VI SA/Wa 1822/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. L. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 19 grudnia 2012 r. w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia patentu na wynalazek postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. L. (skarżącego) na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia patentu na wynalazek. Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2013 r. Sąd odmówił sporządzenia uzasadnienia powołanego wyroku, gdyż wniosek skarżącego o jego sporządzenie został złożony z uchybieniem 7 – dniowego terminu. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się na k. 39 akt sądowych - wymienione postanowienie z dnia 23 stycznia 2013 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 4 lutego 2013 r. W dniu 11 lutego 2013 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 19 grudnia 2012 r. Skarżący podał, że w dniu 21 grudnia 2012 r., tj. przed upływem terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku - sporządził wniosek o jego uzasadnienie, następnie zaś w dniu 25 grudnia 2012 r. wydrukował wniosek, podpisał i dał współmałżonce z prośbą, aby wysłała go do Sądu "do czwartku", gdyż sam w drugi dzień świąt wieczorem tj. 26 grudnia 2012 r. wyjeżdżał do swojej córki do Niemiec. Małżonka skarżącego miała pozostać z ich wspólnym trzymiesięcznym dzieckiem w domu. Przy czym wobec tego, że skarżący miał powrócić do Polski w niedzielę 6 stycznia 2013 r., małżonka jego – jak dalej skarżący wyjaśniał przyjęła, że miał na myśli czwartek przed jego powrotem, a zatem 3 stycznia 2013 r., nie zaś 27 grudnia 2012 r. Dodał także, że nie przypominał małżonce telefonicznie o konieczności wysłania do Sądu przedmiotowego wniosku, gdyż po pierwsze ufał, że małżonka to uczyniła, po drugie zaś troska o dziecko, które tuż po jego wyjeździe zachorowało nie pozwalała mu myśleć o innych sprawach. Ponadto skarżący wskazał, że o tym, iż jego małżonka wysłała wniosek w czwartek 3 stycznia 2013 r., nie zaś w czwartek 27 grudnia 2012 r. skarżący dowiedział się dopiero w dniu 4 lutego 2013 r., kiedy to doręczono mu postanowienie o odmowie sporządzenia uzasadnienia wyroku. Zdaniem skarżącego nie ponosi on winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku, albowiem sporządził przedmiotowy wniosek w terminie, wydrukował go, podpisał i powierzył jego wysłanie małżonce ufając, że to zrobi. Z uwagi zaś na okres świąteczny skarżący nie miał możliwości wysłania wniosku osobiście, albowiem w dniu 25 i 26 grudnia 2012 r. urzędy pocztowe były nieczynne. W dniu 26 grudnia 2012 r. zaś skarżący wyjeżdżał z Polski. Gdyby nie fakt, że małżonka źle zrozumiała prośbę skarżącego o wysłanie listu "do czwartku" wniosek złożony zostałby w ustawowym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przepis art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270) dalej jako "p.p.s.a." wprowadził zasadę, zgodnie z którą czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie niewątpliwie doszło do uchybienia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, co wynika z treści postanowienia z dnia 23 stycznia 2013 r. o odmowie jego sporządzenia. Tryb złożenia wniosku o przywrócenie terminu szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony przez skarżącego w terminie wynikającym z art. 87 § 1 p.p.s.a. W dniu 4 lutego 2013 r. skarżący otrzymał postanowienie o odmowie sporządzenia uzasadnienia, z którego treści powziął wiadomość, że jego wniosek w tym przedmiocie był spóźniony. Przyjąć zatem należy, że z tym też dniem ustała przyczyna uchybienia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia, co oznacza, że złożony w dniu 11 lutego 2013 r. wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony z zachowaniem 7-dniowego terminu. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 2 p.p.s.a. w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi skarżący wskazał na nieporozumienie pomiędzy nim, a jego współmałżonką co do daty, w której miała ona w imieniu skarżącego nadać w urzędzie pocztowym jego wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Mianowicie wskazując żonie czwartek jako dzień w którym ów wniosek miał być wysłany skarżący miał na myśli "czwartek 27 grudnia 2012 r." podczas gdy jego żona uznała, że chodzi o "czwartek 3 stycznia 2013 r." i właśnie w tej dacie wniosek ten nadała. Dodatkowo skarżący wskazał na splot takich wydarzeń jak jego wyjazd za granicę w dacie, w której sam nie mógł wysłać rzeczonego wniosku, a także zachorowanie dziecka podczas jego pobytu za granicą, co powodowało, że nie dopytywał żony, czy wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku wysłała. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym panuje ugruntowany pogląd, że przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 179/12, LEX nr 1138241). Przy czym kryterium braku winy, wynikające z przepisów art. 86 § 1 oraz 87 § 2 p.p.s.a., polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności, takiej której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r., II OZ 22912/12, LEX nr 1138274). Zdaniem Sądu przedstawione przez skarżącego okoliczności nie stanowiły przeszkody, której nie dało się pokonać, przy przyjęciu obiektywnego miernika należytej staranności. Mianowicie skoro skarżący nie mógł osobiście złożyć wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, to winien był - wyręczając się inną osobą – wskazać jej w taki sposób termin jej dokonania, by nie powstały w tym względzie żadne wątpliwości. Ponadto od osoby, która należycie dba o swoje interesy należałoby oczekiwać, że upewni się, czy istotnie – czynność, której w jej imieniu inna (nie będąca profesjonalnym pełnomocnikiem) osoba miała dokonać – została dopełniona. Jednocześnie dodać wypada, że gołosłowna argumentacja skarżącego o zachorowaniu dziecka, które miało skutkować po jego stronie (a nie małżonki) niemożnością zajmowania się innymi sprawami (w tym potwierdzenia, czy współmałżonka złożyła rzeczony wniosek) nie może odnieść zamierzonego skutku. Mając powyższe na względzie, Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.