VI SA/Wa 1865/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant ref. staż. Małgorzata Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę A. F. (dalej skarżący, strona) prowadzi działalność gospodarczą pod firmą "A." w [...] i jest wpisany przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej Prezes UKE, organ) do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Zawiadomieniem z dnia 24 czerwca 2017 r. Prezes UKE poinformował stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie kary pieniężnej w związku z niewywiązaniem się z obowiązku, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2016 r., poz. 1489 ze zm., dalej P.t.) za rok obrotowy 2013, 2014, 2015. Przepis ten określa obowiązki sprawozdawcze przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Stosownie do tego przepisu (w brzmieniu przepisów ustawy P.t. z daty zawiadomienia) przedsiębiorca telekomunikacyjny, którego roczne przychody z tytułu wykonywania działalności telekomunikacyjnej w poprzednim roku obrotowym przekroczyły kwotę 4 milionów złotych, jest obowiązany do przedkładania Prezesowi UKE rocznego sprawozdania finansowego w terminie do dnia 30 czerwca oraz danych dotyczących rodzaju i zakresu wykonywanej działalności telekomunikacyjnej oraz wielkości sprzedaży usług telekomunikacyjnych w terminie do dnia 31 marca (ust.1), natomiast przedsiębiorca telekomunikacyjny, którego roczne przychody z tytułu wykonywania działalności telekomunikacyjnej w poprzednim roku obrotowym były równe lub mniejsze od kwoty 4 milionów złotych, jest obowiązany do przedkładania Prezesowi UKE, w terminie do dnia 31 marca, danych dotyczących rodzaju i zakresu wykonywanej działalności telekomunikacyjnej oraz wielkości sprzedaży usług telekomunikacyjnych (ust.2) Ww. zawiadomienie z 24 czerwca 2017 r., zawierające w swojej treści wezwanie skarżącego do przekazania, w terminie 30 dni od daty otrzymania zawiadomienia, danych dotyczących wielkości przychodu osiągniętego w 2016 r. niezbędnych do określenia podstawy wymiaru kary zostało - według organu -poprawnie awizowane w dniu 30 czerwca 2017 r. oraz powtórnie poprawnie awizowane w dniu 10 lipca 2017 r. Po bezskutecznym upływie 14-dniowego okresu przechowywania w placówce pocztowej zawiadomienie zostało w dniu 17 lipca 2017 r. zwrócone Prezesowi UKE z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie"; na podstawie art. 44 § 4 k.p.a. zostało uznane za doręczone i pozostawiono je w aktach sprawy. W tych warunkach Prezes UKE decyzją z [...] sierpnia 2017 r., działając na podstawie przepisów art. 210 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 209 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 P.t., oraz na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 P.t., po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, nałożył na skarżącego karę pieniężną za niewypełnienie obowiązku udzielania informacji lub dostarczania dokumentów przewidzianych ustawą Prawo telekomunikacyjne (P.t.), tj. obowiązku przedłożenia Prezesowi UKE danych, o których mowa w art. 7 P.t.: za 2013 r. w wysokości 3 000,00 PLN, za 2014 r. w wysokości 3 000,00 PLN i za 2015 r. w wysokości 3 000,00 PLN. W uzasadnieniu decyzji wskazał w szczególności, że ww. obowiązek sprawozdawczy wynikający z art. 7 P.t. obowiązuje każdego przedsiębiorcę telekomunikacyjnego. W przypadku udzielenia niepełnych lub nieprawdziwych informacji lub dostarczenia dokumentów zawierających takie informacje, jak również w przypadku nie udzielenia informacji, o których mowa w tym przepisie, podmiot zobowiązany podlega karze zgodnie z art. 209 ust. 1 pkt 1 P.t. Z uwagi na nieprzekazanie przez skarżącego jakichkolwiek danych o przychodzie (w tym o przychodzie osiągniętym w 2013 r., 2014 r., 2015 r., oraz 2016 r.) organ nie był w stanie ustalić, czy ciążył na nim obowiązek, o którym mowa w art. 7 ust. 1, czy w art. 7 ust. 2 P.t. Wysokość kary pieniężnej, o której mowa w art. 209 ust. 1 P.t. wynosi do 3% przychodu osiągniętego w poprzednim roku kalendarzowym. Podstawę wymiaru kary, w razie nieprzekazania danych o przychodzie w poprzednim roku kalendarzowym, Prezes UKE ustala w sposób szacunkowy, zgodnie z art. 210 ust. 3 Pt. W tej sprawie podstawa ta została ustalona w wysokości równej kwocie 500.000 PLN. Maksymalna kara, jaką organ mógłby nałożyć w tej sytuacji na stronę, zgodnie z art. 210 ust. 1 P.t., wynosi 15 000.00 PLN, co stanowi 3 % szacunkowo ustalonej podstawy wymiaru kary. Prezes UKE ustalił wysokość kary na ww. kwoty po 3 000,00 PLN za odpowiednio rok 2013, 2014 i 2015, które mieszczą się w określonych ustawą granicach 3% podstawy wymiaru kary, i są adekwatne do naruszeń stwierdzonych w tym postępowaniu oraz uwzględniają dyrektywy wymiaru kary pieniężnej, określone w art. 210 ust. 2 P.t. Decyzja zawiera pouczenie o prawie i warunkach odwołania od decyzji do Sądu Okręgowego w [...] - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Jak wynika z ustaleń organu (por. stronę 2 zaskarżonej decyzji) ww. decyzja z [...] sierpnia 2017 r. została awizowana w dniu 6 września 2017 r. oraz powtórnie awizowana w dniu 14 września 2017 r. Po bezskutecznym upływie 14-dniowego okresu przechowywania w placówce pocztowej decyzja ta została w dniu 21 września 2017 r. zwrócona Prezesowi UKE z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". W związku z powyższym na podstawie art. 44 § 4 k.p.a. została uznana za doręczoną skarżącemu i pozostawiono ją w aktach