VI SA/Wa 189/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Sumikowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...]Główny Inspektor Transportu Drogowego, powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 11, art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 3 pkt 8 i 11, art. 14 ust. 1, art. 18 ust. 5 lit. a, b i c oraz art. 92 ust. 1 i ust. 4 z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej: "u.t.d."),) oraz lp. 2.9 pkt 1, 2, 3 lp. 1.2 załącznika do ww. ustawy, po rozpatrzeniu odwołania S. Sp. z o.o. z siedzibą w W., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], nakładającą karę pieniężną w wysokości 15.000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Do powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] grudnia 2010 r. w W. ul. [...] inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego zatrzymali i poddali kontroli samochód marki M. o nr rej. [...], kierowany przez J. L.. Podczas kontroli stwierdzono, że na lewym boku pojazdu umieszczono napis "[...]"; na prawym boku pojazdu jest napis "[...]"; z tyłu na klapie bagażnika jest [...]"; z przodu na masce jest "[...]"; na dachu samochodu zamocowane jest plastikowe urządzenie, na którym zamieszczone są dwustronne podświetlone napisy "[...]". Ponadto ustalono, że w samochodzie zamontowany jest drogometr firmy Novitus, który jest połączony przewodami z kasą fiskalną tej samej firmy. W trakcie kontroli kierujący pojazdem J. L. okazał: prawo jazdy, dowód osobisty, dowód rejestracyjny pojazdu, zaświadczenie z dnia 1 grudnia 2009 r. o spełnieniu wszystkich wymagań określonych w art. 39a ust. 1 pkt. 3-5 ustawy o transporcie drogowym, licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydanej dla skarżącej spółki, wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego osób udzielonej S. Sp. z. o.o. Jako dowód w sprawie wykonano dokumentację fotograficzną pojazdu oraz paragonu niefiskalnego, wystawionego na firmę S. Sp. z. o.o., W., ul. [...] ze wskazaniem NIP-u. Sporządzony protokół kontroli nie został podpisany przez kontrolowanego kierowcę, który odmówił również składania wyjaśnień oraz nie podpisał protokołu przesłuchania świadka. Stwierdzono wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. W notatce służbowej z dnia [...] grudnia 2010 r. inspektor transportu drogowego podał, że podczas kontroli pojazdu marki M. o nr rej. [...] stwierdził, że na bokach pojazdu i z przodu znajdują się napisy [...] oraz numer telefonu "[...]". Po wybraniu nr telefonu ok. godziny 15.50 zgłosiła się S.. W związku z powyższym, pismem z dnia 9 grudnia 2010 r. zawiadomiono S. Sp. z o.o. z siedzibą w W., dalej zwaną skarżącą, o wszczęciu postępowania administracyjnego. Po uzyskaniu informacji z Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu Miasta [...], iż kontrolowany pojazd nie był zgłoszony na dzień kontroli do licencji nr [...], pismem z dnia 4 stycznia 2010 r. zawiadomiono o dodatkowym naruszeniu, tj. wykonywaniu transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję w dniu [...] czerwca 2010 r., na podstawie której – w oparciu o przepisy art. 56 pkt.1, art. 92 ust. 1 i ust. 4 w związku z art. 18 ust. 5 lit. a), b) i c), art. 5, art. 14 ust. 1 u.t.d. oraz na podstawie lp. 2.9. pkt 1, 2, 3, lp. 2.9 załącznika do ustawy o transporcie drogowym nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 15.000 zł z tytułu wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru (kara 5.000 zł), umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem (kara 5.000 zł), umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (kara 5.000 zł) oraz wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji (kara 8.000 zł). Organ wskazał, iż suma kar pieniężnych za stwierdzone podczas kontroli naruszenia (23.000 zł) została ograniczona do wysokości 15.000 zł, zgodnie z art. 92 ust. 2 pkt 1 u.t.d. W uzasadnieniu, organ I instancji wskazał, że podstawą nałożenia kary były ustalenia faktyczne dokonane w dniu [...] grudnia 2010 r., z których wynikało, że na dachu kontrolowanego pojazdu zostało umieszczone plastykowe urządzenie techniczne z instalacją elektryczną, na którym znajduje się dwustronny napis "[...]". W tym samym miejscu i czasie stwierdzono, że na lewym boku pojazdu znajduje się napis "[...]"; na prawym boku pojazdu znajduje się napis "[...]"; z tyłu na klapie bagażnika znajduje się napis [...]; zaś z przodu na masce napis [...]