VI SA/Wa 1852/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2015 r. sprawy ze skargi "P." z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego "P." z siedzibą w [...] kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] marca 2011 r. Stowarzyszenie "P." z siedzibą w [...] wystąpiło do Zarządu Dróg Miejskich w [...] z wnioskiem o zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rejonie ul. [...] pod targowisko. W dniu [...] kwietnia 2011 r. wniosek został zmodyfikowany, bowiem Stowarzyszenie wniosło o zajęcie terenu w ww. pasie drogowym pod 81 pawilonów handlowo-usługowych o łącznej powierzchni 2019 m2 oraz pod 1 pawilon usługowy o powierzchni 3 m2, w którym zlokalizowany jest salon gry na automatach o niskich wygranych, w terminie od dnia [...] kwietnia 2011 r. do dnia [...] maja 2011 r. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] zezwolił Stowarzyszeniu na zajęcie pasa drogowego w ww. lokalizacji pod targowisko o powierzchni 2022 m2 w okresie od dnia [...] kwietnia 2011 r. do dnia [...] maja 2011 r. Z uwagi na wskazanie, że w podanym wyżej okresie w jednym z obiektów będzie prowadzona działalność związana z grą na automatach o niskich wygranych, organ do wyliczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego pod targowisko przyjął, zgodnie z załącznikiem nr 4 do uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 10 czerwca 2010 r. nr LXXXIII/2438/2010 (zmieniającej uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. nr XXXI/666/2004 w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze Miasta Stołecznego Warszawy z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych), wysokość dziennej stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego, zajętego na prawach wyłączności, na którym zlokalizowany jest punkt gier na automatach o niskich wygranych, w kwocie 10 zł za zajęcie 1 m2 pasa drogi powiatowej pod targowisko. Od powyższej decyzji Stowarzyszenie "P." odwołało się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], które decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] zezwolił Stowarzyszeniu na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rejonie ul. [...] pod targowisko (z punktem gier na automatach o niskich wygranych) w okresie od dnia [...] kwietnia 2011 r. do dnia [...] maja 2011 r. Organ wskazał, że w toku spotkania przedstawicieli Zarządu Dróg Miejskich z przedstawicielem pełnomocnika strony w dniu [...] marca 2011 r. poinformowano jego uczestników, że teren, na którym usytuowane są kioski handlowe oraz powierzchnia znajdująca się pomiędzy tymi obiektami, tzw. obsługa komunikacyjna, traktowane jest jako zajęcie terenu na prawach wyłączności zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Organ wskazał, że odmowa wydania zezwolenia, jak wnioskowała strona, spowoduje obowiązek wszczęcia postępowania administracyjnego w związku z zajmowaniem przez nią terenu pasa drogowego bez stosownego zezwolenia zarządcy drogi. W tej sytuacji Stowarzyszenie byłoby zobowiązane do zapłaty kary w wysokości 10-krotności należnej opłaty za zajęcie pasa drogowego. Zatem organ I instancji, mając na uwadze słuszny interes strony, wydał decyzję zezwalającą na zajęcie pasa drogowego. W wyniku wniesionego przez Stowarzyszenie odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] ponownie uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, stwierdzając, że organ ten wyszedł poza ramy wniosku i zakres żądania strony, do czego nie był uprawniony. SKO w [...] wskazało, że żądanie Stowarzyszenia powinno zostać uwzględnione w całości lub organ I instancji powinien odmówić jego uwzględnienia. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] odmówił wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, podając, że nie jest możliwe wydanie zezwolenia zgodnego z żądaniem Stowarzyszenia zwartym we wniosku z dnia [...] marca 2011 r., zmodyfikowanym w dniu [...] kwietnia 2011 r. Organ wskazał na ustalenia kontroli, które wykazały, że teren zajętego pasa drogowego ul. [...] w rejonie ul. [...] jest chroniony przez wyspecjalizowany podmiot, a na terenie targowiska w pawilonach handlowych oraz ze stoisk przylegających bezpośrednio do pawilonów na obszarze ciągów komunikacyjnych prowadzona jest działalność handlowa, ciągi komunikacyjne są zadaszone i wykorzystywane są nie tylko jako dojścia do poszczególnych stoisk, ale również jako miejsca lokalizacji przed tymi obiektami stoisk handlowych. W takim stanie sprawy organ uznał, że Stowarzyszenie zajmuje cały teren pasa drogowego na prawach wyłączności pod targowisko zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 4 ww. ustawy o drogach publicznych. Stowarzyszenie "P." powyższą decyzję uczyniło przedmiotem odwołania. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy, powołując się na art. 4 pkt 1 i pkt 2 ww. ustawy o drogach publicznych oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), wskazał, że działkę ewidencyjną należy rozumieć jako grunt wydzielony liniami granicznymi. O istnieniu pasa drogowego można zaś mówić, gdy istnieje droga w całości w nim zlokalizowana, czyli jednorodny grunt wydzielony liniami granicznymi oznaczony w ewidencji symbolem "dr". Zajęcie dotyczyło części działki oznaczonej w ewidencji jako "dr", wobec czego nie było koniecznym ustalanie, czy istniały linie rozgraniczające pas drogowy i ich przebieg, albowiem wystarczającym do przesądzenia, że teren znajdował się w pasie drogowym było ustalenie, iż stanowił on część gruntu, działki oznaczonej w ewidencji symbolem "dr", będącym drogą publiczną, zaliczoną do dróg powiatowych. Organ odwoławczy nie stwierdził również wystąpienia przesłanek uzasadniających odstąpienie od zakazu z art. 39 ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych i wydania pozytywnej dla strony decyzji zezwalającej na umieszczenie w pasie drogowym skupiska 82 pawilonów handlowo-usługowych, bez zapewnienia spójnego zarządzania terenem, na którym one się znajdują. W ocenie organu, udzielenie zezwolenia jedynie na 82 pawilony, o sumie powierzchni wynikającej jedynie z powierzchni zajmowanych przez te pawilony, pozbawiłoby zarządcę drogi możliwości skutecznego utrzymania i zarządzania pozostałą częścią pasa drogowego na terenie zajmowanym przez pawilony – ciągami komunikacyjnymi pomiędzy nimi. Zajęcie części pasa drogowego dopuszczalne byłoby jedynie w całości na prawach wyłączności w celu umieszczenia zorganizowanego targowiska i dlatego też organ udzielał Stowarzyszeniu zezwolenia na takie zajęcie – umieszczenie targowiska. Na powyższą decyzję Stowarzyszenie "P." z siedzibą w [...] wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie: - art. 4 pkt 1 w związku z art. 34 ww. ustawy o drogach publicznych, poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na przyjęciu, że granice działki ewidencyjnej oznaczonej w ewidencji symbolem "dr" są jednocześnie liniami granicznymi pasa drogowego; - art. 4 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o drogach publicznych, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na błędnym przyjęciu tożsamości zakresu znaczeniowego pojęcia "droga publiczna" i "pas drogowy"; - art. 4 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o drogach publicznych, przez jego błędną wykładnię, polegająca na przyjęciu, że na drodze publicznej przeznaczonej do ruchu drogowego może być zlokalizowane targowisko; - art. 34 i art. 35 ww. ustawy o drogach publicznych, poprzez niezastosowanie wskazanych przepisów, skutkujące błędnym określeniem granic pasa drogowego; - art. 39 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o drogach publicznych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu istnienia związku między ustalonym stanem faktycznym a normą prawną odkodowaną ze wskazanego przepisu; - art. 39 ust. 3 w związku z art. 40 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy o drogach publicznych, poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy (cel zajęcia części gruntu) nie został zmieniony; - art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), polegające na błędnym przeprowadzeniu procesu autokontroli nad przestrzeganiem prawa i wydanie decyzji w sprawie niemieszczącej się w przedmiocie postępowania administracyjnego; - art. 138 § 1 pkt 2 kpa, polegające na niezastosowaniu wskazanego przepisu i nieuchyleniu zaskarżonej decyzji i nieumorzeniu postępowania I instancji, mimo jego bezprzedmiotowości; - art. 107 § 1 i 3 kpa, polegające na niewskazaniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia i niewyjaśnieniu tej podstawy prawnej przez należyte uzasadnienie dokonanej przez SKO wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie. Mając na uwadze powyższe zarzuty, strona wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, powołując się na argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 listopada 2013 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1491/13 oddalił skargę Stowarzyszenia "P." z siedzibą w [...], stwierdzając, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa i jednoznacznie wskazują na przyczynę odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego we wnioskowanym przez stronę zakresie. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Stowarzyszenie "P." z siedzibą w [...] złożyło skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 12 maja 2015 r. o sygn. akt II GSK 504/14 uchylił rozstrzygnięcie Sądu I instancji, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że Sąd I instancji pominął istotną część akt sprawy w postaci dokumentów, które były wskazywane przez stronę w treści skargi do WSA w Warszawie, a wcześniej także w toku postępowania prowadzonego przez organy administracji, tj. decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z załącznikiem graficznym (t. II akt postępowania administracyjnego – k. 26) oraz pismo Zarządu Dróg Miejskich – Wydziału Ewidencji Dróg z dnia [...] marca 2012 r., kierowane do Wydziału Pasa Drogowego, informujące o wyznaczeniu pasa drogowego decyzjami o lokalizacji inwestycji celu publicznego, z którego wynika lokalizacja targowiska prowadzonego przez skarżące Stowarzyszenie poza liniami lokalizacyjnymi pasa drogowego ul. [...] od ul. [...] do ul. [...] (t. II akt postępowania administracyjnego – k. 30). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że niedostrzeżenie przez Sąd I instancji wskazanych wad postępowania dowodowego prowadzonego przez organ powoduje konieczność przeprowadzenia ponownej kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając sprawę ponownie, zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Kluczowe znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji ma wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2015 r. o sygn. akt II GSK 504/14, mocą którego sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania. Zgodnie z brzmieniem art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przyjmuje się, że odstąpić od niej wojewódzki sąd administracyjny może wyłącznie, jeżeli po wydaniu wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny, a przed ponownym rozpoznaniem sprawy przez sąd I instancji, któremu została ona przekazana do ponownego rozpoznania (art. 185 § 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), miała miejsce zasadnicza zmiana oceny stanu faktycznego sprawy, lub zmienił się istotnie stan prawny albo w tym czasie, w innej sprawie, została podjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego uchwała zawierająca odmienną wykładnię prawa, niż dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny w jego wiążącym wyroku, albo gdy takiej odmiennej wykładni dokonał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2012 r. o sygn. akt II OSK 1023/11, publ. LEX nr 1234032; B. Gruszczyński, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, wyd. 3, s. 566; H. Filipczyk, Granice związania sądu I instancji wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny – uwagi na tle orzecznictwa w sprawach podatkowych, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2012, nr 2, s. 40-41). Żadna z tych okoliczności nie zachodzi w niniejszej sprawie, zatem rozpoznający niniejszą sprawę Sąd pozostaje w pełni związany wytycznymi i wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w zapadłym w sprawie wyroku z dnia 12 maja 2015 r. o sygn. akt II GSK 504/14. Zastosowanie się do tych wskazań służy w szczególności zapewnieniu jednolitości orzecznictwa, a przez to poszanowaniu praworządności i równości wobec prawa (por. A. Skoczylas, Glosa do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2008 r. o sygn. akt I FPS 1/08, "Orzecznictwo Sądów Polskich" 2009, nr 1, poz. 4, s. 24). Przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.) określają wyłączną kompetencję zarządcy drogi – w niniejszej sprawie Prezydenta Miasta [...] – w zakresie wydawania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego. Kompetencja ta nie oznacza jednak dowolności w tym względzie. Organ bowiem, wydając kwestionowane w sprawie decyzje, był związany rygorami procedury administracyjnej, określającej obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, oceny zgromadzonych dowodów, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Na organie administracji ciąży wszak obowiązek szczególnej dbałości o dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz staranne wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się on przy wydaniu rozstrzygnięcia, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętej w sprawie decyzji, a czego w rozpoznawanej sprawie nie uczyniono. Prawidłowo zebrany i oceniony materiał dowodowy powinien stwarzać możliwość kontroli przez stronę, bądź sąd administracyjny, prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia, co ma istotne znaczenie dla oceny prawidłowości samej decyzji, której uzasadnienie nie powinno budzić wątpliwości w zakresie jej podstaw faktycznych i prawnych. Właściwe zebranie materiału dowodowego i jego ocena ma tu szczególne znaczenie, bowiem organ prowadzący sprawę w powyższym przedmiocie obowiązany jest w postępowaniu wyjaśniającym podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony, w szczególności – stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Dopiero ustalone w takich warunkach fakty mogą być uznane za udowodnione i stanowić materiał dowodowy będący podstawą faktyczną, niezbędną do wydania i uzasadnienia decyzji administracyjnej. W motywach rozstrzygnięcia organ powinien wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, oraz wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także odnieść się do podniesionych w sprawie zarzutów. W rozpoznawanej sprawie orzekające w sprawie organy administracji nie uczyniły zadość obowiązkowi wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mającego odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, godząc tym samym w dyspozycję art. 1 pkt 1, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa w związku z art. 4 pkt 1, art. 34, art. 35 i art. 40 ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych. Organ administracji, działając na podstawie przepisów prawa i stojąc na straży praworządności, ma obowiązek podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego, wyczerpującego zebrania, wyjaśnienia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz do załatwienia sprawy, uwzględniając przy tym interes społeczny oraz słuszny interes strony, i prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (co wyrażać ma się m.in. w ich należytym i wyczerpującym informowaniu o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, oraz w udzielaniu stronom wskazówek w tym zakresie), wyjaśniając stronie postępowania zasadność przesłanek, którymi kieruje się przy załatwieniu sprawy, co w szczególności zobowiązany jest uczynić w wyczerpującym uzasadnieniu faktycznym i prawnym podejmowanej w sprawie decyzji administracyjnej. Zgodnie z przepisem art. 80 kpa, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten ustanawia zasadę swobodnej oceny dowodów. Jej istota sprowadza się do zapewnienia organowi prowadzącemu postępowanie możliwości badania sprawy i do swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Niemniej należy wyraźnie wskazać, iż zasada ta nie oznacza jednak, że organ administracji uprawniony jest do oceny dowodów według dowolnych kryteriów, gdyż zgodnie z utrwalonym stanowiskiem nauki, swoją ocenę w tej mierze obowiązany jest oprzeć na przekonujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji (tak m.in.: B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 410 i cyt. tam poglądy doktryny; podobnie: Cz. Martysz /w:/ G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I, Zakamycze 2005, s. 723). Zarówno w nauce, jak i w praktyce orzeczniczej podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w dowolność, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem reguł tej oceny. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego, co oznacza, że organ nie może w tej analizie pominąć jakiegokolwiek dowodu, dokonując oceny znaczenia i wartości danego dowodu dla toczącej się sprawy. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku z dnia 12 maja 2015 r. o sygn. akt II GSK 504/14, w toku prowadzonego postępowania orzekające w sprawie organy administracji pominęły decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z załącznikiem graficznym (t. II akt postępowania administracyjnego – k. 26) oraz pismo Zarządu Dróg Miejskich – Wydziału Ewidencji Dróg z dnia [...] marca 2012 r., kierowane do Wydziału Pasa Drogowego, informujące o wyznaczeniu pasa drogowego decyzjami o lokalizacji inwestycji celu publicznego, z którego wynika lokalizacja targowiska prowadzonego przez skarżące Stowarzyszenie poza liniami lokalizacyjnymi pasa drogowego ul. [...] od ul. [...] do ul. [...] (t. II akt postępowania administracyjnego – k. 30). Zatem orzekające w sprawie organy administracji nie dokonały prawidłowej oceny dowodów, co ma istotne znaczenie w kwestii ustaleń faktycznych, będących podstawą podejmowanego rozstrzygnięcia w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Prawidłowo przeprowadzone postępowanie administracyjne wymaga wnikliwej oceny całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Skoro więc zgromadzony w postępowaniu materiał dowodowy wskazuje, że prowadzone przez skarżące Stowarzyszenie targowisko zlokalizowane jest poza pasem drogowym, to wynikająca z tego ocena zasadności wniosku powinna prowadzić do podjęcia zupełnie innego rozstrzygnięcia. Błędnie przy tym przyjęto, że dokument urzędowy w postaci wypisu z rejestru gruntów, z którego wynika, że działka ewidencyjna określona w tej ewidencji symbolem "dr", której części dotyczy wniosek skarżącego Stowarzyszenia, jest wystarczającym dowodem na okoliczność stwierdzenia tożsamości granic działki ewidencyjnej z liniami granicznymi pasa drogowego. Ustalenie to pozostaje w oczywistej sprzeczności z art. 34 ww. ustawy o drogach publicznych, który wiąże granice przestrzenne pasa drogowego z lokalizacją obiektów budowlanych i urządzeń technicznych. Skoro art. 75 § 1 kpa wprowadza zasadę równej mocy środków dowodowych, to rolą organu prowadzącego postępowanie jest przeprowadzenie wszelkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Wadliwie przeprowadzone postępowanie dowodowe spowodowało, że w sprawie nie dostrzeżono faktu zlokalizowania targowiska poza pasem drogowym, co ma nader istotne znaczenie, wszak nie pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Organ nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, gdyż pominął w swoich rozważaniach ocenę wyżej powołanych dokumentów, przy błędnym uzasadnieniu, że zakres postępowania dowodowego należało ograniczyć do dokumentu w postaci wypisu z rejestru gruntów. Wydane w sprawie decyzje naruszają zatem wskazane wcześniej przepisy procedury administracyjnej i ww. ustawy o drogach publicznych, dlatego też Sąd zdecydował o wyeliminowaniu ich z obrotu prawnego, uchylając je. Z tych względów, uznając skargę za uzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Obowiązkiem organu ponownie rozpoznającego sprawę będzie zastosowanie się do stanowiska wyrażonego w niniejszym wyroku. W oparciu o art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego Stowarzyszenia "P." z siedzibą w [...] kwotę 457 zł, w tym kwotę 200 zł, stanowiącą wartość uiszczonego wpisu od skargi, kwotę 240 zł, poniesioną tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" w związku z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.) oraz kwotę 17 zł, poniesioną tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.