VI SA/Wa 1815/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia praw wynikających z licencji doradcy restrukturyzacyjnego oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. Minister Sprawiedliwości powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016 r. poz. 23 ze zm. – dalej: kpa) oraz art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 czerwca 2007 r. o licencji doradcy restrukturyzacyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 883 – dalej: ustawa o licencji), po rozpoznaniu wniosku J. C. o ponowne rozpoznanie sprawy, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], w przedmiocie zawieszenia J. C. (dalej skarżącemu) praw wynikających z licencji doradcy restrukturyzacyjnego. Do wydania powyższej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia: Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Minister Sprawiedliwości (dalej: Minister, organ), działając na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy o licencji, zawiesił skarżącemu prawa wynikające z licencji doradcy restrukturyzacyjnego. Podstawę decyzji stanowiło ustalenie, że Prokuratura Rejonowa w W. w sprawie o sygn. akt [...], wydała postanowienie o przedstawieniu skarżącemu zarzutów popełnienia czynów stanowiących przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego. W ocenie Ministra, wskazana okoliczność przesądza o konieczności zawieszenia praw wynikających licencji doradcy restrukturyzacyjnego (dalej: licencji), oznacza bowiem wszczęcie postępowania karnego przeciwko osobie posiadającej licencję. Za niezasadny organ uznał wniosek strony o zawiadomienie o toczącym się postępowaniu administracyjnym organizacji społecznej, której jest członkiem, ponieważ za udziałem takim - w ocenie organu - nie przemawia interes społeczny. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zawiadomienie Krajowej Izby Doradców Restrukturyzacyjnych w W. (dalej KIDR) o niniejszym postępowaniu. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że postawione mu w sprawie karnej zarzuty dotyczą postępowania upadłościowego Z. sp. z o.o. z siedzibą w W. W sprawie tej został powołany do pełnienia funkcji syndyka we wrześniu 2011 r., a więc w okresie, kiedy jeszcze nie obowiązywał art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy o licencji. Stąd też wskazany przepis nie powinien mieć zastosowania do stanu faktycznego występującego w niniejszej sprawie. Oznaczałoby to bowiem, jego zdaniem, zróżnicowanie sytuacji prawnej osób posiadających licencję doradcy restrukturyzacyjnego oraz osób pełniących tę funkcję pomimo nieposiadania licencji. Ponadto, w ocenie skarżącego, rygorystyczny zapis zawarty w art. 20 ustawy o licencji i jednocześnie brak możliwości oceny przesłanek zawieszenia praw wynikających z tej licencji przez organ administracji pozwala uczestnikom postępowania, w tym dłużnikom, na paraliżowanie postępowań upadłościowych. Niniejsze postępowanie jest efektem aktywności jednego z uczestników postępowania i stanowi sposób na ograniczenie skutecznych działań podejmowanych przez syndyka. Zgłaszając powyższe zarzuty, skarżący wskazał, że w interesie społecznym leży powiadomienie o toczącym się postępowaniu administracyjnym KIDR. Jej udział, w ocenie strony, przyczyni się do "podwyższenia standardów, unikania zagrożeń, a przede wszystkim będzie wyrazem wzmocnienia działań pojedynczej osoby bezsilnej wobec irrelewantnych uregulowań prawnych", a nadto "wpłynie na politykę de lege ferenda w zakresie zmiany regulacji prawnej". Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie zawieszenia skarżącemu praw wynikających z licencji doradcy restrukturyzacyjnego. W uzasadnieniu wydanej decyzji Minister przytoczył art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy o licencji, wskazując, iż wstanie faktycznym niniejszej sprawy została spełniona przesłanka wskazana w tym przepisie. Przypomniał, iż w dniu [...] marca 2016 r. w sprawie prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową w W., [...], przedstawiono skarżącemu zarzuty popełnienia czynów z art. 231 § 1 kk w zw. z art. 77 ust. 2 w zb. z art. 79 ust. 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2013 r. poz. 330, ze zm.), a więc przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego. Tym samym postępowanie karne przeszło z fazy in rem w fazę ad personam, obligując organ do zawieszenia praw wynikających z licencji doradcy restrukturyzacyjnego. Odnosząc się do argumentów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister wskazał, że instytucja zawieszenia praw wynikających z licencji syndyka została wprowadzona do polskiego porządku prawnego w dniu 10 października 2007 r. Następnie, z mocy art. 440 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2015 r. poz. 978, ze zm.) z dniem 1 stycznia 2016r. wprowadzono zmiany do ustawy o licencji syndyka, m.in. nadając jej tytułowi brzmienie "o licencji doradcy restrukturyzacyjnego". Z tym też dniem, stosownie do art. 453 Prawa restrukturyzacyjnego, licencja syndyka stała się licencją doradcy restrukturyzacyjnego. Następnie Minister stwierdził, że art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy o licencji znajduje zastosowanie do wszystkich przypadków wszczęcia postępowania karnego, wymienionego w powołanym przepisie, przeciwko osobie posiadającej licencję doradcy restrukturyzacyjnego (a do końca roku 2015 – licencję syndyka), mających miejsce po 9 października 2007 r., o ile postępowania te nie zostały jeszcze prawomocnie zakończone. Bez znaczenia jest przy tym data wszczęcia postępowania upadłościowego, w którym doszło do działań syndyka, będących przedmiotem postępowania karnego. Za nietrafny uznać należy przy tym zarzut różnicowania sytuacji prawnej osób posiadających licencją doradcy restrukturyzacyjnego (wcześniej - licencję syndyka) i osób powołanych do pełnienia funkcji syndyka w oparciu o art. 25 ustawy o licencji. Oczywistym jest, że w stosunku do ostatniej z wymienionych grup nie mogą znaleźć zastosowania przepisy dotyczące zawieszenia praw wynikających z licencji, ponieważ osoby te licencji doradcy restrukturyzacyjnego nie posiadają. Z tej przyczyny ustawodawca wprowadził czasowe ograniczenie możliwości powoływania wskazanych osób do pełnienia funkcji w postępowaniach upadłościowych, przewidując, że mogą one być powoływane jedynie w ciągu 3 lat od wejścia w życie ustawy (tj. do 10 października 2010 r.). Ustosunkowując się do drugiego z argumentów podniesionych w odwołaniu, Minister wyjaśnił, że ratio legis instytucji zawieszenia praw wynikających z licencji doradcy restrukturyzacyjnego oparte jest na przesłance o istotnym dla ustawodawcy znaczeniu aksjologicznym, odnoszącej się do wymogu podsiadania nieposzlakowanej opinii przez osoby pełniące funkcje syndyków w postępowaniach upadłościowych. Wykonują one bowiem w tych postępowaniach, na podstawie uprawnień nadanych im przez właściwe organy (Ministra Sprawiedliwości oraz sądy powszechne), czynności dotyczące majątku upadłego i sprawują nad nim zarząd. Instytucja zawieszenia osobie posiadającej licencję doradcy restrukturyzacyjnego praw z niej wynikających, skutkująca odwołaniem syndyka w postępowaniu upadłościowym, służy więc ochronie praw upadłego i jego wierzycieli oraz pewności obrotu prawnego i gospodarczego. W interesie publicznym leży bowiem, aby osoba posiadająca taką licencję, która wykonuje w postępowaniach upadłościowych czynności na rachunek upadłego, dawała rękojmię należytego i przede wszystkim zgodnego z prawem wypełniania swoich kompetencji wobec innych podmiotów. Jednocześnie organ podkreślił, że do czasowego pozbawienia osoby posiadającej licencję doradcy restrukturyzacyjnego możliwości sprawowania funkcji w postępowaniach nie wystarczy sama aktywność uczestników tych postępowań, podejmujących działania zmierzające do utrudniania czynności syndyka. Zgłaszane przeciwko takiej osobie zarzuty są bowiem weryfikowane przez organy ścigania i dopiero jeżeli organ uzna, że zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa, a dane istniejące w chwili wszczęcia śledztwa lub zebrane w jego toku uzasadniają dostatecznie podejrzenie, że czyn popełniła określona osoba, sporządza się postanowienie o przedstawieniu zarzutów (art. 303 i 313 § 1 kpk). Do tego czasu Minister nie jest uprawniony do zawieszenia praw wynikających z licencji doradcy restrukturyzacyjnego w oparciu o art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy o licencji.  