VI SA/Wa 184/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant spec. Iwona Sumikowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2019 r. sprawy ze skargi W. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., zwanej dalej kpa), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440) oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1263 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414, ze zm.), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję Głównego Inspektora Transport Drogowego z dnia [...] lipca 2016 r. o nałożeniu na J.K. i W.Z. kary pieniężnej w wysokości 1500 zł (tysiąc pięćset złotych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 12 września 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 323/17 uchylił w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W wyroku tym Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, co wynika ze zgodnych oświadczeń współwłaścicieli pojazdu, pojazdem kierował wyłącznie jeden z nich tj. W. Z. A zatem drugi z właścicieli J. K. nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Co istotne W. Z. w toku postępowania temu nie zaprzeczył i złożył oświadczenie, w którym potwierdził, że w dniu 7 kwietnia 2016 r. był posiadaczem pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]. Wobec powyższego w ocenie Sądu wniosek dotyczący uznania za stronę postępowania wyłącznie W. Z. znajduje uzasadnienie. Niezależnie od powyższego organ, stosując wobec skarżącego sankcję administracyjną z art. 13k ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, naruszył ten przepis przez wadliwą jego wykładnię. Uznał bowiem co do zasady za prawnie obojętną dla nałożenia kary pieniężnej na podstawie tego przepisu okoliczność właściwego oznakowania drogi, po której poruszał się pojazd/zespół pojazdów kierowany przez skarżącego – jako drogi płatnej, podczas gdy dla właściwego zrekonstruowania normy prawnej objętej tym przepisem konieczne jest ustalenie, czy droga ta/odcinek drogi była oznaczona zgodnie z wymogami ustalonymi w ww. przepisach aktów wykonawczych do ustawy o drogach publicznych i ustawy Prawo o ruchu drogowym. Oznacza to, że choć skarżący korzystając z odcinka drogi publicznej wymienionej w ww. rozporządzeniu z 22 marca 2011 r. był zobowiązany do poniesienia opłaty, jednak w realiach tej sprawy okoliczność ta nie przesądza jeszcze sama w sobie o zgodności z prawem decyzji nakładającej na skarżącego karę pieniężną za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Obowiązkiem organu było bowiem (i będzie na etapie powtórnego postępowania) ustalenie czy przed wjazdem na odcinek drogi płatnej, po której poruszał się kierowany przez skarżącego pojazd, było informacja o wjeździe na drogę płatną. Po ponownym rozpoznaniu sprawy zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, zwanej dalej kpa), art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2017 r. poz. 935), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068, zwanej dalej udp) oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 890), art. 50 pkt 1 lit j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2200, ze zm., zwanej dalej utd), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1500 (tysiąc pięćset) złotych, 1) uchylił zaskarżoną decyzję w całości; 2) nałożył na W. Z. karę pieniężną w wysokości 1500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp podczas przejazdu wykonywanego pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 7 kwietnia 2016 r. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, ze w dniu 7 kwietnia 2016 r. o godzinie 14:33:00 urządzenie kontrolne zainstalowane na bramownicy nr [...] znajdującej się w pasie drogowym płatnego odcinka drogi ekspresowej [...] zarejestrowało przejazd samochodu ciężarowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], poruszającego się wraz z przyczepą ciężarową marki Sam o numerze rejestracyjnym [...]. Przejazd został udokumentowany zdjęciem z urządzenia kontrolnego zainstalowanego na bramownicy i zapisany pod numerem ewidencyjnym [...]