VI SA/Wa 1864/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji zjazdu z drogi krajowej oddala skargę Decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2008 r., wydaną na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt. 2 w związku z art. 127 § 3 K.p.a., po rozpoznaniu wniosku małż. A. i M. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją wydaną z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przez Zastępcę Dyrektora Oddziału w L. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2006 r. w przedmiocie wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] jako łączonego ze zjazdem wykonanym do działki nr [...] w m. O., uchylono zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie wyrażono zgodę na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...], usytuowanego na granicy ww. działek, zgodnie z przedłożonym projektem Biura Projektowego "T.", pod warunkiem, że zjazd istniejący do działki nr [...] zostanie rozebrany. W uzasadnieniu przypomniano, że w przedmiotowej sprawie p. M. M. wystąpił do zarządu drogi z wnioskiem z dnia [...] września 2006 r. o uzgodnienie lokalizacji zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...] położoną w m. O. Zastępca Dyrektora Oddziału w L. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, działając z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, wydał decyzję z dnia [...] października 2006 r., mocą której udzielił zgody na lokalizację zjazdu indywidualnego łączonego z drogi krajowej nr [...] na granicy działek nr [...] i [...] w m. O. Decyzję tę zaskarżyli małż. A. i M. M. oraz p. B. P., składając wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po ponownym rozpoznaniu sprawy i rozpatrzeniu w/w wniosków Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wydał decyzję z dnia [...] stycznia 2007, którą uchylił decyzję z dnia [...] października 2006 r. i odmówił zezwolenia na lokalizację powyższego zjazdu indywidualnego łączonego z w/w drogi, wobec sprzeciwu p. B. P., a także z uwagi na fakt, iż zjazd wykonany do działki nr [...] nie był zlokalizowany przy granicy z działką nr [...]. Decyzję tę zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Warszawie zarówno małż. A. i M. M., jak też p. B. P. WSA w Warszawie prawomocnym postanowieniem z dnia 31 października 2007 r., sygn. akt. VI SA/Wa 444/07, odrzucił skargę p. B. P. i prawomocnym wyrokiem z dnia 23 listopada 2007 r. uchylił decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2007 r. Po ponownym rozpoznaniu sprawy i rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] września 2006 r., a także projektu budowlanego zjazdu wykonanego przez Biuro Projektowe "T." oraz po uwzględnieniu oceny prawnej WSA w Warszawie przedstawionej w prawomocnym wyroku z dnia 23 listopada 2007 r., Generalny Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad uchylił decyzję Zastępcy Dyrektora Oddziału w L. GDDKiA i wyraził zgodę na lokalizację zjazdu indywidualnego (wspólnego a nie łączonego) usytuowanego na granicy w/w działek, zgodnie z przedłożonym projektem Biura Projektowego "T.", pod warunkiem, że zjazd istniejący do działki nr [...] zostanie rozebrany. Zarządca drogi nie mógł wyrazić zezwolenia na lokalizację zjazdu łączonego, gdyż zjazd indywidualny, który po podziale działki nr [...] pozostał na wysokości działki nr [...] jest odsunięty od granicy z działką nr [...] o ponad 2 m. Przy założeniu, że zjazd do działki nr [...] miałby minimalną szerokość 4,50 m, szerokość zjazdu łączonego wraz ze zjazdem do działki nr [...] o szerokości 5,40 m - wyniosłaby ponad 11,90 m, co stanowiłoby naruszenie § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430). Stosownie do postanowień cytowanego wyżej przepisu szerokość zjazdu indywidualnego nie może być większa niż szerokość jezdni na drodze (7 m), podczas gdy w rozpoznawanej sprawie szerokość łączonego zjazdu byłaby większa od możliwie najszerszego zjazdu o prawie 