. Stwierdzono również, że w kontrolowanym pojeździe zamontowano drogomierz firmy Novitus połączony przewodem elektrycznym z kasą fiskalną. Organ powołał się na pismo strony z dnia 23 lutego 2011 r., stanowiące wniosek o dopuszczenie dowodów w postaci, opinii biegłego ds. tachometrii na okoliczność, czy zamontowane w pojeździe urządzenie jest taksometrem w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych oraz opinii biegłego ds. telekomunikacji na okoliczność, czy napis umieszczony na pojeździe może być uznany za numer telefonu oraz czy możliwe jest i w jaki sposób uzyskanie połączenia telefonicznego. Skarżąca zażądała również zwrócenia się przez organ do Prezydenta [...] o udzielenie informacji, czy w dniu kontroli J. L. był przedsiębiorcą i jaki był zakres prowadzonej przez niego działalności oraz zwrócenia się do Telekomunikacji Polskiej S.A. i innych operatorów sieci telefonicznych o udzielenie informacji czy napis umieszczony na pojeździe może zostać uznany za numer telefonu, czy możliwe jest i w jaki sposób uzyskanie połączenia telefonicznego. Mając na uwadze złożony wniosek dowodowy, organ na podstawie art. 78 k.p.a. nie uwzględnił zgłoszonych żądań uznając, iż nie mają one znaczenia dla sprawy. Zdaniem organu I instancji, zgłoszeni biegli nie są uprawnieni do interpretacji przepisów ustawy, a w szczególności stwierdzenia jaki przedmiot jest taksometrem w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie o drogowym lub jaki ciąg znaków można uznać za numer telefonu. Organ odstąpił od wykonania żądania strony dotyczącego zwrócenia się do Telekomunikacji Polskiej S.A., gdyż uznał, że podmiot ten nie jest uprawniony do wydawania wiążących organ opinii, podobnie jak pozostali operatorzy. Za bezprzedmiotowe organ uznał żądanie w przedmiocie zwrócenia się stwierdzając, że taka instytucja nie funkcjonuje. Organ odstąpił również od wykonania żądania strony w zakresie zwrócenia się do Prezydenta [...] o udzielenie informacji, czy w dniu kontroli J. L. był przedsiębiorcą i jaki był zakres prowadzonej przez niego działalności zaznaczając, że podczas kontroli wykonano kserokopię wydruku z kasy rejestrującej, z którego jednoznacznie wynika, że przewozy osób były świadczone na rzecz skarżącej. Nie ma zatem znaczenia charakter, w jakim występuje J. L., z zaświadczenia o spełnianiu wymogów ustawy wynika, że J. L. jest pracownikiem skarżącej. Pismem z dnia 8 lipca 2011 r. skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca zarzuciła organowi wydanie decyzji z naruszeniem prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. a), b) i c) u.t.d. Wskazała również na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 w związku z art. 80 k.p.a. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów zgromadzonego materiału dowodowego, art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. oraz art. 107 k.p.a. poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie materiału dowodowego, art. 78 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych Skarżącej, podczas gdy złożone wnioski dotyczyły istotnych okoliczności w sprawie, których ustalenie i wyjaśnienie jest obowiązkiem organu, co skutkowało naruszeniem art. 7, art. 8, art. 10 i art. 11 k.p.a. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w trakcie postępowania administracyjnego organ w sposób błędny zinterpretował ustalony w sprawie stan faktyczny. Zdaniem skarżącej, brak jest ustaleń, na jakiej podstawie uznano, iż umieszczony na pojeździe ciąg cyfr jest numerem telefonu skarżącej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia w postaci umieszczenia i używania w pojeździe taksometru, strona podkreśliła, że zamontowane w zatrzymanym pojeździe urządzenie nie było taksometrem, natomiast znajdujący się na dachu pojazdu przedmiot nie może zostać uznany za lampę lub inne urządzenie techniczne w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Skarżąca podniosła również, że zaskarżona decyzja nie posiada także stosownego uzasadnienia faktycznego i prawnego, spełniającego warunki, o których mowa w art. 107 k.p.a.. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2010 r. sygn. akt VI SA/ Wa 931/10, strona zarzuciła, że organ I instancji błędnie uznał, że umieszczone na dachu urządzenie pełni rolę znaku identyfikacyjnego i jest cechą upodabniającą pojazd do taksówki. Odnośnie stwierdzonego naruszenia art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., skarżąca zauważyła, że napis "[...]" lub napis "[...]" nie są oznaczeniami przedsiębiorcy, którego nazwa brzmi: "S. Sp. z o.o.". W przedmiotowej sprawie brak jest dowodów wskazujących, iż "[...]" czy "[...]" są to nazwy używane przez skarżącą. W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego, wydał wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] listopada 2011 r., którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podtrzymując zawartą w niej argumentację. Organ odwoławczy przyjął, że w toku czynności kontrolnych kierowca okazał do kontroli, m.in. wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej skarżącej Spółce oraz zaświadczenie o zatrudnieniu i spełnianiu wszystkich wymagań określonych ustawą o transporcie drogowym wystawione przez skarżącą. Sporządzono wydruk z kasy fiskalnej zamontowanej w zatrzymanym pojeździe, zarejestrowanej na rzecz skarżącej. Na tej podstawie organ stwierdził, że podmiotem wykonującym przewóz w dniu kontroli była skarżąca Spółka. Po analizie zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że argumenty strony podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Organ odwoławczy stwierdził, że wykonana podczas kontroli dokumentacja fotograficzna potwierdza, że w samochodzie jest zamontowany drogometr marki Novitus połączony z kasą fiskalną. Odrzucił jako niezasadny argument strony wyłączający odpowiedzialność strony z uwagi na to, że w pojeździe zamontowany był drogomierz (drogometr) a nie taksometr. Odwołując się do treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2009 r., sygn. akt II GSK 911/08, organ odwoławczy podkreślił, że urządzenia te pełnią takie same funkcje. Odnosząc się do naruszenia zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą lub telefonem przedsiębiorcy, organ odwoławczy zauważył, że w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. nie chodzi o dosłowne utożsamianie nazwy z firmą, pod którą przedsiębiorca figuruje we właściwym rejestrze lub ewidencji. Zdaniem organu, nie ma znaczenia fakt, że umieszczona na pojeździe nazwa "[...]" i "[...]" nie pokrywa się z firmą przewoźnika, gdyż w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. nie chodzi o to, aby nazwa przedsiębiorcy ściśle pokrywała się z jego firmą. Zasadność przyjętej interpretacji, zdaniem organu odwoławczego, wynika również z faktu, że w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. ustawodawca nie posłużył się pojęciem firmy, która została zdefiniowana w art. 43 i nast. k.c. Organ odwoławczy podkreślił, iż w aktach sprawy znajduje się informacja (notatka służbowa funkcjonariusza Straży Miejskiej z W.), iż podczas kontroli wybrano nr telefonu [...] i pod tym numerem można zamówić usługę przewozu z firmy S. Odnosząc się do argumentu strony, że umieszczone na dachu pojazdu urządzenie nie było urządzeniem technicznym w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., organ odwoławczy jako niezasadne uznał utożsamianie urządzenia technicznego z lampą, a także twierdzenie, że lampa powinna być podłączona do instalacji elektrycznej, co w rozpatrywanej sprawie miało miejsce. Organ odwoławczy przyznał, że przepisy nie definiują pojęcia urządzenie techniczne, w związku z tym zasadne jest odwołanie się do wykładni językowej oraz celowościowo-funkcjonalnej wskazanego terminu, które każą przyjąć, że czynnikiem decydującym o uznaniu umieszczonego na dachu pojazdu urządzenia za urządzenie techniczne jest jego odbiór przez nieograniczoną liczbę osób, u których tego rodzaju oznaczenie mogłoby wywrzeć wrażenie, że pojazd można zatrzymać, celem zawarcia umowy przewozowej. W ocenie organu odwoławczego, takie urządzenie pełni rolę znaku identyfikującego podmiot wykonujący okazjonalny transport drogowy osób, wbrew zakazowi określonemu w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., który ma uniemożliwić podmiotom wykonującym przewozy okazjonalne upodabnianie ich pojazdów do taksówek, a w konsekwencji zapobiec wprowadzaniu w błąd potencjalnych klientów co do charakteru świadczonych usług. W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, umieszczone na dachu pojazdu urządzenie służyło ww. celom i niewątpliwie upodabniało zatrzymany pojazd do przewoźników wykonujących transport drogowy osób taksówką. Analiza sporządzonej w czasie kontroli dokumentacji fotograficznej jednoznacznie wskazała, że umieszczone na dachu zatrzymanego pojazdu urządzenia służyło prowadzonej działalności gospodarczej. Organ II instancji odniósł się również do przywołanego przez stronę fragmentu uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 931/10. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że wyrok Sądu w pełni potwierdził przyjęte przez organ stanowisko i ocenę prawną dotyczącą umieszczenia na dachu pojazdu urządzenia technicznego. Zgodnie z art. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d. do wniosku o udzielenie licencji należy dołączyć wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku, gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów – również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi. Nie ulega wątpliwości, iż skarżąca wykonywała transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji, potwierdził to organ udzielający zezwoleń, iż kontrolowany pojazd nie został zgłoszony do licencji nr [...]. W myśl art. 11 ust. 3 u.t.d. organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. Organ odwoławczy stwierdził, że skoro przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą był wykonywany w dniu 6 grudnia 2010 r. przez skarżącą Spółkę z ewidentnym naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy oraz zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, organy inspekcji transportu drogowego prawidłowo zastosowały art. 92 ust. 1 u.t.d. w związku z lp. 2.9 pkt 1, 2, 3, lp. 1.2 załącznika do tej ustawy, nakładając na skarżącą karę pieniężną w łącznej wysokości 15.000 zł, mimo, że suma poszczególnych kar jednostkowych z tytułu stwierdzonych naruszeń wyniosła 23.000 zł. Organ odwoławczy uznał za niezasadny zarzut strony dotyczący niezgodnego z prawem nieuwzględnienia przez organ I instancji wniosków dowodowych składanych w toku postępowania przez stronę. Powołał się na art. 78 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeśli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Zgodził się z organem I instancji, że okoliczności które miały być przedmiotem postulowanych przez stronę dowodów zostały już udowodnione na podstawie innych dowodów. Ponadto stwierdził, że uwzględnienie przez organ I instancji omawianych wniosków dowodowych spowodowałoby jedynie przedłużenie postępowania, a nie miałoby wpływu na wynik sprawy. Pismem z dnia 19 grudnia 2011 r. skarżąca Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2011 r., wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 28 k.p.a. w zw. z art. 156 1 pkt 4 k.pa. poprzez niewłaściwe określenie strony postępowania skutkujące nieważnością decyzji, 2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, mające wpływ na wynik sprawy, w szczególności poprzez przyjęcie, iż: a) napis "[...]" jest oznaczeniem i numerem przedsiębiorcy, b) urządzenie pomiarowe połączone z kasą fiskalną jest tożsame z taksometrem, c) baner reklamowy umieszczony na dachu pojazdu jest niedozwolonym urządzeniem technicznym. 3. art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. oraz art. 107 k.p.a. poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie materiału dowodowego w całości, nie ustalenie podstaw i faktów pozwalających na ustalenie przesłanek wskazanych w art. 18 ust. 5 lit. a), b) i c) u.t.d. 4. art. 78 §1 i § 2 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodów skarżącego, podczas gdy złożone wnioski dotyczyły istotnych okoliczności w sprawie, których ustalenie i wyjaśnienie jest obowiązkiem organu, co skutkowało naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 k.p.a. i art. 11 k.p.a. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. poprzez błędną wykładnię, które miało wpływ na wynik sprawy i przyjęcie, iż urządzenie pomiarowe połączone z kasą fiskalną jest tożsame z urządzeniem zw. taksometrem, o którym mówi ten przepis ustawy, 2. art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że umieszczona nalepka opisana w uzasadnieniu decyzji stanowi oznaczenie przedsiębiorcy i jego numeru telefonu, 3. art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że z ustalonego materiału dowodowego wynika, iż umieszczony na dachu pojazdu baner reklamowy stanowi urządzenie techniczne i w związku z powyższym wypełnia hipotezę tej normy prawnej. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w postępowaniu nie zostało przeprowadzone postępowanie dowodowe w zakresie ustalenia osoby prowadzącej działalność gospodarczą i wykonującej przewóz okazjonalny. W celu ustalenia powyższego skarżąca składała odpowiednie wnioski dowodowe, które zostały bezpodstawnie oddalone. Stwierdziła, że ustalona przez organ okoliczność, iż kontrolowany pojazd nie został zgłoszony do licencji posiadanej przez skarżącą wskazuje, że to nie skarżąca była podmiotem wykonującym kontrolowany przewóz. Zarzuciła brak wykazania związku pomiędzy napisem znajdującym się na pojeździe, tj. [...] czy [...] a nazwą przedsiębiorstwa prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie przewozów okazjonalnych. Podkreśliła, iż z redakcji przepisu art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. wynika, że wymienione w nim oznaczenia, tj. nazwa, adres oraz telefon należą do wspólnego zbioru określającego przedsiębiorcę. W związku z tym przypisanie naruszenia określonego w tym przepisie - tylko wtedy będzie możliwe - gdy wszystkie wymienione wyżej elementy wystąpią łącznie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia obowiązku umieszczenia w pojeździe taksometru, skarżąca zwróciła uwagę na brak w przepisach prawa definicji legalnej taksometru oraz warunków technicznych, jakie to urządzenie musi spełniać. Dlatego też wskazała na błędne zakwalifikowanie drogomierza jako takiego typu urządzenia poprzez rozszerzająca wykładnię zastosowana przez organ administracji. Wskazała, iż z dokumentacji fotograficznej nie wynika, czy opisane urządzenia są połączone, jeśli tak to w jakim celu zostały połączone i jaką pełnią funkcję. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego ustalenia, iż umieszczony na pojeździe baner reklamowy stanowi urządzenie techniczne lub lampę podniosła, iż urządzenie techniczne jest pojęciem niedookreślonym, podobnie jak lampa, brak jest definicji w ustawie ani w pokrewnych regulacjach. Strona podniosła zarzut bezpodstawnego nieuwzględnienia wniosków dowodowych, które dotyczyły istotnych okoliczności w sprawie, których ustalenie i wyjaśnienie jest obowiązkiem organu. W związku z tym organ dopuścił się naruszenia art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, opubl. Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: " p.p.s.a."). Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że skarga S. Sp. z o.o. nie jest uzasadniona. Skarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2011 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2011 r. nie naruszają, zarówno przepisów prawa materialnego zawartych w ustawie o transporcie drogowym, jak również przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 138 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu kontrola i przeprowadzone postępowanie wykazały bez żadnej wątpliwości, iż stroną postępowania, która popełniła stwierdzone naruszenia, jest skarżąca - adresat zaskarżonej decyzji. Była ona podmiotem licencji przewozowej, a kontrolowany kierowca wykonywał okazjonalne przewozy osób na rzecz skarżącej, na wydruku z kasy fiskalnej wskazano S. Sp. z o.o. Tym samym zarzut skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną postępowania należy uznać za bezzasadny. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. uznając, że organy administracji w sposób wyczerpujący zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Organy wskazały w uzasadnieniu decyzji dowody, na podstawie których został ustalony stan faktyczny. Nadto, stosując zasadę przekonywania określoną w art. 11 k.p.a., organy w sposób wyczerpujący wyjaśniły stronie przesłankami, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy, ustosunkowując się do twierdzeń, które strona uważała za istotne dla sposobu załatwienia sprawy. Mając na uwadze art. 78 k.p.a. należy podkreślić, że organ nie ma obowiązku przeprowadzania dowodu przedstawionego przez stronę, jeżeli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w danym postępowaniu. Obowiązkiem organu w takiej sytuacji jest należyte wyjaśnienie motywów zajętego stanowiska. Organ powinien przedstawić argumenty, którymi kierował się zajmując stanowisko. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. odniósł się do pisma skarżącej z dnia 23 lutego 2011 r., podając przyczyny nieuwzględnienia wniosków dowodowych wskazanych przez stronę, także powołując się na fakt, iż okoliczności, które miały być przedmiotem postępowania dowodowego zostały już udowodnione na podstawie innych dowodów. Zdaniem Sądu, z materiału dowodowego sprawy wynika bezspornie, iż dnia [...] grudnia 2010 r. skarżąca wykonywała przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy, umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. a), b) i c) u.t.d., sankcjonowanego karą pieniężną w łącznej wysokości 15.000 zł. Ponadto wykonywała transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji, za które stosownie do l.p. 1.2 załącznika do ustawy została przewidziana kara w wysokości 8.000 zł W myśl art. 4 pkt 1 u.t.d., krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d., wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji. Licencji, w myśl art. 6 ust. 1 u.t.d., wymaga również wykonywanie transportu drogowego taksówką. Tego rodzaju licencja udziela jest przedsiębiorcy po spełnieniu warunków podanych w tym przepisie. Licencja udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto [...] - związek komunalny (art. 6 ust. 4 u.t.d.). Według ustaleń organów administracji dokonanych w niniejszym postępowaniu, skarżąca posiadała licencję nr [...] uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, której wypisem legitymował się podczas kontroli kierujący pojazdem. Nie budzi więc wątpliwości, iż okazana w trakcie kontroli licencja nie spełniała warunków określonych w art. 6 ust. 4 u.t.d. dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, gdyż nie była wydana na kontrolowany pojazd oraz nie precyzowała, zgodnie z tym przepisem - obszaru, na którym przedsiębiorca był uprawniony do świadczenia usług transportowych osób. Zatem przedstawiona do wglądu organom kontrolnym licencja uprawniała wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 u.t.d., jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, gdyż nie odpowiadała warunkom licencji "taksówkowej". W przepisie art. 5 ust. 1 u.t.d. ustawodawca wyraźnie wskazał, iż na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest odpowiednia licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne oraz inne dla licencji "taksówkowej" (art. 6 u.t.d.). W następstwie tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji "taksówkowej", co znalazło jednoznaczny wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1b u.t.d., według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką. Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 lit. a) – c). Zgodnie z tym uregulowaniem przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru, b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także, c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. W przedmiotowej sprawie bezsporne, że skarżąca Spółka nie legitymowała się licencją uprawniającą do wykonywania transportu drogowego taksówką, o której mowa w art. 6 u.t.d. Posiadała jedynie licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Tym samym nie miała prawa do umieszczania i używania urządzeń oraz oznaczeń, o których mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d. Odnosząc się do zarzutu błędnego, zdaniem strony, utożsamienia taksometru z drogometrem Sąd uznał, iż zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy zauważyć, że w pojeździe poddanym kontroli był zamontowany drogometr firmy Novitus połączony z kasą fiskalną firmy Novitus, co wynika wprost z załącznika do protokołu kontroli z dnia [...] grudnia 2010 r. oraz z dokumentacji fotograficznej pojazdu. Nadto, kwestia różnic pomiędzy taksometrem a drogomierzem, (nazywanym w skardze urządzeniem pomiarowym), która w opinii skarżącej powinna zaważyć na wydanym rozstrzygnięciu, była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 13 maja 2009 r., sygn. akt. II GSK 911/08 uznał, że "nie jest trafny zarzut skargi kasacyjnej, że kontrolowany samochód nie był wyposażony w taksometr, lecz drogomierz (dalmierz) a więc urządzenie, którego nie