VI SA/Wa 1883/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant st. ref. Paulina Stylińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2014 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych oddala skargę Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożonej przez T. G. (dalej zwanego też "skarżącym", "stroną") jest decyzja Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (PIIB) z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], która po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji z dnia [...]lutego 2013 r. Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa utrzymała w mocy odmowę nadania uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności telekomunikacyjnej. Podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: Dnia [...] sierpnia 2012 r. pan T. G. złożył do [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa wniosek o nadanie uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności telekomunikacyjnej. Do wniosku dołączone zostały: 1) odpis dyplomu ukończenia studiów wyższych na kierunku elektrotechnika w zakresie elektromechatroniki na Wydziale Elektrycznym Politechniki W., nr [...], z dnia [...] października 2000 r., tytuł: magister inżynier; 2) książka praktyki zawodowej zarejestrowana w [...] Okręgowej Izbie Inżynierów Budownictwa [...] lutego 2009 r. pod numerem rejestru [...]; 3) życiorys zawodowy; 4) kserokopia dowodu uiszczenia pierwszej raty opłaty za postępowanie kwalifikacyjne; 5) karta osobowa; 6) notarialny odpis uprawnień budowlanych pana W. B. - decyzji Nr [...], wydanej dnia [...].07.2000 r. przez Głównego Inspektora Państwowej Inspekcji Telekomunikacyjnej i Pocztowej; 7) notarialny odpis zaświadczenia z dnia [...] stycznia 2009 r. o przynależności pana W. B. do [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa; 8) notarialny odpis zaświadczenia z dnia [...] stycznia 2010 r. o przynależności pana W. B. do [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa; 9) notarialny odpis zaświadczenia z dnia [...] stycznia 2011 r. o przynależności pana W. B. do [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa; 10) notarialny odpis zaświadczenia z dnia [...] stycznia 2012 r. o przynależności pana W. B. do [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa; 11) zaświadczenie o zatrudnieniu, z dnia [...] sierpnia 2012 r.; 12) kserokopia uprawnień budowlanych pana T. G., nr ewidencyjny [...], wydanych dnia [...] grudnia 2005 r. przez Komisję Kwalifikacyjną [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. Organ I instancji stwierdził, że dokumenty złożone przez stronę są kompletne, ale stanowiły podstawę do odmowy decyzji z [...] września 2012 r., wnioskowanych uprawnień budowlanych z uwagi na brak spełnienia wymogów dotyczących wykształcenia. Skarżący złożył odwołanie od tej decyzji. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa po jego rozpoznaniu stwierdziła, że skarżący posiada wykształcenie techniczne magisterskie na kierunku elektrotechnika, które jest odpowiednie dla wnioskowanej specjalności uprawnień budowlanych i w związku z tym uchyliła zaskarżoną decyzję w całości i przekazała sprawę Komisji Kwalifikacyjnej [...] OIIB do ponownego rozpatrzenia. Organ I instancji ponownie rozpoznając wniosek w zakresie odbytej i udokumentowanej praktyki zawodowej strony stwierdził, że: Warunki uzyskania uprawnień budowlanych zostały określone w art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z późniejszymi zmianami). Stosownie do art. 14 ust. 3 pkt 3 ww. ustawy uprawnienia do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń wymagają ukończenia studiów magisterskich, w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym, na kierunku odpowiednim dla danej specjalności oraz odbycia dwuletniej praktyki na budowie. Zgodnie z art. 14 ust. 4 tej ustawy warunkiem zaliczenia praktyki zawodowej na budowie jest praca polegająca na pełnieniu funkcji technicznej na budowie pod kierownictwem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane. Wymogi te zostały doprecyzowane w § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 83, poz. 578, z późniejszymi zmianami). Otóż praktyka, o której mowa w art. 14 ust. 4 ww. ustawy - Prawo