VI SA/Wa 1866/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2012 r. sprawy ze skargi S. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] W[...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia S. O. licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym; Prezydent [...] W. pismem z [...] marca 2011 r. zawiadomił S. O. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką. Postępowanie zostało wszczęte na podstawie art. 61 § 1 k.p.a. w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125 poz. 874 z późn. zm.)- dalej u.t.d. Podstawą wszczęcia postępowania było zaprzestanie spełniania przez S. O. wymogu dobrej reputacji określonego w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) u.t.d. wobec skazania prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] marca 2009 r. wydanym w sprawie [...] za popełnione umyślne przestępstwo z art. 273 Kodeksu Karnego, które zaliczane jest do przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów. Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. S. O. wniósł o zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 98 § 1 k.p.a. Wskazał, że w dniu [...] stycznia 2011 zwrócił się za pośrednictwem Sądu Rejonowego [...] w W., do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z prośbą o ułaskawienie przez darowanie mu kary 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat. Swoją prośbę uzasadnił utratą licencji do wykonywania zawodu taksówkarza z powodu skazania go za przestępstwo, co spowodowało istotne pogorszenie sytuacji materialnej jego rodziny. Ponadto we wniosku podkreślił, że z dniem [...] stycznia 2011 r. zawiesił działalność gospodarczą wykonywania transport drogowy taksówką na okres 24 miesięcy. Prezydent [...] W. postanowieniem z [...] kwietnia 2011 r. odmówił S. O. zawieszenia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że rozstrzygnięcie sprawy o cofnięcie licencji nie zależy od uprzedniego rozpatrzenia wniosku strony o zastosowanie prawa łaski, gdyż już w chwili wszczęcia postępowania o cofnięciu licencji S. O. nie spełniał wymogu dobrej reputacji, przesłanki określonej w art. 15 ust. 1 pkt 2 u.t.d. Tym samym złożenie wniosku o ułaskawienie nie ma znaczenia dla toczącego się postępowania o cofnięcie skarżącemu licencji. Na powyższe postanowienie S. O. złożył do Samorządowego Kolegium Orzekającego w W. zażalenie wnosząc o uchylenie postanowienia, zarzucając naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 oraz 98 § 1 k.p.a. poprzez błędną interpretację, wywodząc, iż rozstrzygnięcie wniosku o ułaskawienie decyduje o całej sprawie i nosi znamiona przesłanki zagadnienia wstępnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpoznaniu zażalenia, wymienionym na wstępie postanowieniem, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podkreślono, że wyrok Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] marca 2009 r. sygn. akt [...], którym S. O. za czyn z art. 273 KK został skazany na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres 3 lat, jest prawomocny (uprawomocnił się w dniu [...] sierpnia 2009 r.). Każde orzeczenie, w tym prawomocny wyrok podlega wykonaniu, co w analizowanej sprawie stanowi podstawę do wszczęcia postępowania o cofnięcie licencji. Natomiast złożenie wniosku o skorzystanie przez Prezydenta RP z prawa łaski ani nie zawiesza wykonalności wyroku, ani nie stanowi zagadnienia prejudycjalnego w niniejszej sprawie, co wynika z przepisów Kodeksu postępowania karnego. Zdaniem organu jedynie wydanie przez sąd lub Prokuratora Generalnego postanowienia o wstrzymaniu wykonania kary nakazywałoby zawiesić postępowanie o cofnięcie licencji na wykonywanie transportu. W skardze na powyższe postanowienie złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. O. wniósł o uchylenie zakwestionowanego rozstrzygnięcia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem skarżącego w rozpatrywanej sprawie zaistniały podstawy do zawieszenia postępowania do czasu rozpoznania prośby o ułaskawienie. Skarżący wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2011 r. zwrócił się do Prokuratora Generalnego z wnioskiem o wstrzymanie wykonania kary, oraz podnosił, że nie został zawiadomiony o postępowaniu prowadzonym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W dniu [...] listopada 2011 r. Sąd Rejonowy [...] X Wydział Karny Sekcja Wykonawcza przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienie z dnia [...] sierpnia 2011 r. wydane przez Prokuratora Generalnego o odmowie wstrzymania wykonania kary pozbawienia wolności wobec S. O. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest niezasadna. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu skarżącego o niezawiadomieniu o postępowaniu prowadzonym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., należy wskazać, iż zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (j.t. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) orzeczenia kolegium zapadają po przeprowadzeniu rozprawy lub na posiedzeniu niejawnym. Żaden przepis szczególny ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych nie określa sytuacji, w której kolegium byłoby zobowiązane do wyznaczenia rozprawy, w której miałby oczywiście prawo wziąć udział skarżący. Przeprowadzenie rozprawy administracyjnej nie jest bowiem obligatoryjne. Uznać należy zatem, że znajduje w tej sytuacji zastosowanie przepis art. 89 k.p.a., który nakłada na organ administracji obowiązek przeprowadzenia rozprawy, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania bądź osiągnięcie celu wychowawczego albo gdy wymaga tego przepis prawa, lub gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Jeżeli jednak w ocenie organu rozprawa nie doprowadziłaby do uproszczenia i przyspieszenia postępowania, nie jest konieczna ze względu na ewentualny cel wychowawczy, a obowiązku jej przeprowadzenia nie przewiduje przepis prawa, postępowanie administracyjne może być przeprowadzone bez rozprawy, tak jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Ustawodawca, co prawda, wskazuje na powinność przeprowadzenia rozprawy także w przypadkach, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron, tj. gdy w sprawie biorą udział co najmniej dwie strony o sprzecznych interesach, które organ powinien uzgodnić (tak w E. Iserzon (w:) Komentarz IV, 1970, s. 182, /w/ wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2008 r. w sprawie II GSK 361/08), jednak sytuacja taka w rozpatrywanej sprawie nie zachodziła. Sprawa dotycząca zażalenia na postanowienie Prezydenta [...] W. o odmowie zawieszenia postępowania w przedmiocie cofnięcia licencji skarżącemu nie wymagała, w świetle przywołanych powyżej przepisów, przeprowadzenia rozprawy. Zatem organ odwoławczy był uprawniony do rozpatrzenia zażalenia skarżącego na posiedzeniu niejawnym, na którym nie była wymagana obecność skarżącego, jako strony postępowania. Zarzut związany z nieprzeprowadzeniem rozprawy jest więc niezasadny. Skarżący uzasadniał swój wniosek o zawieszenie postępowania treścią przepisów art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. (wystąpienie zagadnienia wstępnego) i art. 98 § 1 k.p.a. Ten ostatni przepis nie mógł mieć zastosowania z uwagi na fakt, że postępowanie w sprawie cofnięcia licencji skarżącemu zostało wszczęte z urzędu, a nie na wniosek skarżącego. Tymczasem przepis art. 98 § 1 k.p.a. uzależnia możliwość złożenia przez stronę wniosku o zawieszenie postępowania od tego, by postępowanie w sprawie zostało wszczęte na żądanie strony, która składa wniosek o jego zawieszenie. Organ administracji publicznej zasadnie stwierdził, iż w sprawie nie wystąpiła również przesłanka z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż możliwość skorzystania przez Prezydenta RP z prawa łaski nie jest zagadnieniem wstępnym dającym podstawę do zastosowania wymienionego przepisu. Jak podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 2 grudnia 2010 r. w sprawie II GSK 1028/09) - zagadnienie wstępne to kwestia materialnoprawna pojawiająca się w toku sprawy administracyjnej, która uniemożliwia - bez uprzedniego jej rozstrzygnięcia - załatwienie istoty sprawy administracyjnej. Zgodnie z wyrażonym stanowiskiem przez NSA należy stwierdzić, że przyczyny zawieszenia postępowania z powodu zagadnienia wstępnego nie można upatrywać w okolicznościach, które organ prowadzący postępowanie administracyjne może ocenić we własnym zakresie w warunkach określających sytuację prawną strony. Tymczasem jest poza sporem, jak ustalił organ administracji, że skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] marca 2009 r. wydanym w sprawie [...], a więc zapadłym przed wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia licencji, został prawomocnie skazany (data prawomocności – [...] sierpnia 2009 r.) za popełnienie przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. Prokurator Generalny RP, po negatywnej opinii Sądu Okręgowego w W. (postanowienie z dnia [...] marca 2011 r.) w przedmiocie prośby skarżącego o ułaskawienie, odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania kary orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego. W tych okolicznościach brak było podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia licencji skarżącemu, jako że sytuacja prawna skarżącego, w świetle przepisu art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o transporcie drogowym – niespełnienie wymogu dobrej reputacji dla zachowania licencji - nie uległa zmianie. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.