5 m. Organ wyraził zezwolenie na lokalizację zjazdu indywidualnego wspólnego na granicy wydzielonych działek, mimo protestu p. B. P., gdyż jak wskazał WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z 23 listopada 2007 r., "Przede wszystkim przepis art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych nie uzależnia ustanowienia zjazdu od zgody wszystkich właścicieli i użytkowników nieruchomości przyległych do drogi lecz wymaga jedynie zezwolenia zarządcy drogi." W niniejszej sprawie brak jest podstaw do wydania zezwolenia na lokalizację niezależnego, bezpośredniego zjazdu z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...], ponieważ: - droga krajowa nr [...] na rozpatrywanym odcinku zakwalifikowana została do dróg głównych ruchu przyspieszonego klasy GP, a na drodze tej klasy co przedmiotowa, zgodnie z § 9 ust. 1 pkt. 3 wyżej cytowanego rozporządzenia stosowanie zjazdów dopuszczalne jest wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości, co w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca, - działki nr [...] i nr [...] wydzielone zostały z działki nr [...], która była skomunikowana z drogą krajową nr [...] poprzez zjazd indywidualny. Powyższe wskazuje, że dojazd do nowo wydzielonych działek powinien zapewniać istniejący zjazd. Podział działki pierwotnej, do której zapewniony był dojazd, bez rozwiązania problemu dojazdu do nowo wydzielonych działek stwarza dla ich właścicieli problemy, ale jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 marca 2003 r., sygn. akt. II SA 1118/01 "nie rodzi obowiązku wykonania do każdej z nich zjazdu z drogi krajowej, wbrew przepisom prawa powszechnie obowiązującego", - uwzględnienie żądania skarżących, tj. wybudowanie drugiego niezależnego zjazdu obok istniejącego, na krótkim odcinku drogi stanowiłoby zagrożenie bezpieczeństwa i ograniczenie płynności ruchu oraz naruszenie wyżej cytowanych przepisów; jak wskazał Naczelny Sad Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 31 marca 1999 r., sygn. akt. II SA 188/99 (niepubl.), cyt. "(..) bowiem oczywistym jest, że istnienie dwóch zjazdów odrębnych obok siebie zmniejsza płynność ruchu drogowego w porównaniu z jednym zjazdem i stanowi większe zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym", - każdy zjazd stanowi dodatkowe źródło kolizji na drodze zagrażające bezpieczeństwu ruchu drogowego. W analizowanej sprawie to zagrożenie byłoby tym większe, że na rozpatrywanym odcinku drogi występuje bardzo duże natężenie ruchu drogowego przekraczające [...] poj./dobę. Niezależnie od powyższego podkreślono, iż zgodnie z art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, z późn. zm.) za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych. Podobną definicję dostępu do drogi publicznej zawiera art. 2 pkt. 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego zawiera szczegółowe wskazania dotyczące kryteriów udzielania zgody na zjazd. W wyroku NSA z dnia 31 marca 1999 r., sygn. akt II SA 188/99 Sąd wskazał, że "naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na wykonanie nowego zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właścicieli nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności". Ustosunkowując się do wniosku skarżącej p. B. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy organ podkreśla, iż prowadzenie działalności gospodarczej na działce nr [...] wymagałoby przebudowy istniejącego zjazdu indywidualnego na publiczny, zgodnie z § 55 ust. 1 pkt. 3 powołanego wyżej rozporządzenia, zaś przebudowa zjazdu wymaga zezwolenia zarządcy drogi wydanego w formie decyzji administracyjnej na podstawie art. 29 ust. 1 powołanej na wstępie ustawy o drogach publicznych. Biorąc pod uwagę wyżej powołane przepisy oraz stanowisko WSA w Warszawie przedstawione w prawomocnym wyroku z dnia 23 listopada 2007 r., sygn. akt. VI SA/Wa 443/07, orzeczono jak w sentencji. Skargę na powyższą decyzję złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie p. B. P. Zarzuciła ona, że małż. A. i M. M. zlecili Biuru Projektowemu "T." opracowanie projektu wspólnego zjazdu bez jej zgody, jak również naruszenie jej interesów w związku z istniejącym ogrodzeniem działki, bramy wjazdowej i furtki wzdłuż drogi wjazdowej nr [...], ewentualną kolizję z istniejącym przyłączem wodociągowym, a także z istniejącym i planowanym zagospodarowaniem jej działki. Na postawie konsultacji z rzeczoznawcą majątkowym podniosła, że urządzenie wspólnego zjazdu doprowadzi do obniżenia wartości jej nieruchomości, utrudni wjazd na działkę (zwłaszcza pojazdów o dużych gabarytach); w jej ocenie jest to następstwem niewłaściwego wykonywania obowiązków przez władze gminy, sprzedających działki bez dojazdów. Nadto wskazała, że działka małż. A. i M. M. sąsiaduje jeszcze z dwoma innymi działkami, których właściciele mogą im pomóc w rozwiązaniu problemu dojazdu. W ocenie skarżącej organ I instancji nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego, ani nie dokonał żadnego dowodu w sprawie, czym m.in. doprowadził do naruszenia art. 9 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu odwoławczego, zarzuty podniesione w skardze są bezpodstawne, a podjęte rozstrzygnięcie jest zgodne z orzeczeniem WSA w Warszawie z dnia 23 listopada 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 443/07. Z załączonych do sprawy dokumentów wynika, że na skutek dokonanego podziału działki nr [...] , rodzice przekazali działkę nr [...] p. B. P., natomiast działkę nr [...] siostrze i szwagrowi w/w, tj. małż. A. i M. M. Działki nr [...] i nr [...] powstały zatem z podziału działki, do której zapewniony był dojazd z drogi krajowej nr [...], co - jak wynika z obowiązujących przepisów i z dotychczasowego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok z dnia 10 marca 2003 r., sygn. akt II SA 1118/01 ) - "nie rodzi obowiązku wykonania do każdej z nich zjazdu z drogi krajowej, wbrew przepisom prawa powszechnie obowiązującego". Ponadto strony postępowania domagały się zezwolenia na lokalizację odrębnych zjazdów do swoich nieruchomości, a to stanowiłoby naruszenie § 9 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zarządca drogi nie mógł wyrazić zezwolenia na lokalizację zjazdu łączonego, gdyż zjazd indywidualny, który po podziale działki nr [...] pozostał na wysokości działki nr [...] jest odsunięty od granicy z działką nr [...] o ponad 2 m. Przy założeniu, że zjazd do działki nr [...] miałby minimalną szerokość 4,50 m, szerokość zjazdu łączonego wraz ze zjazdem do działki nr [...] o szerokości 5,40 m wynosiłaby ponad 11,90 m, co stanowiłoby naruszenie § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Stosownie do postanowień powołanego przepisu szerokość zjazdu indywidualnego nie może być większa niż szerokość jezdni na drodze (7 m), podczas gdy w rozpoznawanej sprawie szerokość łączonego zjazdu byłaby większa od możliwie najszerszego zjazdu o prawie 5 m. W tej sytuacji, mimo protestu p. B. P., organ wyraził zgodę na lokalizację zjazdu indywidualnego wspólnego na granicy wydzielonych działek, zgodnie z wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 listopada 2007 r. Organ podkreślił również, iż ze względu na klasę drogi krajowej nr [...] i występujące na niej bardzo duże natężenie ruchu drogowego, a także z uwagi na obowiązujące przepisy powołane w zaskarżonej decyzji, zarządca drogi odmówił zezwolenia na lokalizację bezpośredniego zjazdu indywidualnego z powyższej drogi do działki nr [...]