VI SA/Wa 1833/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2016 roku odrzucające skargę K. K. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia trwałej niezdolności do wykonywania zawodu adwokata postanawia: odrzucić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 grudnia 2016 roku odrzucił skargę K. K. (dalej też jako "skarżący") na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia trwałej niezdolności do wykonywania zawodu adwokata. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a") sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd podniósł, ż w rozpoznawanej sprawie w dniu 17 sierpnia 2016 r. skarżącemu doręczono uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...]. Skarżący zaskarżył powyższą uchwałę w dniu 6 sierpnia 2016 r. (data stempla pocztowego). Oznacza to, że przedmiotowa skarga jako wniesiona przed rozpoczęciem terminu do jej wniesienia jest przedwczesna i podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2016 roku doręczone zostało skarżącemu w dniu 12 stycznia 2017 roku. W dniu 16 stycznia 2017 roku skarżący wniósł, za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sporządzone przez niego zażalenie na ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Podkreślenia wymaga, iż zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. K. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznając, że jej wniesienie jest niedopuszczalne. Zgodnie natomiast z art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W myśl bowiem art. 194 § 1 pkt 1a) p.p.s.a. na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, których przedmiotem jest odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3, przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W niniejszej sprawie, skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 grudnia 2016 roku odrzucił skargę K. K. w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., przysługiwał skarżącemu środek zaskarżenia w postaci skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a. Tym samym wniesione przez skarżącego zażalenie na postanowienie Sądu, od którego służy skarga kasacyjna, należy uznać za niedopuszczalne (tak też B. Gruszczyński w "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo Wolters Kluwer Polska Sp. z o. o., rok 2006, str. 464). Z kolei zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie jeżeli jest ono niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji. Jednocześnie Sąd zauważa, że skarżący został mylnie pouczony o przysługującym mu środku zaskarżenia. Skarżący zatem zastosował się do błędnego pouczenia wnosząc zażalenie na postanowienie Sądu odrzucające jego skargę w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Jednakże błędne pouczenie strony przez sąd administracyjny o przysługujących środkach odwoławczych nie może powodować, że stronie przysługuje inny środek odwoławczy, niż wynika to z przepisów p.p.s.a. Jeżeli natomiast na skutek błędnych działań sądu administracyjnego strona uchybi terminowi do złożenia środka odwoławczego, to jest ona uprawniona do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej, co pozwoli na uniknięcie negatywnych konsekwencji uchybień powstałych bez winy strony (p. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt II OZ 854/11, LEX nr 1069201). Podobnie w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 2009 r. sygn. akt I GZ 87/09 wskazano, że brak prawidłowego pouczenia może stanowić o braku zawinienia w dochowaniu terminu. Reasumując, pomimo, że skarżący został błędnie pouczony o przysługującym mu środku zaskarżenia od postanowienia Sądu z dnia 30 grudnia 2016 roku, czyli zażaleniu i z tego środka skorzystał, to samo mylne pouczenie nie może powodować, że, wniesiony przez skarżącego środek odwoławczy będzie skuteczny. Od dnia doręczenia mu postanowienia tj. dnia 12 stycznia 2017 roku, rozpoczął bowiem bieg termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Jednocześnie, mając na względzie przywołane powyżej orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący może złożyć na podstawie art. 87 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (z zachowaniem wynikających z treści ww. przepisu wymogów). Nadmienić należy, że w myśl art. 175 § 1 i 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, przy czym obowiązek powyższy nie ma zastosowania, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.