VI SA/Wa 1800/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust.1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania G. P. (zwanego dalej skarżącym) od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] czerwca 2007 r., cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] kwietnia 2007 r. organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia G. P. pozwolenia na broń palną myśliwską, ze względu na uzyskaną informację o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu z art. 286 § 1 k.k., tj. [...]. W ramach prowadzonego postępowania administracyjnego organ I instancji ustalił, że G. P. został w dniu [...] kwietnia 2007 r. postawiony przez Prokuraturę Rejonową w Ż. w stan oskarżenia o czyn z art. 286 § 1 k.k. czyli o to, że [...]. Organ I instancji uznał, iż fakt ten w pełni pozwala na zakwalifikowanie strony do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W konsekwencji organ decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską. Dodatkową okolicznością uwzględnioną przez organ I instancji przy wydawaniu przedmiotowej decyzji był fakt, iż strona nie powiadomiła organu Policji we właściwym terminie o zmianie miejsca stałego pobytu, czym wypełniła przesłankę z art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Od tej decyzji skarżący wniósł w ustawowym terminie odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Odnosząc się do okoliczności związanych z postępowaniem karnym skarżący podniósł, iż nigdy jego celem nie było narażenie kogokolwiek na [...]. Natomiast w kwestii niepowiadomienia organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu skarżący oświadczył, iż nie był świadom istnienia takiego obowiązku i w dalszym ciągu zamieszkuje w tej samej miejscowości. Podkreślając, że myślistwo jest dla niego formą wypoczynku i pasją, wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i ponowne rozpatrzenie jej sprawy. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji nie znalazł podstaw do jej zmiany lub uchylenia. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organ II instancji wskazał, iż skoro z zebranego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że Prokuratura Rejonowa w Ż. skierowała przeciwka G. P. do Sądu Rejonowego w Ż. Wydział II Karny akt oskarżenia o popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k., tj. [...] czyli przestępstwa przeciwko mieniu (rozdział XXXV kodeksu karnego), zatem uzasadnia to zaliczenie skarżącego do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Ponadto, zdaniem organu, ustawodawca nie przewidział w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy innej możliwości rozstrzygnięcia sprawy, niż cofnięcie pozwolenia. Przepis ten ma bowiem charakter obligatoryjny, co oznacza, że organ właściwy w sprawie pozwoleń na broń nie może pozostawić pozwolenia na broń osobie, wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie, m.in. przestępstwa przeciwko mieniu, a taki stan faktyczny zastał ustalony w niniejszej sprawie. W związku z tym organ wskazał, że na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie mogą mieć wpływu przedstawiane w odwołaniu wyjaśnienia bowiem w postępowaniu administracyjnym dotyczącym cofnięcia pozwolenia na broń ocenia się tylko rodzaj zarzucanego czynu oraz fakt czy okoliczności popełnienia tego czynu należą do przesłanek określonych w art. 15 ust. l pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a tym samym czy istnieje podstawa do zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy. Ponadto z akt sprawy bowiem niezbicie wynika, że skarżący nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 26 ustawy o broni i amunicji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. P. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji i decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. oraz o przywrócenie mu pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej. Skarżący przyznał, że został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Ż. z dnia [...] czerwca 2007 r. w sprawie [...], za przestępstwo przeciwko mieniu lecz podkreślił, iż nie ma to związku z posiadaniem broni bowiem z pozwolenia na broń myśliwską korzysta tylko w ramach przynależności do koła łowieckiego. Jednocześnie zaznaczył, że z przepisów ustawy o broni i amunicji wynika, iż fakt skazania nie jest przesłanką do odebrania pozwolenia na broń. Powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2004 r., zgodnie z którym do odebrania pozwolenia na broń niezbędne jest "wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany, i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego" (sygn. akt III S.A. 2258/02). Wniósł o przeprowadzenie dowodu z akt karnych z Sądu Rejonowego w Ż. w sprawie [...] na okoliczność wykazania, że [...]. Wyjaśniając, iż [...]. Ponadto podkreślił, że posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania, nie nadużywa alkoholu ani innych podobnie działających środków. Nigdy nie miał kontaktów ze środowiskiem przestępczym ani wcześniejszej styczności z wymiarem sprawiedliwości. Złożona opinia Koła Łowieckiego "Ż." w K. potwierdza, iż należycie wykonuje on powierzone obowiązki i nigdy nie było i nie jest prowadzone przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne. Zdaniem skarżącego kwestia zaniechania przez niego obowiązkowi powiadomienia o zmianie miejsca stałego pobytu podnoszona w uzasadnieniu decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r. nie jest obligatoryjną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Przytoczył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, a odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze uznał je za nieuzasadnione. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną. Badając zaskarżoną decyzję pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie jest zasada. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń cofa się jeśli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawomocne skazanie ubiegającego się o pozwolenie na broń za choćby jedno z przestępstw wymienionych w art. 15 ustawy o broni i amunicji nakazuje uznać taką osobę za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. (wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 maja 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1879/04, Lex nr 1680056). Powyższa reguła ma zastosowanie także w sprawach dotyczących cofnięcia pozwoleń na broń i znalazła swoje potwierdzenie w stanowisku Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w wyroku tego Sądu z dnia 30 sierpnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1166/06. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa się za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wprowadzoną z tym dniem zmianą przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdził, iż taką obawę mogą stwarzać w szczególności osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wprowadzenie takiej regulacji prawnej powoduje, iż osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W sprawie niniejszej Prokuratura Rejonowa w Ż. skierowała przeciwko G. P. do Sądu Rejonowego w Ż., Wydział II Karny akt oskarżenia o popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k., tj. [...] czyli przestępstwa przeciwko mieniu (rozdział XXXV kodeksu karnego). W złożonej skardze strona przyznała, że za ten czyn została skazana wyrokiem Sądu Rejonowego w Ż. z dnia [...] czerwca 2007 r. sygn. akt [...]. W tej sytuacji, podzielając ustalony w sprawie stan faktyczny stwierdzić należy, że chybione są argumenty skargi, iż organy Policji dopuściły się naruszenia przepisów w stopniu uzasadniającym konieczność uchylenia zaskarżonych decyzji. Należy zatem podzielić argumenty Komendanta Głównego Policji, iż z cytowanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji wynika, że organy policji były zobligowane cofnąć wydane pozwolenie na posiadanie broni skarżącemu jako osobie oskarżonej o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Cofnięcie to następuje bez względu na inne okoliczności świadczące o posiadanych przez stronę kwalifikacjach łowieckich i nienagannej opinii w środowisku. Jednocześnie należy - zdaniem Sądu - podkreślić, iż wydając obie zaskarżone decyzje administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską organy co do zasady uwzględniły wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające ich obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Z tej przyczyny należy stwierdzić, iż w obu zaskarżonych decyzjach brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które uniemożliwiłyby Sądowi dokonanie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnym. Ze względu na treść art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd oddalił wniosek strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy karnej Sądu Rejonowego w Ż. gdyż w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały istotne wątpliwości. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie znajdując uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.