. Na podstawie informacji znajdujących się w systemie elektronicznego poboru opłat ustalono, że samochód ciężarowy o numerze rejestracyjnym [...] nie został wyposażony w urządzenie, o którym mowa w art. 13i ust. 3 udp, co skutkowało naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Ponadto na podstawie informacji zgromadzonych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalono, że dopuszczalna masa całkowita ww. zespołu pojazdów przekracza 3,5 tony, a właścicielami pojazdu samochodowego w chwili powstania naruszenia byli J.K. i W. Z. Powyższe ustalono w ramach prowadzonej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego kontroli stacjonarnej obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Odcinek drogi ekspresowej [...] Z. (połączenie z drogą krajową nr [...]) – C. (skrzyżowanie z drogą powiatową nr [...]). po którym ustalono poruszanie się kontrolowanego zespołu pojazdów w dniu 7 kwietnia 2016 r. został wyszczególniony w załączniku nr 1 pkt 12 lit. e do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Organ wezwał strony do przedłożenia lub przesłania oryginału lub poświadczonej zgodnie z art. 76a § 2 kpa kopii dokumentu (umowa użyczenia) potwierdzającego, że w dniu 7 kwietnia 2016 r. J. K. nie był posiadaczem pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], na który to fakt strona powołała się we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na wezwanie organu, J. K. wskazał, że nie istnieje dokument w postaci umowy użyczenia pojazdu. Wyjaśnił, że "W dowodzie rejestracyjnym zarówno ja, jak i teść W. Z. jesteśmy wpisani jako współwłaściciele auta. W dniu 7.04.2016 r. wyraziłem ustnie zgodę, by W. Z. skorzystał z pojazdu. Nie widzieliśmy potrzeby spisywania takiej umowy na papierze." Wyjaśnienia tożsamej treści złożył W. Z. wskazując, że powiadomił zięcia telefonicznie, że będzie korzystał z samochodu, na co ten wyraził zgodę. W toku postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ dopuścił również dowód z dokumentu - pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad oddział w W. z dnia 30 listopada 2015 r. dotyczącego oznakowania w dniu przejazdu drogi ekspresowej [...] na odcinku Z. (połączenie z drogą krajową nr [...]) – C. (skrzyżowanie z drogą krajową nr [...]) tabliczkami informacyjnymi T-34. Na podstawie powyższego pisma informacyjnego ustalono, że projekt stałej organizacji ruchu w ciągu drogi ekspresowej [...] na odcinku Z. (połączenie z drogą krajową nr [...]) – C. (skrzyżowanie z drogą krajową nr [...]) w zakresie oznakowania systemu elektronicznego poboru opłat został zatwierdzony w dniu 4 listopada 2011 r. Rzeczywisty termin wprowadzenia stałej organizacji ruchu, czyli montaż oznakowania w terenie nastąpił w dniu 10 listopada 2011 r. Oddział GDDKiA w W. przeprowadził kontrolę wynikającą z § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2003 r. Nr 177, poz. 1729) w dniu 19 stycznia 2012 r. Ponadto ustalono, że kontrole dla odcinka drogi ekspresowej [...] przeprowadzane są w ramach codziennych objazdów dróg. Objazdy te wykonywane są przez pracowników rejonów drogowych GDDKiA Oddziału w W.Ponadto prowadzone są dzienniki objazdów, w których zapisywane są wszystkie nieprawidłowości w tym również braki znaków. Od dnia odebrania oznakowania dróg objętych opłatą elektroniczną nie został zgłoszony ani jeden brakujący znak T-34. Ponownie rozpoznając sprawę organ mając na uwadze wyjaśnienia stron składane podczas prowadzonego postępowania oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 września 2017 r., sygn. akt: VI SA/Wa 323/17, uznał, że posiadaczem zależnym pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 7 kwietnia 2016 r. był W.Z. Natomiast drugi z właścicieli J. K. nie miał wpływu na powstanie naruszenia, gdyż w dniu 7 kwietnia 2016 r. wyraził ustną zgodę na skorzystanie z pojazdu przez W. Z. Strony jednoznacznie wskazały, która z nich korzystała z pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 7 kwietnia 2016 r. Był to W. Z. W ocenie organu nie można zatem przyjąć, że J. K. naruszył obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej w 7 kwietnia 2016 r. W ocenie organu z całokształtu zebranego materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że samochód ciężarowy o numerze rejestracyjnym [...], niewyposażony w urządzenie viaBox służące do naliczania i uiszczania