art. 246

Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.

Dz.U. 1964 nr 43 poz. 296

Znaczenie przepisu (AI)

Określa dopuszczalność dowodu ze świadków lub stron w sporach o zawarcie umowy, gdy wymagana forma pisemna nie została zachowana, a dokument zaginął, zniszczony lub został zabrany przez osobę trzecią. Stosowany w sporach między stronami umowy, gdy brakuje pisemnego dokumentu potwierdzającego czynność.

Treść przepisu

Art. 246. Jeżeli ustawa lub umowa stron wymaga dla czynności prawnej zachowania formy pisemnej, dowód ze świad-ków lub z przesłuchania stron w sprawie między uczestnikami tej czynności na fakt jej dokonania jest dopuszczalny w wy-padku, gdy dokument obejmujący czynność został zagubiony, zniszczony lub zabrany przez osobę trzecią, a jeżeli forma pisemna była zastrzeżona tylko dla celów dowodowych, także w wypadkach określonych w kodeksie cywilnym.

Kto powołuje ten przepis

Łącznie 341 powołań w bazie.

VI SA/Wa 1376/15 2015-11-16WSA_Warszawa
II GSK 412/12 2013-07-23NSA
VI SA/Wa 189/13 2013-03-21WSA_Warszawa
I SA/Ol 72/12 2012-03-29WSA_Olsztyn
VI SA/Wa 1076/05 2006-02-21WSA_Warszawa

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 28.10.2026. · PDF źródłowy