VI SA/Wa 1782/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi B. A/S z siedzibą w E., D. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia sprzeciwu wobec udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę Urząd Patentowy RP w trybie postępowania spornego po rozpoznaniu sprzeciwu uznanego za bezzasadny wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy FEROX nr [...] udzielonego na rzecz F. Sp. z o.o. z siedzibą w K., złożonego przez firmę B. A/S z siedzibą E., D., decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. [...] wydaną na podstawie art. 246 i art. 247 ust. 2 w związku z art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.), dalej cyt. jako p.w.p., oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p.: 1. unieważnił prawo ochronne na znak towarowy F. w zakresie usług z klasy 42, tj. projektów technicznych i ekspertyz profesjonalnych; 2. w pozostałym zakresie sprzeciw oddalił; 3. przyznał uprawnionemu F. Sp. z o.o. z siedzibą w K. od B. A/S z siedzibą E., D., kwotę 1.600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wobec decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] września 2006 r. o udzieleniu na rzecz F. Sp. z o.o. z siedzibą w K., zwanej dalej uczestnikiem postępowania, prawa ochronnego na znak towarowy słowny FEROX nr [...] przeznaczonego do oznaczania usług zaliczanych do klas: 35, 36, 37, 40 i 42 został złożony sprzeciw w części dotyczącej udzielonego prawa ochronnego w klasie 40: wytwarzanie energii i 42: projekty techniczne, ekspertyzy profesjonalne. Sprzeciw został złożony przez firmę B. A/S z siedzibą E., D., zwanej dalej skarżącą, uprawnioną do znaku towarowego słownego FERROX nr [...] (wspólnotowego znaku towarowego), przeznaczonego do oznaczania m. in. usług w klasie 40: spalanie, spopielanie odpadów oraz w klasie 42: inżynieria i doradztwo w odniesieniu do spalania odpadów i oczyszczania z gazów odpadowych i zanieczyszczeń. W sprzeciwie podnoszono, iż znak towarowy FEROX nr [...] we wskazanej części udzielonego prawa jest podobny w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. do znaku skarżącej nr [...], zatem prawo ochronne na sporny znak zostało udzielone z naruszeniem ww. przepisu. Niebezpieczeństwo konfuzji wynika z podobieństwa towarów jak i samych oznaczeń. Skarżąca wskazała, iż istnieje tożsamość usług objętych porównywanymi znakami towarowymi ze względu na ich charakter i przeznaczenie. Stwierdziła, iż usługa spalania, spopielania odpadów objęta jej znakiem, jest jednym z procesów, jak i sposobów pozyskiwania energii, w tym jej wytwarzania, przez co mieści się w zakresie usług zawartych w klasie 40 w znaku FEROX. Z kolei wykonywanie usługi inżynierii związane jest. m.in. ze sporządzaniem projektów technicznych a sporządzanie opinii ma postać profesjonalnej ekspertyzy. Podkreśliła, że porównywane znaki są myląco do siebie podobne, różnią się jedną literą "R". W odpowiedzi na sprzeciw uprawniony (uczestnik postępowania) wnosił o jego oddalenie podnosząc, iż jego znak służy do oznaczania innych usług niż znak skarżącej. Uznał twierdzenie, iż spalanie odpadów jest jednym z procesów i sposobów uzyskiwania energii za daleko idącą nadinterpretację. Wskazywał na różnice w oznaczeniach; podnosząc, iż znak FEROX wywodzi się z łaciny i oznacza srogi, podczas, gdy znak FERROX jest wyrazem utworzonym z połączenia skrótu FERR (od ferum) OX (od oxygen). Sprzeciw przez uprawnionego z rejestracji został uznany za bezzasadny, zatem na podstawie art. 247 ust. 2 p.w.p. przekazano go do rozpatrzenia w trybie postępowania spornego. Na rozprawie w dniu [...] stycznia 2009 r. pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, iż poprzez spalanie odpadów uzyskuje się ciepło i jednocześnie wytwarza się energię dla sieci lokalnej i wysokiego napięcia. Obecny na rozprawie wiceprezes uczestnika postępowania wskazał, iż jego firma nie zajmuje się technologią związaną ze