opłaty elektronicznej, poruszał się wraz z przyczepą w dniu 7 kwietnia 2016 r. po płatnym odcinku drogi ekspresowej [...] wymienionej w załączniku nr 1 pkt 12 lit. e do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Pojazd, nie był wyposażony w urządzenie viaBox. wobec tego opłata elektroniczna za sporny przejazd nie została uiszczona. Naruszono tym samym określony w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp obowiązek ponoszenia opłaty elektronicznej za przejazd po płatnych odcinkach dróg krajowych. Za takie postępowanie w myśl obecnie obowiązujących przepisów prawa powszechnie obowiązującego należało wymierzyć karę w wysokości 1500 zł. Organ stwierdził, iż okoliczności podniesione przez skarżącego nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Ustawodawca nie przewidział bowiem okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w art. 13k ust. 1 i 2 udp w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej. Z tych względów przyczyny, z powodu których oplata nie została uiszczona, nie są okolicznościami istotnymi dla rozpoznania sprawy administracyjnej. Na podstawie pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w W. organ ustalił, że droga ekspresowa [...] na odcinku [...] (połączenie z drogą krajową nr [...]) – C. (skrzyżowanie z drogą krajową nr [...]) była prawidłowo oznakowana znakami i tabliczkami informacyjnymi wskazującymi, iż jest to płatny odcinek drogi krajowej. Skarżący miał zatem możliwość powzięcia informacji, że porusza się po odcinku drogi płatnej. Z tych przyczyn organ, po ponownym rozpoznaniu sprawy, na mocy art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję i stosownie do art. 13k ust. 1 pkt 2 udp. w oparciu o materia! dowodowy znajdujący się w aktach sprawy, nałożył na W. Z. karę pieniężną w wysokości 1500 zł za przejazd wykonywany pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 7 kwietnia 2016 r. z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. W.Z> wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję zarzucając naruszenie: - art. 6 i art. 7 pkt kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nierozpoznanie istoty sprawy; - art. 13k ust. 1 pkt. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez jego błędną wykładnię w zakresie uznania za prawnie obojętną dla nałożenia kary pieniężnej na podstawie tego przepisu okoliczności właściwego oznakowania drogi po której porusza się pojazd dokonujący przejazdu bez opłaty. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął i szczegółowo uzasadnił podniesione zarzuty. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2018 r. w części tj. w pkt. 2 oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jak to już wyżej wskazano omawiana sprawa była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 12 września 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 323/17 uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W wyroku tym Sąd wskazał, że za stronę postępowania należało uznać wyłącznie W. Z. ponieważ J. K. nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a na etapie powtórnego postępowania obowiązkiem organu będzie ustalenie, czy przed wjazdem na odcinek drogi płatnej, po której poruszał się kierowany przez skarżącego pojazd, była informacja o wjeździe na drogę płatną. Organ administracji rozpoznając ponownie sprawę był związany oceną prawną zawartą w powołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W szczególności przy ponownym rozpoznawaniu sprawy miał w sprawie zastosowanie przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, 1302; dalej: p.p.s.a.) . W świetle tego przepisu ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, przy czym ocena ta i wskazania, co do dalszego postępowania zostają sformułowane w uzasadnieniu orzeczenia, które w tym zakresie wykazuje moc wiążącą. Wskazania, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy zastosował się do zaleceń wskazanych w w/w wyroku dotyczących obowiązku ponownego rozpoznania sprawy. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Podejmując to rozstrzygnięcie organ dochował zadość regułom postępowania administracyjnego przewidzianym w art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 80 Kpa, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada kryteriom art. 107 § 3 Kpa. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 udp korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy, o dopuszczalnej masie całkowitej (dmc) powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. W myśl art. 13ha ust. 1 udp opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, zwana dalej "opłatą elektroniczną", jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6. Wysokość tej opłaty ustala się jako iloczyn liczby kilometrów przejazdu i stawki tej opłaty za kilometr dla danej kategorii pojazdu (art. 13 ha ust. 2 udp). Co do zasady uiszczenie opłaty elektronicznej następuje w systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z art. 13i (art. 13hc ust. 1 udp). Zasadą jest również, że pobranie tej opłaty następuje poprzez urządzenie instalowane w tym celu w pojeździe samochodowym. Obowiązek oferowania takiego urządzenia (na potrzeby pobierania opłat) spoczywa na podmiotach pobierających opłaty z wykorzystaniem systemów elektronicznego poboru, zgodnie z art. 13i ust. 3 udp. Kierujący pojazdem samochodowym wyposażonym w urządzenie na potrzeby pobierania opłat elektronicznych, z mocy art. 13i ust. 4a ustawy udp, obowiązany jest do wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o kategorii pojazdu, o której mowa w art. 13ha ust. 3 udp (odpowiednia kategoria pojazdu). Zasady wnoszenia opłat elektronicznych oraz ich rozliczania reguluje wydane na podstawie art. 40a ust. 5 udp rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 27 sierpnia 2015 r. w sprawie wnoszenia i rozliczania opłat elektronicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1406). Stosownie do treści art. 13k ust. 1 udp za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, wymierza się karę pieniężną w wysokości: 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy (pkt 1), 1500 zł - w pozostałych przypadkach (pkt 2). W myśl art. 13l ust. 1 udp do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz urządzenia, o którym mowa w art. 16l ust. 1, a także nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, jest uprawniony Główny Inspektor Transportu Drogowego. Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że dopuszczalna masa całkowita (dmc) skontrolowanego samochodu ciężarowego pozostającego w dyspozycji strony skarżącej, przekraczała 3,5 t. Pojazd/zespół pojazdów nie podlegał też zwolnieniom, o których mowa w art. 13 ust. 3a udp. W toku postępowania J. K. pismem z dnia 14 września 2016 r. wyjaśnił, że w dowodzie rejestracyjnym pojazdu marli [...] o numerze rejestracyjnym [...] jest wpisany jako współwłaściciel w wspólnie ze swoim teściem W.Z. Z treści wyjaśnień wynika również, że wyraził on ustną zgodę, aby w dniu 7 kwietnia 2016 r. W.Z. skorzystał z pojazdu. Tożsame wyjaśnienia złożył W.Z. Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia stron prawidłowo organ przyjął, że posiadaczem pojazdu w dniu popełnienia naruszenia był W. Z., a J. K. nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Zgodnie z informacjami uzyskanymi z Systemu Elektronicznego Poboru Opłat wynika, że nie została zawarta umowa z pobierającym opłatę na kontrolowany pojazd. W konsekwencji nastąpiło naruszenie w postaci nieuiszczenia stosownej opłaty elektronicznej za przejazd po płatnym odcinku drogi krajowej. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku ustalenia przez organ okoliczności właściwego oznakowania drogi, po której poruszał się pojazd w dniu popełnienia naruszenia na wstępie należy wskazać, iż zasady stosowania znaków na drogach uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. (Dz. U. z 2003 r., nr 220, poz. 2181 ze zm.). Tabliczkę T-34. oznaczającą pobór opłaty elektronicznej, umieszcza się na drogach krajowych objętych systemem elektronicznej opłaty drogowej pod znakiem z numerem autostrady E-15c, drogi ekspresowej E-15d lub innej drogi krajowej E-15a albo E15f albo E-15g występującym samodzielnie. Zgodnie z powyższym rozporządzeniem: Numery dróg umieszcza się: a) samodzielnie, w odległości do 50 m: - za skrzyżowaniem, bez względu na rodzaj obszaru, dla potwierdzenia kierunku, a szczególnie jeżeli