budowlane, odbywana jest pod kierownictwem osoby posiadającej uprawnienia budowlane bez ograniczeń we właściwej specjalności i będącej czynnym członkiem samorządu zawodowego. Z kolei sposób dokumentowania praktyki został określony w § 4 ww. rozporządzenia. Jej przebieg rejestruje się co do zasady w książce praktyki zawodowej, wpisując w niej m.in. określenie czynności wykonywanych w każdym tygodniu odbywanej praktyki, które powinny być potwierdzone i zaopiniowane co najmniej raz w miesiącu przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, pod kierownictwem której odbywana jest praktyka. Przenosząc te wymogi prawne na grunt rozpatrywanej sprawy organ I instancji wskazał, że całość praktyki zawodowej strony, udokumentowanej w książce praktyki zawodowej zarejestrowanej w [...] Okręgowej Izbie Inżynierów Budownictwa [...] lutego 2009 r. pod numerem rejestru [...], nadzorowana była przez pana W. B., posiadającego uprawnienia budowlane nadane decyzją Głównego Inspektora Państwowej Inspekcji Telekomunikacyjnej i Pocztowej nr [...], z dnia [...] lipca 2000 r. Zakres uprawnień budowlanych należy oceniać indywidualnie, zgodnie z treścią decyzji o ich nadaniu oraz przy uwzględnieniu przepisów będących podstawą ich wydania, a zatem w tym przypadku - przepisów ww. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania przedmiotowych uprawnień budowlanych, tj. ustalonym na podstawie tekstu pierwotnego tej ustawy ogłoszonego w Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 414, z uwzględnieniem zmian opublikowanych w: Dz. U. z 1995 r. Nr 141, poz. 692, z 1996 r. Nr 100, poz. 465, Nr 106, poz. 496, Nr 146, poz. 680, z 1997 r. Nr 88, poz. 554, Nr 111, poz. 726, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 41, poz. 412, Nr 49, poz. 483, Nr 62, poz. 682, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 29, poz. 354, Nr 43, poz. 489) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 10 października 1995 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie telekomunikacyjnym (Dz. U. Nr 120, poz. 581). Stwierdził, że treść posiadanych przez pana W. B. uprawnień budowlanych, nadanych przez Głównego Inspektora Państwowej Inspekcji Telekomunikacyjnej i Pocztowej decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2000 r. wskazuje, że upoważniają one do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w specjalnościach instalacyjnych w telekomunikacji przewodowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą w zakresie linii, instalacji i urządzeń liniowych. A zatem są to uprawnienia w ograniczonym zakresie, ponieważ nie obejmują sieci telekomunikacyjnych a także urządzeń stacyjnych. Takie rozumienie sensu przedmiotowej decyzji wynika z brzmienia przepisów zawartych w § 2 ww. rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 10 października 1995 r., stanowiących iż "uprawnienia budowlane w telekomunikacji są udzielane w specjalnościach instalacyjnych w zakresie sieci, linii, instalacji i urządzeń dla: 1) telekomunikacji przewodowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, 2) telekomunikacji radiowej.". Wskazał, że w uprawnieniach budowlanych wydawanych przez Głównego Inspektora Państwowej Inspekcji Telekomunikacyjnej i Pocztowej, a następnie przez Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty nie stosowano sformułowania "w ograniczonym zakresie", wychodząc z założenia, że na istnienie ograniczenia wskazuje fakt wpisania zakresu nadanych uprawnień. Natomiast osoby, które otrzymywały uprawnienia bez ograniczeń, nie miały określonego zakresu uprawnień, a w tekście decyzji występowały słowa "bez ograniczeń". Podniósł, że kwestie te zostały uregulowane w "Szczegółowym Programie Egzaminu na Uprawnienia Budowlane w Telekomunikacji", wprowadzonym przez Głównego Inspektora Państwowej Inspekcji Telekomunikacyjnej i Pocztowej 5 stycznia 1996 r., który został zatwierdzony przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego 18 stycznia 1996 r. Uprawnienia budowlane w telekomunikacji do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w specjalnościach instalacyjnych w telekomunikacji przewodowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą bez ograniczeń wydawano według wzoru 4.18-01. Natomiast