VI SA/Wa 1805/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2011 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wyegzekwowanej kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] o odmowie zwrotu M. S. wyegzekwowanej kary pieniężnej w kwocie 30000 złotych, wynikającej z decyzji administracyjnej z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...]. Do wydania decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: W dniu [...] stycznia 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...] o nałożeniu na M. S. kary pieniężnej w wysokości 30000 złotych. Po rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], w części utrzymał w mocy rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, w części uchylił i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania, a w części uchylił i umorzył postępowanie organu I instancji, jednakże łączna wysokość nałożonej kary wyniosła 30000 złotych. Wobec nieuiszczenia przez stronę kary pieniężnej wynikającej z decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, organ ten (wierzyciel) zainicjował procedurę egzekucyjną, w wyniku której organ egzekucyjny wyegzekwował dłużną należność i przekazał ja na konto wierzyciela w dniu 28 maja 2008 r. Wyrokiem z dnia 7 listopada 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 r., a Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 258/09, oddalił skargę kasacyjną organu. W dniu 16 grudnia 2009 r. strona złożyła wniosek o zwrot wyegzekwowanej kwoty pieniężnej powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. odmówił M. S. zwrotu wyegzekwowanej kary pieniężnej. Główny Inspektor Transportu Drogowego, po ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdził, iż brak jest podstaw do zwrotu skarżącej wyegzekwowanej kary pieniężnej na podstawie art. 94 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. nr 125/2007, poz. 874 ze zm.). Podkreślił, że wprawdzie rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 r. zostało uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, jednakże w obrocie prawnym pozostała nadal decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2007 r. o nałożeniu kary pieniężnej. Zgodnie z art. 93 ust. 1-1a, ust. 3 i 4 ustawy o transporcie drogowym, uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1 ustawy mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Decyzja, o której mowa w ust. 1, wydawana jest w imieniu organu właściwego ze względu na miejsce przeprowadzonej kontroli. Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, z zastrzeżeniem ust. 4. Przedsiębiorca krajowy uiszcza karę pieniężna w terminie 21 dni od dnia jej wymierzenia; spoczywa na nim obowiązek niezwłocznego przekazania dowodu uiszczenia kary pieniężnej organowi, który ją wymierzył. Stosownie do treści art. 5 ustawy z dnia 12 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm.), uprawnionym do żądania wykonania obowiązków wynikających z wykonania decyzji organów administracji rządowej jest właściwy do orzekania organ I instancji. Zatem [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, jako wierzyciel w przedmiotowej sprawie, był uprawnionym do inicjowania procedury egzekucyjnej. Skargę na decyzję Głównego Inspektora transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r. złożyła M. S. wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, względnie uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo, zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzjo zarzuciła: 1. naruszenie art. 94 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie; 2. błędne ustalenia faktyczne polegające na przyjęciu, że kara pieniężna wyegzekwowana została na podstawie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 stycznia 2007 r. nr [...], nie zaś na podstawie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...]; 3. błędne ustalenie faktyczne polegające na przyjęciu, że decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 pozostała w obrocie prawnym; 4. naruszenie art. 6, 7, 8, i 12 kpa poprzez wydanie decyzji w oczywisty sposób sprzecznej z przepisami prawa i naruszającej określone w tych przepisach zasady postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu strona podkreśla, że ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów w postaci: upomnienia nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r.; tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r.; zawiadomień: o zajęcie prawa majątkowego z dnia [...] maja 2008 r. i z dnia [...] maja 2008 r. w sposób oczywisty i jednoznaczny wynika, że egzekucja przeprowadzona została na podstawie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 r., która to decyzja została uchylona przez Sąd – nie istniała więc w obrocie prawnym. Absurdalne są więc twierdzenia organu, że kara pieniężna została wyegzekwowana na podstawie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...]. Tym samym zarzut naruszenia art. 94 ust. 5 ustawy jest ewidentny. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a.). Istotą sporu w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie, czy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wydany w sprawie VI SA/Wa 925/08, którym Sąd uchyli zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] i stwierdził, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu, wywołał skutek w postaci obowiązku zwrotu wyegzekwowanej kary pieniężnej. Z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2008 r., wydanego w sprawie VI SA/Wa 925/08 wynika, iż wyrokiem tym uchylona została jedynie decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 r. Stwierdzenie zawarte w pkt 2 wyroku, że "uchylona decyzja nie podlega wykonaniu" odnosi się tylko do decyzji organu II instancji. Wynika to przecież wprost z treści wyroku. Zatem decyzja organu I instancji – [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2007 r., wbrew twierdzeniom skarżącego, dalej funkcjonowała w obrocie prawnym. Istniało też odwołanie od decyzji organu I instancji. Zgodnie z treścią art. 130 § 2 k.p.a. wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji (bezwzględna suspensywność odwołania). Przepisu tego nie stosuje się jednak w przypadkach, gdy: 1) decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108), 2) decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy (art. 130 § 3). We wskazanych przypadkach wniesienie odwołania nie wstrzymuje z mocy prawa wykonania decyzji. Uprawnienie do wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji kodeks przyznaje jednak organowi odwoławczemu, który może to uczynić w "uzasadnionych przypadkach" (art. 135). W przedmiotowej sprawie, decyzja organu I instancji korzystała, z mocy art. 93 ust. 3-4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. z 2007 r., nr 125, poz. 874 ze zm.), a więc z mocy ustawy, z rygoru natychmiastowej wykonalności. Wniesione odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (organu I instancji) nie wstrzymało jej wykonania. Strona nie składała wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy nie wstrzymał też z urzędu wykonania decyzji organu I instancji. Zatem decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 207 r. o nałożeniu kary pieniężnej, z mocy art. 93 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, posiadała rygor natychmiastowej wykonalności i stanowiła podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, z braku jej uiszczenia w terminie. Działanie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, jako wierzyciela, które doprowadziło do wyegzekwowania należności wynikającej z decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. było więc uprawnione, a żądanie zwrotu wyegzekwowanej należności – nieuzasadnione. Nie zaistniały, zdaniem Sądu, podstawy do zwrotu wyegzekwowanej należności, wynikające z art. 94 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Decyzja o nałożeniu kary nie została uchylona, funkcjonowała nadal w obrocie prawnym posiadając rygor natychmiastowej wykonalności, nadany przepisem szczególnym, rangi ustawowej. Zaskarżona decyzja, zdaniem Sądu odpowiada prawu, a skarga, jako nieuzasadniona, z mocy art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.