VI SA/Wa 1872/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2007 r. sprawy ze skargi P. Sp.j., B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Ostateczną decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2006 r., w której nałożono na P. Sp.j. w B., zwaną dalej "skarżącą", karę pieniężną, m.in. w kwocie 8000 zł, z tytułu wykonywania w dniu [...] kwietnia 2006 r. transportu drogowego bez wymaganej licencji. Organy nie uwzględniły zarzutu skarżącej, że powyższy przewóz był wykonywany na potrzeby własne, w ramach zaświadczenia nr [...]. Jak to ustaliły organy kontrolowany pojazd prowadził kierowca, który był związany ze skarżącą umową zlecenia do świadczenia usług transportowych, nie zaś umową o pracę, jak to wymaga przepis art. 4 pkt 4 lit.a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.). W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie kwestionując ustalenia organu, iż kierowca kontrolowanego pojazdu nie był pracownikiem skarżącej, podnosi ona, że przewóz pojazdem stanowiącym jej własność wykonywany był na potrzeby własne skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W świetle art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę, lub jego pracowników; b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi; c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin; d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Zgodnie z przepisem art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Natomiast transport drogowy, wymagający odrębnej licencji, to również taki transport, który nie spełnia wymogów transportu na potrzeby własne, o których mowa w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, na co wyraźnie wskazuje przepis art. 4 pkt 3 lit.a ustawy o transporcie drogowym. Istota sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia, czy jest zgodna z prawem wykładnia przepisu art. 4 pkt 4 lit.a ustawy o transporcie drogowym w kierunku objęcia pojęciem "pracownik" osoby, której powierzono prowadzenie pojazdu na podstawie umowy zlecenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd o braku podstaw dla zastosowania takiej rozszerzającej wykładni przepisu art. 4 pkt 4 lit.a ustawy o transporcie drogowym (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006 r., I OSK 141/06). Ten kierunek orzecznictwa podziela skład orzekający w niniejszej sprawie. W polskim systemie prawa, co wymaga podkreślenia, obowiązuje prymat wykładni językowej, która nakazuje ustalić znaczenie normy prawnej ze względu na język prawny, w którym jest ona formułowana. Wykładnia językowa powinna zostać zastosowana w pierwszej kolejności, i jeżeli uzyskany na jej gruncie rezultat interpretacyjny nie budzi wątpliwości, to nie ma potrzeby odwoływania się do reguł wykładni celowościowej czy systemowej. Z taką sytuacją mamy właśnie do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Mający w niej zastosowanie przepis art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym posługuje się pojęciem "pracownik", które to pojęcie zostało zdefiniowane w Kodeksie pracy. W takiej sytuacji należało się odwołać do dyrektywy wykładni językowej dotyczącej sposobu uwzględniania tzw. definicji legalnych. Przyjmuje ona, że jeżeli istnieje w systemie prawnym wiążące ustalenie znaczenia zwrotów zawartych w normach prawnych tego systemu, to należy używać odpowiednich zwrotów w tym właśnie znaczeniu, chyba że z interpretowanej normy z oczywistością wynika, że należy użyć zwrotu w znaczeniu odmiennym od ustalonego. Skarżąca nie wykazała, a obiektywnie rzecz ujmując nie mogła wykazać, że w przepisie art. 4 pkt 4 lit.a ustawy o transporcie drogowym użyto zwrotu "jego pracowników" w znaczeniu odmiennym od ustalonego w Kodeksie pracy. Tym samym będący przedmiotem kontroli drogowej transport należało zakwalifikować jako wykonywanie transportu drogowego, a zatem podlegającego obowiązkowi posiadania licencji, co zagrożone jest sankcją kary pieniężnej w kwocie 8000 zł, a to stosownie do przepisu art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 i lp. 1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Z tych względów zaskarżona decyzja nie naruszała prawa, zaś skarga na tę decyzję, jako nie zasługująca na uwzględnienie, podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).