VI SA/Wa 1834/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, na podstawie art. 33 ust. 2 i 3 ustawy o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2016 r. poz. 639) oraz art. 104, art. 107 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa po rozpoznaniu wniosku H. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz w wykonaniu Uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2016 r. cofającą koncesję Nr[...] z dnia [...] listopada 2008 r., udzieloną H.Y Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "[...] ". W uzasadnieniu swojego roztrzygnięcia Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, wyjaśnił, że Spółka H. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] uzyskała w dniu 19 listopada 2008 r. koncesję Nr [...] na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "[...] ". W dniu 1 lipca 2015 r. Krajowa Rady Radiofonii i Telewizji podjęła uchwałę Nr [...], w której upoważniła Przewodniczącego KRRiT do wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia w/w koncesji. Podstawę do wszczęcia postępowania stanowił art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o radiofonii i telewizji, zgodnie z którym koncesję cofa się jeżeli nadawca rażąco narusza warunki określone w ustawie lub w koncesji. W toku postępowania organ stwierdził, że "H." Sp. z o.o. dopuściła się rażącego naruszenia przepisów ustawy o radiofonii i telewizji w zakresie art. 38a ust. 1 i art. 13 ust. 1. Rozpoznając ponownie sprawę organ wyjaśnił, iż w toku przedmiotowego postępowania zebrano następujący materiał dowodowy: - umowę o współpracy zawartą w dniu 1 lipca 2014 r. pomiędzy spółką H. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] a "A."; - umowę na udostępnienie czasu antenowego zawartą w dniu 10 lipca 2014 r. pomiędzy spółką H.Sp. z o.o. z siedzibą w [...] a "A."; - dokument zatytułowany "Raport z 2 monitoringu programu radiowego pod nazwą [...] (Nr koncesji: [...]) wyemitowanego w dniach 27.02-05.03.2015 w godzinach 21.00-22.00)", sporządzony przez Departament Monitoringu Biura KRRiT w kwietniu 2015 r. Ponadto Koncesjonariusz składał wyjaśnienia w pismach z dnia 12 marca, 4 maja i 17 grudnia 2015 r. Organ stwierdził, że w dniu 10 lipca 2014 r. doszło do zawarcia umowy na udostępnienie czasu antenowego pomiędzy spółką H. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] a "A.". Z postanowień umowy wynikało m.in., że przedmiotem umowy jest "określenie zasad i warunków udostępniania czasu antenowego [...] do końca 2016 roku, począwszy od 10 lipca 2014" (§ 1). W § 3 umowy Koncesjonariusz "gwarantuje [...] czas antenowy na emitowanie audycji, siedem razy w tygodniu, w godzinach od 21.00 do 22.00 - codziennie". Natomiast w § 4 doprecyzowano, że "D. zobowiązuje się do dostarczenia w odpowiednim czasie, tj. umożliwiającym jego skuteczną emisję na antenie w ustalonym czasie antenowym. Przekazane audycje nie mogą zawierać bloków reklamowych i oznaczeń sponsorskich. D. ponosi pełną odpowiedzialność za dostarczone treści. Nadawane audycje będą merytorycznie zgodne z postanowieniami koncesyjnymi KRRiT". Ustalając w § 5 ust. 1 umowy warunki finansowe współpracy stwierdzono, iż "D. będzie rozliczało się z Radiem z wykorzystania wspomnianego czasu antenowego", poprzez spłacanie kredytów zaciągniętych przez Koncesjonariusza na organizację i bieżące działanie oraz opłacanie bieżących zobowiązań Nadawcy, w zakresie ustalonym w odrębnej umowie o stałej współpracy. W § 5 ust. 2 umowy, Koncesjonariusz zobowiązał się "do stałej emisji dostarczonych audycji bez możliwości wypowiedzenia niniejszej umowy, pod rygorem konieczności zapłacenia kary umownej, w wysokości równowartości wpłat jakie ma otrzymać [...] za te audycje, do końca 2016 roku, tj. równowartość ok. [...] zł". Ponadto z pisma z dnia 12 marca 2015 r. wynikało, że "H." Sp. z o.o. nie współpracuje z nadawcą programu 'Radia [...], a jedynie odstąpiła czas antenowy w godzinach od 21.00 do 22.00 codziennie, na audycje publicystyczne tego radia, na czysto komercyjnych zasadach". Koncesjonariusz