spalaniem zanieczyszczeń i odpadów. Urządzenia wykorzystywane w spółce działają tylko na bazie gazu czystego. Urząd Patentowy po rozpoznaniu sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy FEROX orzekł jak wskazano na wstępie. W uzasadnieniu decyzji, po przedstawieniu stanu faktycznego organ przytoczył treść art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. będący podstawą prawną sprzeciwu. Wskazał, iż przedmiotem porównania są znaki i usługi w postaci zarejestrowanej a nie aktualnie używanej na rynku. Podkreślił, że zgodnie z ustaloną praktyką oraz orzecznictwem oznaczenia powinny być oceniane jako całość i przy uwzględnieniu ogólnego wrażenia, jakie znaki wywierają na odbiorcy. Uznał, iż porównywane znaki są podobne w płaszczyźnie wizualnej i fonetycznej; oba składają się z tych samych liter a jedyna różnica sprowadza się do występowania w znaku przeciwstawionym podwojonej litery R. Organ nie podzielił argumentacji uczestnika postępowania, iż znaki są niepodobne z uwagi na różnice znaczeniowe. Stwierdził, iż przeciętny odbiorca, nawet będący uważnym przedsiębiorcą uzna oba oznaczenia za określenia fantazyjne nie znając, co oznacza w języku łacińskim znak FEROX ani z jakich połączeń skrótów powstał znak FERROX. Analizując przeciwstawione usługi z klasy 40 i 42 Urząd Patentowy stwierdził, iż podobieństwo zachodzi jedynie w zakresie usług: "projekty techniczne, ekspertyzy profesjonalne" zawarte w klasie 42 i w tym zakresie unieważnił prawo ochronne na znak FEROX. Powyższe usługi ujęte szeroko i wskazane bez żadnego ograniczenia (np. do wytwarzania energii) pokrywają się znaczeniowo z usługami określonymi jako: "inżynieria i doradztwo w odniesieniu do spalania odpadów i oczyszczania z gazów odpadowych i zanieczyszczeń". Wskazał, że usługi inżynierii polegają m. in. na sporządzaniu projektów technicznych, jak również wiążą się z doradztwem. W konkluzji uznał, iż analizowane usługi mogą być świadczone przez te same podmioty a ich oferta skierowana do tych samych grup odbiorców. W pozostałym zakresie usług Urząd Patentowy stwierdził, iż charakter i ich przeznaczenie jest odmienne. W przypadku spalania i spopielania odpadów celem jest usuwanie odpadów przez ich spalanie i spopielanie podczas, gdy w usługach spornego znaku jest wytwarzanie energii, których odbiorcami są kontrahenci zainteresowani uzyskaniem energii, np. do celów produkcyjnych; odbiorcami usług uczestnika są podmioty, które posiadają odpady i chcą je usunąć. Odmienny krąg odbiorców, odmienne przeznaczenie i cel usług, a także branże świadczą o braku podobieństwa porównywanych usług. Techniczna możliwość wytwarzania energii z odpadów, co podnosiła skarżąca, nie zmieniło powyższej oceny o braku podobieństwa usług, stanowi ona jedynie jeden z pobocznych skutków, a nie zasadniczy cel usługi. Organ zwrócił uwagę, iż ten efekt (wytwarzanie energii) nie został ujęty w wykazie usług. Odnosząc się dowodów przedstawionych przez skarżącą, w tym do broszury dotyczącej procesu stabilizacji osadów ze spalania, a mających świadczyć o tożsamości odbiorców porównywanych usług, stwierdził, iż dowody te potwierdzają, że znakiem przeciwstawionym objęte są usługi zmierzające zasadniczo do utylizacji odpadów i temu są podporządkowane wszystkie procesy technologiczne tam zastosowane, tj. mieszanie, napowietrzanie, filtracja. Odnośnie przyznania uczestnikowi postępowania kwoty 1.600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania Urząd Patentowy stwierdził, iż z wnioskiem o zwrot kosztów wystąpił wyłącznie uprawniony. Wskazał, że uwzględnienie wniosku o zwrot kosztów postępowania nastąpiło na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p., zaś wskazana kwota, która stanowi stawkę minimalną w sprawach o unieważnienie prawa ochronnego na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny, wynika z § 8 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. Nr 212, poz. 2076 z późn. zm.). Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła skarżąca – B. z siedzibą E., D., w części dotyczącej pkt 2 i 3, tj. oddalenia sprzeciwu w zakresie usług z klasy 40: wytwarzanie energii oraz przyznania kosztów postępowania. Wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej pkt 2 i 3 oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania wymieniając: art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, 107 § 3 k.p.a. oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 132 ust 2 pkt 2 p.w.p. W uzasadnieniu wskazała, iż organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych poprzez uznanie, iż krąg odbiorców, cel i przeznaczenie usług w klasie 40 objętych ochroną wcześniejszego znaku FERROX jak i znaku FEROX są odmienne. Wskazała, iż różne sposoby wytwarzania energii przez obydwa podmioty nie eliminują ryzyka wprowadzenia odbiorców z sektora produkującego energię w błąd, które polegać będzie na kojarzeniu usług świadczonych przez niego. Podkreślała, iż w toku spalania odpadów wytwarza się energia, która może być wykorzystywana zarówno jako energia elektryczna jak i cieplna. Zarzuciła powierzchowne rozpatrzenie materiału dowodowego, brak wystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego, brak przedstawienia w uzasadnieniu decyzji, jakim dowodom organ nie dał wiary, ogólnikowe odniesienie się do przedłożonych dowodów. Wskazała, iż w zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy nie zawarł pouczenia o tym, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie. Podniosła ponadto, iż organ niewłaściwie zastosował art. 98 k.p.c. przyznając koszty postępowania uprawnionemu do znaku FEROX – firmie F. Sp. z o.o. z siedzibą w K., a tym samym uznał skarżącą za stronę przegrywającą w całości, podczas, gdy jej sprzeciw uwzględnił w części. Zarzuciła brak uzasadnienia co do przyznania kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wnosił o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację odnośnie braku podobieństwa porównywanych usług. Podkreślił, iż oceny dokonał porównując zakresy udzielonej ochrony, w postaci zarejestrowanej a nie aktualnie używanej. Uznał za bezzasadne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procesowych, podkreślając, iż odniósł się do całości przedłożonego materiału czemu nie przeczy dokładniejsza analiza jednego z dokumentów. Wskazał, iż informacja o możliwości zaskarżenia decyzji została stronom ogłoszona po zamknięciu rozprawy a brak zamieszczenia jej w decyzji jest wynikiem oczywistej omyłki, podkreślił, że strona w terminie wniosła skargę zatem nie poniosła żadnych negatywnych konsekwencji w tym zakresie. Nie podzielił również zarzutu co do braku uzasadnienia dla zastosowania art. 98 k.p.c., podkreślił, iż mimo częściowego uwzględnienia stanowiska uprawnionego ze spornego znaku, przepis ten miał zastosowanie w sytuacji, gdy on wystąpił z wnioskiem o zwrot kosztów postępowania a skarżąca wniosku nie zgłosiła. Uczestnik postępowania nie zajął stanowiska w sprawie złożonej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Analizując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia prawa, przynajmniej w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 246 ust. 1 p.w.p., każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu prawa ochronnego w ciągu 6 miesięcy od opublikowania w Wiadomościach Urzędu Patentowego informacji o udzieleniu prawa. Zgodnie z art. 247 ust. 2 p.w.p., jeżeli uprawniony w odpowiedzi na zawiadomienie, podniesie zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawa zostaje przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. W myśl art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p. sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na skutek złożonego sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny, Urząd Patentowy rozpatruje w trybie postępowania spornego. Stosownie do art. 