VI SA/Wa 1846/05

Sygn. akt VI SA/Wa 1846 /05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant Aleksandra Borowiec - Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2005r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 5, art. 8, art. 11, art. 87 ust. l, art. 92 ust. l ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), lp. 1.1.1, lp. 1.11.7 ust. l załącznika do ww. ustawy, art. 3 ust. l rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L.370 z 31 grudnia 1985, P. 0008-0021), po rozpatrzeniu odwołania pana J. B. prowadzącego działalność gospodarczą J. B. "B." N. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2005r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 11000 (jedenaście tysięcy) złotych utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w zakresie nałożonej kary pieniężnej w wysokości 8000 złotych, oraz w zakresie nałożonej kary pieniężnej w wysokości 3000 złotych. Organ wskazał, że zaskarżoną decyzją nałożono na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 11000 (jedenaście tysięcy) złotych. Na powyższą karę składała się kara pieniężnej w wysokości 8000 złotych nałożona w związku z wykonywaniem pojazdem transportu drogowego bez posiadania wymaganej licencji oraz kara pieniężna w wysokości 3000 złotych z uwagi na brak zainstalowanego w pojeździe tachografu. Powyższy stan faktyczny organ ustalił podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2005r. na dr kr. nr l w B. Zatrzymany do kontroli pojazd o nr rejestracyjnym [...]prowadzony był przez Pana P. W. Pojazdem wykonywany był przewóz sprzętu do prac budowlanych z B. do N. Kierowca okazał wypis z zaświadczenia nr [...] na wykonywanie przewozów na potrzeby własne wystawiony na stronę. Ustalono, że kierowca oświadczył, iż na dzień kontroli nie był pracownikiem strony, co zostało także potwierdzone umową zlecenia nr [...] zawartą dnia [...] stycznia 2005r. zawartą między Panem J. B. a Panem P. W. Nadto ustalono, że samochód nie był wyposażony w tachograf. W odwołaniu od decyzji organu I instancji strona skarżąca wskazała, że z N. do B. pojazd był prowadzony przez pracownika przedsiębiorstwa. W W. kierowca poprosił Pana P. W. o zastąpienie go w prowadzeniu pojazdu i wtedy został zatrzymany do kontroli. Nadto skarżący podnosi, że pojazd wyprodukowany w 1984r. był zwolniony z obowiązku montowania tachografu zgodnie z § 11 ust l pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia. Wskazuje również, że taka jest również opinia stacji dokonujących badania technicznego pojazdu. Organ II instancji nie uznał argumentów strony skarżącej za zasadne i wskazał, że w niekwestionowanym stanie faktycznym nie można uznać, iż wykonywany przewóz był zgodnie z art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym: niezarobkowym przewozem drogowym, przewozem na potrzeby własne. Zdaniem organu powołującego się na wskazany przepis, przewozem na potrzeby własne jest każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Zdaniem organu bezspornym jest fakt, iż w momencie zatrzymania do kontroli pojazd prowadzony był przez Pana P. W. Kierujący pojazdem na dzień kontroli nie był pracownikiem skarżącego co zostało stwierdzone w protokóle przesłuchania kierowcy jak i w przesłanej przez skarżącego umowie zlecenia nr [...]zawartej dnia [...] stycznia 2005r. między Panem J. B. a Panem P. W. Organ powołując się na obowiązującą wykładnią przepisów prawa, wskazuje, że aby dany przewóz zakwalifikować do przewozu na potrzeby własne muszą być spełnione łącznie wszystkie przesłanki z art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Podniesiono, że w związku z faktem, iż ustawa o transporcie drogowym nie definiuje pojęcia "pracownika" należy posłużyć się obowiązującą definicją z kodeksu pracy (ustawa z dnia 26 czerwca 1974r., Dz. U. z 1998r., Nr 21, poz. 94 ze zm.). Zgodnie z kodeksem pracy, pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Strona przesłała umowę zlecenia - tak więc umowę cywilnoprawnej zawartą w dniu kontroli, która nie czyni kierowcy pracownikiem strony. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego kontrolowany kierowca w czasie kontroli nie był pracownikiem strony, więc nie spełniał warunku koniecznego (określonego w art. 4 pkt 4a ustawy o transporcie drogowym), aby dany przewóz zakwalifikować jako przewóz na potrzeby własne, a zatem ma tu zastosowanie art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym transport drogowy - krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy - określenie to obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4 (czyli przewóz niespełniający warunków z art. 4 pkt 4 ww. ustawy jest transportem drogowym i podlega przepisom warunkującym tego rodzaju przewóz - m.in. przedsiębiorca ma obowiązek posiadać licencję). Organ wskazał, że skarżący nie przedstawił licencji w postępowaniu administracyjnym. A przedstawione zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne, w związku z powołaną wyżej argumentacją, nie uprawniało do wykonywania przewozu w dniu kontroli. W ocenie organu zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004r. Nr 204, póz. 2088 ze zm.), podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencją". Zgodnie z art. 87 ust. l ww. ustawy kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego. Przepis art. 92 ust. l ustawy o transporcie drogowym, wskazuje, że kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15000 zł. Zgodnie z treścią Lp. 1.1.1 załącznika do ww. ustawy, wykonywanie transportu drogowego bez posiadania wymaganej licencji sankcjonowane jest karą 8000 zł. Organ wskazał, że w chwili kontroli, tj. w dniu [...] stycznia 2005r. pojazd o nr rej. [...] nie był wyposażony w wymagany przepisami prawa przyrząd pomiarowo-kontrolny (tachograf). Zdaniem organu obowiązek wyposażenia pojazdu w przyrząd pomiarowo-kontrolny (tachograf) wynika z przepisów art. 3 ust. l rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, "urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. l rozporządzenia (EWG) nr 3820/85". W ocenie organu z chwilą przystąpienia Polski do struktur Unii Europejskiej, przejęliśmy ustawodawstwo unijne i jako członek wspólnoty jesteśmy zobligowani do jego przestrzegania i stosowania np. rozporządzenia Rady EWG nr 3820/85 i 3821/85. Rozporządzenia są aktami skierowanymi do nieograniczonej liczby nieokreślonych adresatów i przeznaczonymi do wielokrotnego stosowania. Rozporządzenia zawsze obowiązują bezpośrednio i są bezpośrednio skuteczne. Obowiązują w prawie krajowym zawsze w takiej formie, w jakiej zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot/Unii Europejskiej. Zasada bezpośredniego obowiązywania oznacza, że każda norma prawa wspólnotowego, bez względu na rodzaj i charakter aktu prawnego, w którym została sformułowana, wchodzi w życie w tym samym momencie na płaszczyźnie wspólnotowej (międzynarodowej) oraz wewnętrznej (w krajowych systemach prawnych państw członkowskich). Tym samym wprowadzenie normy wspólnotowej do prawa krajowego nie jest uzależnione ani od regulacji konstytucyjnej określającej stosunek prawa międzynarodowego do prawa krajowego, ani też od wydania jakiegokolwiek aktu prawa krajowego (w szczególności ratyfikacji lub zatwierdzenia). W efekcie takiego rozwiązania akty wspólnotowe zaczynają obowiązywać we wszystkich państwach członkowskich w tym samym momencie. Organ II instancji zważył, iż kontrolowany pojazd nie korzystał ze zwolnienia określonego w art. 3 ust. l Rozporządzenia Rady EWG 3821/85 w związku z art. 4 Rozporządzenia Rady EWG 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. Wspólnot Europejskich nr L 370 z 31.12.1985, str. l - 7, z późn. zm.). I tak w myśl wskazanych powyżej przepisów przedsiębiorca miał obowiązek posiadać w dniu kontroli zainstalowany przyrząd kontrolny. W przeciwnym razie kontrola czasu prowadzenia pojazdu, przerw w prowadzeniu przeznaczonych na odpoczynek i okresów odpoczynku dziennego byłaby niemożliwa. Organ uznał, że argumenty strony wykazującej, że pojazd był zwolniony z obowiązku montowania tachografu zgodnie z § 11 ust l pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003, nr 32, poz. 262) są wobec powyższego niezasadne. Nadto wskazał, że § 11 ust l pkt 16 ww. rozporządzenia został uchylony przez § l pkt 3 lit. b) rozporządzenia z dnia 11 lutego 2004 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2004, nr 34, poz.300). Podniesiono, że zgodnie z art. 92 ust. l oraz ust. l pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych podlega karze pieniężnej. Wysokość kary za brak instalacji przyrządu kontrolnego określona została w Lp. 1.11.7 ust. 1 załącznika do ww. ustawy i wynosi 3000 (trzy tysiące) złotych. Organ I instancji nałożył zatem na stronę karę pieniężną w wysokości 3000 złotych. Biorąc pod uwagę powyżej opisany stan faktyczny i prawny Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawidłowo zastosował przepisy ustawy o transporcie drogowym i utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Skargę na tę decyzję wniósł skarżący podtrzymując wcześniejszą argumentację. Wskazał, że zmiana kierowców podczas jazdy była konieczna z uwagi na dolegliwości zdrowotne prowadzącego wcześniej pojazd pracownika. Zdaniem skarżącego kwestia ta nie została w postępowaniu wyjaśniona. Organ przesłuchał jedynie prowadzącego pojazd a nie przesłuchał kierowcy, który został zmieniony a to jego wyjaśnienia wykazałby, na konieczność dokonania zmiany kierowcy z powodów zdrowotnych. Odnośnie braku instalacji przyrządu kontrolnego wskazuje, że do dnia 4 kwietnia 2004r. obowiązywało rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia, które w § 11 ust l pkt 16 dopuszczało brak przyrządu kontrolnego w tym pojeździe. Zdaniem skarżącego stacja diagnostyczna przeprowadzając badanie zarówno dnia [...] sierpnia 2004r. jak i w dniu [...] sierpnia 2005r. nie zażądały zainstalowania przyrządu kontrolnego i dopuściły pojazd do ruchu. Zdaniem skarżącego przy wydaniu decyzji doszło do naruszenia zasady lex retro non agit bowiem brak było podstawy prawnej do ukarania. Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z ustawą z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zwaną ustawą o u.s.a., ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), zwana ustawą o p.p.s.a., ustawą z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1271), zwana ustawą p.w.u.p. postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, po. 1371 ze zm.) przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę, lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Zgodnie z przepisem art. 33 ust. l ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Przepis art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym uznaje, że transport drogowy to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy a określenie to obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę, niespełniającego warunków, o których mowa w pkt 4. Zgodnie z przepisem art. 92 ust, l ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15 000 zł. Kary te są uszczegółowione w treści załącznika Lp. 1.1.1 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje karą 8000 zł wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Rozpoznając sprawę Sąd nie uznał argumentów przedstawionych przez skarżącą za zasadne. Przepis art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, po. 1371 ze zm.) uznaje, że przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie warunki m.in. polegający na tym, że pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę, lub jego pracowników. Jak wskazano wyżej cytowany przepis art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym nakłada warunek prowadzenia pojazdu "...przez przedsiębiorcę, lub jego pracowników...". W ocenie Sądu przy analizie zaistniałego stanu faktycznego przyjęte do jego oceny i rozstrzygnięcia przepisy prawne zostały prawidłowo zinterpretowane i zastosowane przez organ. Użyty w cytowanej ustawie przez ustawodawcę termin "...jego pracowników..." jest jednoznaczny i nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych obligujących do zastosowania innej niż gramatyczna wykładnia przepisów. Zarzut dotyczący niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych przez organ nie może być uwzględniony albowiem kierowca nie zgłaszał, żadnych zastrzeżeń do protokółu i nie podnosił przedstawionej w odwołaniu i skardze okoliczności uzasadniających zmianę kierowcy. Bezspornym jest, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w już po dacie uzyskania przez Rzeczypospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Stosownie do art. 92 ust. 1 pkt 6 i ust.4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204, poz. 