sprawy. Upomnieniem z 13 marca 2018 r. - doręczonym skarżącemu 10 kwietnia 2018 r. - organ wezwał skarżącego do uregulowania kar pieniężnych nałożonych ww. decyzją z [...] sierpnia 2017 r. wraz z kosztami upomnienia. Wnioskiem z 27 kwietnia 2018 r. (wpływ do organu 7 maja 2018 r.) skarżący zwrócił się o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z [...] sierpnia 2017 r. w związku z tym, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Według skarżącego dopiero w momencie doręczenia upomnienia dowiedział się o toczącym się postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary oraz o wydaniu decyzji w oparciu o szacunkowe wyliczenia; placówka Poczty Polskiej w [...] będąca placówką właściwą dla adresu prowadzenia działalności wielokrotnie nie dostarczała awizo, bądź dostarczała kilka sztuk, już po terminie odbioru przesyłki. Nadto działalność telekomunikacyjna skarżącego jest działalnością niskodochodową, a w związku z koniecznością uiszczenia ww. kar pieniężnych przekształca się w działalność przynoszącą ogromne straty. Działalność telekomunikacyjną skarżący prowadzi od kilkunastu lat jako działalność uboczną, stanowiącą metodę na doprowadzenie łączy internetowych do sąsiadów oraz sposób na rozliczenie kosztów z tym związanych. Działalność ta nie służyła celom zarobkowym; cena abonamentów miała pokryć koszty dzierżawy łącza, prądu koniecznego do pracy urządzeń, koszty urządzeń i okablowania oraz koszty pracy koniecznej do wykonania, by sieć działała. Postanowieniem z [...] maja 2018 r. Prezes UKE wznowił postępowanie administracyjne zakończone ww. decyzją z [...] sierpnia 2017 r. Postanowienie to zostało poprawnie awizowane w dniu 29 maja 2018 r. oraz powtórnie poprawnie awizowane w dniu 6 czerwca 2018 r. Po bezskutecznym upływie 14-dniowego okresu przechowywania w placówce pocztowej zawiadomienie zostało 13 czerwca 2018 r. zwrócone Prezesowi UKE z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie"; na podstawie art. 44 § 4 k.p.a. uznano je za doręczone i pozostawiono w aktach sprawy - tak samo jak kolejne pismo organu z 12 czerwca 2018 r. informujące skarżącego o przysługującym mu, na podstawie art. 10 k.p.a., prawie do zapoznania się z materiałem zgromadzonym w sprawie i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów; pismo to zostało poprawnie awizowane w dniu 27 czerwca 2018 r. oraz powtórnie poprawnie awizowane w dniu 5 lipca 2018 r. Po bezskutecznym upływie 14-dniowego okresu przechowywania w placówce pocztowej zawiadomienie zostało 12 lipca 2018 r. zwrócone Prezesowi UKE z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie"; na podstawie art. 44 § 4 k.p.a. zostało uznane za doręczone i pozostawiono je w aktach sprawy. Analogiczna sytuacja wystąpiła z adresowanym do strony pismem organu z 3 września 2018 r. informującym o terminie załatwienia sprawy. Pismem z dnia 10 września 2018 r. (w odpowiedzi na wezwanie organu z 23 lipca 2018 r. o przedstawienie wyjaśnień w przedmiocie podnoszonych przez skarżącego twierdzeń dotyczących niedoręczenia przesyłki zawierającej decyzję z [...] sierpnia 2017 r., postanowienia z [...] maja 2018 r. oraz pisma z 12 czerwca 2018 r.) Poczta Polska poinformowała, że przesyłki zawierające powyższą korespondencję zostały poprawnie awizowane i zwrócone do nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie". Swoje przybycie listonosz sygnalizował dzwoniąc domofonem, lecz brak reakcji spowodował pozostawienie awizacji. W przypadku przesyłki zawierającej decyzję z [...] sierpnia 2017 r. oraz przesyłki zawierającej postanowienie z [...] maja 2018 r. do adresata zostało wygenerowane powiadomienie z systemu SMS o awizowaniu przesyłki i powtórnej awizacji. Według Poczty Polskiej w chwili obecnej brak jest możliwości ustalenia, dlaczego brak było powiadomienia SMS odnośnie przesyłki zawierającej zawiadomienie z dnia 12 czerwca 2018 roku. Według skarżącego natomiast (pisma z 24 grudnia 2018 r. i z 26 marca 2019 r.) Poczta Polska przedstawiła nieścisłe informacje w kwestii doręczenia przesyłek, w szczególności wyjaśnienia poczty zostały przedstawione na podstawie oświadczenia jednego listonosza, podczas gdy sporne przesyłki doręczało dwóch różnych listonoszy. Skarżący wniósł o anulowanie kar i zwolnienie z egzekucji. Przystawienie pieczątek zaświadczających o awizowaniu i zapisaniu w dokumentacji faktu pozostawienia przesyłki przez określony okres czasu w urzędzie pocztowym nie wyczerpuje - jego zdaniem - prawnych obowiązków poczty i nie jest wystarczające do uznania przesyłki za dostarczoną. Powodem braku udziału strony w postępowaniu był brak świadomości toczenia się postępowania, co spowodowane było niedostarczaniem zawiadomień o awizacji przesyłek do skrzynki pocztowej strony. Po przeprowadzeniu postępowania wznowionego ww. postanowieniem z [...] maja 2018 r. organ, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 P.t., wydał decyzję z [...] maja 2019 r. którą odmówił uchylenia ww. decyzji z [...] sierpnia 2017 r. W uzasadnieniu, powołując się też na przepisy art. 145a, art. 145b, art. 148 § 1 i 2, art. 149 § 2, oraz art. 151 § 1 k.p.a., zauważył że istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji jest powrót do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania, przy czym nową decyzję wydaje się tak, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygnięta, na podstawie przepisów obowiązujących w dniu orzekania. Skarżący wystąpił wnioskiem z 27 kwietnia 2018 