szlak zmienia kierunek na skrzyżowaniu oraz w przypadkach gdy układ skrzyżowania może stwarzać wątpliwości co do przebiegu szlaku, - przed skrzyżowaniami w obszarze zabudowanym, jeżeli zmiana przebiegu szlaku nie jest sygnalizowana tablicami przed drogowskazowymi oraz drogowskazami tablicowymi, b) na tablicach przed drogowskazowych, drogowskazach tablicowych i drogowskazach w kształcie strzały do miejscowości wskazujących numer drogi oraz na tablicach szlaku drogowego - jako jeden z elementów treści tych tablic, (por. załącznik nr 1, część 6 pkt. 6.3.7.8. w/w rozporządzenia z 3 lipca 2003 r.). W toku postępowania organ ustalił, że w dniu przejazdu odcinek drogi ekspresowej [...] Z. (połączenie z drogą krajową nr [...]) – C. (skrzyżowanie z drogą powiatową nr [...]) był oznakowany tabliczkami informacyjnymi T-34. Z pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad oddział w W.z dnia 30 listopada 2015 r. wynika, że projekt stałej organizacji ruchu w ciągu drogi ekspresowej [...] Z. (połączenie z drogą krajową nr [...] – C. (skrzyżowanie z drogą powiatową nr 205W) został zatwierdzony w dniu 4 listopada 2011 r. Rzeczywisty termin wprowadzenia stałej organizacji ruchu czyli montaż oznakowania nastąpił w dniu 10 listopada 2011 r. Pierwsza kontrola prawidłowości oznakowania drogi zgodnie z § 12 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem została przeprowadzona w dniu 19 stycznia 2012 r. W trakcie przedmiotowej kontroli nie stwierdzono nieprawidłowości w ustawieniu tabliczek T-34. Także późniejsze kontrole nie wykazywały nieprawidłowości w tym zakresie. Powyższe wskazuję droga po której poruszał się pojazd skarżący została prawidłowo oznakowana. Jednocześnie z przedmiotowego pisma wynika, że kontrole oznakowania na odcinku drogi [...] Z. C.przeprowadzane są w ramach codziennych objazdów dróg wykonywanych przez pracowników Rejonów Drogowych GDDiKA Oddział w W. Od dnia odebrania oznakowania drogi nie został zgłoszony ani jeden brakujący znak T-34. Skarżący nie przedstawił dowodów świadczących o nieprawidłowym oznakowaniu drogi płatnej. Brak było zatem podstaw do uznania, że odcinek drogi płatnej był nieprawidłowo oznakowany. Stan świadomości kierującego pojazdem co do tego, że wjeżdża lub znajduje się na drodze objętej obowiązkiem uiszczenia opłaty za przejazd zależy również od niego samego. Jeżeli droga była oznakowana odpowiednimi znakami, to wynika z tego, że kierujący w ogóle nie dostrzegł tego oznakowania albo je zignorował. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na ustalenie, że odcinek drogi płatnej po którym poruszał się skarżący był prawidłowo oznakowany. Organ nie miał podstaw do uznania za niewiarygodne stanowiska zarządcy drogi, który jednocześnie był odpowiedzialny za umieszczenie na niej oznakowania. Sąd zauważa, że w uzasadnieniu decyzji organ odniósł się do argumentacji strony i wskazał, że jedyna możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej wynika z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Słusznie podano, że w przedmiotowej sprawie organ nie mógł zastosować instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu opisanej w art. 189f § 1 pkt 1 kpa. W sprawie nie wystąpiły również okoliczności przewidziane w art. 188e kpa. Jeżeli strona uchybiła podstawowym obowiązkom w zakresie uiszczania opłaty elektronicznej, jakim jest doładowanie środkami pieniężnymi konta użytkownika w systemie Viatoll, to w żadnym razie nie można mówić o działaniu siły wyższej w rozumieniu art. 189e kpa, czy znikomej szkodliwości czynu w rozumieniu art. 189f § 1 kpa. Wbrew zarzutom skargi Sąd nie dopatrzył się w sprawie naruszenia przez organ żadnego z wymienionych w skardze przepisów w stopniu mogącym zaważyć na treści podjętego rozstrzygnięcia i jego ocenie przez Sąd. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 1 kpa, w szczególności zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne - stosownie do wymogów art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny sprawy opisany w decyzji nie wymaga dodatkowych ustaleń, jest jednoznaczny, natomiast uzasadnienie prawne wyjaśnia podstawy prawne zaskarżonej decyzji. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.