wskazał, iż "Umowę z nadawcą audycji Radia [...] - ponad trzy lata temu podpisała firma 'D.', współpracująca blisko z naszym radiem, to jest poszukująca dla nas reklam i innych komercyjnych podmiotów, z którymi samodzielnie podpisuje umowy i je realizuje we współpracy z nami." Jako uzasadnienie nawiązania ww. współpracy Koncesjonariusz wskazuje trudności finansowe i stwierdza, że przedmiotowa umowa "to wyłącznie komercyjne rozwiązanie, obwarowane jednocześnie wysoką karą umowną za jej zerwanie". Dokonując analizy wskazanej wyżej umowy organ stwierdził, że spółka codziennie, w godzinach 21.00-22.00 nie tworzy i nie zestawia audycji i innych przekazów w programie rozpowszechnianym w oparciu o udzieloną jej koncesję- uprawnieniem w powyższym zakresie spółka rozporządziła na rzecz "D.", w oparciu o udzieloną stronie koncesję, codziennie w godzinach 21.00-22.00 rozpowszechniany jest program "Radia [...] ", które należy do F. Organ argumentował, że Koncesjonariusz nie tylko wyzbył się wpływu na treść i sposób zestawiania rozpowszechnianego na podstawie udzielonej koncesji programu, ale także w istocie wyzbył się prawa do zmiany powstałego w ten sposób stanu rzeczy, zobowiązał się bowiem do stałej emisji dostarczanych audycji bez możliwości wypowiedzenia umowy pod rygorem zapłaty bardzo wysokiej kary umownej. W wyniku analizy materiału dowodowego w powiązaniu z treścią art. 4 pkt 5 oraz art. 13 ustawy o radiofonii i telewizji Organ doszedł do wniosku, że Koncesjonariusz nie decyduje o czasie rozpoczęcia emisji programu "Radio [...] ", a ponadto nie tworzy objętych nim audycji, które też trudno uznać za powstające na jego zamówienie, ani ich nie zestawia. W rezultacie Koncesjonariusz nie jest nadawcą rozpowszechniającym program ze stacji nadawczej w [...] na częstotliwości [...] MHz w godz. 21.00-22.00. Organ uznał zatem, że "H." Sp. z o.o. dopuściła się naruszenia przepisów ustawy radiofonii i telewizji w zakresie art. 38a ust. 1 i art. 13 ust. 1. i wyjaśnił, powołując się na orzecznictwo sądów i stanowisko doktryny, że w/w naruszenia prawa miały charakter rażący co stanowi warunek sine qua non zastosowania obligatoryjnej sankcji wynikającj z w/w normy prawnej. Organ odniósł się także do stanowiska spółki zawartego we wniosku o ponowne rozpoznanie uznając je w konsekwencji za bezzasadne. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, H. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na przyczyny wskazane w art.156 §1 pkt 2) kpa i wydanie skarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie o jej uchylenie w całości, o zastosowanie art.135 ppsa względem decyzji wydanej w granicach sprawy - z dnia 11.01.2016 r. wydanej przez Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji odnośnie której wskazywane są co do zasady takie same zarzuty jak odnośnie skarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia: - art.10 §1 kpa w zw. z art.81 kpa - przez brak umożliwienia przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w tym np. przez zawiadomienie ze strony organu II instancji o możności zapoznania się z materiałem sprawy, a tym samym także przez uniemożliwienie czynnego udziału w postępowaniu, w tym jako prowadzące do braku prawidłowego ustalenia stanu faktycznego przez organ II instancji (z naruszeniem m.in. art.7 kpa, art.8 kpa, art.9 kpa), - art.10 §1 kpa w zw. z art.81 kpa - przez błędne pominięcie braku umożliwienia przez organ I instancji przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w tym np. przez zawiadomienie ze strony organu I instancji o możności zapoznania się z materiałem sprawy, a tym samym także przez uniemożliwienieczynnego udziału w postępowaniu, w tym jako prowadzące do braku prawidłowego ustalenia stanu faktycznego przez organ I instancji, a w konsekwencji organ II instancji, a także przez błędne i bezpodstawne przyjęcie okoliczności faktycznych ustalonych w postępowaniu przed organem I instancji (wbrew art.81 kpa); a wreszcie przez błędne wydanie decyzji merytorycznej zamiast decyzji o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji (m.in. art.138 §2 kpa), -art. 8 kpa, art. 9, art.10 §1 kpa, art. 11 kpa oraz art.77 §1 kpa i art.107 §3 kpa - przez nieustosunkowanie się do istoty zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a także brak wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz naruszenie wymogów uzasadnienia decyzji, - art. 7 kpa, art. 9 kpa w zw. z art. 10 §1 kpa w zw. z art. 81 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa - przez błędne ustalenie stanu faktycznego, w tym wskutek błędnej oceny dowodów i braku wyczerpującego rozważenia materiału dowodowego, a także wskutek błędnej wykładni pojęć ustawowych, a także wobec braku zapewnienia skarżącej czynnego udziału w postępowaniu, - art.38 ust. 1 pkt 2 ustawy o radiofonii i telewizji w zw. z art. 4 pkt 2, pkt 5 i pkt 6 urt oraz art.14 ust.2 urt w zw. z art.38a ust.1 urt oraz w zw. z art.13 ust.1 i ust.2 urt - przez błędną wykładnię i w związku z tym błędną subsumcję, ewentualnie przez błędną subsumcję, -art.13 ust.1 urt w zw. z art.14 ust.1 urt w zw. z art.22 Konstytucji w zw. z art.54 ust.1 Konstytucji w zw. z art.31 ust.2 i ust.3 Konstytucji - przez bezpodstawną ingerencję w samodzielność kształtowania programu przez skarżącą (art. 13 ust.l urt), w wolność emisji określonej audycji (art.14 ust.1 urt), w tym jako stanowiące bezpodstawną ingerencję naruszającą konstytucyjną wolność działalności gospodarczej (w tym wyboru podmiotów współpracy) oraz konstytucyjną wolność wyrażania poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca przypomniała przebieg postępowania w sprawie i rozwinęła oraz szczegółowo uzasadnila wskazane zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Jak stanowi art. 33 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych, z wyjątkiem programów publicznej radiofonii i telewizji, wymaga uzyskania koncesji. Koncesja jest przejawem reglamentacji działalności gospodarczej dokonywanej przez państwo. Wyraża ona akt zgody władz publicznych na podjęcie i prowadzenie działalności przez określonego przedsiębiorcę. Zawiera w sobie cechy pozwolenia, a zarazem różni się od niego tym, że jest udzielana w pewnym tylko zakresie działalności gospodarczej. Wszystkie rodzaje działalności koncesjonowanej są szczegółowo uregulowane w stosownych ustawach. Koncesja ogranicza zasadę swobody działalności gospodarczej wprowadzając szczególne przesłanki jej wykonywania i uzależniając je od zgody organu koncesyjnego. Zgodnie z art. 38 ust. 1 pkt 2 koncesję cofa się, jeżeli nadawca rażąco narusza warunki określone w ustawie lub w koncesji. Cofnięcie koncesji z powodu rażącego naruszania warunków określonych w ustawie lub koncesji następuje, jeżeli naruszenia te mają trwały lub powtarzający się charakter. Językowa wykładnia przepisu art. 38 ust. 1 pkt 2 wskazuje, że jednorazowe naruszenie nie powinno prowadzić do cofnięcia koncesji. Zakres potencjalnych naruszeń obejmuje główne źródła, z których mogą wynikać warunki wiążące koncesjonariusza – ustawę RTVU oraz koncesję. W postępowaniu w sprawie cofnięcia koncesji należy dokonać oceny, czy naruszenia ustawy lub koncesji mają charakter rażący. Dokonując takiej oceny, należy uwzględnić rodzaj i skutki naruszenia oraz relację między skalą naruszenia a zakresem działalności prowadzonej przez nadawcę. Rażące naruszenie ustawy może dotyczyć tylko takich postanowień ustawowych, które są dostatecznie skonkretyzowane i kształtują niewątpliwy stan prawny. Rażące naruszenie prawa występuje wówczas, gdy określone działanie jest ewidentnie, w sposób niebudzący wątpliwości sprzeczne z wyraźnym przepisem prawa. Rażące naruszenie może dotyczyć przepisów prawa materialnego oraz przepisów procesowych. W orzecznictwie NSA stwierdzano, że o tym, czy naruszenie prawa jest naruszeniem "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" uznaje się takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. . Art. 38a ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji stanowi, że uprawnienia wynikające z koncesji są niezbywalne, z zastrzeżeniem ust. 3-5. Przepis ten wyłącza