uprawnienia budowlane w telekomunikacji do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w specjalnościach instalacyjnych w telekomunikacji przewodowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą w ograniczonym zakresie wydawano według wzorów: 1) 4.18-04 - w zakresie linii, instalacji i urządzeń liniowych oraz stacyjnych, 2) 4.18-11 - w zakresie linii, instalacji i urządzeń liniowych, 3) 4.18-12 – w zakresie urządzeń stacyjnych. Ustalił, że uzyskana przez pana W. B. decyzja została wydana według wzoru 4.18-11. Są to uprawnienia w ograniczonym zakresie i nie upoważniają do nadzorowania praktyki niezbędnej do nabycia uprawnień budowlanych. Organ I instancji ocenił także, że praktyka odbyta przez T. G. nie spełnia również wymogu określonego w § 4 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, by czynności wykonywane w trakcie odbywanej praktyki były potwierdzone i zaopiniowane co najmniej raz w miesiącu przez osobę nadzorującą tę praktykę. Pan W. B. nie wystawił ani jednaj opinii cząstkowej, ograniczając się jedynie do opatrzenia książki praktyki zawodowej pana G. pieczątkami i podpisami oraz wystawiając opinię końcową. Wskazane wyżej braki mają charakter materialny i nie podlegają uzupełnieniu w trakcie postępowania kwalifikacyjnego. W odwołaniu złożonym do Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa T. G.i stwierdził, że uprawnienia dr inż. W. B. upoważniają do nadzorowania praktyki niezbędnej do nabycia uprawnień budowlanych. Ponadto czynności wykonywane w czasie praktyki były potwierdzane przez niego co najmniej raz w miesiącu. Skoro był jedyną osobą nadzorującą praktykę, to opinia końcowa powinna wystarczyć. Po rozpatrzeniu odwołania, Krajowa Komisja Kwalifikacyjna PIIB decyzją z dnia [...] maja 2013 r. utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. Stwierdziła, że przedłożona książka praktyki zawodowej stanowi udokumentowaną praktykę zawodową pod nadzorem kierownika budowy W. B., ale praktyka ta nie może być uwzględniona wobec nie posiadania przez ww. uprawnień budowlanych bez ograniczeń. Wskazała, że nakaz odbycia praktyki zawodowej pod kierownictwem osoby posiadającej uprawnienia budowlane bez ograniczeń obowiązuje od dnia 3 lipca 2005 roku. Wówczas weszły bowiem w życie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2005 r. Nr 96, poz. 817), które w § 4 wprowadziły przedmiotowy nakaz. Powyższe rozwiązanie zostało powielone w § 3 ust. 1 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2006 r. Nr 83, poz. 578). Zatem również praktyka skarżącego powinna być nadzorowana przez osobę legitymującą się uprawnieniami budowlanymi, które na gruncie obecnie obowiązujących i stosowanych w sprawie przepisów mogą być uznane za uprawnienia budowlane bez ograniczeń. Tymczasem, ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji wynika w ocenie organu odwoławczego, że uprawnienia W. B. obejmują jedynie telekomunikację przewodową, nie obejmują natomiast telekomunikacji radiowej. Nie są to zatem uprawnienia budowlane bez ograniczeń w rozumieniu obecnie obowiązujących przepisów. Co więcej, nie są to także uprawnienia budowlane bez ograniczeń w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 10 października 1995 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie telekomunikacyjnym. Zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 1 i 2 w/w rozporządzenia, uprawnienia budowlane w specjalności telekomunikacyjnej były nadawane w dwóch specjalnościach: przewodowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, dotyczącej urządzeń liniowych i stacyjnych oraz radiowej dotyczącej obiektów nadawczych radiofonii i telewizji naziemnej oraz nadawczych i odbiorczych obiektów radiokomunikacyjnych. Jednocześnie § 5 § 2 tego rozporządzenia stanowił, iż uprawnienia do projektowania bez ograniczeń oraz w zakresie ograniczonym do specjalizacji, o której mowa w § 4 ust. 2 pkt 1, z ograniczeniem do linii, instalacji i urządzeń liniowych, stanowią podstawę do sporządzania w tym zakresie projektów zagospodarowania terenu i działki. Organ stwierdził, że W. B. posiada właśnie uprawnienia z ograniczeniem do linii, instalacji i urządzeń liniowych. W tej sytuacji nie może kierować praktyką zawodową