r. o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu). Wniosek został zatem złożony w oparciu o ustawową przesłankę wznowieniową oraz z zachowaniem określonego w art. 148 § 1 k.p.a. terminu (miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania). Według organu, który dokonał analizy przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., strona/skarżący zawiadomieniem z 24 czerwca 2017 r. został poinformowany o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku z niewywiązaniem się z obowiązku, o którym mowa w art. 7 P.t., za rok obrotowy 2013, 2014, 2015. W piśmie tym organ wezwał skarżącego do przekazania, w terminie 30 dni od daty otrzymania zawiadomienia, danych dotyczących wielkości przychodu osiągniętego w 2016 r. niezbędnych do określenia podstawy wymiaru kary; poinformował też skarżącego o możliwości ostatecznego wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów w terminie 30 dni od daty otrzymania tego pisma oraz o możliwości przeglądania akt sprawy, sporządzania notatek i odpisów w każdym stadium postępowania, a następnie ww. decyzją z [...] sierpnia 2017 r. nałożył na skarżącego kary pieniężne, za niewypełnienie obowiązku przedłożenia Prezesowi UKE danych, o których mowa w art. 7 P.t. za lata 2013-2015, w łącznej kwocie 9.000 zł. Po przedstawieniu treści przepisów art. 44 K.p.a. regulujących zasady uznawania pism za doręczone (aby uznać prawidłowość doręczenia w trybie art. 44 k.p.a. konieczne jest prawidłowe dokonanie wszystkich czynności przewidzianych w przepisach tego artykułu, tzn. pozostawienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia; w przypadku niepodjęcia w tym terminie przesyłki - pozostawienie powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia; doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu awizowania, a pismo pozostawia się w aktach sprawy), organ wskazał, że ww. zawiadomienie z 24 czerwca 2017 r., jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru zostało awizowane poprzez umieszczenie awizo w oddawczej skrzynce pocztowej adresata w dniu 30 czerwca 2017 r. oraz powtórnie awizowane w dniu 10 lipca 2017 r.; po bezskutecznym upływie 14-dniowego okresu przechowywania w placówce pocztowej zawiadomienie zostało w dniu 17 lipca 2017 r. zwrócone organowi z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie", koperta wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru zawiera podpis doręczającego oraz datę awizacji i przekazania pisma do nadawcy. Decyzja z [...] sierpnia 2017 r. została awizowana 6 września 2017 r. oraz powtórnie awizowana 14 września 2017 r.; po bezskutecznym upływie 14-dniowego okresu przechowywania w placówce pocztowej została 21 września 2017 r. zwrócona organowi z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie"; koperta wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru zawiera parafę doręczającego oraz datę awizacji i przekazania pisma do nadawcy. W ocenie organu pozwala to przyjąć, że skarżący nie odebrał ww. zawiadomienia z 24 czerwca 2017 r. oraz decyzji z [...] sierpnia 2017 r. pomimo ich dwukrotnego awizowania (przy zachowaniu wszystkich określonych w art. 44 § 1-4 k.p.a. warunków pozwalających na uznanie przesyłek za doręczone). Wobec spełnienia tych warunków, zawiadomienie jak i decyzja zostały prawidłowo uznane za doręczone. Skarżący nie został więc pozbawiony przez organ możliwości udziału w postępowaniu; w jego trakcie organ podjął wszystkie wymagane przepisami działania mające na celu zawiadomienie go o wszczęciu postępowania oraz pouczenie o prawach i obowiązkach. W ocenie organu ze zgromadzonego w sprawie materiału, na podstawie adnotacji i pieczątek zamieszczonych na kopertach oraz zwrotnych potwierdzeniach odbioru wynika, że przesyłki zawierające ww. zawiadomienie z 24 czerwca 2017 r. oraz decyzję z [...] sierpnia 2017 r. zostały prawidłowo dwukrotnie awizowane, a po bezskutecznym upływie 14-dniowego okresu przechowywania w placówce pocztowej zwrócone z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Oznacza to spełnienie w przedmiocie doręczenia tych pism warunków pozwalających na uznanie ich za doręczone. Strona nie wykazała, iż faktycznie nie doszło do doręczenia jej ww. zawiadomienia i decyzji, a adnotacje na zwróconych kopertach i zwrotnych potwierdzeniach odbioru poświadczają nieprawdę. W tym zakresie argumentację strony organ uznał za niewiarygodną, w szczególności jest ona niezgodna ze stanowiskiem przedstawionym przez Pocztę Polską w ww. piśmie z 10 września 2018 r.; jednocześnie nie jest to okoliczność udowodniona przez skarżącego, który powołuje się na rozmowy z bliżej nieokreślonymi pracownikami Poczty Polskiej, co w żaden sposób nie może być uznane za jakikolwiek dowód w postępowaniu. Adnotacje i pieczątki zamieszczone na kopertach oraz zwrotnych potwierdzeniach odbioru zawiadomienia i decyzji nie wzbudzają wątpliwości, brak jest śladów poprawiania, przerabiania lub fałszowania; potwierdzają więc okoliczności dotyczące awizacji. Skarżący nie wykazał zatem braku winy w tym, że nie brał udziału w postępowaniu; brak jest podstaw do uchylenia decyzji z [...] sierpnia 2017 r. w oparciu o podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przytoczona natomiast przez skarżącego okoliczność związana z brakiem wiedzy organu o jego przychodach w latach 2013 - 2015, w świetle art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nie może być uznana za istotną dla sprawy. Stosownie bowiem