VI SA/Wa 1869/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1 i ust. 1b pkt 1, art. 40c, art. 41 ust. 4 – ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz lp. 6 pkt 7 lit. d) i lit. e) załącznika nr 2 do wymienionej ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2010 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] nakładająca na [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. karę pieniężną w kwocie 3000 zł za wykonywanie transportu pojazdem nienormatywnym. Do powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] marca 2010 r. na drodze powiatowej nr [...], na odcinku [...]-[...], na której dopuszczalny nacisk pojedynczej osi wynosi 8 t. zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...] z naczepą marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Powyższym zespołem pojazdów, kierowanym przez J. S., wykonywany był międzynarodowy przewóz rzeczy w imieniu i na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. Pojazd poddano ważeniu przy pomocy nieautomatycznych wag przenośnych do pomiarów statycznych o nr fabrycznych [...] i [...]. W wyniku ważenia oraz pomiarów pojazdu stwierdzono, że nacisk na pojedynczej osi napędowej wynosił 10,19 t. i stanowił przekroczenie dopuszczalnych norm o 2,19 t. Przewoźnik nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Z kontroli sporządzono protokół, który został podpisany przez kierującego pojazdem bez uwag. Kierowca został pouczony o zasadach przeprowadzania kontroli i przysługujących mu prawach. Nie skorzystał z prawa do powtórnego ważenia pojazdu. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął postępowanie administracyjne, o czym zawiadomił skarżącą spółkę pismem z dnia [...] marca 2010 r. W wyniku analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na [...] Sp. z o.o. karę pieniężną w kwocie 3000 zł. Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania - zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 108 § 1 k.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu odwołania strona zarzuciła, iż sporna decyzja rażąco narusza art. 108 k.p.a., albowiem organ zastosował rygor natychmiastowej wykonalności pomimo braku podstaw prawnych. Ponadto strona zarzuciła organowi, iż ten - pomimo wniosku spółki - nie dostarczył jej stosownych świadectw legalizacji oraz kserokopii instrukcji obsługi wag służących do ważenia kontrolowanego pojazdu. Strona wskazała również, iż niezrozumiałe jest dla niej określenie zawarte w protokole kontroli i decyzji – "oś trzecia potrójna nienapędowa naczepy 21,36 t", wskazując jednocześnie, iż używane przez spółkę naczepy nie mają trzech osi potrójnych. W tej sytuacj wyniki kontroli nie dotyczą kontrolowanego pojazdu. Zdaniem strony szereg wątpliwości budzi także wynik ważenia, a mianowicie 21,36 t, który nie wynika z sumy pomiarów z poszczególnych osi naczepy. W konsekwencji skarżąca wskazała, iż powyższe wątpliwości nie pozwalają stwierdzić, jaka była rzeczywista waga kontrolowanego pojazdu. Strona podniosła, że "dmc" nie została przekroczona, a pojazd poruszał się w celu dojazdu do bazy firmy mieszczącej się na parkingu Urzędu Celnego w [...], do którego codziennie obowiązkowo dojeżdżają dziesiątki ciężarówek poddające się kontroli celnej. W związku z tym strona wskazała, że niezrozumiałym jest niedostosowanie drogi dojazdowej do obowiązkowego punktu kontroli ciężarówek poruszających się w ruchu międzynarodowym. W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2010 r. utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji. Decyzja ta została zaskarżona przez skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokim z dnia 4 marca 2011 r. Sąd uchylił tą decyzję z uwagi na brak ustaleń procesowych organu, co do zachowania trybu i terminu wniesienia odwołania, wymaganego przez przepisy art. 127 § 1 i § 2 i art. 129 § 1 i § 2 k.p.a. W wyniku ponownego rozpoznania soprawy Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] maja 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż pomiary zostały dokonane za pomocą nieautomatycznych wag przenośnych do pomiarów statycznych, posiadających ważne świadectwa legalizacji ponownej wydanych przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] i w miejscu legitymującym się protokołem pomiaru z pochylenia terenu z dnia [...] października 2009 r. zatwierdzającym stanowisko do ważenia pojazdów. Organ wskazał, że kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów i przysługujących uprawnieniach, a protokół kontroli podpisał bez uwag, nie wnosząc także o ponowne ważenie. Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej zawartych w odwołaniu, organ II instancji podniósł m.in., że rygor wykonalności wynika wprost z art. 13g ust. 3 ustawy o drogach publicznych, który jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 108 k.p.a. Ustosunkowując się z kolei do zarzutu niedoręczenia stronie kserokopii świadectw legalizacji oraz instrukcji obsługi wag, organ odwoławczy podniósł, iż art. 73 k.p.a. nie nakłada na organ obowiązku sporządzania odpisów z akt i doręczania ich stronie. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził ponadto, iż bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostają rozważania strony skarżącej na temat osi potrójnej oraz dmc pojazdu, albowiem w toku kontroli nie stwierdzono naruszeń ani na osi potrójnej, ani nie stwierdzono przekroczenia dmc pojazdu. Organ odwoławczy nie znalazł również podstawy, aby drogi dojazdowe do przejść granicznych miały być traktowane odmiennie od pozostałych dróg publicznych w kontekście dopuszczalnych nacisków. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego, uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona podniosła zarzut rażącego naruszenia przepisów postępowania, w szczególności: - art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. – poprzez naruszenie podstawowej zasady postępowania administracyjnego - zasady prawdy obiektywnej, polegające na przeprowadzeniu postępowania dowodowego w ograniczonym zakresie, a także na niewyczerpującym zbadaniu wszystkich okoliczności faktycznych związanych z sprawą; - art. 8 k.p.a. - polegające na naruszeniu zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa, w szczególności poprzez bezpodstawne zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dowodów niezbędnych do dogłębnego zbadania sprawy, - art. 10 k.p.a. – poprzez niezapewnienie skarżącej udziału w przeprowadzonym przez organ postępowaniu, w szczególności poprzez nieudzielenie skarżącej odpisów dokumentów legalizacyjnych używanych wag; - art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób uniemożliwiający jakąkolwiek kontrolę procesową w szczególności z uwagi na bezzasadne pominięcie przytoczenia dowodów, na których oparł się organ odwoławczy oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej i tym samym w efekcie uniemożliwienie poznania argumentów organu odwoławczego, a w konsekwencji uniemożliwienie skutecznego zaskarżenia spornej decyzji. Ponadto strona zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów wewnętrznych Głównego Inspektora Transportu Drogowego - § 3 Instrukcji postępowania inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w trakcie kontroli parametrów pojazdów poruszających się po drogach publicznych i pobierania kar pieniężnych, stanowiącej załącznik do Zarządzenia nr 3/2006 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 lutego 2006 r. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r. nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, w tym przede wszystkim unormowań wskazanych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 73 § 1 i 2 k.p.a., art. 75 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Definicja pojazdu nienormatywnego, zawarta w art. 4 pkt 25 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, stanowi, że pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach niniejszej ustawy, albo którego wymiary i masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach o ruchu drogowym, z wyłączeniem autobusów w zakresie nacisków osi. Zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Z kolei przepis art. 61 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy stanowi, że ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Jeżeli masa, naciski osi