VI SA/Wa 1869/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2010 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Policji na rzecz skarżącej A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] Komendant Policji, po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] listopada 2008 r. wniesionego przez skarżącą spółkę A. Sp. z o. o. z siedzibą w W. od decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 10.000 złotych - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne. W dniu [...] lipca 2008 r., o godz. 15:10 w W., na ulicy [...]/[...] przeprowadzono kontrolę pojazdu marki [...] o nr rej. [...] kierowanego przez S. Z. Pojazd wyposażony był w podświetlony baner reklamowy zainstalowany na dachu pojazdu, na którym widniał napis [...] oraz działający taksometr [...] o nr fabrycznym [...] oraz współpracującą z nim kasę rejestrującą. W toku kontroli kierujący samochodem przedstawił następujące dokumenty: prawo jazdy, dowód rejestracyjny pojazdu wraz z ubezpieczeniem, wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego osób udzielonej A. Sp. z o.o., zaświadczenie o zatrudnieniu wystawione przez A. Sp. z o.o. oraz książkę kasy rejestracyjnej stanowiącej własność A. Sp. z o.o. Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną pojazdu oraz sporządzono protokół oględzin. Nadto sporządzona została notatka urzędowa, w której stwierdzono naruszenia w postaci umieszczenia na bokach pojazdu napisu "[...]", oznaczające przedsiębiorcę, zamontowania na dachu pojazdu podświetlanego urządzenia z napisami [...] oraz zamontowanego i działającego taksometru. Protokół kontroli Nr [...] został podpisany przez kierującego pojazdem bez zastrzeżeń. Pismem z dnia [...] lipca 2008 r. skarżąca Spółka została zawiadomiona przez Komendanta Rejonowego Policji [...] o wszczęciu postępowania administracyjnego. Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego Komendant Rejonowy Policji [...] wydał decyzję, na podstawie której - w oparciu o przepisy art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 w związku z art. 18 ust. 5 lit. a) i c) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm, dalej nazywanej u.t.d.) nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 10.000 złotych z tytułu wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru (kara 5.000 zł) oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (kara 5.000 zł). W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca Spółka, wnosząc o jej uchylenie, stwierdziła, że zakazy określone w art. 18 ust. 5 u.t.d. obejmują także przewozy okazjonalne taksówką, lecz nie mają zastosowania do przedsiębiorców wykonujących krajowy transport drogowy jako podstawową działalność gospodarcza. Odnoszą się one do przedsiębiorców wykonujących działalność pomocniczą w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej przedsiębiorcy. Skarżąca stwierdziła, że art. 18 ust. 5 u.t.d. nasuwa istotne wątpliwości interpretacyjne, zarówno co do podmiotowego, jak i przedmiotowego zakresu jego zastosowania. Trudności w ich rozstrzygnięciu pogłębia fakt, iż nie został on umieszczony w przepisach ogólnych ustawy (Rozdział 1), lecz dodany do dotychczasowej treści art. 18 u.t.d. dotyczącego zezwoleń na wykonywanie niektórych rodzajów przewozów, a mianowicie: przewozów regularnych i regularnych specjalnych w krajowym i międzynarodowym transporcie drogowym oraz wahadłowych i okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym, sam zaś art. 18 znajduje się w Rozdziale 3 ustawy "Transport drogowy osób". Ustalając krąg podmiotów objętych zakazem wynikającym z art. 18 ust. 5 u.t.d. konieczne jest uwzględnienie przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 601 § 3 kodeksu wykroczeń, który penalizuje zachowanie podmiotu, które polega na braku ujawnienia firmy i siedziby przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą. Skarżąca zarzuciła także brak ustalenia w sposób właściwy stanu faktycznego sprawy, gdyż urządzenie zainstalowane w pojeździe nie było taksometrem lecz drogomierzem (dalmierzem), a zatem urządzeniem, którego stosowania ustawa nie zabrania. W toku postępowania organ dokonał jedynie czynności fiskalizacji kasy w rozumieniu § 1 pkt 11 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 