do art. 210 ust. 3 P.t. podmiot jest obowiązany do dostarczenia Prezesowi UKE, na każde jego żądanie, w terminie 30 dni od dnia otrzymania żądania, danych niezbędnych do określenia podstawy wymiaru kary pieniężnej; w przypadku niedostarczenia danych, lub gdy dostarczone dane uniemożliwiają ustalenie podstawy wymiaru kary, Prezes UKE może ustalić podstawę wymiaru kary pieniężnej w sposób szacunkowy, co zostało dokonane w decyzji z [...] sierpnia 2017 r. W toku postępowania nie zostały wykazane również okoliczności odnoszące się do przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Skarżący nie wykazał, że informacje złożone przez Pocztę Polską dotyczące kwestii doręczeń ww. przesyłek zawierających decyzję z [...] sierpnia 2017 r., postanowienie z [...] maja 2018 r. oraz zawiadomienie z 12 czerwca 2018 r. są fałszywe. W toku postępowania skarżący odniósł się również do kwestii nadmiernej wysokości nałożonych kar pieniężnych; jednak okoliczności w tym zakresie mogłyby mieć znaczenie jedynie w przypadku stwierdzenia przez organ występowania w sprawie przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a. - czego w sprawie nie stwierdzono. Okoliczności dotyczące sytuacji rodzinnej strony nie mieszczą się w katalogu określonym w art. 145 § 1 k.p.a., co wyklucza możliwość ich uwzględnienia w tym postępowaniu. Organ wskazał jednak w tym zakresie, że zgodnie z art. 189k § 1 i § 2 k.p.a. strona może wystąpić wnioskiem o umorzenie w całości lub w części, albo o rozłożenie na raty zapłaty nałożonych na nią kar pieniężnych. W konkluzji organ stwierdził, że w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z [...] sierpnia 2017 r. nie zaszły okoliczności określone w art. 145 § 1 k.p.a., zaś zgłoszony prze stronę wniosek nie był oparty o okoliczności określone w art. 145a i art. 145b k.p.a. W tym zakresie organ zauważył również (nawiązując też do treści art.147 k.p.a., stosownie do którego wznowienie postępowania następuje z urzędu albo na żądanie strony, z tym że z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz w art. 145a i art. 145b k.p.a. wznowienie postępowania następuje tylko na żądanie strony), że: - decyzja nie została wydana przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24 ,25 i 27 k.p.a. (przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.), - nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), co w kwestii braku wiedzy Prezesa UKE o wysokości przychodów strony zostało zanalizowane w uzasadnieniu decyzji, - decyzja nie została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu(przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.), - zagadnienie wstępne nie zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie (przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a.), - decyzja nie została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione (przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.). W tej sytuacji – w ocenie organu - żadna ze stwierdzonych w niniejszym postępowaniu okoliczności nie pozwala uznać, że decyzja z [...] sierpnia 2017 r. została wydana z naruszeniem prawa umożliwiającym jej zmianę w trybie określonym w przepisach Rozdziału 12 Działu II Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.). Skarżący nie zgodził się z ww. decyzją organu z [...] maja 2019 r. o odmowie uchylenia decyzji z [...] sierpnia 2017 r. W skardze do Sądu podniósł nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania zakończonego decyzją z [...] sierpnia 2017 r. oraz nierzetelne i nieobiektywne przeprowadzenie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją z [...] maja 2019 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 8, art. 11 i art. 12 k.p.a., a tym samym naruszenie przez organ podstawowych zasad postępowania administracyjnego, takich jak zasada pogłębiania zaufania, zasada szybkości i prostoty postępowania, zasada uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony, poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zaniechanie zgromadzenia dowodów niezbędnych do poczynienia właściwych ustaleń faktycznych, błędną oraz niepełną ocenę ustaleń faktycznych oraz nieuwzględnienie w decyzji słusznego interesu strony; - art. 10 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a. polegające na niewłaściwym zastosowaniu tych przepisów, poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach faktycznych dokonanych w pierwszej instancji, które z uwagi na brak wypowiedzenia się przez skarżącego co do treści tych ustaleń oraz poprzedzających je dowodów w ogóle nie mogą być uznane za udowodnione, ergo nie mogły stanowić podstawy faktycznej pierwotnej decyzji - a z uwagi na nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w ramach postępowania autokontrolnego przez organ, nie mogą stanowić podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji; - art. 136 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego przez organ, a w konsekwencji wybiórczą ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie poprzez nieprzyznanie należytej mocy dowodowej informacjom przekazanym przez skarżącego dotyczącym nieprawdy zawartej w piśmie z Poczty Polskiej, a w konsekwencji wydania zaskarżonej decyzji w oparciu o to pismo, zawierające informacje nieprawdziwe i nieobejmujące swym zakresem całości sprawy oraz arbitralne uznanie organu; Z tych powodów skarżący wniósł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi rozwinął argumentację na temat tych zarzutów. Podkreślił niezawiniony brak udziału w postępowaniu, o którym dowiedział się z upomnienia z 13 marca 2018 r., którym został wezwany do uregulowania kar pieniężnych nałożonych decyzją z [...] sierpnia 2017 r.; upomnienie zostało doręczone mu 10 kwietnia 2018 r. Według skarżącego w miejscowości, gdzie zamieszkuje występują problemy z dostarczaniem przesyłek poleconych z uwagi na zbyt małą ilość doręczycieli; częstą praktyką jest niepozostawianie w skrzynkach odbiorczych zawiadomień o awizacji przesyłek, bądź pozostawianie ich po kilka równocześnie, często już po terminie umożliwiającym odebranie przesyłki. W wyniku nieotrzymania zawiadomień o awizacji, nie był w stanie podjąć przesyłek zawierających zawiadomienie z 24 czerwca 2017 r. i decyzję z [...] sierpnia 2017 r., co skutkowało niemożliwością wzięcia udziału w postępowaniu. W procesie dowodowym pominięto przesyłkę zawierającą zawiadomienie z 24 czerwca 2017 r., gdzie "na pierwszy rzut oka na podpisy i parafki widniejące na kopertach i zwrotnych potwierdzeniach odbioru, widać iż były one składane przez dwie rożne osoby", w takim przypadku skarżący dopatruje się konieczności zlecenia analizy grafologicznej by wyjaśnić wątpliwości. Na awizie przesyłki decyzji z [...] sierpnia 2017r. brak jest informacji o pozostawieniu awiza w skrzynce odbiorczej adresata, co oznacza niezgodność awizacji z wymaganiami art. 44 § 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko. Wskazał m.in., że zgodnie z przepisami art. 92 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 23 listopada 2013 r. Prawo Pocztowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 2188) reklamacja może zostać wniesiona nie później niż w terminie 12 miesięcy od dnia nadania przesyłki pocztowej (organ omyłkowo przytoczył datę ustawy i numer przepisu, gdyż ustawa jest z 23 listopada 2012 r., a zacytowana treść przepisu znajduje się pod numerem art. 92 ust. 3), a w przypadku przekroczenia tego terminu, jak wynika z § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie reklamacji usługi pocztowej (Dz.U. z 2019 r. poz. 474), jest ona pozostawiona bez rozpoznania. Dlatego przedmiotem pisma organu do Poczty Polskiej były wyłącznie przesyłki, których daty nadania spełniały ten warunek. W ocenie organu brak podstaw do uznania, że ww. pismo Poczty Polskiej z 10 września 2018 r. zawiera nieprawdziwe informacje; jest ono logiczne i spójne, natomiast stanowisko skarżącego stanowi polemikę co do ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy. W toku postępowania skarżący nie występował z wnioskiem o przeprowadzenie analizy grafologicznej, natomiast w ocenie organu w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji potrzeba taka nie zaistniała. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja została podjęta w postępowaniu wznowieniowym, którego przedmiotem było ustalenie istnienia jednej z wad ww. decyzji z [...] sierpnia 2017 r. w rozumieniu art. 145 § 1 k.p.a. Kontrolowane przez Sąd postępowanie nie dotyczyło zatem nałożenia kary, ale wznowienia postępowania administracyjnego przed organem zakończonego decyzją (ostateczną) z [...] sierpnia 2017. Wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą prawną wymienioną w przepisie art. 145 § 1 k.p.a. Jest to zarazem jeden z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, mających na celu kontrolowanie prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Procedowanie w trybie nadzwyczajnym przez organ administracji jest przy tym wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a., stąd zastosowanie wznowienia postępowania winno odbywać się ze szczególnym uwzględnieniem wszelkich ustawowych gwarancji procesowych przynależnych stronie. Należy na wstępie zauważyć, że od decyzji Prezesa UKE w sprawie nałożenia kar przysługuje, w myśl art. 206 ust. 2 pkt 3 P.t., odwołanie do Sądu Okręgowego w [...] - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Jednakże w przypadku kontroli ostatecznych rozstrzygnięć właściwość Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w świetle art. 206 ust. 1 i 2 P.t. jawi się wyłącznie na etapie złożenia odwołania od decyzji Prezesa UKE, nie zaś po wydaniu przez ten organ decyzji ostatecznej. W każdym bowiem takim przypadku sądem właściwym do oceny, czy ostateczne rozstrzygnięcie administracyjne nie narusza prawa, jest sąd administracyjny. Ma to zastosowanie zarówno do ostatecznych decyzji, rozstrzygających sprawy prowadzone w oparciu o k.p.a. (art. 206 P.t.), jak też do pozostałych rozstrzygnięć załatwiających ostatecznie sprawy pozostałe (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 12 października 2010 r. II GSK 1086/10; por. też postanowienia tego Sądu z 17 czerwca 2010r. II GSK 553/09, z 23 września 2010 r. II GSK 970/10 oraz wyrok z 24 lutego 2015 r. II GSK 2209/13). W tej sytuacji sądem właściwym do rozpatrzenia skargi strony od ww. decyzji organu z [...] maja 2019 r. (wydanej w następstwie wznowienia postępowania) o odmowie uchylenia decyzji z [...] sierpnia 2017 r. jest sąd administracyjny. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018, poz. 2107 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a. - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem, a nie celowości czy słuszności. Sąd administracyjny jest bowiem sądem prawa, a nie sądem faktu, zatem do jego kompetencji nie należy ustalanie stanu faktycznego indywidualnej sprawy administracyjnej, ale ocena czy organ administracji prawidłowo ustalił ten stan z zastosowaniem obowiązujących w tej sprawie przepisów prawa procesowego, a nadto czy dokonał jego prawidłowej oceny i właściwej subsumpcji pod mające zastosowanie normy prawa materialnego. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie żadna z wyżej wskazanych przesłanek wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego nie zaszła. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa; na podstawie mających w stanie faktycznym sprawy zastosowanie przepisów organ miał prawo zadecydować, tak jak zadecydował w rozstrzygnięciu tej decyzji odmawiając (skutkiem przeprowadzenia wznowionego postępowania) uchylenia ww. decyzji organu z [...] sierpnia 2017 r. Organ bazował przy tym na wyczerpujących istotę spornego w niej zagadnienia (kwestia doręczenia ww. zawiadomienia z 24 czerwca 2017 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za niewypełnienie obowiązku przedłożenia Prezesowi UKE danych, o których mowa w art. 7 P.t., oraz doręczenia ww. decyzji organu z [...] sierpnia 2017 r. nakładającej na skarżącego tę karę) ustaleniach i podjął rozstrzygnięcie o odmowie uchylenia decyzji [...] sierpnia 2017 r., którego zasadności zarzuty skargi nie podważają. Skarżący opiera swoją argumentację w szczególności na kwestionowaniu doręczenia mu najpierw ww. zawiadomienia z 24 czerwca 2017 r., a następnie ww. decyzji z [...] sierpnia 2017 r., przez co – jak utrzymuje - nie wiedział o toczącym się w sprawie postępowaniu, ani o wydanej w jego wyniku decyzji. Na tej podstawie wywodzi przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (stosownie do tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu); przytoczona natomiast przez skarżącego okoliczność związana z brakiem wiedzy organu o jego przychodach w latach 2013 - 2015, wskazuje też na przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., przewidującego wznowienie postępowania, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W ocenie Sądu jednak, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który został przez organ poddany wyczerpującej analizie argumentacja ta jest bezpodstawna i nie podważa stanowiska organu, które zostało uzasadnione pod względem faktycznym i prawnym, i nie wywołuje żadnych istotnych zastrzeżeń Sądu. Tym samym argumentację tę należało ocenić w kategorii polemiki z tym stanowiskiem, które w okolicznościach prawidłowo ustalonego i poddanego zasadnej subsumpcji pod mające w sprawie zastosowanie ww. przepisy prawa materialnego i procesowego stanu faktycznego Sąd akceptuje, gdyż jest ono zgodne z tymi przepisami. Przede wszystkim organ zasadnie – wbrew zarzutom skargi - ustalił skuteczność doręczenia ww. zawiadomienia z 24 czerwca 2017 r. oraz ww. decyzji z [...] sierpnia 2017 r. w trybie określonym przepisami art. 44 § 1-4 k.p.a. Tym samym zawiadomienie jak i decyzja zostały prawidłowo uznane za doręczone ze wszystkimi z tego wynikającymi konsekwencjami procesowymi dla strony. W tych warunkach odpada możliwość skutecznego powoływania się przez skarżącego na przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., której istotą jest wadliwość procesowa w postaci pozbawienia strony bez jej własnej winy udziału w postępowaniu. Wadliwość ta opiera się na fakcie niebrania udziału przez stronę w postępowaniu oraz na braku w tym winy strony. Jednakże ustalenie skutecznego doręczenia korespondencji inicjującej to postępowanie i dalszej - jak w tej sprawie doręczenia decyzji kończącej postepowanie - eliminuje tę przesłankę, przez co strona, mimo że nie brała udziału w postępowaniu nie może wyciągać z tego faktu żadnych konsekwencji procesowych w sensie domagania się – drogą wznowionego postępowania – uchylenia tej decyzji. Uznanie pisma za doręczone pomimo braku wręczenia go adresatowi albo innej, wymienionej w przepisie art. 43 k.p.a. osobie stanowi fikcję doręczenia (doręczenie "przez awizo"/fikcja doręczenia) i wywołuje skutki tak jak zwykłe doręczenie (stosownie do art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 tego artykułu, a pismo pozostawia się w aktach sprawy). Doręczenie przewidziane w art. 44 k.p.a. określane jest jako doręczenie zastępcze. Procesowa instytucja doręczenia zastępczego oparta jest na konstrukcji fikcji prawnej poprzez uznanie, że nastąpiło doręczenie pisma, które de facto nie miało miejsca, co usuwa przeszkodę w dalszym prowadzeniu postępowania w sprawie. Przesłanką zastosowania doręczenia zastępczego w odniesieniu do pism adresowanych do osób fizycznych jest niemożność doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. (nieobecność adresata bądź dorosłego domownika w miejscu zamieszkania w momencie podjęcia próby doręczenia i brak osób wyczerpujących pojęcie sąsiada albo dozorcy, jak również odmowa lub niezdolność tych osób podjęcia się przekazania przesyłki adresatowi) wynikająca z okoliczności niezawinionych przez organ. Przesłanki tej instytucji, jako wyjątku od doręczenia umożliwiającego zapoznanie się przez adresata z treścią pisma, muszą być wykładane ściśle, a poprawność czynności doręczenia musi być rygorystycznie przestrzegana. Sekwencja czynności warunkujących powstanie fikcji doręczenia jest uregulowana w przepisach art. 44 § 1–3 k.p.a. (wyżej wskazywanych już w części wstępnej uzasadnienia). W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił skuteczne wyczerpanie tej sekwencji w odniesieniu do całości korespondencji kierowanej do skarżącego w postępowaniu przed