. Ustosunkowując się do zarzutów p. B. P. podniesionych w skardze z dnia [...] lipca 2008 r. organ wyjaśnił, że: - zlikwidowanie istniejącego zjazdu i wykonanie wspólnego na granicy nowo wydzielonych działek nie pozbawia skarżącej dostępu do drogi krajowej nr [...], natomiast zapewnia dojazd dodatkowo do działki nr [...], przy czym zastosowanie takiego rozwiązania nie narusza przepisów wyżej cytowanego rozporządzenia; - jak wynika z ustaleń i mapy sytuacyjno-wysokościowej przestawienie bramy wjazdowej i furtki nie koliduje z ułożonym wodociągiem na działce nr [...], a wszelkie roboty związane z przebudową odbywają się zawsze na koszt inwestora, w tym przypadku siostry i szwagra p. B. P., natomiast droga dojazdowa na działce nr [...] wymaga niewielkiej korekty (obecnie droga nie znajduje się w osi zjazdu). - działka nr [...] posiada zjazd indywidualny a po jego rozbiórce i przesunięciu na granicę z działką nr [...] funkcja tego zjazdu nie zmieni się, tym samym za bezpodstawne uznano stanowisko rzeczoznawcy majątkowego, że wspólny zjazd spowoduje obniżenie wartości nieruchomości należącej do skarżącej. - siostra skarżącej nie kupiła działki nr [...] od gminy lecz weszła w jej posiadanie na podstawie umowy darowizny od rodziców, co tym samym wskazuje, że to rodzice powinni byli wraz z obdarowaniem dzieci zadbać o zapewnienie dojazdu do obu wydzielonych nieruchomości poprzez dokonanie odpowiednich zapisów w akcie notarialnym; - znane są organowi nieliczne przypadki wykonania dwóch zjazdów do jednej nieruchomości zarówno z drogi krajowej nr [...], jak i innych dróg klasy G lub GP, jednakże zjazdy te powstały w innym stanie faktycznym i prawnym sprawy, a przede wszystkim przed wejściem w życie restrykcyjnych przepisów ww. rozporządzenia, co wskazuje, że zarzut skarżącej nierównego traktowania stron jest bezpodstawny; - organowi orzekającemu, jak wynika z art. 85 § 1 K.p.a., pozostawiona jest swoboda oceny potrzeby przeprowadzenia oględzin. W przedmiotowej sprawie organ odstąpił od przeprowadzenia oględzin z udziałem strony, gdyż ustalony w całości przez organ stan faktyczny nie budził wątpliwości i pozwolił podjąć taką decyzję, która nie narusza obowiązujących przepisów i zapewnia dojazd do obu nieruchomości poprzez zjazd indywidualny. Mając na uwadze powyższe, a także fakt, że budowa odrębnego zjazdu indywidualnego do nowo wydzielonej działki lub łączonego ze zjazdem do działki nr [...] naruszałaby obowiązujące przepisy, zagrażałaby bezpieczeństwu i ograniczałaby efektywność ruchu drogowego organ wniósł o oddalenie przedmiotowej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2008 r., którą uchylono w całości decyzję z dnia [...] października 2006 r., wydaną przez Zastępcę Dyrektora Oddziału w L. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] jako łączonego ze zjazdem wykonanym do działki nr [...] w m. O. i w tym zakresie wyrażono zgodę na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...], usytuowanego na granicy ww. działek, zgodnie z przedłożonym projektem Biura Projektowego "T.", pod warunkiem, że zjazd istniejący do działki nr [...] zostanie rozebrany. W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny został w końcu ustalony z wystarczającą dokładnością. Ustalono więc na podstawie załączonych do akt sprawy dokumentów, że na skutek dokonanego podziału działki nr [...] , rodzice przekazali działkę nr [...] p. B. P., natomiast działkę nr [...] jej siostrze i szwagrowi, tj. małż. A. i M.i M. Działki nr [...] i nr [...] powstały zatem z podziału działki, do której zapewniony był dojazd z drogi krajowej nr [...]. Obecnie istniejący zjazd zapewnia bezpośredni dojazd do działki nr [...], stanowiącej własność p. B. P., i jest usytuowany w odległości ponad 2 m od wspólnej granicy obu działek. Działka nr [...] została wydzielona – co szczególnie podkreśla p. B. P. – bez zapewnienia odrębnego zjazdu. Małż. A. i M. M. wnieśli o wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu na stanowiącą ich własność działkę nr [...], nie stawiając warunków co do jego rodzaju i usytuowania; zlecili oni Biuru Projektowemu "T." opracowanie projektu takiego zjazdu. Kwestię zjazdów z dróg publicznych – zgody na ich lokalizację, odpowiedzialności za budowę lub przebudowę, kary za realizację bez zezwolenia oraz obowiązek utrzymania – określają przepisy art. 29, 29a oraz