VI SA/Wa 1828/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi małoletniego J. L., reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego J. L. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie niewyrażenia zgody na przeprowadzenie leczenia poza granicami kraju 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...] października 2008 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 24 w związku z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. nr 210, poz. 2135 ze zm.) i § 8 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badania diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu (Dz. U. nr 249, poz. 1867) oraz art. 104 § 1 kpa, po analizie przedstawionej dokumentacji medycznej i zapoznaniu się z opinią Konsultanta Krajowego w dziedzinie ortopedii i traumatologii narządu ruchu - prof. dr hab. med. A. G. oraz Kierownika Katedry i Kliniki Ortopedii i Traumatologii Dziecięcej Uniwersytetu Medycznego w [...] - prof. dr hab. med. A. S., nie wyraził zgody na przeprowadzenie leczenia operacyjnego zwichnięcia stawu biodrowego lewego, na wykonanie zaopatrzenia ortopedycznego (nowe ortezy) wraz z dopasowaniem obuwia oraz na przeprowadzenie leczenia rehabilitacyjnego poza granicami kraju J. L. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że przedmiotem wniosku było przeprowadzenie poza granicami kraju leczenia, które przeprowadza się w kraju. Zgodnie z opinią lekarza wnioskującego prof. dr hab. med. A. S. - specjalisty ortopedii i traumatologii w AM w [...] u J. L. rozpoznano stopę końsko - szpotawą obustronną, zwichnięcie lewego stawu biodrowego oraz obustronny przykurcz stawu kolanowego. W części IV b wniosku prof. dr hab. S. M. - konsultant wojewódzki w dziedzinie ortopedii i traumatologii narządu ruchu dla województwa [...] wskazał, iż "leczenie operacyjne stawu biodrowego może być przeprowadzone w Klinice Ortopedii Dziecięcej AM w [...]" jednocześnie podkreślając, iż "wysoko specjalistyczne zaopatrzenie ortopedyczne wraz z koniecznym programem rehabilitacyjnym powinno być przeprowadzone w ośrodku zagranicznym specjalizującym się w leczeniu tego rodzaju złożonych wad wrodzonych w obrębie narządu ruchu". Ponieważ konsultant wojewódzki w swojej opinii wskazał część zakresu wnioskowanego leczenia jako świadczenie możliwe do przeprowadzenia w kraju oraz część świadczenia, które powinno być przeprowadzone w ośrodku zagranicznym, Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia zasięgnął opinii prof. dr hab. med. A. G. - Konsultanta Krajowego w dziedzinie ortopedii i traumatologii narządu ruchu. W opinii tej konsultant krajowy wskazał, iż świadczenie w postaci repozycji zwichniętego stawu biodrowego oraz dopasowanie ortez, którymi posługuje się chłopiec, można przeprowadzić w Klinice Ortopedii i Traumatologii Dziecięcej Szpitala Ortopedyczno-Rehabilitacyjnego w [...], którą kieruje prof. dr hab. med. A. S. W toku postępowania Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia zwrócił się do prof. dr hab med. A. S. w celu potwierdzenia możliwości przeprowadzenia wnioskowanego leczenia w ww. klinice. W odpowiedzi na powyższe prof. dr hab med. A. S. wskazał, iż w klinice leczone są dzieci ze zniekształceniami kończyn w przebiegu artrogrypozy, a wydanie ostatecznej opinii dotyczącej wnioskowanego leczenia, będzie możliwe po zbadaniu dziecka w klinice. Konsultacja specjalistyczna odbyła się w dniu [...] października 2008 r. i w jej wyniku profesor potwierdził, iż zarówno leczenie operacyjne zwichnięcia lewego stawu biodrowego, jak i zaopatrzenie w ortezy kończyn dolnych może być wykonane podczas pobytu chłopca w Klinice Ortopedii i Traumatologii Dziecięcej Uniwersytetu Medycznego w [...]. W świetle powyższego stwierdzono, iż wnioskowanie o zgodę na leczenie za granicą nie znajduje uzasadnienia, ponieważ leczenie we wskazanym zakresie możliwe jest do przeprowadzenia na terenie kraju. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, J. L. - przedstawiciel ustawowy małoletniego J. L. wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i wyrażenie zgody na wykonanie zaopatrzenia ortopedycznego - nowych ortez wraz z dopasowaniem obuwia oraz na przeprowadzenie leczenia rehabilitacyjnego J. L. poza granicami kraju w ośrodku B. w Niemczech. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie prawa materialnego tj. nieprawidłowe zastosowanie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych i odmowę wyrażenia zgody na sfinansowanie leczenia zaopatrzenia ortopedycznego i leczenia rehabilitacyjnego poza granicami kraju, w sytuacji gdy leczenie to jest już wszczęte i kontynuowane na podstawie wcześniejszej zgody tego samego organu, - art. 68 Konstytucji z dnia 2 kwietnia 1997 r.( Dz. U. nr 78, poz. 483) poprzez naruszenie prawa pacjenta do ochrony zdrowia i równego traktowania pacjentów, - art. 19 ust. 1 pkt 1 , art. 20 ust. 1, pkt 1 i art. 26 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. nr 91, poz. 408) poprzez naruszenie prawa pacjenta do świadczeń zdrowotnych odpowiadających wymaganiom wiedzy medycznej, a w sytuacji ograniczonych możliwości udzielenia odpowiednich świadczeń do korzystania z rzetelnej, opartej na kryteriach medycznych procedury ustalającej kolejność dostępu do świadczeń, - art. 19 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy poprzez naruszenie prawa pacjenta do wyrażenia zgody albo odmowy na udzielenie mu określonych świadczeń zdrowotnych, po uzyskaniu odpowiedniej informacji, - art. 21 ust. 1 i art. 26 ww. ustawy, poprzez naruszenie prawa do wyrażenia odmowy na umieszczenie go w danym zakładzie opieki zdrowotnej. Wskazała także naruszenie prawa procesowego tj. - art. 7 kpa poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej na skutek nieprawidłowego ustalenia, że wykonanie zaopatrzenia ortopedycznego - nowych ortem wraz z dopasowaniem obuwia i przeprowadzenia leczenia rehabilitacyjnego w przypadku J. L. jest możliwe w kraju, - art. 8 kpa poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do organów Państwa i odmowę wyrażenia zgody na wykonanie ortez i leczenie rehabilitacyjne poza granicami kraju w sytuacji, gdy parę miesięcy wcześniej bo [...] kwietnia 2008 r. ten sam organ wyraził zgodę na zaopatrzenie w aparaty ortopedyczne do stawania i poruszania się dla J. L. poza granicami kraju tj. w B. w N., -art. 16 kpa poprzez naruszenie zasady trwałości decyzji i jej całkowitą zmianę zakłócającą prawidłową, wcześniej wszczętą już procedurę leczenia J. L. W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 131/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o oddaleniu skargi. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż wniosek dotyczący przeprowadzenia leczenia operacyjnego zwichnięcia stawu biodrowego lewego, wykonania zaopatrzenia ortopedycznego (nowe ortezy) wraz z dopasowaniem obuwia oraz przeprowadzenia leczenia rehabilitacyjnego w Klinice w N. rozpatrywany był przez organ według obowiązujących od [...] stycznia 2008 r. zmienionych przepisów ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych i w trybie określonym w brzmieniu tej ustawy nadanym ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 166, poz. 1172). Przepis art. 26 ust 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135 ze zm.) wskazany między innymi jako podstawa prawna wydanej decyzji stanowi, że Prezes Funduszu może na wniosek wnioskodawcy, o którym mowa w art. 25, jego przedstawiciela ustawowego lub małżonka, skierować wnioskodawcę do przeprowadzenia poza granicami kraju leczenia lub badań diagnostycznych, których nie przeprowadza się w kraju, kierując się niezbędnością udzielenia takiego świadczenia w celu ratowania życia lub poprawy stanu zdrowia wnioskodawcy. Uwzględniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd uznał, że Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie oraz ocenił zgromadzone opinie i wywiódł z nich uprawnione wnioski. Sąd podkreślił, że konsultant wojewódzki w dziedzinie ortopedii i traumatologii narządu ruchu dla województwa pomorskiego prof. dr hab. med. S. M. opiniując wniosek o przeprowadzenie leczenia operacyjnego poza granicami kraju wskazał, że leczenie operacyjne stawu biodrowego może być przeprowadzone w Klinice Ortopedii Dziecięcej AM w [...], natomiast wysoko specjalistyczne zaopatrzenie ortopedyczne wraz z koniecznym programem rehabilitacyjnym powinno być przeprowadzone w ośrodku zagranicznym specjalizującym się w leczeniu tego rodzaju złożonych wad wrodzonych w obrębie narządu ruchu. Ponadto WSA zauważył, że Prezes NFZ zasięgnął opinii Konsultanta Krajowego prof. dr hab. A. G., który potwierdził, że przeprowadzenie leczenia operacyjnego stawu biodrowego możliwe jest do przeprowadzenia w Klinice Ortopedii Dziecięcej AM w [...], którą kieruje prof. dr hab. A. S., a we wskazanej klinice możliwe jest również dopasowanie ortez, którymi posługuje się skarżący. Potwierdził to także prof. A. S. Biorąc pod uwagę powyższe opinie specjalistów, z których wynikało, że wnioskowane leczenie możliwe jest do przeprowadzenia na terenie kraju, Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenił, że Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia prawidłowo uznał, że wnioskowanie o zgodę na leczenie za granicą nie znajduje uzasadnienia i zasadnie odmówił wyrażenia zgody na sfinansowanie przedmiotowego leczenia poza granicami kraju. WSA nie podzielił zarzutu skargi, iż organ nieprawidłowo zastosował przepis art. 26 ust 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, w sytuacji gdy leczenie było wszczęte i kontynuowane na podstawie wcześniejszej zgody tego samego organu. Sąd wskazał, że każdy wniosek dotyczący przeprowadzenia poza granicami kraju leczenia lub badań diagnostycznych, których nie przeprowadza się w kraju, rozpatrywany jest indywidualnie w zależności od wskazanego zakresu leczenia. Prezes NFZ przeprowadza postępowanie wyjaśniające odnośnie konkretnego wniosku, a następnie wydaje decyzję dotyczącą zgody lub odmowy leczenia wskazanego w tym wniosku. Zdaniem Sądu fakt wydania zgody na wcześniejsze leczenie poza granicami kraju nie skutkuje koniecznością wydania kolejnej zgody. Za nieuzasadniony Sąd uznał także zarzut dotyczący naruszenia art. 68 Konstytucji RP poprzez naruszenie praw pacjenta do ochrony zdrowia i równego traktowania pacjentów. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Prezesa NFZ nie skutkuje brakiem możliwości przeprowadzenia leczenia skarżącego, a jedynie wskazuje na możliwość jego wykonania na terenie kraju w Klinice Ortopedii i Traumatologii Dziecięcej Uniwersytetu Medycznego w [...] kierowanej przez prof. S. Zarzut naruszenia przepisów ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, tj. art. 19 ust. 1, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 26, art. 19 ust. 1 pkt 3, art. 21 ust. 1 i art. 26, Sąd uznał za nietrafny z uwagi na to, że wskazane przepisy nie mają zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Przepisy te odnoszą się do realizacji świadczeń opieki zdrowotnej wyłącznie przez krajowych świadczeniodawców i dotyczą problematyki kolejności udzielania świadczeń opieki zdrowotnej w oparciu o kryteria medyczne. WSA nie uwzględnił też zarzutu naruszenia art. 7, 8 i art. 16 k.p.a. uznając, że Prezes NFZ w sposób dokładny wyjaśnił wszystkie okoliczności przedmiotowej sprawy, zasięgając opinii zarówno Konsultanta Krajowego prof. G. jak i opinii prof. S., kierownika Kliniki Ortopedii i Traumatologii Dziecięcej Uniwersytetu Medycznego w [...], z których wynikało, że wnioskowane leczenie skarżącego jest możliwe do wykonania w kraju w klinice, która zapewnia kompleksowe leczenie wraz z dopasowaniem ortez oraz niezbędną rehabilitację. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku przez J. L., reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego – matkę J. L., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 czerwca 2010 roku w sprawie sygn. akt II GSK 640/09 uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził m.in., iż Sąd I instancji nie ocenił wystarczająco zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą tak w skardze, jak i w piśmie złożonym w trakcie postępowania sądowego z dnia 19 lutego 2009 r., a dotyczących braku dokonania ustaleń przez organ, czy w kraju jest możliwe wykonanie dopasowań ortez lub zrobienia nowych, w sytuacji gdy pierwsza operacja i wykonanie ortez za zgodą organu wykonane zostały za granicą. W konsekwencji ocena Sądu, iż organ w sposób wnikliwy i niepozostawiający wątpliwości wyjaśnił stan faktyczny sprawy nie jest prawidłowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona albowiem przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego i naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Wskazać należy, iż stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wskazanego wyżej wyroku stwierdził, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał prawidłowej oceny czy zaskarżona decyzja została wydana na podstawie pełnego materiału dowodowego i po wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.), stanowiący, że Prezes Funduszu może na wniosek wnioskodawcy, jego przedstawiciela ustawowego lub małżonka, skierować wnioskodawcę do przeprowadzenia poza granicami kraju leczenia lub badań diagnostycznych, których nie przeprowadza się w kraju, kierując się niezbędnością udzielenia takiego świadczenia w celu ratowania życia lub poprawy stanu zdrowia wnioskodawcy. Jak wynika zatem z treści powyższego przepisu dopiero brak przeprowadzania danych badań diagnostycznych lub leczenia w kraju jest przesłanką podstawową i wyjściową do dokonywania dalszych ustaleń w sprawie. Ustalenie stanu faktycznego jest zawsze zagadnieniem kardynalnym i pierwszoplanowym pod warunkiem, że zmierza do poznania okoliczności mogących mieć znaczenie z punktu widzenia podstawy materialnoprawnej sprawy. Tylko w tym wymiarze ustalanie stanu faktycznego wyprzedza stosowanie prawa materialnego. Prawidłowe i pełne ustalenie stanu faktycznego sprawy, istniejącego w dacie wydania decyzji, jest bowiem niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest określona w art. 7 k.p.a. zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, nakładająca na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasadę tę realizuje szereg przepisów szczegółowych, które nakładają na organ obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 i 80 k.p.a.). W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno więc poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie. W myśl art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Zgodnie z art. art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych postępowanie w przedmiocie wyrażenia zgody na przeprowadzenie poza granicami kraju leczenia lub badań diagnostycznych jest postępowaniem jednoinstancyjnym. Oznacza to, że w tym postępowaniu organ powinien wyjaśnić wszystkie okoliczności sprawy i zebrać cały materiał dowodowy. Z uwagi na fakt, że nie jest możliwe uzupełnienie postępowania dowodowego na skutek wniesienia środka odwoławczego przez stronę, na organie ciąży obowiązek przeprowadzenia szczególnie wnikliwego i nie pozostawiającego wątpliwości postępowania dowodowego, z uwzględnieniem postanowień przepisu art. 10 k.p.a. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie organ nie ustalił w sposób prawidłowy stanu faktycznego, naruszając wskazane powyżej przepisy. Uchybienie to ma istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem wadliwe dokonanie ustaleń może prowadzić do innego rozstrzygnięcia niż to, które powinno zapaść na postawie ustaleń prawidłowych. Jak wynika z akt sprawy konsultant krajowy w dziedzinie ortopedii i traumatologii narządu ruchu prof. A. G. w piśmie z dnia [...] marca 2008 r. wyraził pogląd, iż repozycję stawu biodrowego, jak również dopasowanie ortez, którymi posługuje się pacjent, można wykonać w P., ale gdyby jednak adaptacja okazała się niemożliwa, to wykonanie nowych ortez proponuje wykonać w ośrodku w A. W piśmie z dnia [...] lutego 2009 r. matka małoletniego wskazała, iż podmioty wykonujące aparaty ortopedyczne w P. ([...] i [...]) nie są w stanie wykonać ortez na podobnym poziomie jak te, którymi posługuje się dziecko, a koszt tych które produkują jest bardzo wysoki. Stosownie do przepisu art. 26 ust. 1 w/w ustawy konieczne jest jednoznaczne ustalenie, czy określonego leczenia nie przeprowadza się w kraju oraz czy przeprowadzenie tego leczenia poza granicami kraju jest niezbędne w celu ratowania życia lub poprawy stanu zdrowia pacjenta. Ustalenia w tym zakresie muszą odnosić się do całego procesu leczenia pacjenta i powinny być oparte na jednoznacznych ocenach medycznych. W rozpoznawanej sprawie organ powołał się na stanowisko (opinie), które nie są jednoznaczne co do tego, czy leczenie skarżącego powinno być kontynuowane za granicą albo czy mimo rozpoczęcia leczenia za granicą dalsze leczenie łącznie z wykonaniem ortez może być prowadzone w kraju. W piśmie konsultanta krajowego z dnia [...] września 2008 r. zostało bowiem wyrażone stanowisko: "w przypadku braku możliwości korekcji ortez powinno dziecko zostać skierowane do Ośrodka, w którym ortezy wykonano". Natomiast w piśmie z dnia [...] września 2008 r. wyrażono stanowisko odnośnie adaptacji ortez w kraju, a "gdyby to okazało się niemożliwe, to proponuję przeprowadzenie leczenia operacyjnego w kraju, a wykonanie nowych ortez w Ośrodku w A.". W takiej sytuacji zgodzić należy się ze skarżącym, iż organ nie dokonał jednoznacznych ustaleń czy w kraju jest możliwe wykonanie dopasowań ortez lub zrobienia nowych, w sytuacji gdy pierwsza operacja i wykonanie ortez za zgodą organu wykonane zostały za granicą. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanym wyżej wyroku, ocena w tym zakresie nie może być oderwana od ustaleń i rozstrzygnięć wynikających z decyzji Prezesa Funduszu z dnia [...] kwietnia 2008 r., którą wyrażono zgodę na leczenie skarżącego poza granicami kraju. Należy także zauważyć, iż decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Prezes Funduszu wyraził zgodę na przeprowadzenie poza granicami kraju u skarżącego poprawek (wydłużenie elementów stabilizujących kończyny) przy aparacie ortopedycznym na kończyny dolne, na wykonanie którego poza granicami kraju Prezes wyraził zgodę decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. Reasumując powyższe rozważania uznać należy, iż Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia nie rozpoznał sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący a zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego Sąd nie odniósł się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze uznając, iż zajmowanie stanowiska odnośnie trafności rozstrzygnięcia zawartego w uchylonej decyzji jest przedwczesne. Dopiero bowiem pewność, że ustalenia faktyczne zostały poczynione niewadliwie, zezwoli na formułowanie przesądzających ocen co do zaistnienia w konkretnym przypadku przesłanek uregulowanych przez prawo materialne Rozpoznając ponownie sprawę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wyjaśni wszystkie istotne okoliczności faktyczne i odniesie się do całego materiału dowodowego, który zgromadzi w sprawie, by następnie na jego podstawie podjąć decyzję administracyjną prawidłowo uzasadnioną o przekonywującej treści. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 cyt. ustawy orzeczono, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 p.p.s.a.