lipca 2002 r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków stosowania tych kas przez podatników. Urządzenie zamontowane w pojeździe było drogomierzem połączonym z urządzeniem przeliczającym, tj. kasą fiskalną, która przelicza drogę oraz czas przez właściwe stawki opłat i sumuje to w wyniku jako należność, ewentualnie wylicza należny podatek VAT. Urządzenia te spełniają wymagania określone w § 5 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla przyrządów pomiarowych. W świetle powyższego, taksometr to przyrząd pomiarowy przeznaczony do pomiaru czasu trwania kursu pojazdu i obliczania długości przebytej drogi na podstawie sygnału dostarczanego przez nadajnik sygnału długości drogi oraz obliczania i wyświetlania opłaty należnej za kurs na podstawie obliczonej długości drogi lub zmierzonego czasu trwania kursu. Taksometr jest urządzeniem samodzielnie liczącym w przeciwieństwie do drogomierza zainstalowanego w skontrolowanym pojeździe. Odnośnie naruszenia art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., urządzenie zainstalowane na dachu pojazdu nie było podłączone do wewnętrznej instalacji elektrycznej pojazdu, a to oznacza, że nie było lampą ani innym urządzeniem technicznym. Fakt fizycznego odpięcia instalacji przez specjalistę technika skutkuje tym, iż na dachu pojazdu zainstalowana jest plastykowa puszka, która nie ma zasilania, a zatem jej działanie nie może być zainicjowane. Skarżąca Spółka wskazała również na niezgodność przepisów ustawy o transporcie drogowym z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Policji, powołując się na przepisy prawa materialnego, w tym art. 5 i art. 18 ust. 5 oraz art. 92 ust. 1 u.t.d. oraz L.p. 2.9.1, 2.9.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, a także na wyniki przeprowadzonej w dniu 18 lipca 2008 r. kontroli pojazdu należącego do skarżącej Spółki, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż wyniki kontroli pozwoliły bezspornie uznać, że strona skarżąca, wykonując krajowy transport drogowy osób naruszyła zakaz, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. a) i lit. c) u.t.d., gdyż skontrolowany pojazd nie będąc taksówką osobową został wyposażony w taksometr, jak również urządzenie techniczne w postaci podświetlanego szyldu reklamowego. Podane naruszenia przepisu ustawy o transporcie drogowym potwierdzają dowody znajdujące się w aktach sprawy, w tym kserokopia świadectwa legalizacji ponownej taksometru fiskalnego oraz dokumentacja fotograficzna a także zeznania świadka. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2009 r. sygn. akt VI 1886/08, organ odwoławczy podał, że celem tego przepisu jest zakazanie próby identyfikowania pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych z pojazdami wykonującymi przewozy taksówkowe, jako że tylko te ostatnie są uprawnione do instalacji takich urządzeń. Zdaniem organu, zgromadzony w sprawie, w sposób wyczerpujący, materiał dowodowy pozwalał stwierdzić wskazane powyżej naruszenia, uzasadniając nałożenie na skarżącą Spółkę kary pieniężnej w łącznej wysokości 10.000 złotych, zgodnie z L.p. 2.9.1 oraz L.p. 2.9.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Odnosząc się do wniosku o umorzenie niniejszego postępowania, Komendant Policji wskazał, iż brak jest podstaw do jego uwzględnienia, gdyż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza zaistnienia przesłanek z art. 105 § 1 i § 2 k.p.a. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze skarżąca zawarła wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając organom Policji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie: - art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d. poprzez bezzasadne przyjęcie na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, iż w pojeździe był zamontowany i używany taksometr w rozumieniu definicji legalnej tego urządzenia zawartej w § 3 pkt 20 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla przyrządów pomiarowych, a nie drogomierz oraz, że na dachu pojazdu była zamontowana podświetlana lampa. - art. 4 ust 11 u.t.d, poprzez przyjęcie, iż strona wykonywała przewóz okazjonalny w ramach krajowego transportu drogowego, podczas gdy w aktach sprawy brak jest ustaleń wskazujących, że pojazdem był wykonywany przewóz jakiejkolwiek osoby i ustalenia na czym miałaby polegać usługa wykonana przez skarżącą. Skarżąca zarzuciła również: - naruszenie art. 75 i art. 89 ust 2 (obecnie art. 89 ust 5) u.t.d. z uwagi na to, że art. 75 u.t.d. zawierając zamknięty katalog postępowań, które mogą być wszczynane na podstawie wyników kontroli, nie pozwala na wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego w związku z naruszeniem art. 18 ust 5 lit a) i lit c) u.t.d. Ponadto, w art. 89 ust 2 (obecnie art. 89 ust 5 u.t.d.) ustawodawca nie zawarł umocowania ustawowego do określenia w drodze rozporządzenia prawa organu administracyjnego do wszczęcia i prowadzenia postępowania o naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym wykraczającego poza katalog określony w art. 75 u.t.d. oraz nie zawarł umocowania do wszczęcia postępowania administracyjnego oraz nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia ustawy o transporcie na podstawie protokołu kontroli. Powołując się na art. 93 ust. 1 u.t.d. oraz § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 r. o prawie kontroli w zakresie przewozu drogowego, wydanego na podstawie art. 89 ust. 5 u.t.d. (poprzednio art. 89 ust. 2 u.t.d.), uznała, że § 11 ust. 1 ww. rozporządzenia jest niezgodny z art. 75 oraz art. 56 ust. 1 u.t.d. i wykracza poza umocowanie ustawowe wynikające z art. 93 i art. 75 oraz art. 89 ust. 5 u.t.d. - naruszenie przepisów postępowania w postaci naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 138 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo braku ustaleń co do wystąpienia przesłanki przewozu okazjonalnego osób, przesłanki wykonywania tego przewozu w krajowym transporcie drogowym, przesłanki umieszczenia i używania w pojeździe taksometru oraz przesłanki umieszczenia na pojeździe lampy lub urządzenia technicznego. W uzasadnieniu skargi Spółka podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko prezentowane w toku postępowania administracyjnego, w tym część argumentów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Kwestionując stanowisko organów, które zrównały taksometr z drogomierzem (dalmierzem), tj. urządzeniem połączonym z urządzeniem przeliczającym (kasą fiskalną), skarżąca wskazała, że o ile taksometr jest urządzeniem samodzielnie liczącym, o tyle w przypadku drogomierza (dalmierza) przeliczeń dokonuje kasa fiskalna. Skoro zaś w pojeździe nie zainstalowano taksometru, ani urządzenia o takich cechach, ustalenie, iż nie ma różnicy pomiędzy taksometrem a drogomierzem połączonym z kasą fiskalną skutkuje niezasadnym ukaraniem skarżącej z tytułu naruszenia art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. Kara jest tym bardziej niezasadna, że organy nie wykazały, iż w skontrolowanym pojeździe w ogóle umieszczono taksometr. Zdaniem skarżącej, o wspomnianym fakcie nie przesądza dokumentacja fotograficzna wykonana podczas kontroli ani zeznania świadka. Zdaniem skarżącej, celem dowiedzenia, iż naruszono art. 18 ust 5 lit. a) u.t.d., organ był zobowiązany przeprowadzić postępowanie dowodowe, iż urządzenie umieszczone w pojeździe spełnia wszystkie kryteria wynikające z § 3 pkt 20 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 18 grudnia 2006 r., zgodnie z którym taksometr to przyrząd pomiarowy przeznaczony do pomiaru czasu trwania kursu pojazdu i obliczania długości przebytej drogi na podstawie sygnału dostarczanego przez nadajnik sygnału długości drogi oraz obliczania i wyświetlania opłaty należnej za kurs na podstawie obliczonej długości drogi lub zmierzonego czasu trwania kursu. Skarżąca podkreśliła, że ciężar dowodu w zakresie udowodnienia naruszenia art. 18 ust 5 lit. a) u.t.d. przez spółkę ciążył, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. na organie administracji publicznej, który wydał zaskarżoną decyzję, bowiem dyspozycja przepisu art. 81 k.p.a. nie wyłącza zastosowania tego przepisu, który jest gwarancją prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Strona ma bowiem prawo do zajęcia stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy, co gwarantuje jej art. 81 w zw. z art. 10 k.p.a., natomiast obowiązkiem obydwu organów było zgromadzenie materiału dowodowego oraz jego ocena zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. W ocenie strony skarżącej, art. 81 k.p.a. ma funkcję wyłącznie gwarancyjną i nie daje organom administracyjnym prawa do uznaniowej interpretacji zgromadzonego materiału dowodowego - wbrew zasadom postępowania administracyjnego wyrażonych m.in. w art. 77 k.p.a., 7 k.p.a., 6 k.p.a. W podobny sposób skarżąca oceniła dowody wskazane przez organ, potwierdzające umieszczenie na dachu pojazdu podświetlanego banera reklamowego. Nie potwierdziła, aby baner zaopatrzony był w instalację elektryczną pozwalająca na jego podświetlenie. W ocenie strony, jedynie oględziny powyższego urządzenia oraz prawidłowe utrwalenie jego cech konstrukcyjnych, ewentualnie dowód z opinii biegłego w tym zakresie lub okoliczność zabezpieczenia przez organy administracyjne dokumentacji technicznej baneru lub jego instalacji elektrycznej mogłyby przesądzić o spełnieniu przesłanki wynikającej z art. 18 ust 5 lit c) u.t.d. Takiej mocy dowodowej nie ma natomiast dokumentacja fotograficzna pojazdu ani zeznania kierowcy skontrolowanego pojazdu. Brak jest także odpowiedniego zapisu w protokole kontroli o dokonaniu przez podmioty kontrolujące oględzin urządzenia umieszczonego na dachu oraz urządzenia umieszczonego w pojeździe. W odpowiedzi na skargę Komendant Policji, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga A. Sp. z o. o. zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotowa decyzja Komendanta Policji z dnia [...] lipca 2009 r. narusza przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, aby w uzasadnieniu faktycznym decyzji wskazać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś w uzasadnieniu prawnym - wyjaśnić podstawy prawne decyzji, przytaczając przepisy prawa (art. 107 § 3 k.p.a.). Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że postępowanie administracyjne kontrolowane w niniejszej sprawie nie spełnia powyższych kryteriów. Stwierdzone uchybienia proceduralne w ocenie Sądu mogły mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie zasadnicze wątpliwości budzą przyjęte w decyzjach organów I i II instancji ustalenia faktyczne, zgodnie z którymi w pojeździe został zamontowany taksometr (art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d.), a na dachu pojazdu umieszczono lampę lub inne urządzenie techniczne (art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d.). Prawidłowe natomiast pozostaje ustalenie, że w dniu [...] lipca 2008 r. spółka A. wykonywała przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, gdyż przewóz wykonywany był przez podmiot świadczący usługi przewozowe na rzecz skarżącej Spółki, na co wskazuje treść zaświadczenia z dnia [... lipca 2007 r. wystawionego przez A. Sp. z o.o. na rzecz kierowcy S. Z. Skarżąca spółka posiadała licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. W myśl art. 4 pkt 1 u.t.d. krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d., wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji. Natomiast w myśl art. 6 ust. 1 u.t.d., wykonywanie transportu drogowego taksówką wymaga odpowiedniej licencji, której udziela się przedsiębiorcy, po spełnieniu warunków podanych w tym przepisie. Licencja ta udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto st. Warszawę - związek komunalny (art. 6 ust. 4 u.t.d.). Według ustaleń organu Policji dokonanych w niniejszym postępowaniu, skarżąca spółka A. Sp. z o.o. posiadała licencję nr [...], uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, której stosownym wypisem legitymował się podczas kontroli kierujący pojazdem (w aktach administracyjnych sprawy kserokopia wypisu Nr [...] z licencji nr [...]). Licencja ta niewątpliwie nie stanowiła licencji "taksówkowej", unormowanej w art. 6 ust. 4 u.t.d. dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Zatem przedstawiona do wglądu organom kontrolnym licencja uprawniała wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 u.t.d., jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W art. 5 ust. 1 u.t.d. ustawodawca wyraźnie wskazał, iż na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest odpowiednia licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne oraz inne dla licencji "taksówkowej" (art. 6 u.t.d.). W następstwie tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji "taksówkowej", co znalazło jednoznaczny wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1b u.t.d., według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką. Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 lit. a) -c), zgodnie z którym "przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru, b) umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także, c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych". Jak wyżej wskazano, skarżąca nie legitymowała się licencją uprawniającą do wykonywania transportu drogowego taksówką. Tym samym nie miała prawa do zamontowania i używania taksometru. Kwestia różnic pomiędzy taksometrem a drogomierzem (dalmierzem), na które powołuje się skarżąca, była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 13 maja 2009 r. w sprawie o sygn. akt. II GSK 911/08 uznał, że "nie jest trafny zarzut skargi kasacyjnej, że kontrolowany samochód nie był wyposażony w taksometr, lecz drogomierz (dalmierz) a więc urządzenie, którego nie wymienia art. 18 ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. (...) Dalmierz połączony z kasą fiskalną jest urządzeniem równoważnym dla taksometru w rozumieniu art. 18 ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, gdyż urządzenie to służy temu samemu celowi co taksometr, a więc dla wyliczania należności za wykonywany taksówką przewóz osób, na co wymagana jest licencja, której skarżący nie posiadali". Podobne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zawarł w wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II GSK 202/09, które Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że naruszenie zakazu określonego w art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. potwierdza kserokopia świadectwa legalizacji ponownej taksometru fiskalnego, a naruszenie zakazu zawartego w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. - dokumentacja fotograficzna oraz zeznanie świadka. Odnośnie pierwszego z powołanych dowodów, należy zauważyć, że brak jest takiego dokumentu w aktach postępowania administracyjnego. Znajduje się w nich natomiast kserokopia (poświadczona za zgodność z oryginałem) "Protokołu z okresowego przeglądu technicznego kasy fiskalnej". W załączniku do protokołu kontroli podmiot wykonujący kontrolę stwierdził natomiast, iż w pojeździe zamontowany był sprawny i działający taksometr o nr fabrycznym [...]. Organ odwoławczy także powołuje się na świadectwa legalizacji ponownej taksometru fiskalnego, jako na dokument stanowiący dowód spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 18 ust. 5 lit. c utd. Nadto, należy zauważyć, że świadectwo legalizacji ponownej taksometru fiskalnego nie było wymienione w protokole kontroli wśród dokumentów okazanych przez kierowcę kontrolującemu. Wzmianka o takim dokumencie nie została również umieszczona w protokole oględzin. Brak powołanego dokumentu każe przyjąć, że organ nie uzasadnił na jakiej podstawie uznał, że w kontrolowanym pojeździe zamontowany był taksometr, tym bardziej, że prawidłowość przyjętych ustaleń nie została poparta przez organ innymi dowodami. Oznacza to, że wymieniony przez organ dowód w postaci kserokopii świadectwa legalizacji ponownej taksometru fiskalnego został wskazany w zaskarżonej decyzji w oderwaniu od akt administracyjnych, podobnie jak powołanie się na zeznanie świadka, które miało potwierdzić zamontowanie na dachu kontrolowanego pojazdu lamp lub innych podświetlanych urządzeń technicznych. Natomiast - jak wynika z akt postępowania administracyjnego - dowód z zeznań świadka nie został w ogóle przeprowadzony. Dyspozycja art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. posługuje się niedookreślonymi pojęciami "lampa" i "urządzenie techniczne", które nie są zdefiniowane ani w ustawie o transporcie drogowym, ani w pokrewnych regulacjach, (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2009 r. sygn. akt II GSK 235/09). W związku z powyższym obowiązkiem organu było jednoznaczne wskazanie charakteru spornego urządzenia ze wskazaniem podstawy faktycznej ustalenia, zgodnie z którym urządzenie to było lub mogło być podłączone do instalacji elektrycznej pojazdu. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż stawiany przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego zarzut pominięcia, iż baner nie był wyposażony w sprzęt niezbędny do wykorzystywania go jako lampy – obligował do poddania tej kwestii głębszej analizie. W szczególności należało zbadać, w zakresie dostępnych środków dowodowych, na jakiej podstawie sierż. R. K. (funkcjonariusz przeprowadzający kontrolę z dnia [...] lipca 2008 r., a zarazem autor notatki urzędowej z tej samej daty) umieścił w notatce sformułowanie o zamontowanym w kontrolowanym pojeździe "podświetlanym urządzeniu". Podkreślenia wymaga, iż treść notatki urzędowej z dnia [...] lipca 2008 r., nie znajduje pełnego odzwierciedlenia w protokole kontroli. W szczególności protokół nie zawiera wzmianki o możliwości podświetlenia urządzenia zwanego "banerem". W przeciwieństwie do protokołu kontroli – dokumentu urzędowego, sporządzonego w formie przewidzianej prawem – notatka urzędowa takiego przymiotu nie posiada. Przede wszystkim – była sporządzona po kontroli, a podpisana wyłącznie przez sierż. K. Nie można jej zatem uznać za integralną część protokołu kontroli. Protokół kontroli oraz załącznik nie precyzują, który z elementów stanu faktycznego objętego regulacją z art. 18 ust. 5 lit. c) został w ocenie kontrolującego spełniony w niniejszej sprawie. Przepis ten przewiduje bowiem naruszenie prawa polegające na nieuprawnionym umieszczaniu na dachu pojazdu alternatywnie: "lamp" lub "innych urządzeń technicznych". Decyzja I instancji jednoznacznie (bez przywołania dowodów) stwierdza, iż niedozwolonym urządzeniem była lampa. Decyzja organu odwoławczego w opisie stanu faktycznego sprawy wskazuje na "podświetlany baner", przy czym powołuje się na takie środki dowodowe, jak dokumentacja fotograficzna oraz zeznania świadka. Jak wyżej podano, żaden świadek nie został w sprawie przesłuchany. Dokumentacja fotograficzna zawarta w "materiale poglądowym" sporządzona podczas oględzin w ramach czynności kontrolnych nie wskazuje na to,czy "baner" był możliwy do podświetlenia. Dowód ten należy uznać za nieprzydatny do dla stwierdzenia, czy stanowił on "lampę" w rozumieniu omawianego przepisu. O możliwości zakwalifikowania go jako "inne urządzenie techniczne" organ nie wspomina, jednak i ta kwestia powinna być przedmiotem rozważań organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że Komendant Policji nie przeprowadził dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy zgodnie z zasadą dążenia do prawdy obiektywnej. Wskazał przy tym w uzasadnieniu decyzji dowody, które nie zostały przeprowadzone w toku postępowania administracyjnego, co świadczy w ocenie sądu o niedostatecznym zindywidualizowaniu treści decyzji do okoliczności sprawy niniejszej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek niniejszego wyroku konieczne będzie uzupełnienie postępowania dowodowego. Zasadnym będzie – przy pomocy stosownej dokumentacji, która wymaga załączenia do akt administracyjnych – rozstrzygnięcie kwestii, czy urządzenie wewnątrz pojazdu było kasą fiskalną połączoną z dalmierzem, czy też stanowiło taksometr. Nadto w celu wyjaśnienia, czy urządzenie na dachu pojazdu może być zakwalifikowane jako "lampa" lub "urządzenie techniczne", o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. c u.t.d. – należy przeprowadzić dowody z przesłuchania świadków – kierowcy kontrolowanego pojazdu, a także funkcjonariusza Policji – autora protokołu oględzin oraz notatki urzędowej sporządzonej w dniu kontroli. Zdaniem Sądu, bezpodstawny jest natomiast zarzut strony o naruszeniu przez organ art. 75 u.t.d., gdyż nie miał on zastosowania w przedmiotowej sprawie. Wskazany przepis wymienia inne - niż wszczęte w niniejszej sprawie na podstawie art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne - enumeratywnie wyliczone rodzaje postępowań (administracyjne o cofnięciu uprawnień przewozowych przedsiębiorcy, określone przepisami ustawy, karne lub karno - skarbowe, w sprawach o wykroczenia, wszczynane przez Organy Inspekcji Pracy, przewidziane w umowach międzynarodowych w stosunku do przedsiębiorców zagranicznych), w przypadku których wyniki kontroli wykorzystywane są do formułowania wniosków o ich wszczęcie. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Odnośnie pkt 2 sentencji wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.