skarżącego a w konsekwencji cały okres praktyki zawodowej skarżącego nadzorowanej przez W. B. nie może być zaliczony. Nie można więc, zdaniem organu uznać, że skarżący odbył dwuletnią praktykę na budowie w sposób odpowiadający warunkom przewidzianym w art. 14 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane i § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2006 r. Nr 83, poz. 578). Na powyższą decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący podniósł, iż przepisy na podstawie których osoba nadzorująca jego praktykę otrzymała uprawnienia budowlane nie przewidywały w tym względzie ograniczeń i sama treść tych uprawnień nadana decyzją też nie zawiera klauzuli o ich ograniczeniu. Ponadto charakter uprawnień budowlanych osoby kierującej praktyką zawodową powinien być ustalany na podstawie § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie a nie w oparciu o przepisy, które w dniu orzekania nie obowiązują. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, w grę wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a." Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1 b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyń określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdza, że skarga nie może być uwzględniona, ponieważ organ prawa nie naruszył. Należy przypomnieć, ze przedmiotem objętym zaskarżona decyzja jest wniosek skarżącego z [...] sierpnia 2012 r. do którego rozpoznania należało zastosować przepisy obowiązujące i tak organ uczynił. Instytucja nakazu odbycia praktyki zawodowej pod kierownictwem osoby posiadającej uprawnienia budowlane bez ograniczeń obowiązuje od dnia [...] lipca 2005 r. , kiedy weszły w życie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2005 r. Nr 96, poz. 817), wśród których w § 4 wprowadzono przedmiotowy nakaz. Powyższe rozwiązanie zostało utrzymane w § 3 ust. 1 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2006 r. Nr 83, poz. 578). Upoważnienie ustawowe wynika z art. 16 ustawy Prawo budowlane, w wersji obowiązującej przed ostatnimi zmianami, czyli od dnia 23 grudnia 2010 r. (tekst jednolity Dz.U.2010.243.1623). Stanowił on, że: Art. 16. 1. Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określi, w drodze rozporządzenia: rodzaje i zakres przygotowania zawodowego do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, sposób stwierdzania posiadania tego przygotowania, ograniczenia zakresu uprawnień budowlanych, wykaz kierunków wykształcenia odpowiedniego i pokrewnego dla danej specjalności, wykaz specjalizacji wyodrębnionych w ramach poszczególnych specjalności, a także sposób przeprowadzania i zakres egzaminu, zasady odpłatności za postępowanie kwalifikacyjne oraz zasady wynagradzania członków komisji egzaminacyjnej. 1a. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, należy w szczególności uregulować sprawy: 1) sposobu dokumentowania posiadanego wykształcenia i kwalifikowania wykształcenia za odpowiednie lub pokrewne, 2) sposobu dokumentowania praktyki i kryteriów uznawania praktyki, 3) sposobu przeprowadzania egzaminu na uprawnienia budowlane, 4) ustalania wysokości odpłatności za postępowanie kwalifikacyjne, 5) ustalania wynagrodzenia członków komisji egzaminacyjnej, 6) sposobu stwierdzania przygotowania zawodowego oraz uzyskiwania specjalizacji techniczno-budowlanej, 7) ograniczania zakresu uprawnień budowlanych, 8) określania rodzajów specjalizacji techniczno-budowlanych, w taki sposób, aby mając na względzie zachowanie interesu osób ubiegających się o nadanie uprawnień budowlanych, rozporządzenie nie stwarzało problemów interpretacyjnych przy stosowaniu w praktyce. Skarżący domagał się nadania mu uprawnień budowlanych do projektowania i do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności telekomunikacyjnej i specjalizacji projektowania bez ograniczeń oraz kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń. Nadanie takich uprawnień przewiduje art. 14 ust. 1 pkt 2e) Prawa budowlanego, a żeby je uzyskać wymagane jest spełnienie szeregu warunków wyszczególnionych w art. 14 ust. 3 pkt 1 i pkt 3 tej ustawy. Jednym z warunków, którego niewykazanie przez skarżącego legło u podstaw odmowy nadania wnioskowanych uprawnień, było zaliczenie