zastosowanie przepisów innych ustaw przwidujących przeniesienie uprawnień o charakterze administracyjnym na mocy czynności cywilnoprawnych. Stosownie do art. 4 pkt 2 ustawy o radiofonii i telewizji, audycją jest ciąg ruchomych obrazów z dźwiękiem lub bez niego (audycja audiowizualna) albo ciąg dźwięków (audycja radiowa), stanowiący, ze względu na treść, formę, przeznaczenie lub autorstwo, odrębną całość w stworzonym przez dostawcę usługi medialnej programie lub katalogu audycji publicznie udostępnianych w ramach audiowizualnej usługi medialnej na żądanie, zwanym dalej "katalogiem". Nadawcą, w myśl art. 4 pkt 5 urt jest osoba fizyczna, osoba prawna lub osobowa spółka handlowa, która tworzy i zestawia program oraz rozpowszechnia go lub przekazuje Innym osobom w celu rozpowszechniania. W myśl natomiast art. 4 pkt 6 urt, programem jest uporządkowany zestaw audycji, przekazów handlowych lub innych przekazów, rozpowszechniany w całości, w sposób umożliwiający jednoczesny odbiór przez odbiorców w ustalonym przez nadawcę układzie. Organ w toku postępowaniu w sprawie cofnięcia koncesji ustalił, że w dniu 10 lipca 2014 r. doszło do zawarcia umowy na udostępnienie czasu antenowego pomiędzy spółką H. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] a "A.", co nie jest sporne. Organ dokonał szczegółowej analizy zawartej umowy i sposób interpetacji jej postanowień nie budzi wątpliwości Sądu, że skarżąca odpłatnie dokonała częściowego zbycia uprawnień z koncesji do określonej części rozpowszechnianego przezeń programu bez możliwości zestawiania programu w określonym czasie na rzecz "D.". Przedmiotową umową skarżąca udzieliła gwarancji na udostępnienie czasu antenowego siedem razy w tygodniu w godzinach 21.00-22.00, zobowiązując się do stałej emisji dostarczanych audycji bez możliwości wypowiedzenia umowy pod rygorem zapłaty wysokiej kary umownej. Z treści zapisów umownych nie wynikają uprawnienia kontrolne po stronie skarżącej co do merytorycznej zawartości audycji, skarżąca nie decyduje o czasie rozpoczęcia emisji programu "Radio [...] ", nie tworzy objętych nim audycji, ani ich nie zestawia. W rezultacie nie jest nadawcą rozpowszechniającym program ze stacji nadawczej w [...] na częstotliwości [...] MHz w godz. 21.00-22.00. Przedmiotowa umowa została zawarta na czas określony - od dnia 10 lipca 2014 r. do końca 2016 r. Skarżąca wyzbyła się więc prawa do części rozpowszechnianego programu przez prawie 1/4 czasu, na jaki udzielona została koncesja Nr [...]. Tak trafnie wyjaśnił organ, zasada swobody umów, którą powołuje skarżąca jako regułę gwarantującą wolność w odniesieniu do przedmiotu umowy, kontrahenta i warunków współpracy, nie ma charakteru nieograniczonego. Jej zakres wyznacza bowiem art. 1531 kodeksu cywilnego, stanowiąc, iż strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Zasadę swobody kontraktowania w przedmiocie uprawnień wynikających z koncesji wyłącza wprost art. 38a ust. 1 urt. Natomiast konstytucyjna wolność wyrażania poglądów pozostaje bez związku z niniejszą sprawą albowiem to nie skarżąca rozpowszechniała audycje Radia [...], co więcej- oświadczyła, że cyt. "[...] nie identyfikuje się ani nie podziela poglądów i treści politycznych prezentowanych w audycji "Radia [...]". Audycja ta jest nadawana bez merytorycznego udziału naszej redakcji w wykupionym czasie antenowym". W myśl art. 13 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji nadawca kształtuje program samodzielnie w zakresie zadań określonych w art. 1 ust. 1 i ponosi odpowiedzialność za jego treść. .Organ wyjaśnił, że autonomia programowa dotycząca całości programu, tj. wszystkich składających się na niego elementów, zarówno audycji wytworzonych przez danego nadawcę lub na jego zamówienie, jak treści wytworzonych bez jego udziału i jakiejkolwiek kontroli, przejawia się w swobodzie jego decyzji, co do tego, czy daną audycję umieścić w programie (S. P. red., op. cit.). W pkt. IV koncesji Nr[...] określono, że audycje i inne przekazy niepochodzące od Koncesjonariusza, tj. niewytworzone przez