VI SA/Wa 1848/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Aneta Lemiesz Protokolant st. sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2019 r. sprawy ze skargi "O." Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę O. spółka z o.o. w [...] (skarżąca), reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (GDDiK) z [...] lipca 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję GDDKiA z dnia [...] maja 2018r. w przedmiocie naliczenia kary pieniężnej w wysokości 37.120,00 złotych z tytułu samowolnego zajęcia pasa drogowego autostrady [...] w km 418+550 strona lewa w [...] poprzez utwardzenie kruszywem zjazdu z drogi serwisowej do działki Nr [...] obręb [...] w [...], w okresie od 22 marca 2018r. do 19 kwietnia 2018 r. bez zgody zarządcy drogi. Powyższa decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy Kodeks Postępowania Administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, dalej k.p.a.) oraz art. 40 ust. 12 pkt 1, w związku z art. 40 ust. 4 oraz ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 2222 ze zm., dalej u.d.p.) i § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r. poz. 1608, dalej: Rozporządzenie). W uzasadnieniu decyzji o nałożeniu kary GDDKiA stwierdził, że w dniu 22 marca 2018 r. w trakcie objazdu autostrady stwierdzono zajęcie pasa drogowego w km 418+550 strona lewa poprzez wykonanie utwardzenia kruszywem powierzchni zjazdu do działki nr [...] obr. [...][...], co zostało potwierdzone za protokołem z kontroli zajęcia pasa drogowego autostrady [...] i zapisami w książce objazdów drogi/autostrady. W dniu 29 marca 2018 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie samowolnego zajęcia pasa drogowego jak również nastąpiło skuteczne doręczenie zawiadomienia o jego wszczęciu. Organ wskazał, że strona miała zapewniony czynny udział w prowadzonym postępowaniu o czym świadczy protokół z wizji w terenie z dnia [...] kwietnia 2018 r. oraz protokół z dnia [...] maja 2018 r. o zapoznaniu się z aktami sprawy. Organ wyjaśnił, że zapis "zajęcie pasa drogowego autostrady [...] w km 418 + 550, jezdnia lewa przy drodze serwisowej w miejscowości [...] poprzez utwardzenie kruszywem działki drogowej nr [...]" nie dotyczy zajęcia jezdni tylko określa dokładnie miejsce zajęcia w odniesieniu do kilometraża autostrady [...]. GDDKiA wskazała sposób obliczenia wysokości kary 37.120,00 zł, która była wynikiem mnożenia następujących wartości: ilość dni zajęcia (29), stawkę opłaty (1 zł dziesięciokrotnie ją podwyższając) oraz powierzchnię zajęcia pasa drogowego: 128 m2 (powierzchnia zajęcia wg sporządzonego operatu technicznego). GDDKiA nie zgodziła się z argumentem skarżącej, że niezasadne jest obciążenie spółki przedmiotową karą pieniężną, gdyż udzielone przez GDDKiA na jej rzecz zezwolenie z [...] kwietnia 2017 r. na lokalizację zjazdu publicznego z drogi zbiorczej pozostającej w obrębie pasa drogowego autostrady [...] do działki Nr [...]obr. [...] w [...] uprawniało spółki do rozpoczęcia prac w obrębie pasa drogowego autostrady przy budowie przedmiotowego zjazdu. W tym zakresie organ wskazał, że skarżąca była w chwili zajęcia w posiadaniu ww. prawomocnej decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] kwietnia 2017 r. Jednakże decyzja ta nie dawała stronie prawa do rozpoczęcia robót przy budowie zjazdu bez spełnienia innych warunków dodatkowych zawartych w tej decyzji, których strona nie dopełniła. Organ zwrócił uwagę, że we wzmiankowanej decyzji zawarte byty kompletne informacje dotyczące zarówno projektu zjazdu jak i koniecznych rozstrzygnięć właściwego organu architektoniczno - budowlanego. Ponadto zawarta była klauzula, że rozpoczęcie robót związanych z budową zjazdu należy zgłosić pisemnie w GDDKiA Rejonu [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (WSA) na powyższą decyzję spółka O. zarzuciła: 1. błędne ustalenie stanu faktycznego, będącego podstawą rozstrzygnięcia, poprzez przyjęcie, że Wnioskodawczym zajęła pas drogowy autostrady [...] bez zezwolenia zarządcy drogi, podczas gdy decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 roku Wnioskodawczym została udzielona przez zarządcę drogi zgoda na zlokalizowanie na przedmiotowej powierzchni zjazdu z drogi zbiorczej, pozostającej w pasie drogowym autostrady [...], do nieruchomości przyległej do pasa drogowego, a w konsekwencji utwardzenie zjazdu do działki nr [...] obręb [...][...] zostało wykonane w ramach realizacji udzielonego jej zezwolenia; 2. naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a. art. 105 k.p.a. poprzez nieumorzenie postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu zajęcia pasa drogowego, gdy wobec uzyskania przez Wnioskodawczynię zezwolenia na lokalizacje zjazdu publicznego z drogi zbiorczej, postępowanie stało się bezprzedmiotowe; b. art. 107 § l pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania faktów, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie, nie odniesienie się do wiarygodności wszystkich dowodów, zebranych w postępowaniu oraz poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tj. zupełne pominięcie w przedmiotowym rozstrzygnięciu zezwolenia udzielonego Wnioskodawczym decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r.; 3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 1 w zw. z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy w decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 roku w sprawie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad udzielił zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi zjazdu z drogi zbiorczej, pozostającej w pasie drogowym autostrady [...], do nieruchomości przylegle) do pasa drogowego, a w konsekwencji zastosowanie w niniejszej sprawie znajduje art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, który to przepis na kanwie niniejszego rozstrzygnięcia został zupełnie pominięty. W uzasadnieniu skargi rozwinięto poszczególne zarzuty i finalnie wniesiono o: 1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji GDDKiA z [...] lipca 2018 r. oraz poprzedzającej ją z [...] maja 2018 r. 2. zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; 3. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Organ na podstawie art. 61 § 2 pkt 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018, poz. 1302, zwaną dalej: p.p.s.a.), ewentualnie na wypadek nie przychylenia się do tego wniosku Skarżąca na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosła o wydanie przez Sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości, ze względu na to, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie Skarżącej. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. GDDKiA odniosła się również do zarzutów skargi. Postanowieniem z 14 listopada 2018 r. WSA w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie to nie zostało zaskarżone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola sądowa sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek w sprawie nie zachodzi. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, działając w granicach sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a) WSA stwierdza, że w działaniu organu nie dopatrzył się nieprawidłowości zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak w procesie subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego. W myśl art. 40 ust.1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. 2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. 3. Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. 4. Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 4, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. Zgodnie natomiast z art. 12 pkt 12 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Z powyższych przepisów wynika, że elementami mającymi wpływ na wysokość wymierzonej kary pieniężnej jest: powierzchnia zajęcia pasa drogowego, liczba dni zajmowania pasa drogowego i stawka opłaty za 1 m2 powierzchni zajęcia. W rozpatrywanej sprawie spółka O. nie podważa stanowiska organu w zakresie ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za nielegalne zajęcie (pas zajęła skarżąca). Nie kwestionuje również liczby dni (29 w których nasypany tłuczeń pozostawał w pasie drogowym) oraz powierzchni dokonanego zajęcia. Wyliczona wysokość kary oraz sposób zajęcia pasa drogowego (utwardzenie kruszywem) także nie jest kontestowana przez stronę skarżącą. Sporne pozostaje natomiast zagadnienie, czy posiadane przez spółkę zezwolenie zarządcy drogi z [...] kwietnia 2017 r. wydane na podstawie art. 29 ust.1 u.d.p. na lokalizację zjazdu publicznego z drogi zbiorczej pozostającej w pasie drogowym autostrady [...], do działki nr [...] obr. [...] w [...] w celu obsługi komunikacyjnej projektowanego budynku biurowego i hali magazynowej na w/w działce uchyla odpowiedzialność spółki za dokonane zajęcie. Skarżąca mianowicie wskazuje, że decyzja z [...] kwietnia 2017 r. daje spółce prawo rozpoczęcia robót przy budowie zjazdu, o jakim mowa w tym zezwoleniu, co też uczyniła - wysypując mostek tłuczniem. Strona ponawia argument wypowiadany w toku niniejszego postępowania administracyjnego, że ewentualną podstawą prawną decyzji powinien być art. 29 ust.1 u.d.p. a nie art. 40 ust.1 u.d.p. a konsekwencji, ewentualna kara powinna zostać nałożona na podstawie art. 29 a ust.1 pkt 1 u.d.p. Strona wskazuje również "z ostrożności procesowej" – v. str. 5 skargi - że dokonane utwardzenie stanowiło formę zabezpieczenia powierzchni mostka do momentu wykonania innych niezbędnych prac, gwarantujących odpowiednią jakość wykonania wzmiankowanego zjazdu. Tym samym, konkluduje spółka, korzystanie przez skarżącą z pasa drogowego podyktowane było wykonywaniem swojego uprawnienia wynikającego z ww. decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu z drogi serwisowej, a polegającego na prowadzeniu prac związanych z wykonywaniem zjazdu do działki stanowiącej jej własność a więc kara pieniężna została nałożona bezpodstawnie. W ocenie Sądu, stanowisko skarżącej spółki nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, nieprawidłowy jest pogląd spółki, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie powinno zostać umorzone na podstawie art. 105 k.p.a. z uwagi na jego bezprzedmiotowość a to ze względu na posiadane przez stronę zezwolenie wydane na podstawie art. 29 ust.1 u.d.p. Również niezasadne jest twierdzenie strony, że podstawą prawną decyzji powinien być art. 29 ust.1 u.d.p. a nie art. 40 ust.1 u.d.p. a w konsekwencji, ewentualna kara powinna zostać nałożona na spółkę na podstawie art. 29a ust.1 pkt 1 u.d.p. WSA stwierdza, że podstawa prawna zaskarżonej decyzji jest prawidłowa. Skarżąca niezasadnie wywodzi swoje uprawnienia do zajęcia wzmiankowanego pasa drogowego z opisanej wyżej, ostatecznej decyzji z [...] kwietnia 2017 r. wydanej na podstawie art. 29 ust.1 u.d.p. na lokalizację zjazdu publicznego z drogi zbiorczej. W myśl art. 29 ust. 1 budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. 2. W przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. 3. Zezwolenie na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem ust. 5. W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, a w zezwoleniu na przebudowę zjazdu - jego parametry techniczne, a także zamieszcza się, w przypadku obu zezwoleń, pouczenie o obowiązku: 1) przed rozpoczęciem robót budowlanych: a) dokonania czynności wymaganych przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, b) uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym; 2) uzgodnienia z zarządcą drogi projektu budowlanego zjazdu - o ile projekt budowlany jest wymagany. 4. Ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. 5. Decyzja o wydaniu zezwolenia na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wygasa, jeżeli w ciągu 3 lat od jego wydania zjazd nie został wybudowany. 6. Budowa lub przebudowa zjazdu na podstawie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Stosownie do art. 29a ust. 1 za wybudowanie lub przebudowę zjazdu: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi, 2) o parametrach innych niż określone w zezwoleniu zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 4. Powołane przepisy regulują postępowanie dotyczące inwestycji polegającej na budowie lub przebudowie zjazdu z drogi publicznej na nieruchomość przylegającą do drogi. Proces zmierzający do realizacji takiej inwestycji obejmuje kolejne etapy, zaś w pierwszym z nich właściciele nieruchomości przyległej do drogi ubiegają się o zezwolenie na lokalizację budowanego lub przebudowanego zjazdu - art. 29 ust. 1 ustawy. Art. 4 pkt 8 u.d.p. definiuje zjazd jako połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Definicja zawarta w § 3 pkt 12 rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.) - część drogi na połączeniu z drogą niebędącą drogą publiczną lub na połączeniu drogi z dojazdem do nieruchomości przy drodze - służy tym celom, dla których wydane zostało to rozporządzenie. Ustawowa definicja tego pojęcia znajduje zastosowanie we wszystkich sytuacjach, poza sferą realizacji zjazdu. W świetle ustawowej definicji zjazdu, zjazd służy zapewnieniu bezpośredniego dostępu nieruchomości do drogi publicznej, a nie do pasa drogowego (p. wyrok NSA z dnia 18 II 2011 r. sygn. I OSK 590/10). Przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. stanowi, że określa ono warunki techniczne jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i związane z nimi urządzenia budowlane oraz ich usytuowanie, zaś § 2, że przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie oraz przebudowie dróg publicznych i związanych z nimi urządzeń budowlanych a także projektowaniu i budowie urządzeń niezwiązanych z drogami publicznymi, sytuowanych w ich pasach drogowych. Natomiast w § 55 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 rozporządzenia - w celu określenia wymagań technicznych i użytkowych - został wprowadzony przez prawodawcę podział zjazdów - na zjazdy "publiczne" i "indywidualne". Zgodnie z powołanym przepisem jako "zjazd publiczny" należy traktować zjazd do co najmniej jednego obiektu, w którym jest prowadzona działalność gospodarcza lub działalność publiczna, natomiast "zjazdem indywidualnym" jest zjazd do jednego lub kilku obiektów użytkowanych indywidualnie. Jak wynika z decyzji na którą powołuje się strona skarżąca, spółka dysponuje zezwoleniem na lokalizację zjazdu publicznego. Podsumowując, ograniczenie prawa własności, uregulowane w art. 29 ust. 1 u.d.p., pozwala co prawda właścicielowi lub użytkownikowi nieruchomości przyległej do drogi wybudować lub przebudować zjazd samodzielnie, ale wyłącznie po uzyskaniu zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu a więc po spełnieniu warunków zastrzeżonych w decyzji zezwalającej. Nie ulega też wątpliwości, że w świetle postanowień zawartych w art. 29 i art. 40 u.d.p. postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 29 a) u.d.p. stanowi odrębne postępowanie od postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego kwalifikowane na podstawie art. 40 u.d.p., choć sposób wyliczenia wysokości kary w obu przypadkach jest jednakowy. Czynności jakie podjęła spółka w - co sama przyznaje (v. k. 5 skargi) - pasie drogowym to jest wysypanie kruszywa na mostku słusznie nie zostały przez organ potraktowane, jako budowa zjazdu, zgodnie z warunkami określonymi w decyzji z [...] kwietnia 2017r. Podjęcie takich prac było bowiem uzależnione od spełnienia szeregu warunków zawartych w ww. zezwoleniu a w szczególności posiadania przez skarżącą projektu robót, zatwierdzonego przez właściwy organ. Takim natomiast projektem strona nie dysponowała. Treść decyzji z [...] kwietnia 2017 r. jest jasna i oczywista. Strona nie wykazuje też, a organ nie stwierdził, że w wyniku poczynionych działań nastąpiła zmiana parametrów wynikających z udzielonego zezwolenia, które kwalifikowałyby dokonaną zmianę, jako przebudowę w rozumieniu art. 29 u.d.p., co ewentualnie mogłoby stanowić podstawę do nałożenia kary na podstawie art. 29a ust.1 pkt 2 u.d.p. Powołanie się przez spółkę na "prace przygotowawcze" do wykonania innych niezbędnych prac gwarantujących właściwą jakość wykonania przedmiotowego zjazdu, również nie jest trafne. Podjęcie bowiem takich działań faktycznych w obrębie pasa drogowego, tj. prac na które skarżąca nie miała stosownego zezwolenia zarządcy drogi skutkuje nałożeniem kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Podsumowując należy stwierdzić, że wobec prawidłowego ustalenia, iż dokonane zajęcie nie pozostaje w związku z decyzją z dnia [...] kwietnia 2017r. słusznie organ uznał, że dokonaną nieuprawnioną ingerencję w pas drogowy w miejscu istniejącego zjazdu należało potraktować, jako zajęcie pasa drogowego kwalifikowane na podstawie art. 40 u.d.p. W efekcie zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości określonej w zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, WSA uznał wszystkie zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.