art. 30 ustawy o drogach publicznych. Sprawy lokalizacji i warunków technicznych zjazdów reguluje rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, które określa m.in. definicję zjazdu (§ 3 pkt 12), warunki stosowania zjazdów dla dróg różnej klasy (§ 9) oraz wymagania techniczne i użytkowe zjazdów (Rozdział 13: Skrzyżowania i zjazdy; § 55 - § 79, a w szczególności § 55 zawierający m.in. definicję zjazdu publicznego i indywidualnego; § 77 określający wymagania związane z projektowaniem i budową zjazdów – wskazujący na szczególną rolę wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze; § 78 § 79 regulujące parametry techniczne zjazdów). Ponadto w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określające m.in. jaki rodzaj połączenia należy uznawać za dostęp działki do drogi publicznej. Powołane wyżej przepisy zostały przy rozstrzyganiu sprawy zastosowane prawidłowo; ich subsumcja nie nasuwa wątpliwości. W toku rozstrzygania sprawy organ rozważył – i odrzucił – zgłaszane przez strony propozycje dotyczące zjazdu do przedmiotowych działek, a w szczególności zezwolenia na lokalizację odrębnych zjazdów do tych nieruchomości oraz lokalizacji zjazdu łączonego. W obu przypadkach zarządca drogi szczegółowo uzasadnił przyczyny odrzucenia tych rozwiązań, odwołując się do wymagań zawartych w obowiązujących w tej mierze przepisów prawnych, m.in. zabraniających zbyt częstego (w zbyt małej odległości) lokalizowania zjazdów na drodze głównej ruchu przyspieszonego (GP) oraz konieczności zachowania normatywnej szerokości zjazdu. W konsekwencji, opierając się na przedłożonym projekcie organ wybrał rozwiązanie zjazdu zgodne z obowiązującymi przepisami, tzn. zapewniające dojazd do obu nieruchomości przez zjazd indywidualny, a jednocześnie zdające się w największym możliwym zakresie godzić sprzeczne interesy stron. Główny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zawarł w swojej decyzji warunek (rozbiórki istniejącego zjazdu na działkę nr [...]), a w uzasadnieniu i odpowiedzi na skargę szczegółowo uzasadnił przyjęte rozwiązanie, odnosząc się kolejno do wszystkich zastrzeżeń skarżącej. W ocenie Sądu, wyjaśnienia te, odnoszące się do dalszego dostępu działki nr [...] do drogi krajowej nr [...], przestawienia bramy wjazdowej i furtki, braku kolizji przyjętego rozwiązania z istniejącym na działce nr [...] wodociągiem oraz kosztów prac inwestycyjnych związanych z przyjętym rozwiązaniem zjazdu, obciążających inwestora, są jasne i wyczerpujące. Na marginesie, w tym miejscu należy jeszcze dodać, że zgodnie z art. 29 ust. 5 ustawy o drogach publicznych decyzja o wydaniu zezwolenia na lokalizację zjazdu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 powołanej ustawy, wygasa, jeżeli w ciągu 3 lat od jego wydania zjazd nie został wybudowany. Organ, odpowiadając na zarzut naruszenia art. 9 K.p.a. trafnie podniósł, że w rozpatrywanej sprawie nie było potrzeby przeprowadzenia oględzin z udziałem strony skarżącej – w tej kwestii organ skorzystał ze swobody, jaką mu daje art. 85 K.p.a. Należy też wyjaśnić skarżącej, że zlecenie prac projektowych określonego rozwiązania komunikacyjnego lub inwestycji nie jest bezpośrednio związane z własnością nieruchomości, na której to rozwiązanie ma być zlokalizowane. Zlecić projekt może praktycznie każdy, gdyż do jego realizacji – poprzez m.in. długi proces decyzyjny i nabycie prawa do gruntu – jest daleka droga. Przypomnieć trzeba, że zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 11 maja 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 540/06, LEX nr 230499, "Zgoda na lokalizację zjazdu nie jest tożsama z uzyskaniem pozwolenia na jego budowę i z zatwierdzeniem projektu budowlanego. Są to dwa odrębne zagadnienia podlegające rozpatrzeniu w odrębnych trybach i ta okoliczność winna być uwzględniona w toku postępowania mającego na celu wyjaśnienie istoty żądania." Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.