Za niezasadny Minister uznał również wniosek skarżącego o zawiadomienie o toczącym się postępowaniu organizacji społecznej w trybie art. 31 § 4 ustawy o licencji. Zgodnie bowiem z ww. przepisem, organ administracji publicznej wszczynając postępowanie w sprawie dotyczącej innej osoby zawiadomi o tym organizację społeczną, jeżeli uzna, że może być ona zainteresowana udziałem w tym postępowaniu ze względu na swoje cele statutowe i gdy przemawia za tym interes społeczny. Tymczasem, ze względów wymienionych wyżej, odnoszących się do konieczności zapewnienia bezpieczeństwa obrotu prawnego i gospodarczego, interes społeczny w niniejszej sprawie przemawia za koniecznością jak najszybszego wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy o licencji. Dodać również należy, że ewentualny udział organizacji społecznej w postępowaniu, wobec ścisłego określenia przesłanek decyzji Ministra Sprawiedliwości o zawieszeniu praw wynikających z licencji doradcy restrukturyzacyjnego, pozostałby bez wpływu na wynik sprawy. Na wskazane wyżej rozstrzygnięcie skarżący pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę w której wniósł o: 1. stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 2016 r., ewentualnie o uchylenie ww. decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.; 2. Zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił: 1. Naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy: a. tj. art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wskazujący, iż wszyscy są wobec prawa równi a władza publiczna winna wszystkich traktować w sposób równy; b. art. 42 ust. 3 Konstytucji RP dotyczący domniemania niewinności, z którego to artykułu wynika nie ponoszenie ujemnych konsekwencji przez obywatela wynikających jedynie z arbitralnej decyzji organów ścigania - w tym prokuratury, dopóki nie zostanie osądzony prawomocnym rozstrzygnięciem niezawisłego sądu; 2. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, a w szczególności: art. 107 ust. 1 i art. 42 § 1 kpa poprzez niewskazanie w wydanej decyzji miejsca zamieszkania strony będącej osobą fizyczną jak również numeru licencji doradcy restrukturyzacyjnego, przez co, nie dokonano odpowiedniej identyfikacji rodzaju uprawnień, jakie zostały zawieszone adresatowi decyzji, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa poprzez wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz. U. z 2016r. poz. 1066 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – jt. Dz. U. z 2016r., poz. 718 z późn. zm. - dalej "p.p.s.a."). Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem zgodności jej z prawem Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego i procesowego, które mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności była decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2016r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia J. C. (dalej "skarżący") praw wynikających z licencji doradcy restrukturyzacyjnego (dalej: licencji). Materialnoprawną podstawą zawieszenia licencji był art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 czerwca 2007r. o licencji doradcy restrukturyzacyjnego (dalej: "ustawa o licencji"). Wynika z niego, że Minister Sprawiedliwości zawiesza osobie posiadającej licencję doradcy restrukturyzacyjnego prawo wynikające z tej licencji, jeżeli przeciwko niej jest prowadzone postępowanie o umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego, z wyjątkiem spraw, w których oskarżycielem jest podmiot, o którym mowa w art. 55 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 555, z późn. zm.), lub umyślne przestępstwo skarbowe. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy, w toku postępowania organ zgromadził dowody jednoznacznie wskazujące, że wobec skarżącego prowadzone było postepowanie karne o przestępstwo art. 231 § 1 kk w zw. z art. 77 ust. 2 w zb. z art. 79 ust.4 ustawy z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości (Dz.U. z 2013r. poz. 330 z późn. zm.). W aktach sprawy znajduje się bowiem kopia postanowienia Prokuratury Rejonowej w W. z dnia [...] marca 2016r. sygn. [...] o przedstawieniu zarzutów skarżącemu. Należy zatem w tym miejscu wskazać, że przestępstwo z art. 231 § 1 k.k. jest przestępstwem umyślnym przy czym dopuszczalny jest zarówno zamiar bezpośredni, jak i ewentualny. Jest to przestępstwo o charakterze indywidualnym może zostać popełnione tylko przesz funkcjonariusza publicznego Sprawca przestępstwa określonego w tym paragrafie musi obejmować świadomością zarówno to że przekracza uprawnienia lub niedopełnia obowiązków, jak i to że działa swoim czynem na szkodę interesu publicznego lub prywatnego (v. postanowienie SN z 10 października 2012r. sygn. akt V KK 27/12, lex nr 1226786). W ocenie Sądu organ prawidłowo rozważył zatem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (w szczególności wskazane wyżej postanowienie Prokuratury Rejonowej w W.) i stwierdził, że postępowanie karne wobec skarżącego toczy się o umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego. Tym samym mając na względzie kategoryczne brzmienie cytowanego wyżej art. 20 ust.1 pkt 2 ustawy o licencji, organ miał obligatoryjny obowiązek wydania decyzji o zawieszeniu skarżącemu prawa wynikającego z posiadanej przezeń licencji doradcy restrukturyzacyjnego. Tym samym wydane w sprawie rozstrzygnięcie jest prawidłowe i zgodne z prawem. Odnośnie zarzutów skargi dotyczących naruszenia: Ad 1/ - art. 32 ust. 1 oraz art. 42 ust.3 Konstytucji RP tj. zasady równości wobec prawa i zasady domniemania niewinności, Sąd nie podziela zarzutów skarżącego podniesionych w tym zakresie. Należy bowiem wskazać, że: - zaskarżona decyzja nie narusza art. 32 Konstytucji RP zasada, iż Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej oraz zasada, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa znalazły swoje odzwierciedlenie w kodeksie postępowania administracyjnego m.in. w postaci art. 6, zgodnie z którym organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Zdaniem Sądu Minister Sprawiedliwości stosując art. 20 ustawy o licencji był zobowiązany zawiesić licencję doradcy restrukturyzacyjnego, co wynika in fine z przywołanego przepisu, a zatem wydając ją działał na podstawie i w granicach prawa. Natomiast odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia przez organ konstytucyjnej zasady równości w kontekście innych zawodów zaufania publicznego, stwierdzić należy, że odmienne podmioty, nie wykazujące istotnej relewantnej cechy wspólnej mogą być w różny sposób traktowane i nie wiąże się to z naruszeniem zasady równości. Odnosząc się do braku zastosowania w drodze analogii przez Ministra regulacji prawnych zawartych np. w ustawie o radcach prawnych, ustawie o adwokaturze, czy też w końcu ustawie o ustroju sądów powszechnych należy stwierdzić, że ww. ustawy regulują prawa i obowiązki innych (pod wieloma względami) podmiotów niż doradca restrukturyzacyjny. Należy przy tym przyznać rację organowi, że kwestia nieposzlakowanej opinii na którą wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jako element wpływający na rękojmię wykonywania zawodu dotyczy nie tylko doradcy restrukturyzacyjnego ale również i notariuszy, adwokatów, czy radców prawnych i ma wpływ na prawo wykonywania tychże zawodów. - wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia na podstawie art. 20 ustawy o licencji nie narusza również art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, gdyż nie narusza konstytucyjnej zasady domniemania niewinności. W ujęciu konstytucyjnym zasada domniemania niewinności, o której mowa art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, wyraża podstawową gwarancję wolności i praw człowieka. Zasada domniemania niewinności stanowi jedną z fundamentalnych i powszechnie uznawanych zasad państwa prawnego. Znalazła też swój wyraz w wiążących Polskę aktach międzynarodowych dotyczących praw człowieka, w szczególności w Międzynarodowym Pakcie Praw Obywatelskich i Politycznych (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167) - art. 14 ust. 2 oraz Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284) - art. 6 ust. 2. Płynąca z niej dyrektywa nakazuje każdego uważać za niewinnego dopóty, dopóki sąd prawomocnym wyrokiem nie stwierdzi jego winy. Zasada domniemania niewinności spełnia zatem funkcję ochronną. Jej odzwierciedlenie stanowi przepis art. 5 § 1 Kodeksu postępowania karnego. Domniemanie niewinności oznacza dla oskarżonego uwolnienie go od obowiązku udowodnienia swej niewinności (art. 74 § 1 k.p.k.), którą przyjmuje się z założenia i którą obalić ma oskarżyciel udowadniając winę oskarżonego (por. T. Grzegorczyk [w:] T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Zakamycze, 2003, wyd. III. komentarz do art. 5). Jako norma konstytucyjna zasada ta jest skierowana do wszystkich, a więc adresatami tej dyrektywy są także organy władzy publicznej. Jednakże przepis ten nie może wpływać na postępowanie administracyjne w zakresie ustalania zaistnienia przesłanek ustawowych zawieszenia licencji doradcy restrukturyzacyjnego. Przesłanki zawieszenia tej licencji zostały określone w ustawie o licencji doradcy restrukturyzacyjnego, a więc w przepisach rangi ustawy. Przepisy ww. ustawy nie niweczą zasady domniemania niewinności, lecz mając na uwadze interes społeczny oraz konieczność zapewnienia ochrony porządku publicznego, wymagają od osób posiadających taką licencję rękojmi przestrzegania reguł dotyczących tego ściśle reglamentowanego prawa (podobnie: wyrok NSA z dnia 19 lutego 2009 r., II OSK 202/08). Nadmienić również należy, że czasowe zawieszenie praw wynikających z licencji nie można utożsamiać z sankcją karną i w żadnej mierze nie wpływa ono na ocenę winy w postepowaniu karnym, a tym samym na ewentualne przełamanie zasady domniemania niewinności. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 grudnia 2003 r. (SK 15/02) wskazał, że konstytucyjna zasada domniemania niewinności musi być rozumiana jako wykluczająca uznanie winy i odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem karnym. Natomiast nie może być jednak rozumiana w sposób, który wykluczałby wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych oddziaływujących na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. Dopuszczalność takich konsekwencji powinna być "ważona" nie w płaszczyźnie zasady domniemania niewinności, ale w płaszczyźnie zasady proporcjonalności. W ocenie Sądu osoba sprawująca funkcję licencjonowanego doradcy restrukturyzacyjnego powinna dawać rękojmię prawidłowego wykonywania swojej pracy (art. 3 ust. 1 ustawy o licencji ). Ad. 2 – art. 107 ust.1 i art. 42 § 1 k.p.a., Sad podziela stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę. Niewątpliwie bowiem zgodnie z przepisem art. 107 § 1 k.p.a. decyzja winna wskazywać oznaczenie strony lub stron tej decyzji (tj. jej adresata), co jednak nie oznacza wskazania adresu tej strony w jej treści. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że w zaskarżonej decyzji organ prawidłowo wskazał i ustalił adresata tej decyzji (tj. skarżącego). Tym samym zarzut postawiony w tym zakresie należy uznać za chybiony. Rację ma jednak skarżący wskazując, że w decyzji winien być wskazany numer licencji (jeżeli takowy został nadany lub jej data wydania), z której następuje zawieszenie uprawnień. Jednakże zdaniem sądu jest to uchybienie, które nie ma istotnego znaczenia dla prawidłowości rozpoznania niniejszej sprawy. Należy bowiem podkreślić, że skarżoną decyzją nastąpiło zawieszenie uprawnień wynikających z posiadanej przez skarżącego licencji doradcy restrukturyzacyjnego. Nadto doradca restrukturyzacyjny może uzyskać tylko jedną licencję a zatem skoro w sentencji rozstrzygnięcia wskazano, że zawiesza się J. C. prawa wynikające z licencji doradcy restrukturyzacyjnego, to brzmienie tej sentencji nie pozostawia żadnych wątpliwości i określa w sposób jasny i zrozumiały treść rozstrzygnięcia. Wskazanie zatem numeru licencji nie jest niezbędnym elementem decyzji a jedynie elementem, który dodatkowo doprecyzowuje element z którego wynikały prawa zawieszone. Za niemający wpływu na rozstrzygniecie niniejszej sprawy Sąd uznał również zarzut dot. naruszenia art. 42 § 1 k.p.a. Niewątpliwie wskazany przepis stanowi, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Skarżący w niniejszej sprawie niewątpliwie występuje jako osoba fizyczna a nie podmiot gospodarczy, tym samym korespondencja - w tym również zaskarżona decyzja -winna być doręczona skarżącemu na adres miejsca zamieszkania a nie adres prowadzonej działalności. Nie mniej jednak doręczenie decyzji na adres prowadzonej przez skarżącego działalności nie może stanowić podstaw do uchylenia skarżonego rozstrzygnięcia, bowiem uchybienie to nie miało wpływu na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Strona bowiem ze względu na wskazane uchybienie nie została pozbawiona prawa do obrony swych praw. Skarżący wniósł bowiem skargę do Sądu a nadto skarga ta została wniesiona z zachowaniem terminu do jej wniesienia. Dodać również należy, że zgodnie z § 3 wskazanego wyżej art. 42 ustawodawca przewidział również możliwość doręczenia pism w każdym miejscu gdzie się adresata zastanie. Tym samym z powyższego wynika nadrzędny cel wskazanej regulacji tj. doręczenie korespondencji by były zapewnione uprawnienia strony zawarte m. in. w art. 10 k.p.a. W ocenie Sądu, należy w konsekwencji uznać, że organ administracji publicznej, rozstrzygając w niniejszej sprawie, wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu owego stanu zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Organ wydane w sprawie rozstrzygnięcie oparł na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku prowadzonego postepowania, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, że stanowisko wyrażone w obu spornych decyzjach Minister Sprawiedliwości uzasadnił w sposób prawidłowy, przestrzegając wszelkich zasad określonych szczegółowo przez ustawodawcę w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Uwzględniając powyższe Sąd nie dopatrzył się również zaistnienia w sprawie przesłanek nieważnościowych zawartych w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.