lub wymiary pojazdu wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów, przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia (art. 61 ust. 11 cyt. ustawy). Zgodnie z przepisem art. 13g ust. 1 o drogach publicznych, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Wysokość kar pieniężnych określa załącznik nr 2 do ustawy (vide: art. 13g ust. 2). Jak stanowi art. 40c ust. 1 ustawy o drogach publicznych, w wypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariusz Policji mają prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej, ustalonej zgodnie z art. 13g ust. 2. Ponadto zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, pojazd uczestniczący w ruchu powinien odpowiadać warunkom technicznym określonym w tym rozporządzeniu. Stosownie do art. 41 ust. 4 i 5 ustawy o drogach publicznych, wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, ustalone zostały rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. (odpowiednio: Dz. U. Nr 219, poz.1860 i poz. 1871). Z akt sprawy, w tym przede wszystkim z zebranych w toku postępowania kontrolnego dowodów (vide: Protokół kontroli nr [...] z dnia [...] marca 2010 r.) wynika jednoznacznie, iż w kontrolowanym pojeździe użytkowanym przez stronę skarżącą przekroczony został dopuszczalny na drodze powiatowej nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu o 2,19 tony, co w konsekwencji oznaczało wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 3000 zł na podstawie Lp. 6 pkt 7 lit. d) i e) tabeli stanowiącej załącznik nr 2 do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. W ocenie Sądu ważenie pojazdu zostało przeprowadzone prawidłowo, zaś otrzymane wyniki ważenia zostały podane po uwzględnieniu tolerancji 200 kg + 2% dla każdej osi. Również wysokość kary pieniężnej została ustalona prawidłowo na podstawie załącznika nr 2 do cyt. ustawy o drogach publicznych. Wskazać należy, iż - wbrew sugestiom strony skarżącej - stanowisko, na którym dokonana została kontrola przedmiotowego pojazdu, posiadało prawidłowe i aktualne świadectwo legalizacji geodezyjnej (vide: Protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] października 2009 r. - k. 45 akt administracyjnych). Należy także podkreślić, iż przyrządy pomiarowe użyte w toku kontroli posiadały ważną legalizację Głównego Urzędu Miar, co stwierdzone zostało zarówno w protokole z zatrzymania i kontroli pojazdu oraz znajduje potwierdzenie w dołączonych do akt świadectwach legalizacji ponownej (k 46, 47). Należy przy tym wskazać, że co prawda w protokole kontroli stwierdzono, że wagi mają świadectwa legalizacji wydane przez Urząd Miar w [...] a faktycznie miały legalizację Urzędu Miar w [...], co należy uznać za oczywistą omyłkę wobec treści znajdujących się w aktach świadectw dotyczących wag użytych do kontroli. Z kolei gdy idzie o numer fabryczny wagi, to w protokole kontroli błędnie wpisano numer wagi [...] podczas gdy powinno być [...], co należy potraktować również jako oczywistą omyłkę podlegającą sprostowaniu w trybie art. 113 kpa. W przypadku kontroli w zakresie przewozu drogowego, ustaleń stanu faktycznego dokonuje się przede wszystkim na podstawie zebranych w toku kontroli na drodze dowodów. Z akt sprawy wynika, że kierowca pojazdu został poinformowany o sposobie przeprowadzenia pomiarów oraz przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli, który kierowca podpisał bez wnoszenia jakichkolwiek uwag, zarówno co do treści protokołu, jak i przebiegu samej kontroli. Nie zażądał również powtórnego ważenia, pomimo że o takiej możliwości był pouczony (v. protokół kontroli). Zdaniem Sądu organy administracji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a). Ponadto organy Inspekcji Transportu Drogowego nie dopuściły się obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku postępowania, dokonując jego wszechstronnej oceny. Organy obu instancji, przedstawiając w sposób prawidłowy podstawy faktyczne i prawne rozstrzygnięcia, nie dopuściły się ponadto obrazy przepisu art. 107 § 3 k.p.a., w sposób mogący mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu niezasadny jest zarówno zarzut wadliwego przeprowadzenia