VI SA/Wa 1781/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) asesor WSA Dorota Brzozowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2025 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 11 kwietnia 2025 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1855, dalej: "u.t.d."), lp. 5.1.2, Ip. 5.6.2, Ip. 5.7.1, Ip. 5.7.3, Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, dalej: "rozporządzenie 561/2006"), art. 32, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.02014, str. 1, dalej: "rozporządzenie 165/2014"), art. 1, art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz. Urz. UE L Nr 249, str. 1), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. S. (dalej: "Strona", "Skarżący") prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...], uchylił decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 19 listopada 2024 r. nr [...]o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 6.200,00 zł i nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 6.200,00 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wyjaśnił, że podstawę faktyczną nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej decyzją I instancji stanowiło: 1) przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin – o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin, 2) niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku – skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, 3) skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej – o czas do 1 godziny oraz powyżej 2 godzin, 4) niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. GITD wyjaśnił, że powyższe stwierdzono 5 września 2024 r. podczas kontroli drogowej, na drodze ekspresowej nr S7, w miejscowości B., zestawu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki R.. o nr rej. [...] oraz naczepy marki S.o nr rej. [...], którego łączna dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Pojazdem wykonywany był międzynarodowy transport drogowy rzeczy, z Belgii do Polski, na podstawie licencji nr [...], w imieniu i na rzecz Strony. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli z 5 września 2024 r. nr [...]. Organ wskazał, że 19 listopada 2024 r. [...]Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...]o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 6.200,00 zł na Stronę za naruszenia stwierdzone w toku kontroli, od której Strona pismem nadanym 11 grudnia 2024 r. wniosła odwołanie. Rozpoznając odwołanie od decyzji I instancji GITD, po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa wyjaśnił, że organ I instancji stwierdził 2 przypadki naruszenia Ip. 5.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d.., nakładając przy tym na Stronę łączną karę w wysokości 300,00 zł, jednakże organI instancji opisując każdy przypadek naruszenia wskazał stan faktyczny wypełniający znamiona naruszenia Ip. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Dlatego GITD po ponownej analizie materiału dowodowego uznał, iż organ nieprawidłowo zakwalifikował opisany stan faktyczny jako naruszenie Ip. 5.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d. zamiast naruszenia Ip. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ wyjaśnił, że w każdym z opisanych przez organ I instancji przypadków dopuszczalne było aby kierowca wydłużył prowadzenie pojazdu do wymiaru 10 godzin. W związku z powyższym GITD pismem z 17 marca 2025 r. zawiadomił Stronę iż możliwa jest zmiana kwalifikacji prawnej ustalonego przez organ I instancji, stanu faktycznego dotyczącego przepisu Ip. 5.1 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin na kwalifikację prawną określoną w Ip. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone. Z powyższych względów GITD uchylił decyzję I instancji i ponownie nałożył na Stronę karę pieniężną. Organ opisując stwierdzone naruszenia z lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie na podstawie analizy danych z karty kierowcy oraz z tachografu cyfrowego stwierdzono, iż: a) w okresie od godz. 08:13, 11 sierpnia 2024 r. do godz. 22:26, 11 sierpnia 2024 r. kierowca prowadził pojazd łącznie 11 godzin 44 minuty. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 1 godzinę 44 minuty, b) w okresie od godz. 14:08, 25 sierpnia 2024 r. do godz. 05:59, 26 sierpnia 2024 r. kierowca prowadził pojazd łącznie 11 godzin 18 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 1 godzinę 18 minut. Organ wyjaśnił, że w toku kontroli Strona nie okazała dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie GITD zasadne jest nałożenie kary pieniężnej za każde z powyższych naruszeń w wysokości po 200,00 zł z tytułu naruszenia Ip. 5.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ wyjaśnił następnie, że łączna kara pieniężna za dwa stwierdzone w sprawie przypadki naruszenia Ip. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. wyniosła 400,00 zł, jednakże z uwagi na zapis art. 139 K.p.a., kara pieniężna została ograniczona do kwoty 300,00 zł. GITD wskazał dalej, że analiza okazanych do kontroli danych z karty kierowcy i z tachografu wykazała, iż kierowca 9 sierpnia 2024 r. rozpoczął pracę o godz. 10:25. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 10:25, 9 sierpnia 2024 r. do godziny 10:25, 10 sierpnia 2024 r. powinien odebrać odpoczynek dzienny w dwóch częściach - co najmniej 3-godzinnej oraz co najmniej 9-godzinnej. Kierowca odebrał drugą część odpoczynku w godzinach od 02:41 (10.08) do 10:25 (10.08). Odpoczynek ten trwał 7 godzin 44 minuty. Do normy 9-godzinnego odpoczynku brak 1 godziny 16 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. W toku kontroli kierowca nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 200,00 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.6.2 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD wskazał następnie, że analiza okazanych do kontroli danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego wykazała, iż kierowca 25 sierpnia 2024 r. rozpoczął pracę o godz. 14:08. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 14:08, 25 sierpnia 2024 r. do godziny 14:08, 26 sierpnia 2024 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 06:00 (26.08) do 14:08 (26.08). Odpoczynek ten trwał 8 godzin 8 minut. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 52 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 150,00 zł, z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.7.1 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD wskazał ponadto, że analiza okazanych do kontroli danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego wykazała, iż kierowca 14 sierpnia 2024 r. rozpoczął pracę o godz. 16:42. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 16:42, 14 sierpnia 2024 r. do godziny 16:42, 15 sierpnia 2024 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 06:15 (15.08) do 12:54 (15.08). Odpoczynek ten trwał 6 godzin 39 minut. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 2 godzin 21 minut. Kierowca w toku kontroli okazał wydruk z 15 sierpnia 2024 r. zawierający adnotację "12/561/2006 WE przekroczony". Organ uznał, że z uwagi na nieprecyzyjny, ogólnikowy charakter, a także brak wskazania przyczyny z jakiej doszło do naruszenia wskazany wydruk nie pozawala na zastosowanie w przedmiotowym przypadku art. 12 rozporządzenia 561/2006. GITD stwierdził, że z uwagi na powyższe okoliczności zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 550,00 zł, z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.7.3 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ wskazał, że łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone w sprawie przypadki naruszenia Ip. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d., wyniosła 700,00 zł. GITD wskazał następnie, że w toku kontroli drogowej pojazdu przeprowadzonej 5 września 2024 r. na podstawie analizy danych cyfrowych wykazano, okresy jazdy bez włożonej do tachografu karty kierowcy: - od godz. 13:22 dnia 04.09.2024 r. do godz. 15:20 dnia 04.09.2024 r. pokonano 11,92 km ze średnią prędkością 19,87 km/h; - od godz. 06:07 dnia 03.09.2024 r. do godz. 07:02 dnia 03.09.2024 r. pokonano 2 km ze średnią prędkością 20,00 km/h; - od godz. 12:13 dnia 26.08.2024 r. do godz. 13:01 dnia 26.08.2024 r. pokonano 1 km ze średnią prędkością 7,5 km/h; - od godz. 06:10 dnia 26.08.2024 r. do godz. 08:54 dnia 26.08.2024 r. pokonano 10 km ze średnią prędkością 18,18 km/h; - od godz. 16:56 dnia 23.08.2024 r. do godz. 17:37 dnia 23.08.2024 r. pokonano 1,24 km ze średnią prędkością 18,63 km/h; - od godz. 12:38 dnia 20.08.2024 r. do godz. 12:59 dnia 20.08.2024 r. pokonano 1 km ze średnią prędkością 4 km/h; - od godz. 07:09 dnia 16.08.2024 r. do godz. 22:12 dnia 16.08.2024 r. pokonano 74 km ze średnią prędkością 61,67 km/h; - od godz. 11:50 dnia 15.08.2024 r. do godz. 12:40 dnia 15.08.2024 r. pokonano 3 km ze średnią prędkością 16,36 km/h; - od godz. 14:19 dnia 08.08.2024 r. do godz. 15:44 dnia 08.08.2024 r. pokonano 1 km ze średnią prędkością 8,57 km/h. GITD wyjaśnił, że w toku kontroli kierowca został przesłuchany w charakterze świadka, pod rygorem odpowiedzialności karnej. Wówczas kierowca wskazał, iż nie ma wiedzy kto jeździł wskazanym pojazdem bez zalogowanej karty kierowcy. Organ dodał, że zarówno w toku postępowania, jak i w odwołaniu Strona nie odniosła się do wskazanych przypadków prowadzenia pojazdu bez rejestrowania aktywności, przebytej drogi i prędkości na karcie kierowcy. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie GITD zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 5.000,00 zł z tytułu ww. stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bezsprzecznie wskazuje, iż do stwierdzonych w sprawie naruszeń w rzeczywistości doszło. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów pozwalających na uwolnienie jej od odpowiedzialności. Skarżący nie wykazał, iż zapewnia prawidłową organizację i dyscyplinę pracy. Tym samym, zdaniem organu, w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 92b u.t.d. Organ dodał ponadto, że Strona nie wykazała, iż do popełnienia naruszeń doszło w wyniku niemożliwych do przewidzenia okoliczności. Zdaniem organu Strona nie powinna dopuszczać do sytuacji w której pojazdem wykorzystywanym przez nią w ramach działalności transportowej, wykonywane są przewozy bez zalogowanej do tachografu karty kierowcy. Każdorazowo w przypadku wykonywania przejazdów zwolnionych z obowiązku rejestrowania aktywności przy pomocy karty kierowcy, Strona powinna posiadać stosowny dowód pozwalający na jednoznaczne skorzystanie z danego wyłączenia. Tym samym, jak stwierdził GITD, w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 92c u.t.d. Organ podkreślił, że w trakcie postępowania nie przedstawiono dowodów uzasadniających zastosowanie w sprawie art. 92c u.t.d. GITD stwierdził, że łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone w sprawie naruszenia z załącznika nr 3 do u.t.d. wyniosła 6.200,00 zł. Odnośnie zarzutu Strony zawartego w odwołaniu, dotyczącego braku zastosowania art. 189f K.p.a., organ wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w związku z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 pkt 1 w związku z załącznikiem nr 3 do u.t.d., określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia wskazane w tym załączniku. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych, a regulacja wynikająca z art. 189d K.p.a. na mocy art. 189a § 2 pkt 1 K.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Zastosowania w sprawie, jak stwierdził GITD, nie znajdą również przepisy art. 189e oraz art. 189f K.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie w art. 92c ust. 1 u.t.d. Organ uznał za niezasadne zarzuty podniesione przez Stronę w odwołaniu od decyzji I instancji. Pismem z 14 maja 2025 r. Skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z 11 kwietnia 2025 r., zaskarżając ją w całości oraz wnosząc o jej uchylenie w całości i decyzji I instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego w całości, a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.: 1) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez przypisanie przewoźnikowi odpowiedzialność za naruszenia, za które wyłączną odpowiedzialność ponosi kierowca i na które przewoźnik nie miał wpływu i którym nie mógł zapobiec i nie mógł przewidzieć. Przewoźnik tak zaplanował trasy, że przewóz mógł zostać wykonany bez jakichkolwiek naruszeń prawa, 2) art. 189a § 2 pkt 1-3, art. 189d, art. 189e oraz art. 189f K.p.a., poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d., przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącego administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), który regulują zasady nakładania kar pieniężnych i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych przez organy na podstawie u.t.d., a które to przepisy pozwalają miarkować kary i od nich odstępować lub poprzestać na pouczeniu i które to przepisy zostały przez organy pominięte pomimo, że kary pieniężne w u.t.d. zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający jednak wszystkich kwestii wymienionych w pkt 1-6 art. 189a § 2 K.p.a., przez co koniecznym jest w przypadku przepisów u.t.d. odwołanie się do uregulowań działu IVa K.p.a. Ocena, czy w sprawie nie występują przesłanki do odstąpienia od ukarania stanowi obligatoryjny element postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, którego pominięcie wywołuje konieczność uchylenia tak podjętej decyzji. W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumentację popierającą zarzuty skargi podkreślając przede wszystkim, że wyłączną odpowiedzialność w przedmiotowej sprawie ponosi kierowca. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. W niniejszej sprawie na Skarżącego została nałożona kara pieniężna w wysokości 6.200 złotych za stwierdzone naruszenia dotyczące 1) przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin, 2) niespełnienia wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku, 3) skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej, 4) niewłaściwej obsługi lub odłączenia homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkującego nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. Jak wynika z art. 4 lit. k rozporządzenia 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu, oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku. Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 1 rozporządzenia 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu. Sankcje za przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone ustawodawca unormował w lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., z której wynika, że przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: 1) o czas do mniej niż 1 godziny – objęte jest karą pieniężną w wysokości 100,00 zł; 2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin – objęte jest karą pieniężną w wysokości 200,00 zł; 3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin – została unormowana kara pieniężna w wysokości 250,00 zł; 4) za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut – została unormowana kara pieniężna w wysokości 550,00 zł. W niniejszej sprawie organy obu instancji ustaliły, że kierowca zatrudniany przez Skarżącego prowadził pojazd: a) w okresie od godz. 08:13, 11 sierpnia 2024 r. do godz. 22:26, 11 sierpnia 2024 r. kierowca prowadził pojazd łącznie 11 godzin 44 minuty, przekraczając maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę 44 minuty, b) w okresie od godz. 14:08, 25 sierpnia 2024 r. do godz. 05:59, 26 sierpnia 2024 r. kierowca prowadził pojazd łącznie 11 godzin 18 minut, przekraczając maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę 18 minut. Kierowca nie okazała dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. W świetle powyższego GITD uznał za zasadne nałożenie na Stronę kary pieniężnej za każde z powyższych naruszeń w wysokości po 200,00 zł z tytułu naruszenia Ip. 5.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ słusznie uznał, że łączna kara pieniężna za dwa stwierdzone w sprawie przypadki naruszenia Ip. 5.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d. wyniosła 400,00 zł, jednakże z uwagi na treść art. 139 K.p.a., oraz nałożoną w decyzji I instancji karę pieniężną za dwa naruszenia z Ip. 5.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d. w wysokości 300,00 zł, organ prawidłowo ograniczył wysokość kary pieniężnej za dwa naruszenia z Ip. 5.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d., do kwoty 300,00 zł. Jak wynika z 4 lit g rozporządzenia 561/2006, "dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku"; "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin; "skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin. W świetle natomiast art. 8 ust. 1, ust. 2, ust. 3, i ust. 4 rozporządzenia 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku (ust. 1). W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku (ust. 2). Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku (ust. 3). Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku (ust. 4). Sankcje za niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku unormowano w lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d., zgodnie z którą niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: 1) skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny – objęte jest karą pieniężną w wysokości 100,00 zł; 2) skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin – objęte jest karą pieniężną w wysokości 200,00 zł; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin – objęte jest karą pieniężną w wysokości 350,00 zł; W niniejszej sprawie organy obu instancji ustaliły, że kierowca zatrudniony przez Skarżącego 9 sierpnia 2024 r. rozpoczął pracę o godz. 10:25. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 10:25, 9 sierpnia 2024 r. do godziny 10:25, 10 sierpnia 2024 r. powinien odebrać odpoczynek dzienny w dwóch częściach - co najmniej 3-godzinnej oraz co najmniej 9-godzinnej. Kierowca odebrał drugą część odpoczynku w godzinach od 02:41 (10.08) do 10:25 (10.08). Odpoczynek ten trwał 7 godzin 44 minuty. Do normy 9-godzinnego odpoczynku brak 1 godziny 16 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. W toku kontroli kierowca nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. W świetle powyższego na Skarżącego została nałożona kara pieniężna w wysokości 200,00 zł, z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.6.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Sankcje natomiast za skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej unormowano w lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d., zgodnie z którą skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: 1) o czas do 1 godziny – objęte jest karą pieniężną w wysokości 150,00 zł; 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin – objęte jest karą pieniężną w wysokości 350,00 zł; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin – została unormowana kara pieniężna w wysokości 550,00 zł. W niniejszej sprawie organy obu instancji ustaliły, że kierowca zatrudniony przez Skarżącego: 1) 25 sierpnia 2024 r. rozpoczął pracę o godz. 14:08. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 14:08, 25 sierpnia 2024 r. do godziny 14:08, 26 sierpnia 2024 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 06:00 (26.08) do 14:08 (26.08). Odpoczynek ten trwał 8 godzin 8 minut. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 52 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków. W świetle powyższego na Skarżącego została nałożona kara pieniężna w wysokości150,00 zł, z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.7.1 załącznika nr 3 do u.t.d. 2) 14 sierpnia 2024 r. rozpoczął pracę o godz. 16:42. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 16:42, 14 sierpnia 2024 r. do godziny 16:42, 15 sierpnia 2024 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 06:15 (15.08) do 12:54 (15.08). Odpoczynek ten trwał 6 godzin 39 minut. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 2 godzin 21 minut. Kierowca w toku kontroli okazał wydruk z 15 sierpnia 2024 r. zawierający adnotację "12/561/2006 WE przekroczony". Organ uznał, że z uwagi na nieprecyzyjny, ogólnikowy charakter, a także brak wskazania przyczyny z jakiej doszło do naruszenia wskazany wydruk nie pozawala na zastosowanie w przedmiotowym przypadku art. 12 rozporządzenia 561/2006. W świetle powyższego na Skarżącego została nałożona kara pieniężna w wysokości 550,00 zł, z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.7.3 załącznika nr 3 do u.t.d. Łączna kara pieniężna za powyższe dwa stwierdzone przypadki naruszenia Ip. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d., wyniosła 700,00 zł. Zgodnie z art. 32 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek (ust. 1). Zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach (ust. 3). Zgodnie natomiast z art. 33 ust. 3 rozporządzenia 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za naruszenia niniejszego rozporządzenia popełnione przez swoich kierowców lub kierowców będących w ich dyspozycji. Państwa członkowskie mogą jednak uzależnić taką odpowiedzialność od naruszenia przez przedsiębiorstwo transportowe ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu i art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Zgodnie z art. 34 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia 165/2014, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Wykresówki ani karty kierowcy nie wyjmuje się z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów lub jest konieczne do wprowadzenia symbolu państwa po przekroczeniu granicy. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona (ust. 1). Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd (ust. 4). Sankcję za niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, unormowano w Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., za co została unormowana kara pieniężna w wysokości 5.000 złotych. W niniejszej sprawie organy obu instancji ustaliły, że w toku kontroli drogowej pojazdu przeprowadzonej 5 września 2024 r. na podstawie analizy danych cyfrowych wykazano, okresy jazdy bez włożonej do tachografu karty kierowcy: - od godz. 13:22 dnia 04.09.2024 r. do godz. 15:20 dnia 04.09.2024 r. pokonano 11,92 km ze średnią prędkością 19,87 km/h; - od godz. 06:07 dnia 03.09.2024 r. do godz. 07:02 dnia 03.09.2024 r. pokonano 2 km ze średnią prędkością 20,00 km/h; - od godz. 12:13 dnia 26.08.2024 r. do godz. 13:01 dnia 26.08.2024 r. pokonano 1 km ze średnią prędkością 7,5 km/h; - od godz. 06:10 dnia 26.08.2024 r. do godz. 08:54 dnia 26.08.2024 r. pokonano 10 km ze średnią prędkością 18,18 km/h; - od godz. 16:56 dnia 23.08.2024 r. do godz. 17:37 dnia 23.08.2024 r. pokonano 1,24 km ze średnią prędkością 18,63 km/h; - od godz. 12:38 dnia 20.08.2024 r. do godz. 12:59 dnia 20.08.2024 r. pokonano 1 km ze średnią prędkością 4 km/h; - od godz. 07:09 dnia 16.08.2024 r. do godz. 22:12 dnia 16.08.2024 r. pokonano 74 km ze średnią prędkością 61,67 km/h; - od godz. 11:50 dnia 15.08.2024 r. do godz. 12:40 dnia 15.08.2024 r. pokonano 3 km ze średnią prędkością 16,36 km/h; - od godz. 14:19 dnia 08.08.2024 r. do godz. 15:44 dnia 08.08.2024 r. pokonano 1 km ze średnią prędkością 8,57 km/h. W świetle powyższego GITD uznał że na Skarżącego prawidłowo została nałożona kara pieniężna w wysokości 5.000 złotych za naruszenie polegające na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. W związku z powyższym na Skarżącego została nałożona kara pieniężna w wysokości 5.000,00 zł, z tytułu w/w naruszeń sankcjonowanych przez Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Łączna kara pieniężna za wszystkie powyższe stwierdzone naruszenia wyniosła 6.200,00 zł. Ustalone w niniejszej sprawie przez organ powyższe naruszenia popełnione przez kierowcę wykonującego przejazdy w imieniu i na rachunek Skarżącego, nie budzą wątpliwości w sprawie. Nie kwestionuje ich Skarżący, nie są więc sporne w sprawie. Skarżący natomiast stoi na stanowisku, że nie ponosi odpowiedzialności za naruszenia popełnione przez zatrudnionego przez siebie kierowcę. Zdaniem Skarżącego, wyłączną odpowiedzialność w przedmiotowej sprawie ponosi kierowca gdyż na naruszenia Skarżący nie miał wpływu i nie mógł ich przewidzieć. Skarżący podkreślił również, że tak zaplanował trasy, że przewóz mógł zostać wykonany bez jakichkolwiek naruszeń prawa oraz, że zarówno Skarżący jak i współpracujący z nim kierowcy posiadają wiedzę o przepisach prawa dotyczących czasu pracy kierowców