VI SA/Wa 1817/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2011 r. sprawy ze skargi L. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął Panu L. J. uprawnienia wynikające z posiadania licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Powyższa decyzja została wydana na podstawie art. 104 § 1 oraz art. 107 § 1 w zw. z art. 268 a Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) w zw. z art. 30 ust. 1 oraz 31 ust. 2 pkt 3 Ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jednolity Dz. U. Nr 145 z 4 sierpnia 2005 r. poz. 1221 ze zm.). W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazał, że Pan L. J. został skazany na karę grzywny w wysokości [...] zł wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] sygn. akt [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. (prawomocny z dniem [...] stycznia 2011 r.), z którego wynika, iż w dniu [...] września 2010 r. w [...], wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości znajdował się w stanie po użyciu alkoholu i podejmował w tym stanie czynności zawodowe pracownika ochrony, tym samym popełnił wykroczenie z art. 70 § 2 k. w. Zgodnie natomiast z art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia Komendant Wojewódzki Policji cofa licencję pracownika ochrony fizycznej, jeżeli pracownik ochrony wykonuje swoje zadania z naruszeniem przepisów prawa stwierdzone w trybie odrębnych przepisów. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Pan L. J. W odwołaniu domagał się uchylenia przedmiotowej decyzji, której zarzucił naruszenie art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie osób i mienia. W uzasadnieniu wskazał między innymi, że: Ukaranie wyrokiem sądu za wykroczenie nie daje podstawy do cofnięcia licencji na podstawie wyżej wymienionego przepisu. Zgodnie z art. 31 ust. 2 pkt 1 Komendant obligatoryjnie cofa licencję wyłącznie w przypadku skazania za umyślne przestępstwo. Podstawą cofnięcia licencji na podstawie art. 31 ust. 2 pkt 3 Ustawy jest wyłącznie orzeczenie przez Sąd Karny zakazu wykonywania zawodu pracownika ochrony. Sąd Rejonowy w [...] wymierzył karę za wykroczenie w formie grzywny w wysokości [...] zł. Pan L. J. uważa za niezasadne pozbawienie go licencji pracownika ochrony jedynie na podstawie zaistniałego incydentu. Wykroczenie, którego się dopuścił było jedynym w jego pracy zawodowej i nie pozwoli sobie, aby taki incydent miał kiedykolwiek jeszcze miejsce. Ponadto prośbę o uchylenie przedmiotowej decyzji motywuje tym, że ma dwoje malutkich dzieci w wieku 4 oraz 1,5 roku (kopie aktów urodzenia do wglądu w aktach sprawy), jest jedynym żywicielem rodziny, jego żona nie pracuje a on aktualnie znalazł pracę, jednak do wykonywania jej niezbędna jest mu licencja pracownika ochrony. Odebranie mu licencji spowoduje utratę środków potrzebnych do godnego życia i zaspokojenia podstawowych potrzeb jego rodziny. Nie posiada kwalifikacji do wykonywania innego zawodu, posiada jedynie podstawowe wykształcenie, a w związku z tym nie ma szans na znalezienie innej pracy. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie osób i mienia. W uzasadnieniu wskazał, że dyspozycja art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie osób i mienia jako podstawa materialnoprawna rozstrzygnięcia wyraźnie wskazuje, że Komendant Wojewódzki Policji cofa licencję jeżeli pracownik ochrony wykonuje swoje zadania z naruszeniem przepisów prawa stwierdzone w trybie odrębnych przepisów. W niniejszej sprawie Pan L. J. wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. sygn. akt [...] został uznany za winnego tego, że w dniu [...] września 2010 r. około godz. [...] w [...] przy ulicy [...] wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości znajdując się w stanie po użyciu alkoholu podejmował czynności zawodowe jako pracownik ochrony mienia tj. wykroczenia z art. 70 § 2 kw. Komendant Główny Policji podkreślił, że ustalony w sprawie stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję wskazanego wyżej przepisu prawa. Argumenty strony zawarte w odwołaniu wniesionym w ustawowym terminie nie zostały uznane przez Komendanta Głównego Policji za mogące mieć wpływ na zmianę lub uchylenie rozstrzygnięcia organu I instancji. Nie ulega wątpliwości, że istotny dla zastosowania przepisu art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy fakt wykonywania obowiązków z naruszeniem przepisów prawa został stwierdzony w trybie przepisów kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia przez Sąd Rejonowy w [...] w przywołanym wyżej wyroku. Wyjaśnić przy tym należy, iż cofnięcie licencji nie jest karą dodatkową za popełnienie wykroczenia, lecz skutkiem administracyjnoprawnym ustalenia, iż osoba posiadająca licencję pracownika ochrony wykonywała zadania pracownika ochrony z naruszeniem przepisów prawa stwierdzone w trybie odrębnych przepisów. W rozpatrywanej sprawie przesłanki obligujące organy Policji do cofnięcia licencji pracownika ochrony bezsprzecznie zachodzą. Mianowicie strona popełniła wykroczenie związane niewątpliwie z wykonywaniem zadań pracownika ochrony, a okoliczność ta wyczerpuje określoną w art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie osób i mienia przesłankę cofnięcia jej licencji. Strona wykonując tak odpowiedzialny zawód, jak pracownika ochrony, powinna zdawać sobie sprawę z konsekwencji, jakie wiążą się z wykonywaniem obowiązków służbowych z naruszeniem prawa. Za takie bowiem należy uznać wykonywanie pracy w stanie po użyciu alkoholu. Przepis ustawy o ochronie osób i mienia będący materialnoprawną podstawą decyzji w rozpatrywanej sprawie ma charakter obligatoryjny i ustawodawca nie przewidział innej możliwości rozstrzygnięcia, niż cofnięcie licencji, przyznając tym samym pierwszeństwo nie interesowi strony postępowania, a społecznemu. Żaden zatem z podnoszonych przez stronę argumentów nie eliminuje faktu, iż strona wykonywała zadania pracownika ochrony z naruszeniem przepisów prawa, co potwierdza wyrok Sądu Rejonowego w [...]. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Pan L. J. zwany dalej skarżącym. W skardze domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, której zarzucił naruszenie art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie osób i mienia przez błędną jego interpretację. W uzasadnieniu skargi wskazał między innymi, że: Dyspozycja art. 31 ust 2 pkt 3 Ustawy z dnia 22 sierpnia 1997r. o ochronie osób i mienia nie daje Komendantowi uprawnienia do obligatoryjnego cofnięcia licencji pracownika ochrony w przypadku ukarania za wykroczenie bez orzeczenia o zakazie wykonywania zawodu pracownika ochrony. Zgodnie bowiem z ugruntowanym w doktrynie stanowiskiem podstawą obligatoryjnego cofnięcia licencji na podstawie art. 31 ust. 2 pkt 3 Ustawy o ochronie osób i mienia jest wyłącznie orzeczenie przez sąd zakazu wykonywania zawodu pracownika ochrony (tak m.in. G. G., Ustawa o ochronie osób i mienia. Komentarz, Warszawa 2005), co w przypadku skarżącego nie nastąpiło. Zważyć jednocześnie należy, iż w sytuacji gdyby ustawodawca chciał takiego rozumienia powyższego przepisu, że samo skazanie za umyślne wykroczenie jest podstawą do obligatoryjnego cofnięcia licencji, inaczej skonstruowałby treść przepisu art. 31 ust. 2 pkt 1 Ustawy, w którym konstytuuje obligatoryjną przesłankę do cofnięcia licencji w przypadku skazania za umyślne przestępstwo. Gdyby bowiem ukaranie za wykroczenie umyślne miało być podstawą do obligatoryjnego cofnięcia licencji na podstawie art. 31 ust. 2 pkt 3 Ustawy, to tym bardziej taką podstawą byłoby ukaranie za przestępstwo umyślne, a tym samym zbędna byłaby dyspozycja art. 31 ust. 2 pkt 1 Ustawy (w jej całościowym brzmieniu), nakazująca cofnięcie licencji w przypadku ukarania za przestępstwo umyślne. Ukaranie za wykroczenie może być w ocenie skarżącego co najwyżej podstawą do wszczęcia przez Policję postępowania w celu uzyskania aktualnej opinii o pracowniku ochrony i wyłącznie ewentualna negatywna opinia o pracowniku może stanowić podstawę do cofnięcia licencji. W przypadku skarżącego takiej ponownej opinii nie sporządzono. Skarżący nie kwestionuje naganności swojego zachowania (wykroczenia), za które został ukarany. Ukaranie takie nie może być jednak podstawą do obligatoryjnego cofnięcia licencji bez wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania nowej opinii, z uwagi na brak podstawy prawnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis z art. 30 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia wskazuje, że licencje wydaje, odmawia wydania, zawiesza i cofa, w formie decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby komendant wojewódzki Policji. Zgodnie z przepisem art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia Komendant Wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony wykonuje zadania pracownika ochrony z naruszeniem przepisów prawa stwierdzone w trybie odrębnych przepisów. Wyrokiem z dnia [...] grudnia 2010 r. sygn. akt. [...], Sąd Rejonowy w [...] uznał winnym L. J. stwierdzając, że popełnił on wykroczenie z art. 70 § 2 kw. Wskazano, że w dniu [...] września 2010 r. około godzinie [...] w [...] przy ul. [...] skarżący wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości znajdując się w stanie po użyciu alkoholu podejmował czynności zawodowe jako pracownik ochrony mienia. Skarżący został skazany na karę grzywny w wysokości [...] zł (wyrok w aktach administracyjnych K 52 prawomocny od dnia [...] stycznia 2011 r.). Dyspozycja przepisu art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia jest w ocenie Sądu jasna i ma charakter obligatoryjny, a zatem organy Policji są taką dyspozycją związane. Decyzja taka jest decyzją związaną i nie pozwala organowi na ocenę dowodów i wyciąganie z tego innych wniosków niż te, które opisane są w ustawie. Organ ma obowiązek wszcząć postępowanie a jeżeli istnieją ku temu przesłanki ma obowiązek cofnąć licencję. Należy zauważyć, że skarżący wykonywał zadania pracownika ochrony z naruszeniem przepisów prawa co zostało stwierdzone w/w wymienionym wyrokiem. Z tego powodu, wbrew stanowisku skarżącego organ nie był zobowiązany brać pod uwagę faktu, że jego działanie było jednorazowe. Dla potrzeb postępowania administracyjnego o cofnięcie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia jak i postępowania sądowoadministracyjnego bez znaczenia pozostają motywy sądu karnego, jakimi kierował się ten sąd wydając wyrok skazujący, gdyż w sprawie przed organem administracji decydującym był sam fakt prawomocnego skazania skarżącego za ww. wykroczenie co nakazało organom uruchomić tryb przewidziany w art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia. Niezasadny jest zarzut skarżącego dotyczący błędnej interpretacji art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia. Dyspozycji art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie osób i mienia, który ma charakter obligatoryjny, po stronie organu cofającego licencję nie może być mowy o przedłożeniu przez ten organ interesu społecznego nad interes indywidualny z uwagi na związanie tego organu przepisami powołanej ustawy. Przepis prawa materialnego, stanowiący podstawę podjęcia decyzji o cofnięciu licencji, wskazuje na zakres postępowania wyjaśniającego jakie powinno zostać przeprowadzone w sprawie. Uwzględniając przyjętą w sprawie podstawę prawną cofnięcia licencji pracownika ochrony do obowiązków organów administracji publicznej należało ustalenie, czy skarżący wykonywał zadania pracownika ochrony z naruszeniem przepisów prawa i czy zostało to stwierdzone w trybie odrębnych przepisów. Należy zauważyć, że stan faktyczny sprawy nie jest skomplikowany i został prawidłowo ustalony przez organy. Skarżący został skazany za popełnienie wykroczenia określonego w art. 70 § 2 kodeksu wykroczeń. Z powołanego ostatnio przepisu wynika, że karze aresztu albo grzywny podlega ten, kto wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości znajduje się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub innej podobnie działającej substancji lub środka i podejmuje w tym stanie czynności zawodowe lub służbowe. Z niekwestionowanych przez skarżącego ustaleń wynika, podejmował on czynności zawodowe pracownika ochrony w stanie nietrzeźwości Niezachowanie trzeźwości przy wykonywaniu zadań pracownika ochrony stanowi niewątpliwie wykonywanie zadań pracownika ochrony z naruszeniem przepisów prawa. Powyższe naruszenie zostało stwierdzone w trybie odrębnych przepisów, tj. w postępowaniu w sprawie o wykroczenie. W związku z tym stwierdzić należy, że organy orzekające w sprawie na podstawie wyroku skazującego za popełnienie wykroczenia opisanego w art. 70 § 2 kodeksu wykroczeń, prawidłowo ustaliły, że została spełniona przesłanka cofnięcia licencji pracownika ochrony, o której mowa w art. 31 ust. 2 pkt 3 u.o.o.m. Ustawa o ochronie osób i mienia nakłada na pracownika ochrony obowiązek spełniania szczegółowych przesłanek stanowiących gwarancję prawidłowego wykonywania czynności przewidzianych tą ustawą, a w przypadku ich niespełniania przewiduje obligatoryjne sankcje w postaci odmowy wydania, zawieszenia praw lub cofnięcia licencji. Sama ustawa wyłącza po stronie organu możliwość stosowania uznania administracyjnego, o jakim mowa w art. 7 k.p.a. Zatem skoro pracownik ochrony fizycznej nie spełnia lub przestał spełniać którąkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 26 ust. 2 lub 27 ust. 3 ustawy o ochronie, organ wydający licencję nie ma możliwości innego rozstrzygnięcia sprawy, jak wydanie orzeczenia zgodnego z treścią przepisów art. 30, 31 lub 32 ustawy o ochronie. Wszystkie przytoczone okoliczności świadczą o tym, że organy wyjaśniły sprawę w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.