ważenia pojazdu, jak i naruszenia prawa strony do obrony poprzez odmowę dopuszczenia wnioskowanych dowodów, czy też odmowę udostępnienia świadectw legalizacji oraz instrukcji obsługi wag zastosowanych w toku kontroli drogowej. Ustosunkowując się do zarzutu wadliwego przeprowadzenia procedury ważenia nacisków osi pojazdu należy stwierdzić, że z istoty postępowania, jakim jest postępowanie kontrolne pojazdu wykonywane na drodze, wynika, że wiarygodny materiał dowodowy można zgromadzić przede wszystkim w trakcie wykonywanych czynności kontrolnych. To nakłada szczególną odpowiedzialność nie tylko na prowadzących postępowanie inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, ale również na samego kontrolowanego, który winien w sposób czynny uczestniczyć w czynnościach kontrolnych i na bieżąco zgłaszać wszelkie zastrzeżenia i uwagi, które następnie winny być wpisywane do protokołu kontroli. Zdaniem Sądu tylko w ten sposób można ustalić w sposób wiarygodny stan faktyczny znajdujący pełne odzwierciedlenie w protokole kontroli i stanowiący podstawę do wydania decyzji administracyjnej. W ocenie Sądu, organ odnosząc się w niniejszej sprawie do zarzutów strony dotyczących stanowiska do pomiarów pojazdów - słusznie stwierdził, że pomiarów dokonano na stanowisku spełniającym normy, przebadanym geodezyjnie (dowodem czego jest protokół z pomiaru równości terenu na stanowisku kontroli pojazdów sporządzony przez uprawnionego geodetę), przy użyciu przenośnych wag nieautomatycznych do pomiarów statycznych, posiadających stosowną legalizację Głównego Urzędu Miar. Zdaniem Sądu inspektor organu I instancji w prowadzonym postępowaniu kontrolnym nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Kierujący pojazdem został zapoznany z instrukcją ważenia pojazdów (regulującą m.in. kwestię sposobu kontroli nacisków osi), zaś strona miała pełne prawo zapoznania się z aktami sprawy. Odnosząc się do zarzutów dotyczących rzekomego naruszenia przepisów wewnętrznych Głównego Inspektora Transportu Drogowego - § 3 Instrukcji postępowania inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w trakcie kontroli parametrów pojazdów poruszających się po drogach publicznych i pobierania kar pieniężnych, stanowiącej załącznik do Zarządzenia nr 3/2006 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 lutego 2006 r., należy przede wszystkim wskazać, iż unormowania te mają wyłącznie charakter wewnętrzny i nie mają statusu norm powszechnie obowiązujących. Niemniej zarzut przeprowadzenia ważenia niezgodnie z tymi normami jest całkowicie nieuzasadniony. Należy wyraźnie wskazać, iż instrukcja ważenia stosowana przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego spełnia wszelkie wymogi, jakie stawia producent elektronicznej przenośnej wagi samochodowej LP600 użytej w niniejszym postępowaniu kontrolnym. Przede wszystkim inspektorzy przeprowadzają ważenie wyłącznie na stanowisku, które spełnia wszelkie restrykcyjne warunki dotyczące pochylenia terenu, co potwierdza stosowny dokument geodezyjny. Zgodnie z zasadami odzwierciedlonymi w protokole kontroli inspektorzy transportu drogowego dokonując pomiarów odejmują od tych wyników 200 kg dla jednej osi oraz 2 % wartości wskazanej przez wag zmniejszonej o błędy graniczne ze względu na możliwe błędy wskazań wag wynikające z pochylenia nawierzchni na stanowisku ważenia i błędy wynikające z cząstkowego ważenia pojazdów wieloosiowych. Ma to m.in. wyeliminiować błędy związane z niewłaściwie przygotowanym miejscem (stanowiskiem) ważenia pojazdu. W ocenie Sądu organ prawidłowo przyjął również, że mało istotne dla oceny legalności spornej decyzji są rozważania strony skarżącej dotyczące zarówno nieprzekroczenia parametrów dopuszczalnej masy całkowitej (dmc) oraz nieznacznego przekroczenia nacisku tylko na jednej osi kontrolowanego pojazdu, jako okoliczności mających rzekomo podważać prawidłowość dokonanych pomiarów ważenia. W kontekście tych zarzutów należy wskazać, że sam fakt, iż w toku kontroli nie stwierdzono przekroczenia dmc pojazdu, nie ma jakiegokolwiek znaczenia, albowiem w wielu przypadkach ten parametr pojazdu pozostaje w normie pomimo, że