oraz konsekwencjach związanych z ich naruszeniem, uczestniczą w szkoleniach. Zgodnie z art. 92b ust. 1 u.t.d., nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zgodnie natomiast z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Odnosząc się do stanowiska Skarżącego, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny – niezależny od winy, w tym sensie, że jest ponoszona co do zasady z tytułu wystąpienia określonego skutku (stwierdzonego naruszenia), bez konieczności wykazywania związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego a powstałym skutkiem. Odpowiedzialność ta zbliżona jest zatem do odpowiedzialności ponoszonej na zasadzie ryzyka, choć nie ma charakteru nieograniczonego, gdyż przepisy przewidują możliwość odstąpienia od nałożenia kary w sytuacjach określonych w art. 92b ust. 1 i 92c ust. 1 u.t.d. Wykazanie okoliczności, o których mowa w tych przepisach ciąży jednak na osobie chcącej uwolnić się od odpowiedzialności, dlatego nie jest obowiązkiem organu prowadzenie w tym zakresie z urzędu postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 lutego 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 5664/23 za wyrokiem WSA w Gliwicach z 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 451/14, CEBOIS). Ponadto w orzecznictwie przyjmuje się, że art. 92b oraz art. 92c u.t.d., nakładają na przedsiębiorcę bezwzględny obowiązek kontroli i właściwej organizacji pracy kierowców, w celu przeciwdziałania naruszeniom wymogów ustawy. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów, tak krajowych, jak i unijnych (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 lutego 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 5664/23). Sąd podziela stanowisko GITD wyrażone w zaskarżonej decyzji, że Skarżący nie wskazał zaistnienia w niniejszej sprawie okoliczności dających podstawę do zastosowania art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. pkt 1 u.d.p. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu administracyjnym zostało wykazanych szereg naruszeń opisanych w lp. 5.1.2, Ip. 5.6.2, Ip. 5.7.1, Ip. 5.7.3, Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., popełnionych przez kierowcę zatrudnionego przez Skarżącego. Niewątpliwie wykonywanie przewozu przez kierowcę zazwyczaj odbywa się z wyłączeniem sprawowania bezpośredniej kontroli przez przedsiębiorcę, jednakże nie oznacza to zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za naruszenia, których dopuszcza się kierowca. Przedsiębiorca nie może pozostać bierny wobec dokonywanych przez kierowcę naruszeń. Na Skarżącym, jako przedsiębiorcy spoczywa obowiązek wyboru adekwatnych rozwiązań organizacyjnych, organizacji pracy, systemu motywacyjnego (np. nagród) i szkoleniowego, aby dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi do postępowania nienaruszającego przepisów prawa. Także do przedsiębiorcy należy wybór osób, z którymi współpracuje, a zatem to przedsiębiorcę obciążają kwestie niewłaściwego doboru osób. Analizując materiał dowodowy niniejszej sprawy Sąd doszedł do wniosku, że organ prawidłowo uznał, że Skarżący w przedmiotowej sprawie nie wykazał aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Skarżący nie wykazał, że właściwie planował poszczególne zadania przewozowe tak żeby możliwe było ich wykonanie bez naruszenia norm czasu pracy oraz że podejmował wystarczające środki mające na celu dyscyplinowanie kierowców w tym, że sprawował bieżący nadzór nad działaniem kierowców i nad czasem ich pracy. Ponadto należy zauważyć, że dla zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: brak wpływu przewoźnika na powstanie naruszenia, oraz wystąpienie naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Okolicznościami, o których mowa art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Sam zaś fakt, że winę za naruszenia ponosi kierowca, nie stanowi przesłanki zwalniającej przedsiębiorcę od odpowiedzialności (por. m.in. wyroki NSA z: 25 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1027/13; 10 października 2019 r., sygn. akt II GSK 3116/17). Akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do niemożliwych do zaaprobowania skutków, tj. przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze, z przedsiębiorcy na jego kierowców (por. m.in. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 967/09 oraz powołany tam wyrok TK z dnia 31 marca 2008 r. w sprawie SK 75/06 publ. OTK-A 2008/2/30). Samowolne działanie kierowcy, którym przedsiębiorca posługuje się przy wykonywaniu działalności, w żadnym razie nie może zostać zakwalifikowane jako zdarzenie spowodowane wystąpieniem nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., a w istocie rzeczy jest ono wyłącznie skutkiem niewłaściwej organizacji pracy samego przedsiębiorstwa oraz wynikiem braku właściwych rozwiązań mających na celu zdyscyplinowanie pracownika (por. wyrok z 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 798/18). Sąd stwierdza, że z tych względów organ nie naruszył w niniejszej sprawie art. 92b ust. 1 u.t.d., jak również art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Sąd stwierdza, że w sprawie nie doszło również do naruszenia art. 189a § 2 pkt 1-3, art. 189d, art. 189e oraz art. 189f K.p.a. Sąd, uwzględniając najnowsze orzecznictwo NSA stwierdza, że w niniejszej sprawie nie znajdował zastosowania art. 189f § 1 K.p.a. Art. 189f K.p.a. w związku z art. 189a K.p.a., nie ma zastosowania do kar orzekanych na podstawie przepisów u.t.d., bowiem przepisy u.t.d. regulują odmiennie problematykę unormowaną w Kodeksie postępowania administracyjnego w zakresie kar administracyjnych. Jest to stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone np. w wyroku z 28 maja 2024 r., sygn. akt II GSK 1881/23, które jest sprzeczne ze stanowiskiem wyrażonym wcześniej w wyrokach WSA w Warszawie np. z 22 maja 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 198/23 i z 31 sierpnia 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 3023/23. Zgodnie z art. 189f § 1 K.p.a., organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Zasady wyłączające odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego regulują art. 92b oraz 92c u.t.d. Zgodnie z art. 92b u.t.d. "1. Nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. 2. Przepis ust. 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2." Zgodnie natomiast z art. 92c u.t.d. "1. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. 1a. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2. 2. Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ." W tej sytuacji należy zatem zauważyć, że zgodnie z art. 189a § 2 K.p.a., w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej – przepisów wymienionego działu w tym zakresie nie stosuje się. Z regulacji tej wynika, że uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych § 2 jest wystarczające dla przyjęcia, że przepisy działu IVA K.p.a. "Administracyjne kary pieniężne", nie mają zastosowania i nie jest przy tym konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach działu IVa, K.p.a., to jest, aby zakres normowania w przepisach odrębnych pokrywał się z zakresem normowania w przepisach wymienionego działu. Oznacza to, że jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis działu IVa nie ma zastosowania (zob. A. Wróbel, art. 189a k.p.a., t. 7, w: Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el. 2021). Stosowanie art. 92 b i art. 92c u.t.d., w praktycznym wymiarze ma więc w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f K.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana. Sąd zgadza się z organem, że art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 pkt 1 w związku z załącznikiem nr 3 do u.t.d., określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia wskazane w tym załączniku, w związku z czym organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych, a w konsekwencji regulacja wynikająca z art. 189d K.p.a., nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Sąd stwierdza również, że Skarżący nie wykazał aby w niniejszej sprawie doszło do stwierdzonych naruszeń w wyniku działania siły wyższej, o której mowa w art. 189e K.p.a. Sąd uznał, że organy działając na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.) oparły się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, dokonały jego merytorycznej oceny z uwzględnieniem ogólnych zasad proceduralnych określonych w K.p.a i prawidłowo ustaliły stan faktyczny, a następnie dokonały jego prawidłowej subsumcji prawnej. Organy podjęły zatem wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.), a także w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Organy dokonały prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego dochodząc do wniosku, że materiał ten potwierdza (art. 80 K.p.a.), stwierdzone w sprawie naruszenia. Organy ustaliły okoliczności faktyczne niniejszej sprawy oraz uzasadniły powody nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej dokładnie wyjaśniając przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniach zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji spełniających wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził uchybień w zakresie stosowania przez organy przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, również takich, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W świetle powyższego, Sąd stwierdza, że na Skarżącego została prawidłowo nałożona kara pieniężna na podstawie art. 92a ust. 1 w związku z ust. 7 u.t.d. i w związku z lp. 5.1.2, Ip. 5.6.2, Ip. 5.7.1, Ip. 5.7.3, Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., w wysokości 6.200 złotych. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji. Skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 tej ustawy, z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek.