VI SA/Wa 1850/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] stycznia 2016 r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanego odbiornika telewizyjnego postanawia odrzucić skargę Pismem z 30 maja 2016 r. (data nadania pisma) uzupełnionym pismem z 14 czerwca 2016 r. (data nadania pisma) K. W. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z [...] stycznia 2016 r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie jednego niezarejestrowanego odbiornika telewizyjnego. Jak wynika z akt sprawy w dniu 27 sierpnia 2015 r. upoważnieni pracownicy Poczty Polskiej przeprowadzili kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników RTV w lokalu mieszkalnym zajmowanym przez K. W. i Z. W. W wyniku kontroli ujawniono jeden niezarejestrowany odbiornik telewizyjny. Decyzją z [...] stycznia 2016 r. organ nałożył na posiadaczy wskazanego powyżej odbiornika karę pieniężną w wysokości 645 złotych, stanowiącą trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika (art. 5 ust. 3 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. 2014 r., poz. 1204 ze zm.). Przedmiotowa decyzja wraz z pouczeniem o terminie i sposobie jej zaskarżenia została doręczona skarżącej w dniu 14 stycznia 2016 r. Pismem z 25 stycznia 2016 r. skarżąca wniosła odwołanie od ww. decyzji. Pismem z 5 lutego 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa wezwał stronę do uzupełnienia braku odwołania poprzez jego podpisanie. Skarżąca nie uzupełniła braku odwołania. W zawiadomieniu z 23 marca 2016 r. organ poinformował stronę o pozostawieniu pisma z 25 stycznia bez rozpoznania. W dniu 4 kwietnia 2016 r. do organu wpłynęło podpisane przez skarżącą odwołanie. Postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W dniu 30 maja 2016 r. skarżąca skierowała do organu pismo zatytułowane "Wniosek o ponowne rozpatrzenie decyzji Nr [...]". Pismem z 3 czerwca 2016 r. organ wezwał stronę do wskazania, czy przedmiotowe pismo stanowi skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie z [...] kwietnia 2016 r., pod rygorem potraktowania pisma jako skargi na wskazane powyżej rozstrzygnięcie. W odpowiedzi na powyższe, w piśmie nadanym 14 czerwca 2016 r., skarżąca wskazała, iż wnosi o potraktowanie wysłanego w dniu 30 maja 2016 r. pisma, jako skargi na decyzję z [...] stycznia 2016 r. Nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W rozpatrywanej sprawie przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca uczyniła decyzję wydaną w pierwszej instancji przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. pełniącej funkcje operatora wyznaczonego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2012 r., poz. 1529), nakładającą na K. W. i Z. W. karę pieniężną w wysokości 645 złotych za używanie jednego niezarejestrowanego odbiornika RTV. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 5 i 6 ustawy o opłatach abonamentowych w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora wyznaczonego przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności (obecnie Ministra Infrastruktury i Budownictwa). Podkreślić należy, iż w toku postępowania administracyjnego skarżąca została prawidłowo poinformowana o możliwości, terminie i sposobie zaskarżenia decyzji organu I instancji. Z uprawnienia tego skorzystała, wnosząc w dniu 25 stycznia 2016 r. odwołanie, które nie zawierało podpisu. Organ wezwał skarżącą do uzupełnienia braku formalnego odwołania w trybie art. 64 § 2 k.p.a., a następnie z uwagi na brak aktywności strony pozostawił pismo bez rozpoznania, o czym poinformował skarżącą zawiadomieniem z 23 marca 2016 r. Pismem nadanym w dniu 31 marca 2016 r. skarżąca przesłała do organu podpisane odwołanie. Postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, takim jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Sąd podkreśla, iż na gruncie niniejszej sprawy skarżąca bezsprzecznie wskazała, iż przedmiotem skargi jest decyzja organu pierwszej instancji. Niezależnie zatem od tego, czy skarżąca złożyła odwołanie, czy też nie, skarga na decyzję I instancji jest niedopuszczalna. Mając na względzie treść art. 6 p.p.s.a. Sąd wskazuje, iż zgodnie z art. 15 k.p.a. postępowania administracyjne jest dwuinstancyjne. Stosownie do treści art. 127 § 13 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie. Skarga do sądu administracyjnego nie być zatem traktowana jako środkiem zaskarżenia konkurencyjny wobec prawa złożenia odwołania. Do sądu administracyjnego strona może zaskarżyć wyłącznie decyzję ostateczną, a zatem taką od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji (art. 16 ust. 1 k.p.a.). Inaczej mówić, wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego może inicjować jedynie skarga na decyzję organu II instancji - w niniejszej sprawie byłaby to decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa wydana na skutek rozpoznania odwołania od decyzji z [...] stycznia 2016 r. Przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być również ostateczne postanowienie organu wydane w postępowaniu administracyjnym, jeżeli nie przysługuje na nie zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty. Takim postanowieniem jest niewątpliwie postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Dopiero prawomocne uchylenie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania odwołania, a co za tym idzie wydania rozstrzygnięcia w drugiej instancji, które mogłoby zostać zaskarżone do sądu administracyjnego. Nie można postawić organowi zarzutu błędnej oceny zakresu żądania strony objętego treścią pisma nadanego w dniu 30 maja 2016 r. Na wezwanie organu, zawierające szczegółowe informacje, co do przysługujących skarżącej na ówczesnym etapie postępowania administracyjnego środków prawnych, strona jednoznacznie wskazała, iż jej intencją jest zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji organu pierwszej instancji. W świetle oświadczenia strony, Sąd uznał skargę za niedopuszczalną, podlegającą odrzuceniu stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6.