Koncesjonariusza ani na jego wyłączne zamówienie, rozpowszechnione lub rozpowszechniane równocześnie w programie innego nadawcy, nie mogą stanowić więcej niż 33 % dobowego czasu nadawania programu w godzinach 6.00-23.00. W konsekwencji, nadawca, choć w ramach warunków określonych w koncesji ma prawo do rozpowszechniania audycji niewytworzonych przez niego ani na jego wyłączne zamówienie, to realizacja zasady autonomii kształtowania programu przejawiać się powinna w swobodzie decydowania o umieszczeniu audycji w programie. Brak samodzielności w kształtowaniu programu może polegać bowiem na braku swobody w decydowaniu, czy konkretną audycję w programie umieścić. Na podstawie raportu z monitoringu programu radiowego pod nazwą "[...] ", organ ustalił, że w dniach 27 lutego 2015 r. do 5 marca 2015 r., w godzinach rozpowszechniania przez skarżącą programu "Radia [...] ", wyemitowanych zostało szereg audycji w rozumieniu ml 4 pkt 2 u.r.t., a także inne przekazy. W monitorowanym okresie, nadawany przez skarżącą, codziennie w godzinach od 21.00 do 22.00 program "Radia [...] " zawierał audycje informacyjne, audycje publicystyczne, publicystykę społeczno-polityczną oraz publicystykę kulturalno-naukową, w ramach których emitowano konkretne audycje, w tym audycje cykliczne. W raporcie z monitoringu odnotowano, że łączny czas audycji mliowych w programie "[...] " poddanych kontroli wyniósł 7 godzin. W tym czasie wyemitowanych zostało 7 bloków programowych "Radia [...] ", w tym 68 audycji, na które i łożyło się 16 różnych tytułów". Dokonanie czynności, której faktycznym przedmiotem jest przeniesienie uprawnień wynikających z koncesji skutkuje naruszeniem normy art. 38a ust.1 ustawy o radiofonii i telewizji. Na gruncie ustawy o radiofonii i telewizji wskazany czyn stanowi naruszenie przepisów ustawy, co zasadnie ocenił organ w kontekście art. 38 ust. 1 pkt2 ustawy o radiofonii i telewizji. Nie jest także zasadnym zarzut naruszenia 10 § 1 k.p.a. Skład orzekający w niniejszej sprawie opowiada się za taką linią orzecznictwa, która naruszenia art. 10 k.p.a. nie traktuje w sposób automatyczny, upatrując w nim bezwzględnego uchybienia zasadzie czynnego udziału strony w postępowaniu. Dopiero wykazanie przez stronę, że brak możliwości zajęcia stanowiska oraz złożenia ewentualnych wniosków dowodowych, uniemożliwił podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, mogącej mieć przy tym wpływ na wynik sprawy, daje podstawę do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. Skarżąca nie wykazała, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa bowiem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowaniu a wynikiem sprawy (przykładowo m.in. wyroki NSA z 2 lutego 2011 r., sygn. I OSK 575/10, WSA w Warszawie z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. VI SA/Wa 604/13, NSA z 12 października 2010 r., II OSK 1279/09). Należy przy tym zauważyć, że pismem z dnia 13 lipca 2015 r. skarżąca została zawiadomiona, iż ma prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz jak również prawo do zgłaszania żądań. W konsekwencji Sąd podzielił stanowisko organu, że skarżąca dopuściła się rażącego naruszenia art. 38a ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 w związku z art. 38 ust. 1 pkt2 ustawy które to naruszenie było ewidentne i sprzeczne przepisami ustawy o radiofonii i telewizji. Rażące naruszenie art. 38a ust. 1 polegało na częściowym zbyciu uprawnień wynikających z koncesji Nr [...] na rzecz "D.", miało charakter oczywisty i nie było działaniem jednostkowym, ponieważ audycje "Radia [...] " rozpowszechniano codziennie w godzinach 21.00-22.00. Co więcej skarżąca, pomimo wszczęcia postępowania o cofnięcie koncesji i wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. o cofnięciu koncesji. nie zaniechała praktyki nadawania audycji "Radia [...] ". Natomiast nie przestrzeganie art. 13 ust. 1 polegało na długotrwałej utracie samodzielności w kształtowaniu części programu "[...] ". Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji wyroku. ----------------------- 10