wymienia art. 18 ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. (...) Dalmierz połączony z kasą fiskalną jest urządzeniem równoważnym dla taksometru w rozumieniu art. 18 ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, gdyż urządzenie to służy temu samemu celowi co taksometr, a więc dla wyliczania należności za wykonywany taksówką przewóz osób, na co wymagana jest licencja, której skarżący nie posiadali". Podobne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zawarł w wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 202/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny powyższy pogląd podziela. Zdaniem Sądu, za niezasadne należy uznać również zarzuty dotyczące naruszenia art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., gdyż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bezspornie potwierdził, iż do takiego naruszenia doszło. Wskazany przepis zabrania umieszczania na pojeździe, który nie jest taksówką oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy. Podzielając pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach z dnia 23 marca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 194/10 oraz z dnia 19 kwietnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 353/10 należy podkreślić, że dla zaistnienia deliktu administracyjnego określonego w cytowanym przepisie wystarczy, że ziści się tylko jedna z wymienionych tam sytuacji, a mianowicie, że na pojeździe umieszczona jest nazwa przedsiębiorcy albo adres, albo jego telefon. Jako przedsiębiorcę rozumie się nie tylko przedsiębiorcę – stronę postępowania, ale również innego przedsiębiorcę, jeżeli zostanie wykazana między tymi podmiotami więź, która sprawia, że umieszczenie nazwy innego przedsiębiorstwa ma na celu przysporzenie klientów przedsiębiorcy wykonującemu transport drogowy. Tym bardziej w dyspozycji art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. mieści się sytuacja, gdy na pojeździe została umieszczona nazwa, która częściowo pokrywa się z nazwą przedsiębiorstwa wykonującego transport. Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II GSK 180/09 stwierdził, że podany powyżej przepis nie może być rozumiany w ten sposób, że do naruszenia zawartego w nim zakazu dochodzi tylko wtedy, gdy nazwa przedsiębiorcy umieszczona na pojeździe jest tożsama z firmą, pod jaką przedsiębiorca figuruje we właściwym rejestrze. W przepisie tym ustawodawca nie posłużył się bowiem pojęciem "firmy" lecz "nazwy", która może być nadana przez przedsiębiorcę wyodrębnionym składnikom majątkowym i różnić się od jego firmy. W związku z tym umieszczenie przez skarżącą na boku pojazdu nazwy zawierającej element "[...]" stanowiący część firmy skarżącej S. Sp. z o.o. stanowi naruszenie zakazu zawartego w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. Zgodnie z art. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d. do wniosku o udzielenie licencji należy dołączyć wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku, gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów – również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi. Nie ulega wątpliwości, iż skarżąca wykonywała transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji, potwierdził to organ udzielający zezwoleń, iż kontrolowany pojazd nie został zgłoszony do licencji nr [...]. W myśl art. 11 ust. 3 u.t.d. organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. Organ odwoławczy stwierdził, że skoro przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą był wykonywany w dniu [...] grudnia 2010 r. przez skarżącą Spółkę z ewidentnym naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy oraz zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, organy inspekcji transportu drogowego prawidłowo zastosowały art. 92 ust. 1 u.t.d. w związku z lp. 2.9 pkt 1, 2, 3, lp. 1.2 załącznika do tej ustawy, nakładając na skarżącą karę pieniężną w łącznej wysokości 15.000 zł, mimo, że suma poszczególnych kar jednostkowych z tytułu stwierdzonych naruszeń wyniosła 23.000 zł. Wyżej wymienione przepisy ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że w razie stwierdzenia ich naruszenia, uprawniony organ obowiązany jest do nałożenia na podmiot wykonujący transport lub przewóz odpowiedniej kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.