jednocześnie na osiach tego pojazdu występują niedozwolone przeciążenia. Sytuacja taka spowodowana jest najczęściej nieprawidłowym ułożeniem towaru lub jego przesunięciem w czasie jazdy, co powoduje przekroczenia nacisków na osiach pojazdu. Przy czym, co wypada podkreślić, w niniejszej sprawie nie ustalono DMC pojazdu albowiem wagi LP 600 nie nadają się do pomiaru tego parametru. Odnosząc się do zarzutu nieudostępnienia stronie świadectw legalizacji oraz instrukcji wag służących do pomiarów kontrolowanego pojazdu, należy wskazać, iż zgodnie z przepisem art. 73 § 1 k.p.a. w każdym stadium postępowania organ administracji publicznej obowiązany jest umożliwić stronie przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek i odpisów. Jak stanowi art. 73 § 2 k.p.a. strona może żądać uwierzytelnienia sporządzonych przez siebie odpisów z akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony. Zgodnie z poglądami doktryny oraz orzecznictwem sądów administracyjnych udostępnianie akt jest przejawem tzw. jawności wewnętrznej postępowania administracyjnego, a więc jawności wobec stron oraz uczestników na prawach strony. Należy zauważyć, iż wprawdzie ważnym interesem strony, o którym mowa w art. 73 § 2 in fine k.p.a., mogło być posiadanie uwierzytelnionych odpisów poszczególnych dokumentów z akt administracyjnych tak dla potrzeb prowadzonego postępowania w sprawie, jak i w celu ich wykorzystania w innych postępowaniach prawnych, tym niemniej warto zaznaczyć, iż Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie wielokrotnie podkreślał wyraźnie, że obowiązek sporządzenia uwierzytelnionych odpisów i przesłania ich stronie lub jej pełnomocnikowi obciąża organ administracji państwowej tylko wtedy, gdy strona lub jej pełnomocnik nie mają możliwości sporządzenia odpisów w/w dokumentów i uzyskania ich uwierzytelnienia w trybie art. 73 § 1 k.p.a. w zw. z art. 73 § 2 in initio k.p.a. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego – Oddział Zamiejscowy w Łodzi z dnia 23 stycznia 1998 r., sygn. akt I SA/Łd 770/96; podobnie NSA - Oddział Zamiejscowy w Łodzi w orzeczeniu z dnia 3 czerwca 1997 r., sygn. akt I SA/Łd 302/96). Również w doktrynie wyrażono pogląd, iż nie stanowi ważnego interesu, w rozumieniu art. 73 § 2 in fine k.p.a., chęć uzyskania uwierzytelnionego przez organ odpisu całości akt sprawy jedynie w celu stworzenia stronie możliwości zaznajomienia się w jej siedzibie z całością tych akt przez przeglądanie ich uwierzytelnionych kopii (tak m.in.: P. Przybysz /w:/ Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, teza 5 do art. 73 k.p.a.). Tym samym brak było jakichkolwiek uzasadnionych podstaw do uznania, że zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 73 § 2 k.p.a., do wydania skarżącej spółce wnioskowanych przez nią kserokopii z akt sprawy. W konsekwencji wspomniany zarzut strony nie zasługuje na uwzględnienie. Nie sposób również przyjąć, że strona została pozbawiona w toku postępowania swoich praw wynikających z art. 10 § 1 k.p.a., albowiem została prawidłowo poinformowana o wszczęciu postępowania i pouczona o prawie zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji. W konsekwencji należy stwierdzić, iż organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji nie naruszyły zasad postępowania administracyjnego wskazanych w art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. oraz art. 75 k.p.a. Każdy przedsiębiorca zajmujący się profesjonalnie przewozem ładunku po drogach publicznych powinien z należytą starannością, dokładnie i szczegółowo zarówno przygotowywać towar do przewozu, jak i wybierać drogę swego przejazdu, w taki sposób, aby nie naruszyć jakichkolwiek norm prawa drogowego oraz przepisów dotyczących warunków technicznych użytkowanego przez siebie pojazdu. Nakazy stosownego postępowania muszą być bezwzględnie przestrzegane przez użytkowników dróg publicznych, niezależnie od tego, czy danym pojazdem przejeżdżają oni określoną drogą jedynie niewielki jej odcinek, jak również bez względu na rodzaj towaru, konstrukcję pojazdu, czy też inne uwarunkowania związane z zakresem prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.