praktyki zawodowej pod kierownictwem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane, przy czym odpowiednie należy rozumieć jako odpowiadające uprawnieniom, których dochodzi wnioskodawca. Należy podkreślić, że w przypadku skarżącego domagającego się nadania uprawnień specjalności telekomunikacyjnej projektowania i kierowania robotami budowalnymi bez ograniczeń, osoba kierująca jego praktyką zawodową winna legitymować się uprawnieniami bez ograniczeń. Oznacza to, że organ prawidłowo ustalił, na podstawie decyzji z dnia [...] lipca 2000 r, znajdującej się w aktach administracyjnych na k. 7, o nadaniu uprawnień budowlanych w telekomunikacji, że Pan W. B., uzyskał uprawnienia budowlane na podstawie § 11 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 10 października 1995 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie telekomunikacyjnym. Uprawnienia te obejmują kierowanie robotami budowlanymi w specjalnościach instalacyjnych w telekomunikacji przewodowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą w zakresie linii, instalacji i urządzeń liniowych. Podobny pogląd wypowiedział Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 czerwca 2013 r. sygn. II GSK 356/12 (publ. Internet Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Na gruncie niniejszej sprawy organ prawidłowo dokonał konfrontacji nadanego Panu W. B. uprawnienia do obowiązujących wówczas przepisów i nie dokonał porównania, czy takie uprawnienia budowlane w specjalności telekomunikacyjnej są uprawnieniami "odpowiednimi" z art. 14 ust. 4 Prawa budowlanego, a więc tymi uprawnieniami, o których mowa w § 22 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 kwietnia 2006 r. i których nadania domagał się skarżący. Natomiast każda praktyka - w świetle § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie - winna być kierowana przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń we właściwej specjalności. Oznacza to, że wykształcenie strony, jak również jej praktyka tak w zakresie formalnym, jak i materialnym, musi odpowiadać warunkom określonym w ustawie - Prawo budowlane i w/w rozporządzeniu w brzmieniu obowiązującym w dniu orzekania, tj. wydania decyzji w sprawie nadania mu wnioskowanych uprawnień budowlanych, o ile nic innego nie wynika z przepisów przejściowych. Należy zatem zgodzić się z organem, że T. G., ubiegając się obecnie o nadanie uprawnień budowlanych, powinien spełniać warunki przewidziane w obowiązujących przepisach prawa. Oznacza to min. że w świetle § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2006 r. Nr 83, poz. 578, z poźn. zm.), jego praktyka powinna być nadzorowana przez osobę legitymującą się uprawnieniami budowlanymi, które na gruncie obecnie obowiązujących i stosowanych w sprawie przepisów mogą być uznane za uprawnienia budowlane bez ograniczeń. Wobec braku przepisów regulujących wprost kwestie uprawnień do kierowania praktyką zawodową przez osoby, które uzyskały uprawnienia budowlane w poprzednich stanach prawnych, to prowadząc obecnie postępowania w sprawie nadania uprawnień budowlanych organ musi odwoływać się do zasady bezpośredniego działania nowego prawa. Stąd punktem odniesienia do oceny uprawnień nadanych w poprzednich stanach prawnych osobom nadzorującym obecnie praktykę są uprawnienia budowlane bez ograniczeń we właściwej specjalności, określane na podstawie przepisów obowiązujących w dniu orzekania, czyli w tym przypadku przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2006 r. Nr 83, poz. 578, z poźn. zm.). Wzorcem nie mogą być przepisy aktów wykonawczych, które już nie obowiązują np. rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. Nr 8, poz. 38, późn. zm.), czy rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2006 r. Nr 83, poz. 578, z poźn. zm.). Przyznać należy, że konsekwencją powyższego może być sytuacja, że uprawnienia budowlane w świetle rozporządzenia, na podstawie którego je nadano (wydano decyzję), nie doznają żadnych ograniczeń, lecz mimo to nie mogą być uznane za uprawnienia bez ograniczeń w rozumieniu obecnie obowiązujących przepisów. Tytułem przykładu organ trafnie powołał uprawnienia w specjalności wodno-melioracyjnej, specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej w zakresie budowli hydrotechnicznych, itp. nadawane na podstawie § 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. Nr 8, poz. 38, późn. zm.). Uprawnienia te w swej treści i zakresie wynikającym z wydanej decyzji mogą nie doznawać żadnych ograniczeń przedmiotowych i podmiotowych, jednakże na gruncie obecnie obowiązujących przepisów melioracje wodne i budownictwo wodne są jedynie częścią specjalności konstrukcyjno-budowlanej i stąd nie mogą być uznane za uprawnienia budowlane bez ograniczeń w rozumieniu § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2006 r. Nr 83, poz. 578, z poźn. zm.), mimo że na gruncie rozporządzenia z 1975 r. mają charakter nieograniczony. Prawidłowa jest zatem ocena, że podobnie jest z uprawnieniami budowlanymi nadawanymi w specjalności telekomunikacyjnej na podstawie rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 10 października 1995 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie telekomunikacyjnym (Dz. U. z 1995 r. Nr 120, poz. 581 z późn. zm.). W myśl § 4 tego rozporządzenia, uprawnienia budowlane w telekomunikacji były wydawane bez ograniczeń lub w ograniczonym zakresie w dwóch specjalizacjach: 1) przewodowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, dotyczącą urządzeń liniowych i stacyjnych i 2) radiowej, dotyczącej obiektów nadawczych radiofonii i telewizji naziemnej oraz nadawczych i odbiorczych obiektów radiokomunikacyjnych. Obecnie - w świetle § 22 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. - uprawnienia budowlane w specjalności telekomunikacyjnej bez ograniczeń obejmują łącznie telekomunikacje przewodową i radiową. Oznacza to, że na tle w/w § 22 § 1 i w myśl § 3 ust. 1 osoba kierująca praktyką strony powinna legitymować się uprawnieniami budowlanymi bez ograniczeń w dwóch specjalizacjach określonych w § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 10 października 1995 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie telekomunikacyjnym (Dz. U. z 1995 r. Nr 120, poz. 581 z późn. zm.). Stosownie do powyższego, § 3 ust. 1 powinien być interpretowany z uwzględnieniem § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2006 r. Nr 83. poz. 578, z poźn. zm.), co oznacza, że charakter uprawnień budowlanych osoby kierującej praktyką zawodową powinien być ustalany na podstawie tego ostatniego przepisu, a nie przepisów, które w dniu orzekania nie obowiązują. Zdaniem Sądu, oceniając uprawnienia Pana W. B. z punktu widzenia obecnie obowiązujących przepisów, organy prawidłowo uznały, że w świetle § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności telekomunikacyjnej uprawniają do kierowania robotami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym w zakresie telekomunikacji przewodowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz telekomunikacji radiowej wraz z instalacją towarzyszącą. Uprawnienia Pana W. B. obejmują jedynie telekomunikację przewodową, nie obejmują natomiast telekomunikacji radiowej. Powyższe oznacza, że nie są to zatem uprawnienia budowlane bez ograniczeń w rozumieniu obecnie obowiązujących przepisów. Co więcej, nie są to także uprawnienia budowlane bez ograniczeń w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 10 października 1995 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie telekomunikacyjnym. Zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 1 i 2 w/w rozporządzenia, uprawnienia budowlane w specjalności telekomunikacyjnej były nadawane w dwóch specjalnościach: 1. przewodowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, dotyczącej urządzeń liniowych i stacyjnych, 2. Radiowej dotyczącej obiektów nadawczych radiofonii i telewizji naziemnej oraz nadawczych i odbiorczych obiektów radiokomunikacyjnych.  W. B. posiada właśnie uprawnienia z ograniczeniem do linii, instalacji i urządzeń liniowych. W tej sytuacji organ prawidłowo uznał, że patron skarżącego nie mógł kierować jego praktyką zawodową w rozumieniu § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2006 r. Nr 83, poz. 578). W konsekwencji organ prawidłowo uznał, że cały okres praktyki zawodowej nadzorowanej przez Pana W. B. nie może być skarżącemu zaliczony. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił.