VI SA/Wa 1819/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Tomasz Sałek Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2020 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych na rzecz skarżącego S. z siedzibą w Z. kwotę 2120 (dwa tysiące sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi wniesionej przez "(...)" Sp. j., B. S.. K. S., "(...)","(...)" (dalej: "Spółka", "Strona", "Skarżący") jest decyzja Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych (dalej: "organ", "GIJHARS") z "(...)" czerwca 2019 r. nr "(...)", wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm., dalej: "K.p.a."), art. 21 i art. 40a ust. 1 pkt 4 w związku z art. 3 pkt 5 i pkt 10, art. 4 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 17 ust. I pkt 1 lit. a oraz art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2164, z późn. zm., dalej: "ustawa o jakości"), art. 7 ust. 1, art. 9 ust. 1 lit. c, art. 13 ust. 1 i ust. 2. art. 17 ust. 1, art. 18 ust. 1 i ust. 2, art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/200 (Dz. Urz. UE L 304 z 22.11.2011, str. 18, z późn. zm., dalej: "rozporządzenie 1169/2011"), art. 8 ust. 1, art. 16, art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. UE L 31 z 01.02.2002, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463, z późn. zm., dalej: "rozporządzenie 178/2002"), utrzymująca w mocy decyzję "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej: ""(...)"WIJHARS") z "(...)" maja 2014 r., znak: "(...)"., wymierzającą Spółce za wprowadzenie do obrotu artykułów rolno-spożywczych zafałszowanych karę pieniężną w wysokości 8 000,00 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GIJHARS wyjaśnił, że od 10 do 13 i 18 lutego 2014 r. oraz 17 marca 2014 r., inspektorzy "(...)"WIJHARS przeprowadzili kontrolę w Spółce w zakresie jakości handlowej przetworów z mięsa czerwonego. W trakcie działań kontrolnych, w celu przeprowadzenia badań laboratoryjnych (Protokół z pobrania próbek nr "(...)"z "(...)" lutego 2014 r.) pobrano urzędowe próbki z partii produktów o nazwach: 1) ""(...)" (kiełbasa wieprzowa drobno-rozdrobniona, pieczona)", wielkość partii magazynowej 78 kg, wielkość partii produkcyjnej: 1178 kg, nr partii produkcyjnej: "(...)"., data produkcji: 07.02.2014 r., termin przydatności do spożycia "Najlepiej spożyć do: 05/03/2014 r." cena zbytu brutto: 18,09 zł/kg, 2) ""(...)" (kiełbasa wieprzowa drobno-rozdrobniona, pieczona)", wielkość partii magazynowej 19 kg, wielkość partii produkcyjnej: 589 kg, nr partii produkcyjnej: "(...)"., data produkcji: 07.02.2014 r., termin przydatności do spożycia "Najlepiej spożyć do: 05/03/2014 r.", cena zbytu brutto: 14,84 zł/kg. Ponadto, pobrano również urzędowe próbki w celu przeprowadzenia oceny prawidłowości oznakowania z partii produktów o nazwach: 1) ""(...)" (kiełbasa wieprzowa drobno-rozdrobniona, pieczona)", wielkość partii magazynowej 78 kg, wielkość partii produkcyjnej: 1178 kg, nr partii produkcyjnej: "(...)"., data produkcji: 07.02.2014 r., termin przydatności do spożycia "Najlepiej spożyć do: 05/03/2014 r.", cena zbytu brutto: 18,09 zł/kg, 2) ""(...)" (kiełbasa wieprzowa drobno-rozdrobniona, pieczona)", wielkość partii magazynowej 19 kg, wielkość partii produkcyjnej: 589 kg, nr partii produkcyjnej: "(...)"., data produkcji: 07.02.2014 r., termin przydatności do spożycia "Najlepiej spożyć do: 05/03/2014 r.", cena zbytu brutto: 14,84 zł/kg, 3) ""(...)" (wędzonka wieprzowa niskowydajna)", wielkość partii magazynowej 5,78 kg, wielkość partii produkcyjnej: 150 kg, nr partii produkcyjnej: "(...)"., data produkcji: 05.02.2014 r., termin przydatności do spożycia "Najlepiej spożyć do: 02/03/2014 r.", cena zbytu brutto: 20,43 zł/kg. W wyniku przeprowadzonych badań laboratoryjnych w Laboratorium Specjalistycznym Głównego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w "(...)", stwierdzono nieprawidłowości dotyczące parametrów jakościowych, tj.: 1) w przypadku wyrobu o nazwie ""(...)" (kiełbasa wieprzowa drobno-rozdrobniona, pieczona)" zawyżoną zawartość tłuszczu o 3,7 p.p. w stosunku do ilości deklarowanej przez producenta, tj.: max 13% (wynik badania 16,7%) oraz obecność azotanów i azotynów w ilości 34,6 mg/kg w przeliczeniu na NaNo2 niedeklarowanych przez producenta w oznakowaniu produktu (sprawozdanie z badań nr [...] z dnia 25.02.2014 r.), 2) w przypadku wyrobu o nazwie ""(...)" (kiełbasa wieprzowa drobno-rozdrobniona, pieczona)" zawyżoną zawartość tłuszczu o 16,60 p.p. w stosunku do ilości deklarowanej przez producenta, tj.: max 13% (wynik badania 29,60%), obecność azotanów i azotynów w ilości 54,2 mg/kg w przeliczeniu na NaNo2 niedeklarowanych przez producenta w oznakowaniu produktu oraz obecność surowca wołowego w ilości 15,8% niedeklarowanego w oznakowaniu wyrobu (sprawozdanie z badań nr "(...)"z dnia 28.02.2014 r.). W wyniku przeprowadzonej oceny oznakowania ww. partii wędlin stwierdzono: 1) – niewyszczególnienie w wykazie wszystkich składników i dozwolonych substancji dodatkowych zastosowanych podczas produkcji, w tym: a) w przypadku "(...)": konserwantu E250, b) w przypadku "(...)": konserwantu - E250, skrobi, laktozy, przeciwutleniaczy - E300 i E 316, wzmacniacza smaku - E635, maltodekstryny, tłuszczu drobiowego, suszonego mięsa drobiowego, c) w przypadku "(...)": maltodekstryny, glukozy, przeciwutleniacza E331, ekstraktu przyprawy, – wyszczególnienie w składzie wyrobów składników i dozwolonych substancji dodatkowych, które nie zostały użyte do wyrobu produktu gotowego, w tym: a) w przypadku "(...)": substancji wzmacniającej smak i zapach oraz regulatora kwasowości E260 i E330, b) w przypadku "(...)": hemoglobiny, barwnika - karmel identyczny z naturalnym, białka sojowego izolatu NON GAMA, fosforanów E451, E452, E450, co jest niezgodne z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w zw. z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, 2) nie wskazanie w składzie wszystkich alergenów, tj.: a) w przypadku "(...)": glutenu i jaj, b) w przypadku "(...)": glutenu, co stanowi o naruszeniu § 5 ust. 10 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie znakowania środków spożywczych, 3) podanie w oznakowaniu niezgodnej z prawdą procentowej zawartości składników charakterystycznych dla wyrobu, tj.: a) w przypadku "(...)"wskazano w oznakowaniu: schab b/k 70% zamiast 69%, mięso wieprzowe 15% zamiast 14% oraz tłuszcz wieprzowy 15% zamiast 14%, b) w przypadku "(...)"mięso wieprzowe 80% zamiast 79% oraz tłuszcz wieprzowy 20 zamiast 19%, co narusza § 9 ust. 1, pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie znakowania środków spożywczych, 4) zastosowanie w nazwie wędlin, tj.: "(...)","(...)"określenia "(...)"wskazującego, iż przedmiotowe wyroby zostały wyprodukowane na obszarze górskim, podczas gdy zostały one wyprodukowane na terenie powiatu krakowskiego, co wprowadza w błąd konsumenta co do źródeł i miejsca pochodzenia, wytworzenia i produkcji i jest niezgodne z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w zw. z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. 2010 Nr 136, poz. 914 z późn. zm., dalej: "u.b.ż.ż."), 5) zastosowanie nazwy wyrobu ""(...)"" oraz zawarcie na etykietach wyrobów o nazwach: ""(...)"", ""(...)"" informacji "Smak tradycji - od 1992 r." wskazuje, iż ww. wyroby zostały wyprodukowane metodami tradycyjnymi, podczas gdy do ich produkcji zostały zastosowane dozwolone substancje dodatkowe. Poza tym wyprodukowane zostały na skalę masową, taki sposób oznakowania wprowadza konsumenta w błąd, co do metod wytwarzania lub produkcji i jest niezgodny z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w zw. z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.b.ż.ż., 6) zastosowanie w oznakowaniu przedmiotowych partii wędlin niewyraźnych, nieczytelnych i zamazanych napisów, m.in. dotyczących składu surowcowego, co jest niezgodne z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości w zw. z art. 48 ust. 1 u.b.ż.ż., 7) brak wskazania w oznakowaniu informacji o zastosowanych procesach technologicznych (pieczeniu w przypadku 2 partii kiełbas oraz wędzenie i parzenie w przypadku partii wędzonek), co jest niezgodne art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o jakości w zw. z art. 47 ust. 4 u.b.ż.ż., 8) brak wskazania w nazwie przedmiotowych partii wyrobów dodatkowego określenia z jakiego gatunku zwierzęcia została wyprodukowana przedmiotowa wędlina, tj.: "(...)"– "wieprzowa", "(...)"– "wieprzowo-drobiowa", "(...)"– "wieprzowy", co jest niezgodne art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o jakości w zw. z art. 47 ust. 4 u.b.ż.ż., 9) brak wskazania nazw i/lub numerów dozwolonych substancji dodatkowych, tj.: glutaminianu sodu E621 i rybonukleotydy disodowej E635 (w przypadku kiełbasy góralskiej kruchej). Producent wskazał w oznakowaniu jedynie określenie "substancje wzmacniające smak i zapach" zamiast "wzmacniacz smaku", co narusza § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie znakowania środków spożywczych. "(...)"WIJHARS 24 marca 2014 r., wszczął postępowanie administracyjne zakończone decyzją z "(...)" maja 2014 r., znak: "(...)", wydaną na podstawie art. 40a ust. 4 i art. 40a ust. 5 i art. 21, w związku z art. 40a ust. 1 pkt 4, art. 3 pkt 10 lit. b i lit. c, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2 ustawy o jakości, art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 48 ust. 1 u.b.ż.ż., § 5 ust. 10 i § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. z 2007 r. Nr 137 poz. 966 z późn. zm.), art. 17 ust. 1 rozporządzenia Nr 178/2002 oraz art. 104 K.p.a., wymierzającą Spółce karę pieniężną w wysokości 8.000.00 zł, za wprowadzenie do obrotu artykułów rolno-spożywczych zafałszowanych, tj.: 1) ""(...)" (kiełbasa wieprzowa drobno-rozdrobniona. pieczona)", wielkość partii magazynowej 78 kg, wielkość partii produkcyjnej: 1178 kg. nr partii produkcyjnej: "(...)"., data produkcji: 07.02.2014 r., termin przydatności do spożycia "Najlepiej spożyć do: 05/03/2014 r." cena zbytu brutto: 18,09 zł/kg, 2) ""(...)" (kiełbasa wieprzowa drobno-rozdrobniona, pieczona)", wielkość partii magazynowej 19 kg, wielkość partii produkcyjnej: 589 kg, nr partii produkcyjnej: "(...)"., data produkcji: 07.02.2014 r., termin przydatności do spożycia "Najlepiej spożyć do: 05/03/2014 r.". cena zbytu brutto: 14.84 zł/kg. 3) ""(...)" (wędzonka wieprzowa niskowydajna)", wielkość partii magazynowej 5,78 kg, wielkość partii produkcyjnej; 150 kg, nr partii produkcyjnej: "(...)"., data produkcji: 05.02.2014 r., termin przydatności do spożycia "Najlepiej spożyć do: 02/03/2014 r.", cena zbytu brutto: 20.43 zł/kg. GIJHARS wskazał następnie, że decyzją z "(...)" lipca 2015 r., znak: "(...)", utrzymał w mocy decyzję "(...)"WIJHARS z "(...)" maja 2014 r., znak: "(...)". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 4 lutego 2016 r., sygn. akt. VI SA/Wa 2322/15 uchylił decyzję GIJHARS z "(...)" lipca 2015 r. GIJHARS wskazał dalej, że stosując się do ww. wyroku rozpatrując ponownie sprawę oparł się na przepisach materialno-prawnych obowiązujących zarówno obecnie jak i w dacie wydania decyzji organu I instancji i decyzją z "(...)" października 2016 r., znak: "(...)", utrzymał w mocy decyzję "(...)"WIJHARS z "(...)" maja 2014 r., znak: "(...)". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt. VI SA/Wa 98/17 oddalił skargę na decyzję GIJHARS z "(...)"października 2016 r., natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 18 października 2018 r., sygn. akt. II GSK 870/18 uchylił zaskarżony wyrok WSA w Warszawie z 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt. VI SA/Wa 98/17 i uchylił decyzję GIJHARS z "(...)" października 2016 r. GIJHARS, rozpatrując sprawę po raz kolejny wyjaśnił w zaskarżonej decyzji, że podstawą materialno-prawną wydania decyzji organu I instancji był art. 40a ust. 1 pkt 4 w związku z art. 3 pkt 10 ustawy o jakości i że art. 3 pkt 5 i pkt 10, art. 4 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 40a ust. 1 pkt 4 tej ustawy nie uległy zmianie od chwili wydania przez organ I instancji decyzji z 21 maja 2014 r. W związku z powyższym oraz mając na uwadze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 lutego 2016 r., sygn. akt. VI SA/Wa 2322/15, organ rozpatrując ponownie sprawę oparł się głównie na przepisach obowiązujących zarówno obecnie jak i w dacie wydania decyzji organu I instancji, tj. art. 40a ust. 1 pkt 4 w związku z art. 3 pkt 10 ustawy o jakości. Organ następnie dokonując obszernej analizy stwierdzonych przez organ I instancji nieprawidłowości, który popełnił Skarżący, uznał że w odniesieniu do poszczególnych nieprawidłowości znajdują zastosowanie: art. 7, art. 9 ust. 1 lit. c), art. 13 ust. 1 i ust. 2, art. 17 ust. 1 i ust. 5, art. 18 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 22 ust. 1 rozporządzenia Nr 1169/2011 i załączniki VI i VII do tego rozporządzenia. W skardze z 15 lipca 2019 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżając decyzję GIJHARS z "(...)" czerwca 2019 r. w całości, wniósł o jej uchylenie w całości lub w części i rozstrzygnięcie co do meritum sprawy oraz o zasadzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), 2) art. 6 K.p.a. w zw. z zmianą stanu prawnego określonego: a) rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 w sprawie znakowania środków spożywczych w związku z wejściem w życie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 stycznia 2015r. w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych, b) ustawą o jakości, c) ustawą z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, poprzez nieuwzględnienie zmian stanu prawnego zaistniałych w trakcie toczącego się postępowania, 3) art. 6 K.p.a. w zw. z rozporządzeniem nr 1169/2011, poprzez nieuwzględnienie w prowadzonym postępowaniu zasady prymatu prawa Unii Europejskiej, w tym w szczególności zasady bezpośredniej skuteczności rozporządzeń, 4) art. 31 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych - poprzez jego niezastosowanie, 5) art. 3 ust. 3 pkt. 60, art. 47 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, poprzez jego niezastosowanie, 6) art. 40 a ust. 1 pkt. 4 ustawy o jakości, poprzez jego zastosowanie, 7) art. 40 a ust. 1 pkt. 3 ustawy o jakości, poprzez jego niezastosowanie, 8) § 5 ust. 2 i 3, § 6, § 8, § 9 ust. 1 i ust. 2, § 16 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych. W uzasadnieniu skargi, Skarżący przedstawił argumentację popierającą podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę GIJHARS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga jest zasadna ponieważ organ naruszył art. 153 P.p.s.a. i nie wypełnił wskazań zawartych w prawomocnym, wiążącym w niniejszej sprawie wyroku WSA w Warszawie z 4 lutego 2016 r., sygn. akt. VI SA/Wa 2322/15 oraz wskazań NSA zawartych w wyroku z 18 października 2018 r., sygn. akt. II GSK 870/18. Rozpatrując przedmiotową skargę, Sąd zgodnie z treścią art. 153 P.p.s.a., również był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku WSA w Warszawie z 4 lutego 2016 r., sygn. akt. VI SA/Wa 2322/15 oraz w wyroku NSA z 18 października 2018 r., sygn. akt. II GSK 870/18. W myśl tego przepisu, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W świetle tej regulacji, kontrola rozstrzygnięcia wydanego przez organ po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek uchylenia decyzji przez sąd administracyjny, polega przede wszystkim na dokonaniu oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, ponieważ jest to główne kryterium poprawności nowo wydanej decyzji. Norma wynikająca z omawianego przepisu, ma charakter bezwzględnie wiążący, ponieważ ani organ administracji publicznej, ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie, jeżeli przepisy prawa nie uległy zmianie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, nie naruszając art. 153 P.p.s.a., w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc dający podstawę do uwzględnienia skargi. W przedmiotowej sprawie istotą problemu jest zastosowanie prawidłowych przepisów regulujących problematykę żywnościową w związku ze zmianą tych przepisów po wydaniu przez "(...)"WIJHARS decyzji z "(...)" marca 2014 r., a przed wydaniem przez GIJHARS decyzji drugiej instancji. Wyjaśnił tę kwestię WSA w Warszawie w wyroku z 4 lutego 2016 r., wskazując, że 13 grudnia 2014 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2014 r., poz. 1722 dalej ustawa zmieniająca), która uchyliła m.in. przepisy art. 6 ust. 2 ustawy o jakości oraz przepisy art. 45 ust. 1 i ust. 2, art. 46 , art. 47 i art. 48 ust. 1 u.b.ż.ż. Zgodnie z art. 5 ustawy zmieniającej dokonane zmiany weszły w życie z dniem 13 grudnia 2014 r. a ustawodawca wprowadzając zmianę przepisów nie uregulował kwestii intertemporalnych. Sytuacja w niniejszej sprawie przedstawia się w ten sposób, że zarówno kontrola jak i decyzja organu I instancji zostały wydane przed 13 grudnia 2014 r., a więc miały niewątpliwie do nich zastosowanie przepisy w tym art. 6 ust. 2 ustawy o jakości oraz art. 46 ust. 1 pkt 1 u.b.ż.ż., które zostały uchylone ustawą zmieniającą z 7 listopada 2014 r. WSA w Warszawie powołał się również na treść art. 54 ust. 1 rozporządzenia Nr 1169/ 2011, z którego wynika, że środki spożywcze wprowadzone na rynek i opatrzone etykietą przed dniem 13 grudnia 2014 r., które nie spełniają wymogów niniejszego rozporządzenia, mogą pozostać w obrocie do czasu wyczerpania zapasów tych środków. W sformułowanej w tym stanie prawnym, wiążącej organ oraz Sąd, ocenie prawnej, WSA w Warszawie stwierdził, że: "(...) zgodnie z art. 54 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego art. 7 ust. 1 tego rozporządzenia nie ma zastosowania do środków spożywczych wprowadzonych na rynek i opatrzonych etykietą przed 13 grudnia 2014 r. Wobec powyższego w ocenie Sądu należy uznać, że w chwili orzekania przez organ II instancji brak było wzorca normatywnego do którego można by przyrównać stan prawny powstały w dacie kontroli, ponieważ stare przepisy tj. art. 6 ust. 2 ustawy o jakości oraz art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia zostały uchylone a przepisy nowe z uwagi na treść art. 54 ust. 1 rozporządzenia nie mają w sprawie zastosowania." Dalej, we wskazaniach co do dalszego postępowania, WSA w Warszawie stwierdził, że: "Mając na uwadze powyższe rozważania dotyczące przepisów intertemporalnych, organ orzekając ponownie rozpoznając sprawę oceni kwestie związane z zastosowaniem odpowiednich przepisów, a ocenę swą uzasadni w sposób umożliwiający jej kontrolę, mając na względzie treść art. 15 k.p.a. tj. to, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę w całości oraz fakt, że niewątpliwie obecne przepisy zastosowane do sprawy w toku są korzystniejsze dla skarżącego." Powyższą ocenę prawną i wskazania WSA w Warszawie przytoczył NSA w wiążącym w niniejszej sprawie wyroku z 18 października 2018 r. sygn. akt II GSK 870/18, dodając wskazania, zgodnie z którymi: "Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ weźmie pod uwagę wyżej poczynione wywody oraz zastosuje wiążącą zarówno NSA, jak i organ ocenę WSA zaprezentowaną w prawomocnym wyroku z dnia 4 lutego 2016 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2322/15), iż "obecne przepisy zastosowane do sprawy w toku są korzystniejsze" dla sprawcy deliktu administracyjnego. Pamiętając dodatkowo, iż ocenę względności należy "dokonywać nie na płaszczyźnie abstrakcyjnej, poprzez samo porównanie treści aktów prawnych, lecz poprzez precyzyjne ustalenie okoliczności popełnienia deliktu z uwzględnieniem dolegliwości natury prawnej wynikających z zastosowania tego aktu prawnego. Pomocny w tym może być test polegający na wykonaniu dwóch działań: przy uwzględnieniu całego konkretu sprawy i całego stanu prawnego ocenić stan faktyczny według nowej regulacji, następnie według unormowań dawnej obowiązujących przepisów; a wtedy ujawni się z miejsca, czy dawna regulacja jest względniejsza (korzystniejsza) dla podmiotu administrowanego, czy też nie. Porównanie konkurujących aktów prawnych musi mieć charakter kompleksowy i uwzględniać wszystkie ujemne konsekwencje zastosowania aktu prawnego w danej sprawie. Ocenie powinny podlegać przepisy starego i nowego aktu prawnego, określające rodzaj i wysokość sankcji administracyjnej, przesłanki podmiotowe popełnienia deliktu, takie jak ustalenie zasad odpowiedzialności (zob. uchwała NSA z 19.10.2015 r., II OPS 1/15, CBOSA oraz powoływany tam M. Wincenciak, Sankcje w prawie administracyjnym i procedura ich wymierzania, Warszawa 2008, s. 162–163)." Odnosząc się do powyższych rozważań WSA w Warszawie w wyroku z 4 lutego 2016 r. oraz NSA w wyroku z 18 października 2018 r. należy wskazać, że NSA uzupełnił wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku WSA w Warszawie. Kluczowa jednak jest w niniejszej sprawie ocena prawna sformułowana przez WSA w Warszawie, która wiązała również NSA, na co wskazał NSA, w związku z czym, przez pryzmat tej oceny należy rozumieć wskazania sformułowane przez NSA. Skoro zatem WSA w Warszawie stwierdził, że: "(...) w chwili orzekania przez organ II instancji brak było wzorca normatywnego do którego można by przyrównać stan prawny powstały w dacie kontroli, ponieważ stare przepisy tj. art. 6 ust. 2 ustawy o jakości oraz art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia zostały uchylone a przepisy nowe z uwagi na treść art. 54 ust. 1 rozporządzenia nie mają w sprawie zastosowania." oraz, że: "(...) niewątpliwie obecne przepisy zastosowane do sprawy w toku są korzystniejsze dla skarżącego.", to tak też należy rozumieć zalecaną przez NSA ocenę względności przepisów przy zastosowaniu testu polegającego na ocenie stanu faktycznego według nowej regulacji, następnie według unormowań dawnej obowiązujących przepisów. Nowa regulacja w świetle oceny