VI SA/Wa 1786/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę VI SA/Wa 1786/09 Uzasadnienie Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r., na podstawie art. 134 w związku z art. 127 § 3 i z art. 129 § 2 k.p.a., stwierdził, że J. M. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z uchybieniem terminu. Stan sprawy przedstawiał się następująco; W dniu [...] maja 2004 r. J. M. wystąpił o udzielenie licencji wspólnotowej na okres pięćdziesięciu lat i uzyskał w dniu 17 maja 2004 r. licencję nr [...] z ważnością od tej daty do dnia [...] maja 2009 r. W dniu [...] lipca 2004 r. wydano przedsiębiorcy licencję o nr blankietu [...] wraz z wypisem. [...] września 2004 r. J. M., w związku ze zmianą danych adresowych, złożył wniosek o zmianę licencji wnosząc o jej udzielenie na okres pięćdziesięciu lat z uwzględnieniem podanych zmian – uprzednio siedzibą przedsiębiorcy było miasto K. ul. S. [...], po zmianie, S. ul. T. [...]. W załączonym do wniosku oświadczeniu podał, że brakujące dokumenty: Regon, NIP i dane o niekaralności dostarczy przy odbiorze licencji. W dniu [...] września 2004 r. została wystawiona licencja nr [...] na blankiecie nr [...] z ważnością od dnia [...] maja 2004 r. do dnia [...] maja 2009 r. uwzględniająca zmiany podane przez przedsiębiorcę, jednakże przedsiębiorca licencji tej nie odebrał. J. M. poinformowany o konieczności odnowienia licencji wystąpił w dniu [...] maja 2009 r. ze stosownym wnioskiem i w dniu [...] maja 2009 r. otrzymał odnowioną licencję nr [...] na blankiecie [...] ważną na okres od dnia [...] maja 2009 r. do dnia [...] maja 2014 r. Do licencji wydano jej wypis. W dniu 15 czerwca 2009 r. wpłynął wniosek J. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej wydania w dniu 17 maja 2004 r. licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego, co do terminu jej ważności. Wnioskodawca wnosił o zmianę terminu ważności licencji na okres do dnia [...] października 2053 r. Wniosek nadano w dniu 10 czerwca 2009 r. Skarżący podkreślał, że w dniu 2 października 2003 r. otrzymał licencję nr [...] z ważnością do dnia [...] października 2053 r. W związku z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej dokonano zmiany tej licencji na licencję nr [...], jednakże bez zgody skarżącego skrócono jej ważność do pięciu lat, tj. do dnia [...] maja 2009 r. Skarżący podnosił, że nie występował o nową licencję lecz o jej zmianę, a więc skrócenie ważności licencji nastąpiło z naruszeniem prawa, tym bardziej, że dokonał opłaty za wydaną licencję nr [...] za okres pięćdziesięciu lat. W wymienionym na wstępie postanowieniu Minister Infrastruktury stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu organ administracji podał, że przedmiotowa licencja z dnia 17 maja 2004 r. o nr [...] na blankiecie [...] została doręczona skarżącemu w dniu 29 lipca 2004 r., zatem wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nadany w placówce pocztowej w dniu 10 czerwca 2009 r. został złożony z uchybieniem czternastodniowego terminu od dnia otrzymania przedmiotowej licencji. Na postanowienie to J. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z wnioskiem o uchylenie decyzji o udzieleniu licencji i skierowanie sprawy do ponownego jej rozpatrzenia lub o zmianę licencji w zakresie okresu jej ważności. Postanowieniu zarzucono brak pouczenia w licencji o możliwości jej zaskarżenia. J. M. podkreślał, że Minister Infrastruktury pominął fakt posiadania przez skarżącego licencji z ważnością do dnia [...] października 2053 r., a nie występował on o udzielenie licencji lecz o jej przepisanie na licencję wspólnotową. Tymczasem organ administracji w dniu 17 maja 2004 r. wydał blankiet licencji wspólnotowej zmieniając jednocześnie jej termin ważności czym naruszono prawa nabyte skarżącego oraz art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. Takim działaniem organu administracji skarżący został narażony na poniesienie znacznych kosztów w związku z koniecznością wniesienia nowych opłat pomimo tego, że za licencję ważną do 2053 r. już należne opłaty wniósł. Stwierdzając uchybienie terminowi do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie uwzględniono faktu, że na licencji brak było pouczenia o trybie i terminie odwołania. Zdaniem skarżącego brak tego pouczenia nie powinno wywoływać negatywnego skutku procesowego dla strony. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury, powołując się na orzecznictwo NSA wnosił o jej oddalenie podkreślając, że strona nie skorzystała z art. 111 k.p.a. nie składając wniosku o uzupełnienie licencji o pouczenie co do trybu i terminu odwołania. W piśmie z dnia [...] listopada 2009 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2009 r., stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przedmiotem kontroli nie mogła być natomiast decyzja o udzieleniu licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu rzeczy, albowiem kontrola tej decyzji będzie możliwa dopiero wówczas, gdy zostanie wyczerpany tok instancji w zakresie merytorycznego rozstrzygnięcia. W sprawie, w której nie wniesiono w terminie odwołania od decyzji organu I instancji, strony mają prawo uznać, że decyzja ta stała się ostateczną i działać zgodnie z jej rozstrzygnięciem. Wprawdzie art. 58 k.p.a. przewiduje możliwości przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, ale jest to uwarunkowane prośbą zainteresowanego, który jest obowiązany uprawdopodobnić, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 1982 r. w sprawie I SA 235/82). Poza sporem jest okoliczność, iż skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jak i nie skorzystał wcześniej z prawa do uzupełnienia licencji o pouczenie do jej zaskarżenia. Skarżący podnosił od początku wydania licencji z dnia 17 maja 2004 r., iż nie zgadzał się z podanym w niej terminem ważności tego uprawnienia. Przez cały czas podkreślał, że występował o licencję na okres pięćdziesięciu lat, a nie na pięć lat, bowiem chodziło mu o zmianę już posiadanego uprawnienia z roku 2003. Zatem nie zgadzając się z określonym terminem ważności otrzymanej licencji, powinien dążyć środkami procesowymi do uwzględnienia swojego żądania, jednakże tego nie robił. Faktem jest, że licencja nie zawierała pouczenia o trybie i terminie odwołania, co skarżący dostrzegł dopiero w skardze złożonej do Sądu. Jak należy zatem wnioskować uprzednio z tą decyzją nie zapoznał na tyle dokładnie by zauważyć brak należytego pouczenia. Jak wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 lutego 2002 r. w sprawie II SA 2289/01 błędnym pouczeniem jest również brak pouczenia o środkach odwoławczych. Takie naruszenie przez organ obowiązków nie różni się bowiem w skutkach od błędnego wskazania organu odwoławczego i dlatego nie może być inaczej traktowane przez prawo. W związku z tym należy przyjąć, że brak pouczenia jest równoznaczny z mylnym pouczeniem, a zatem zgodnie z poglądem NSA zawartym w innym wyroku z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie I OSK 271/05 oraz w postanowieniu z dnia 1 lipca 1998 r. w sprawie III SA 230/97, fakt mylnego pouczenia strony o trybie i sposobie złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy (podobnie jak i o trybie i terminie wniesienia odwołania czy zażalenia) nie wpływa na bieg terminu do wniesienia tego środka, lecz może stanowić podstawę do żądania przywrócenia terminu, jednakże skarżący z tej możliwości nie skorzystał. Zakładając, że J. M. dowiedział się dopiero 27 lipca 2009 r. po otrzymaniu postanowienia z dnia [...] lipca 2009 r. o uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, mógł skorzystać z prawa jakie daje przepis art. 58 § 2 k.p.a. Mógł zatem w terminie siedmiu dni od otrzymania przedmiotowego postanowienia – liczonym od dnia 28 lipca 2009 r. – złożyć prośbę o przywrócenie terminu do złożenia tego wniosku podnosząc argumenty wskazywane obecnie w skardze. Składając w dniu 24 sierpnia 2009 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z tej możliwości J. M. również nie skorzystał. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.