy usług (znaki towarowe sugerujące) lub stanowi aluzję do tych cech (znaki towarowe aluzyjne).". Skarżąca zwracała także uwagę na fakt wpisania produktu o nazwie "kajmak" na listę produktów tradycyjnych Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, co w ocenie spółki miało znaczenie dla umieszczenia nazwy "kajmak" w spornym znaku. Zasady umieszczania na liście tzw. produktów spożywczych tradycyjnie wytwarzanych określa ustawa z dnia 17 grudnia 2004 r. o rejestracji i ochronie nazw i oznaczeń produktów rolnych i środków spożywczych oraz o produktach tradycyjnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 10, poz. 68 ze zm.). Jednakże zgodnie z art. 48 tej ustawy - Nazwa produktu tradycyjnego umieszczona na liście produktów tradycyjnych nie podlega ochronie wynikającej z niniejszej ustawy, a użycie nazwy produktu tradycyjnego odnoszącej się do obszaru geograficznego nie stanowi uznania pochodzenia tego produktu z obszaru, do którego nawiązuje ta nazwa. W związku z tym Urząd Patentowy zasadnie uznał, że wpis nazwy "kajmak" na listę produktów tradycyjnych Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie chroni tej nazwy także w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo własności przemysłowej, jak i z wpisem nazwy "kajmak" na tę listę nie jest związana kontrola zgodności produkcji z zadeklarowaną metoda wytwarzania. Sąd orzekający w sprawie uznał za prawidłowe ustalenie Urzędu Patentowego w zakresie dotyczącym cech wyróżniających (pierwszoplanowych) wyrażeń słownych zawartych w znaku uprawnionych. Niewątpliwie słowa "masa krówkowa" jako napisane dużo większymi literami i umieszczone w centrum znaku są bardziej wyróżniające od słowa "kajmak". To wyrażenie "masa krówkowa", jako umieszczone w centralnym miejscu znaku, należy także uznać za pierwszoplanowe w stosunku do słowa "kajmak", które chociaż znajduje się na górze znaku to jednak jest napisane dużo mniejszymi literami i mniej dostrzegalne. Bardzo istotnym w sprawie jest fakt, że znak uprawnionych nie ma przeciwstawieństwa w postaci znaku skarżącej, bowiem spółka nie wskazała na posiadanie prawa ochronnego na podobny znak. Zatem organ patentowy, stwierdzając, że słowa użyte w znaku uprawnionych zawierają oznaczenia opisowe, zasadnie odniósł się do całości znaku, mając na uwadze fakt, iż znak ten, jako słowno-graficznego, należy badać nie tylko w zakresie zawartych nim wyrażeń słownych, lecz również w zakresie zawartej w nim grafice. Badając w związku z tym znak uprawnionych pod kątem sprzeciwu skarżącej zmierzającego do unieważnienia znaku, słusznie stwierdził, że wskazane okoliczności nie uzasadniały uwzględnienia żądania skarżącej. Należy bowiem stwierdzić, że za nieobjęte zakazem rejestracji znaków towarowych opisowych uważać należy oznaczenia aluzyjne lub sugerujące. Zasada ta ma charakter prawnowspólnotowy, co podkreślał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 maja 2009 r. wydanym w sprawie VI SA/Wa 2411/08. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 P.w.p., orzekł jak w sentencji wyroku.