prawnej WSA w Warszawie oznacza, brak wzorca normatywnego do którego można by przyrównać stan prawny powstały w dacie kontroli, ze względu na niemożność zastosowania do stanu faktycznego niniejszej sprawy – a więc stwierdzonych w decyzji I instancji naruszeń prawa – przepisów rozporządzenia Nr 1169/2011 z uwagi na treść art. 54 ust. 1 tego rozporządzenia. Z tego względu właśnie, jak należy sądzić, WSA w Warszawie uznał obecne przepisy zastosowane do sprawy w toku za korzystniejsze dla Skarżącego. Dokonując zatem zalecanej przez NSA oceny względności przepisów poprzez zastosowaniu testu polegającego na ocenie stanu faktycznego według nowej regulacji, następnie według unormowań dawnej obowiązujących przepisów, organ powinien przyjąć, że nowa regulacja oznacza, że do stanu faktycznego niniejszej sprawy nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Nr 1169/2011. Tymczasem organ wprawdzie wskazał, że podstawą materialno-prawną wydania decyzji organu I instancji był art. 40a ust. 1 pkt 4 w związku z art. 3 pkt 10 ustawy o jakości i że art. 3 pkt 5 i pkt 10, art. 4 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 40a ust. 1 pkt 4 tej ustawy nie uległy zmianie od chwili wydania przez organ I instancji decyzji z "(...)"maja 2014 r. a w związku z tym, mając na uwadze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 lutego 2016 r., sygn. akt. VI SA/Wa 2322/15, organ rozpatrując ponownie sprawę oparł się głównie na przepisach obowiązujących zarówno obecnie jak i w dacie wydania decyzji organu I instancji, tj. art. 40a ust. 1 pkt 4 w związku z art. 3 pkt 10 ustawy o jakości, to jednak analizując poszczególne stwierdzone przez "(...)"WIJHARS nieprawidłowości, rozpatrywał je pod kątem naruszenia przepisów rozporządzenia Nr 1169/2011, stwierdzając, że mają one zastosowanie w sprawie i stanowią podstawę prawną stwierdzonych nieprawidłowości. W ten sposób GIJHARS nie uwzględnił oceny prawnej WSA w Warszawie wyrażonej w cyt. wyroku z 4 lutego 2016 r., sygn. akt. VI SA/Wa 2322/15 i nie wypełnił wskazań zawartych w tym wyroku oraz w wyroku NSA z 18 października 2018 r., sygn. akt. II GSK 870/18, naruszając art. 153 P.p.s.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ w konsekwencji GIJHARS naruszył również przepisy rozporządzenia Nr 1169/2011 poprzez ich zastosowanie w sprawie. Analizując stan prawny, na podstawie którego GIJHARS powinien rozpatrzyć niniejszą sprawę należy przypomnieć, że materialnoprawną podstawę decyzji I instancji stanowiły art. 40a ust. 1 pkt 4, art. 3 pkt 10 lit. b i lit. c, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2 ustawy o jakości oraz art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a) i art. 48 ust. 1 u.b.ż.ż. Zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości, w niezmienionym brzmieniu, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane, podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 1000 zł. Art. 3 pkt 10 lit. b i lit. c ustawy o jakości również niezmieniony, zawiera definicję artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego, zgodnie z którą jest to produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów finalnych, w szczególności jeżeli: b) w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych albo niezgodną z prawdą, c) w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej. Zgodnie z niezmienionym art. 4 ust. 1 ustawy o jakości, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Uchylony 13 grudnia 2014 r. art. 6 ust. 2 ustawy o jakości stanowił, że do znakowania artykułów rolno-spożywczych stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.b.ż.ż. stanowił, że oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. Natomiast art. 48 ust. 1 u.b.ż.ż. stanowił, że środki spożywcze muszą być oznakowane w sposób zrozumiały dla konsumenta, napisy muszą być wyraźne, czytelne i nieusuwalne, umieszczone w widocznym miejscu, a także nie mogą być w żaden sposób ukryte, zasłonięte lub przesłonięte innymi nadrukami lub obrazkami. Odpowiednikiem powyższych uchylonych przepisów jest art. 7 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Nr 1169/2011, zgodnie z którymi informacje na temat żywności nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności: a) co do właściwości środka spożywczego, a w szczególności co do jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji; b) przez przypisywanie środkowi spożywczemu działania lub właściwości, których on nie posiada; c) przez sugerowanie, że środek spożywczy ma szczególne właściwości, gdy w rzeczywistości wszystkie podobne środki spożywcze mają takie właściwości, zwłaszcza przez szczególne podkreślanie obecności lub braku określonych składników lub składników odżywczych; d) przez sugerowanie poprzez wygląd, opis lub prezentacje graficzne, że chodzi o określony środek spożywczy lub składnik, mimo że w rzeczywistości komponent lub składnik naturalnie obecny lub zwykle stosowany w danym środku spożywczym został zastąpiony innym komponentem lub innym składnikiem (ust. 1). Informacje na temat żywności muszą być rzetelne, jasne i łatwe do zrozumienia dla konsumenta (ust. 2). Przepisy jednak rozporządzenia Nr 1169/2011, zgodnie z art. 54 ust. 1 i oceną prawną WSA w Warszawie, nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy, GIJHARS powinien ponownie rozpatrzyć sprawę w oparciu o niezmienione przepisy ustawy o jakość, przede wszystkim powinien dokonać analizy stwierdzonych przez organ I instancji w decyzji z "(...)" maja 2014 r. nieprawidłowości w oparciu o art. 3 pkt 10 i art. 4 ust. 1 ustawy o jakości, jednak w takim zakresie, w którym przepisy te nie odsyłają do innych regulacji, co wymagałoby zastosowania przepisów rozporządzenia Nr 1169/2011. Organ powinien zbadać zatem, czy poszczególne nieprawidłowości stwierdzone w odniesieniu do spornych w niniejszej sprawie artykułów rolno-spożywczych, nadal mieszczą się w zakresie definicji zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego, pomimo niezastosowania w niniejszej sprawie przepisów rozporządzenia Nr 1169/2011, w tym czy te artykuły rolno-spożywcze spełniają dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. W sytuacji ustalenia przez organ, że pośród stwierdzonych przez organ I instancji nieprawidłowości istnieją takie, których nie można uznać, za naruszenie przepisów prawa w związku z niezastosowaniem w niniejszej sprawie przepisów rozporządzenia Nr 1169/2011, co oznaczałoby, że w tym zakresie spornego artykułu rolno-spożywczego nie można uznać za zafałszowany, organ powinien przeanalizować jaki ma to wpływ na wysokość nałożonej na Skarżącego kary pieniężnej. GIJHARS, rozpoznając ponownie sprawę uwzględni ocenę prawną wyrażoną w wyroku WSA w Warszawie z 4 lutego 2016 r., powtórzoną przez NSA w wyroku z 18 października 2018 r. oraz przez Sąd rozpatrujący przedmiotową skargę, zgodnie z którą w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Nr 1169/2011, przez co obecne przepisy zastosowane do sprawy w toku są korzystniejsze dla Skarżącego oraz zastosuje się do wskazań WSA w Warszawie, doprecyzowanych przez NSA oraz w poprzednim akapicie przez Sąd rozpatrujący przedmiotową skargę. Sąd uznając skargę za zasadną, w myśl art.145 ust. 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 tej ustawy.