organem, w szczególności w odniesieniu zarówno do doręczenia ww. zawiadomienia z 24 czerwca 2017 r., jak i ww. decyzji z [...] sierpnia 2017 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ poddał analizie dowody doręczenia tej korespondencji, wskazując m.in., że pismem z 23 lipca 2018 r. zwrócił się do Poczty Polskiej o wyjaśnienie podnoszonego przez stronę braku doręczenia wysłanych na jego adres przesyłek, w tym decyzji z [...] sierpnia 2017 r., na które Poczta Polska odpowiedziała ww. pismem z 10 września 2018 r. podając, że przesyłka ta została skierowana do doręczenia 6 września 2017 r. "i po nieudanej próbie doręczenia pozostawiona jako awizowana do odbioru w Urzędzie Pocztowym [...]"; w dniu 14 września 2017 r. została powtórnie awizowana, a 21 września 2017 r. została zwrócona do organu (jako nadawcy) z informacją "nie podjęto w terminie". W skardze strona podnosi brak zaznaczenia na awizie tej przesyłki informacji o pozostawieniu awiza w skrzynce odbiorczej adresata, tj. "brak zaznaczenia na awizie w wyznaczonym miejscu". Jednak w ocenie Sądu, w świetle pozostałych niebudzących wątpliwości materiałów sprawy, tj. przede wszystkim opisów zwrotnych potwierdzeń odbioru i kopert korespondencji kierowanej przez organ do skarżącego (por. akta administracyjne sprawy), okoliczność ta nie może prowadzić do podważenia prawidłowości awizacji również i tej przesyłki, zważywszy na fakt dokładnego opisania jej w pozostałym zakresie. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej należy umieścić w skrzynce oddawczej albo – gdy nie jest to możliwe – w drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję. Kolejność miejsc, w których można pozostawić awizo, jest bezwzględnie obowiązująca, co oznacza, że doręczający powinien umieścić zawiadomienie w skrzynce na korespondencję, a tylko w przypadku braku takiej możliwości w innych miejscach. W przypadku pozostawienia zawiadomienia o próbie doręczenia przesyłki pocztowej w innym miejscu, niż skrzynka oddawcza adresata, miejsce to odnotowywane jest na przesyłce pocztowej (por. Chróścielewski Wojciech (red.), Kmieciak Zbigniew (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz WKP 2019 - LEX do art. 44 k.p.a., pkt 3). Zasadą jest więc umieszczenie zawiadomienia w skrzynce oddawczej. Tak też doręczona została sporna przesyłka z decyzją z [...] sierpnia 2017 r., albowiem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tej przesyłki brak jest podkreślenia słów o pozostawieniu zawiadomienia w innym miejscu; zatem niepodkreślenie zdania/słów "zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki (...) umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata" nie oznacza braku takiego pozostawienia; dodatkowo w sytuacji gdy niepodkreślenie tego zdania jest odosobnione na tle pozostałych doręczeń, wyżej przytoczonych w części wstępnej tego uzasadnienia, których liczba jest duża (por. akta administracyjne sprawy), a wszędzie zdanie o umieszczeniu zawiadomienia w skrzynce pocztowej adresata jest podkreślone. Przesyłki doręczał ten sam urząd pocztowy w tym samym miejscu, a skarżący nie twierdzi, żeby zmieniał/demontował skrzynkę pocztową, zmieniał warunki miejsca pod adresem którego organ wysyłał tę korespondencję. Pozwala to wszystko razem uznać, że i w przypadku tej przesyłki zawiadomienie pozostawiono w naturalnym do tego miejscu jakim jest skrzynka pocztowa, zaś mimo tego zawiadomienia nie została ona odebrana przez stronę, tak samo jak i inne kierowane do skarżącego przez organ pisma. Nadto skarżący, poza zakwestionowaniem prawidłowości awizowania korespondencji, nie przedstawił żadnych konkretnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń; przede wszystkim, że zawiadomienia nie pozostawiono w skrzynce, było to niemożliwe, a jeżeli tak, to z jakich powod ów itp. W razie bowiem podjęcia próby wykazywania, że fakt potwierdzony w dokumencie jest niezgodny z faktem rzeczywistym, ciężar dowodu w takim przypadku spoczywa na tym, kto powołuje się na nieskuteczność czynności doręczenia. M.in. w tym kontekście ustaleń za całkowicie dowolne, gdyż niczym konkretnym niepoparte, należy uznać zawarte w skardze stwierdzenie o problemach z dostarczaniem przesyłek poleconych w miejscu zamieszkania skarżącego oraz o praktyce niepozostawiania w skrzynkach odbiorczych zawiadomień o awizacji przesyłek, pozostawiania ich po kilka równocześnie, czy po terminie umożliwiającym odebranie przesyłek. Odnośnie przesyłki dotyczącej doręczenia ww. zawiadomienia z 24 czerwca 2017 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za niewypełnienie obowiązku przedłożenia Prezesowi UKE danych, o których mowa w art. 7 P.t., to koperta i tzw. zwrotne poświadczenie obioru przesyłki są wyczerpująco opisane przy zastosowaniu wszelkich reguł doręczania; w szczególności opisanie to obejmuje takie elementy jak adnotacje/parafy doręczającego, daty awizacji i przekazania pisma do nadawcy. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru w punkcie 2, zaczynającym się od słów "Z powodu niemożności doręczenia w sposób wskazany w punkcie 1 (...)", w zdaniu "umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata (...)" podkreślono wyrazy "w oddawczej skrzynce". Odnośnie zarzutu pominięcia przez organ w procesie dowodowym kwestii doręczenia zawiadomienia z 24 czerwca 2017 r. (chodzi o jego nieobjęcie ww. pismem/wezwaniem organu z 23 lipca 2018 r. skierowanym do Poczty Polskiej o przedstawienie wyjaśnień w przedmiocie podnoszonych przez skarżącego twierdzeń dotyczących niedoręczenia kierowanych do niego przesyłek), to w świetle ww. uwag na temat okoliczności doręczenia przesyłki z tym zawiadomieniem wyczerpujących tryb z art. 44 k.p.a., kwestia ta nie miała wpływu na wynik sprawy i nie ma istotnego znaczenia dla obecnej oceny przez Sąd podjętego w niej rozstrzygnięcia. Zresztą w odpowiedzi na skargę organ zasadnie wyjaśnił, że zgodnie z art. 92 ust. 3 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo Pocztowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 2188) reklamacja może zostać wniesiona nie później niż w terminie 12 miesięcy od dnia nadania przesyłki pocztowej, a w przypadku przekroczenia tego terminu, jak wynika z § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie reklamacji usługi pocztowej (Dz.U. z 2019 r. poz. 474), jest ona pozostawiona bez rozpoznania; zatem przedmiotem pisma do Poczty Polskiej były wyłącznie przesyłki, których daty nadania spełniały ten warunek. Poza tym należało też podzielić stanowisko organu o braku podstaw do kwestionowania odpowiedzi Poczty Polskiej objętej ww. pismem wyjaśniającym z 10 września 2018 r. (na wezwanie organu z 23 lipca 2018 r.), z którego jednoznacznie i wprost wynika wyczerpanie trybu z art. 44 k.p.a. doręczenia przesyłki dotyczącej ww. decyzji z [...] sierpnia 2017 r. Podniesiony w skardze argument o otrzymywaniu z poczty przesyłek w tym samym okresie, gdy skarżący nie otrzymywał przesyłek od organu (odbierał inne awizowane przesyłki, aczkolwiek nie przedstawił na ten temat żadnego dowodu potwierdzającego to twierdzenie), nie może stanowić dowodu na brak podjęcia przez urząd poczty próby doręczenia stronie innych przesyłek (tu przesyłek, które skarżący uważa, że nie były prawidłowo awizowane). Reasumując tę część rozważań, strona może podnosić wady doręczenia kierowanej do niej korespondencji. Jednak jeżeli ze zgromadzonych dokumentów (zwrotnego potwierdzenia odbioru, pieczęci i adnotacji umieszczonych na kopercie oraz innych analizowanych okoliczności doręczenia) wynika – jak w tej sprawie - że poszczególne czynności doręczenia zostały wykonane prawidłowo, brak jest podstaw do negowania wyczerpania trybu doręczania z art. 44 k.p.a. (tzw. doręczenia zastępczego - "przez awizo"/fikcja doręczenia), co usuwa przeszkodę w dalszym prowadzeniu postępowania w sprawie. Skoro zatem - jak ustalił to organ i co potwierdzają materiały dowodowe tej sprawy - przesyłki zawierające ww. zawiadomienie z 24 czerwca 2017 r. oraz decyzję z [...] sierpnia 2017 r. zostały awizowane dwukrotnie, z zachowaniem wymaganych przepisami prawa terminów i pozostawione w placówce pocztowej przez okres 14 dni, uzasadnione jest stanowisko organu, który uznał te przesyłki (zawiadomienie i decyzję) za skutecznie doręczone zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. Nie ma również żadnego uzasadnienia w okolicznościach faktycznoprawnych tej sprawy podniesiona w toku postępowania przed organem argumentacja skarżącego, która mogłaby wskazywać na zarzut występowania przesłanki wznowieniowej z art. 145§1 pkt 5 k.p.a. (stosownie do tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję). Zarzut ten skarżący łączy z brakiem wiedzy organu m.in. o poziomie dochodów skarżącego z działalności telekomunikacyjnej w poszczególnych latach. Organ natomiast prawidłowo wyjaśnił w zaskarżonej decyzji, że argumentacja skarżącego na ten temat, w świetle tego przepisu, nie może być uznana za istotną dla sprawy; nie wskazuje bowiem na okoliczności, których istnienie lub brak mógłby bezpośrednio wpływać na treść rozstrzygnięcia ww. decyzji z [...] sierpnia 2017 r., tj., że wydanoby w to miejsce decyzję odmienną. Decyzją z [...] sierpnia 2017 r. organ nałożył na skarżącego karę pieniężną za niewypełnienie obowiązku przedłożenia Prezesowi UKE danych z art. 7 P.t. W przypadku nie udzielenia informacji, o których mowa w tym przepisie, podmiot zobowiązany podlega karze, zgodnie z art. 209 ust. 1 pkt 1 P.t. (w brzmieniu przepisów ustawy w dacie podjęcia decyzji); podstawę wymiaru tej kary, w razie nieprzekazania danych o przychodzie w poprzednim roku kalendarzowym, Prezes UKE ustala w sposób szacunkowy, zgodnie z art. 210 ust. 3 Pt., a nie na podstawie informacji zainteresowanej strony, której w takich warunkach nie mógł posiadać. Tak też postąpił organ w tej sprawie wydając decyzję z [...] sierpnia 2017 r. Wskazany tryb postępowania przewidziany został na wypadek, gdy strona nie udziela organowi informacji wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisów prawa. Wskazane okoliczności postępowania organu nie mieszczą się więc w ramach przesłanki wznowieniowej z art. 145 §1 pkt 5 k.p.a., tak samo jak prawidłowo organ wykazał w tej sprawie niezachodzenie także innych przesłanek wznowieniowych z art. 145 §1 k.p.a., poza brakiem szczegółowo omówionych wyżej przesłanek z art. 145§1 pkt 4 i 5 k.p.a. wyczerpujących istotę sporu w tej sprawie. W świetle powyższego Sąd nie dopatrzył się w sprawie naruszenia żadnego ze wskazanych w skardze, jak również mających w sprawie zastosowanie, przepisów prawa materialnego i procesowego. Organ odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich istotnych dla oceny podjętego rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych i prawnych, zajmując stanowisko zgodne z przepisami prawa, stanowiącymi prawną jego podstawę. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.