2088) kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych podlega karze, których katalog zawarty został w załączniku do ww. ustawy. Zgodnie z art. 91 ust. 1 Konstytucji ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy. Ust. 2. stanowi, że umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową. Zgodnie z art. 90 ust. 3 Konstytucji oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym (Dz. U. Nr 57, poz. 507 z późn. zm.) uchwałą Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 kwietnia 2003r. zostało zarządzone i przeprowadzone referendum w sprawie wyrażenia zgody na ratyfikację Traktatu dotyczącego przystąpienia Polski do Unii Europejskiej (Dz.U.03.66.613). W związku z powyższym Prezydent został upoważniony do ratyfikowania Traktatu Akcesyjnego, podpisanego w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003r. Traktat został przyjęty, ratyfikowany i potwierdzony w dniu 23 lipca 2003r. przez Prezydenta RP i ogłoszony w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 kwietnia 2004r. Nr 90, poz. 864. Na mocy Traktatu o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej z dniem 1 maja 2004 r. zaczęło obowiązywać w Polsce prawo Unii Europejskiej, które obowiązuje bądź bezpośrednio, bądź wymaga wdrożenia do krajowego porządku prawnego. Na porządek prawny Unii Europejskiej składa się prawo pierwotne oraz prawo wtórne, uzupełniane orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS). Podstawową zasadą prawa wspólnotowego, ustaloną w orzecznictwie ETS, jest zasada nadrzędności, która przewiduje, że prawo pierwotne oraz akty wydane na jego podstawie będą stosowane przed prawem krajowym. Do aktów prawa pierwotnego zalicza się przede wszystkim traktaty wraz z towarzyszącymi im załącznikami i protokołami. Obecnie do obowiązujących traktatów należą m.in. Traktat o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej, Traktat o ustanowieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz Traktat o Unii Europejskiej. Ponadto do prawa pierwotnego zalicza się wszelkie kolejne traktaty nowelizujące oraz traktaty o przystąpieniu nowych państw. Zgodnie z art. 249 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej do aktów wspólnotowego prawa wtórnego należy zaliczyć m.in. rozporządzenia, które są aktami wiążącymi w całości i bezpośrednio stosowanymi w każdym państwie członkowskim. Zatem akty te stają się częścią krajowych systemów prawnych bez potrzeby dokonywania jakichkolwiek czynności wdrożeniowych i wywierają skutki bezpośrednie. (Stosownie do art. 249 II TWE [189 II] rozporządzenia mają ogólne zastosowania i "obowiązują we wszystkich swoich częściach" oraz stosuje się je "bezpośrednio w każdym państwie członkowskim"). Rozporządzenia mają taką samą moc obowiązującą we wszystkich państwach członkowskich i są zintegrowane z systemami prawnymi państw członkowskich. Ich obowiązywanie zależy jedynie od ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Od 1 maja 2004r. na mocy rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985r. nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985) organ mógł wskazać jako podstawę materialnoprawną odpowiedzialności skarżącego art. 92 ust. l pkt 6 ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.). W chwili kontroli, tj. w dniu [...] stycznia 2005r. pojazd o nr rej. [...] nie był wyposażony w wymagany przepisami prawa przyrząd pomiarowo-kontrolny (tachograf). Obowiązek wyposażenia pojazdu w przyrząd pomiarowo-kontrolny (tachograf) wynika z przepisów art. 3 ust. l rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, "urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. l rozporządzenia (EWG) nr 3820/85". Jak wskazano wyżej rozporządzenia są aktami wiążącymi w całości i bezpośrednio stosowanymi w każdym państwie członkowskim. Powoływany przez skarżącego przepis § 11 ust l pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003, nr 32, poz. 262) został zniesiony przez § l pkt 3 lit. b) rozporządzenia z dnia 11 lutego 2004r. zmieniający rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2004, nr 34, poz. 300), które weszło w życie dnia 4 marca 2004r. W tym stanie rzeczy argumenty skarżącego nie mogą być uwzględnione. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.