164 p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy może być unieważnione, w całości lub w części, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa. Zgodnie z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego lub zgłoszonego w celu uzyskania prawa ochronnego (o ile na znak taki zostanie udzielone prawo ochronne) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców oznacza niebezpieczeństwo, że odbiorcy mogą sądzić, iż dane towary lub usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub z przedsiębiorstw ekonomicznie powiązanych. Dla celów całościowej oceny niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd przeciętny konsument (odbiorca usługi) postrzegany jest jako osoba należycie poinformowana, uważna i racjonalna. Dla oceny podobieństwa znaków towarowych niezbędne jest dokonanie oceny podobieństwa (jednorodzajowości) towarów (usług). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, w tym orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, przy ocenie podobieństwa towarów i usług należy uwzględnić wszystkie istotne czynniki, które określają relację pomiędzy tymi towarami lub usługami. Czynniki te obejmują między innymi charakter, przeznaczenie, używanie, konkurencyjność oraz komplementarność towarów (usług) (np. wyrok Trybunału z dnia 29 września 1998 r. w sprawie C-39/97, Canon). Całościową ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w zakresie, w jakim dotyczy ona wizualnego, fonetycznego lub koncepcyjnego podobieństwa spornych znaków, należy oprzeć na wywieranym przez nie całościowym wrażeniu, przy uwzględnieniu w szczególności ich elementów odróżniających i dominujących. Przeciętny konsument postrzega zwykle znak towarowy jako całość i nie dokonuje analizy jego poszczególnych detali. Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd istnieje, jeżeli odbiorcy mogliby uznać, że dane towary lub usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub ewentualnie z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo. W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości podkreśla się, iż istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd odbiorców podlega całościowej ocenie, przy uwzględnieniu wszystkich czynników istotnych w danym przypadku (zob. wyrok z dnia 11 listopada 1997 r. w sprawie C-251/95 SABEL oraz wyrok z dnia 22 czerwca 2000 r. w sprawie C-425/98 Marca Mode). W przedmiotowej sprawie skarżący składając sprzeciw powołał się na prawo wynikające z rejestracji wspólnotowego znaku towarowego. Znak FERROX nr [...] z pierwszeństwem od dnia [...] czerwca 1998 r., który na mocy art. 107 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, od dnia 1 maja 2004 r. korzysta z ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W aktach administracyjnych przesłanych Sądowi brak jest wprawdzie urzędowego tłumaczenia na język polski zakresu ochrony (wykazu usług) ww. wspólnotowego znaku towarowego, skarżący w sprzeciwie określił zawarte w wykazie usługi jako: "spalanie, spopielanie odpadów", takie tłumaczenie przyjął też organ, czemu nie sprzeciwiał się skarżący. Urząd Patentowy dla oceny istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd odbiorców dokonał analizy podobieństwa usług oraz analizy podobieństwa samych oznaczeń. Słusznie uznał, iż same oznaczenia są podobne, które różnią się jedną literą, (w znaku przeciwstawionym występuje podwojona litera R). Dokonując porównania usług w obydwu znakach przy zastosowaniu kryteriów oceny podobieństwa usług organ stwierdził, iż usługi w znaku uczestnika postępowania są innymi usługami niż usługi skarżącej. Sąd podziela tę ocenę. Uznał, iż usługi określone jako wytwarzanie energii są odmienne od usług określonych jako spalanie, spopielanie odpadów. Jak trafnie wskazał organ charakter usług jest różny, w pierwszym przypadku usługi mają na celu wytworzenie energii, w drugim przypadku usunięcie odpadów poprzez ich spalenie