VI SA/Wa 1878/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. Z. na decyzję Komisji Nadzoru Audytowego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia uchwały nakładającej na firmę audytorską karę pieniężną i nałożenia kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji C. Z., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komisji Nadzoru Audytowego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia uchwały nakładającej na firmę audytorską karę pieniężną i nałożenia kary pieniężnej. W dniu 23 listopada 2018 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała, że za jego pozytywnym rozstrzygnięciem przemawiają zarzuty sformułowane w skardze, które winny skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej zapłata kary w wysokości 1731 złotych będzie stanowić znaczne obciążenie dla jednoosobowego podmiotu gospodarczego, a jej pobranie spowoduje zamrożenie znacznych środków finansowych na dłuższy okres czasu, natomiast pozytywne rozpoznanie sprawy nie spowoduje usunięcia szkody wyrządzonej nałożoną grzywną. Skarżąca jako przedsiębiorca zobowiązana jest do uiszczania należności publicznoprawnych, których wysokość stanowi dla niej znaczne obciążenie. Do wniosku skarżąca nie dołączyła żadnych dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej cytowanej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dla wykazania powyższego nie jest wystarczający sam wywód strony dotyczący okoliczności uzasadniających wstrzymanie. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206, postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn. akt II GSK 5622/16). W orzecznictwie przyjmuje się, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (por. np. postanowienie NSA z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1054/12). Skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji bardzo ogólnie wskazała na znaczne obciążenie finansowe i zamrożenie środków finansowych. Dla oceny przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest wystarczające jedynie hipotetyczne założenie, że skarżącej może zostać wyrządzona szkoda, bez konkretnego odniesienia się do aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej. Skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przedłożyła jakichkolwiek dokumentów, które uwiarygadniałyby jej przypuszczenia. Nie zostały przedstawione żadne informacje dotyczące jej aktualnej sytuacji finansowej, co pozwoliłoby na ocenę, czy wykonanie zaskarżonej decyzji rzeczywiście skutkowałoby niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. W tym miejscu wskazać należy, że rolą sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń skarżącej. Wobec powyższego Sąd nie mógł dokonać oceny, jaki rzeczywisty wpływ na sytuację skarżącej będzie miało uiszczenie nałożonej zaskarżoną decyzją kary pieniężnej w wysokości 1731 złotych. Wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje więc za uwzględnienie. Jednocześnie podkreślić należy, iż kwestia prawidłowości nałożonej przez organ kary pieniężnej będzie badana na etapie merytorycznego rozpoznania skargi. Zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07 ustawodawca nie wiąże – choćby w najmniejszym stopniu – wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2011, s. 435). Dlatego też zawarte w skardze zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji nie mają wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.