VI SA/Wa 184/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pkt. 2 decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania reklamy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz pkt. 2 decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny nakazał spółce A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. natychmiastowe zaprzestanie prowadzenia niezgodnej z obowiązującymi przepisami reklamy audiowizualnej produktu leczniczego N. syrop (wersja "dzieci") kierowanej do publicznej wiadomości w formie spotu emitowanego w stacjach telewizyjnych (pkt 1), nakazał sprostowanie błędnej reklamy poprzez zamieszczenie w stacjach telewizyjnych: a) T. – w godz. 19.00-23.50; b) T. – w godz. 19.00-23.50; T. w godz. 19.00-23.50 komunikatu o treści "W związku z decyzją Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] marca 2016 r. znak [...] nakazującą Spółce A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. natychmiastowe zaprzestanie prowadzenia niezgodnej z obowiązującymi przepisami reklamy audiowizualnej produktu leczniczego N. syrop (wersja "dzieci") kierowanej do publicznej wiadomości w formie spotu emitowanego w stacjach telewizyjnych – Spółka A. Sp. z o.o. jako podmiot odpowiedzialny dla produktu leczniczego N. syrop informuje, że zgodnie z zapisem w Charakterystyce Produktu Leczniczego produkt leczniczy N. syrop należy stosować "Wspomagająco u osób o obniżonej odporności, w przypadku nawracających infekcji górnych dróg oddechowych" (pkt 2), umorzył postępowanie w przedmiocie zgodności reklamy audiowizualnej produktu leczniczego N. (wersja "dzieci") kierowanej do publicznej wiadomości w formie spotu emitowanego w kanale Y. (pkt 3), nadał decyzji w punkcie 1 rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. organ, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie pkt 1, 2 i 4 utrzymał w mocy decyzję własną w zaskarżonej części. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję z dnia [...] listopada 2016 r. skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] marca 2016 r. w części pkt 2 oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z [...] listopada 2016 r. w całości. Uzasadniając przedmiotowy wniosek skarżąca wskazała, iż brak wstrzymania wykonania decyzji spowoduje zarówno zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jak i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca w razie braku wstrzymania wykonania decyzji, powinna zlecić emisję określonego komunikatu w określonych mediach. Zdaniem skarżącej, wyemitowanie takiego komunikatu przed zbadaniem sprawy przez Sąd spowoduje, że w świadomości pacjentów utrwali się określony w komunikacie przekaz w stacjach telewizyjnych, jakiego żąda organ a skutki takiego utrwalenia będą nie tylko trudne do odwrócenia ale wręcz niemożliwe do odwrócenia. To z kolei spowoduje wystąpienie po stronie skarżącej znacznej szkody. W ocenie skarżącej wyemitowanie wskazanego przez organ oświadczenia może doprowadzić do nieodwracalnej sytuacji, w której odbiorcy zostaliby zapoznani z niesłusznym przekazem. Zdaniem skarżącej nie istnieją obiektywne przesłanki uzasadniające natychmiastową emisję oświadczenia wskazanego przez organ, tym bardziej, że postępowanie wszczęte na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy toczyło się przez wiele miesięcy. W ocenie organu wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługuje na uwzględnienie albowiem skarżąca w sposób ogólny sugeruje, że wstrzymanie decyzji spowoduje nieodwracalne skutki w świadomości pacjentów. Skutki wizerunkowe miałyby z kolei przełożyć się na znaczne straty finansowe, przy czym spółka nie prezentuje choćby w orientacyjnych, prognoz w tym zakresie. Zdaniem organu skarżąca nie przedstawiła wystarczających informacji, potrzebnych do rozstrzygnięcia przez Sąd o zasadności złożonego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej cytowanej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie, jak również w orzecznictwie ugruntował się pogląd, iż warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dla wykazania powyższego nie jest wystarczający sam wywód strony dotyczący okoliczności uzasadniających wstrzymanie. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206, postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn. akt II GSK 5622/16). W orzecznictwie przyjmuje się, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (por. np. postanowienie NSA z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1054/12). W ocenie Sądu, przedstawione przez stronę argumenty we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jak również pkt 2 decyzji z dnia [...] marca 2016 r., nie zostały uprawdopodobnione w wystarczający sposób. Skarżąca nie wyjaśniła na czym miałyby polegać nieodwracalne skutki utrwalenia komunikatu w świadomości pacjentów, nie wskazała, czy chodzi o jej wizerunek, wartość ewentualnie utraconej sprzedaży wszystkich produktów czy też tylko produktu leczniczego N. Strona nie przedłożyła jakichkolwiek dokumentów potwierdzających pogląd, że wykonanie zaskarżonej decyzji zagrozi jej interesom majątkowym. Skarżąca nie wskazała zakresu i skali prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, jak również jaką część przychodów/zysków stanowi prowadzona przez skarżącą działalność gospodarcza związana ze sprzedażą produktów leczniczych. Ponadto skarżąca, prowadząc działalność gospodarczą, powinna przedstawić dokumenty określające jej aktualną sytuację finansową, jak również ekonomiczne uzasadnienie wykazywanych możliwych strat, które mogą powstać w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2890/15). Dokumenty te pozwoliłyby Sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody, jak również skutki finansowe powstałe w wyniku wykonania decyzji. Dodatkowo zauważyć należy, iż przesłanką zastosowania ochrony tymczasowej nie może być, jak wskazuje strona, prowadzenie przez organ postępowania wszczętego na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez wiele miesięcy. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.