lub spopielenie. Potencjalnymi użytkownikami końcowych usług są różne podmioty, w pierwszym ci, którzy chcą uzyskać energię (cieplną, elektryczną), w drugim przypadku podmioty, które chcą pozbyć się odpadów, ew. po ich spaleniu uzyskać popiół, np. jako nawóz. Należy zgodzić się z organem, iż powstanie energii (ciepła) przy spalaniu i spopielaniu odpadów nie może być traktowane za okoliczność, która ma świadczyć o podobieństwie porównywanych usług. Efekt uboczny, czy też etap w procesie powstawania usługi wynika z procesu technologicznego a nie z charakteru tych usług. Porównywane usługi należą do usług specjalistycznych i zapewne ze względu na ochronę środowiska są kosztowne. Z uwagi na te okoliczności osoby korzystające z tych usług przy ich nabyciu będą zwracały dużą uwagę w celu upewnienia się, czy uzyskują usługi, których szukają. Ponadto, świadczenie tego rodzaju usług, następuje zazwyczaj po zawarciu pisemnej umowy, którą poprzedza świadomy, staranny wybór usługodawcy. Brak podobieństwa usług, nawet przy podobieństwie samych oznaczeń oznacza, iż przy rejestracji spornego znaku nastąpiło naruszenie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Sąd nie podzielił również zarzutów odnoszących się do pkt 3 zaskarżonej decyzji, tj. przyznanych kosztów postępowania uczestnikowi postępowania. Stosownie do treści art. 256 ust. 1 i 2 p.w.p., do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym w kwestii kosztów postępowania stosuje się odpowiednio przepisy obowiązujące w postępowaniu cywilnym. Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Wysokość kosztów określają odrębne przepisy (§ 4), w przedmiotowej sprawie jest to rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. Nr 212, poz. 2076 ze zm.). W przedmiotowej sprawie skarżąca sprzeciwiała się udzielonemu prawu ochronnemu w dwóch klasach usługowych, jej żądanie zostało uwzględnione tylko w części, organ zatem uwzględnił w części żądanie uczestnika postępowania, który wnosił o jego oddalenie. Bezsporne jest, iż skarżąca wniosku o zwrot kosztów postępowania nie złożyła, tylko przy równoczesnych wnioskach stron o zwrot kosztów postępowania organ mógłby orzec o wzajemnym zniesieniu kosztów na podstawie art. 100 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 1972 r., I PZ 65/72, LEX nr 7198). Przyznane stawki jako minimalne wynikały ze wskazanych w decyzji przepisów ww. rozporządzenia, zatem nie wymagały szczegółowego uzasadnienia co do ich wysokości. Podnoszony przez skarżącą brak w zaskarżonej decyzji pouczenia o przysługującym jej prawie do wniesienia środka zaskarżenia, aczkolwiek słuszny nie stanowi naruszenia prawa, które miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Brak pouczenia o środkach zaskarżenia zaliczany jest do nieistotnych wad decyzji, która to wada może być naprawiona przez organ administracyjny w formie procesowej, jedynie gdy strona o to wystąpi, a nie z urzędu. Skarżąca o uzupełnienie decyzji nie wystąpiła a ponadto, pomimo braku pouczenia złożyła skargę w przepisanym terminie, nie poniosła zatem żadnych ujemnych skutków braku pouczenia o prawie złożenia skargi do sądu administracyjnego. Sąd dostrzegł pewne mankamenty zaskarżonej decyzji: organ w pkt 2 użył sformułowania: "w pozostałym zakresie sprzeciw oddalić", zamiast rozstrzygnięcia dotyczącego rozpatrywanej sprawy, którą było – zgodnie z art. 255 pkt 9 p.w.p. unieważnienie prawa ochronnego na skutek złożonego sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny, również brak szczegółowego odniesienia się do materiałów złożonych przez skarżącą, ale te uchybienia wobec prawidłowego określenia sprawy (o unieważnienie ...) i braku istnienia ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd nie mogły stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. Mając powyższe na uwadze skargę uznano za nieuzasadnioną. Dlatego też Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.