VI SA/Wa 189/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie sędzia WSA Magdalena Maliszewska asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 września 2024 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: "WSA") w Warszawie jest decyzja z dnia [...] listopada 2023 r., nr [...] Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "Organ"), którą, po rozpoznaniu odwołania T. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: D. [...] (dalej: "Strona", "Skarżący") została utrzymana w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "MW ITD", "organ I instancji") z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] o nałożeniu na Stronę kary pieniężnej w wysokości 2.000 (dalej: "zaskarżona decyzja"). Jako podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 4 pkt 1 i 22, art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4, art. 39j ust. 1,2,3,4 i 6, art. 39k ust. 1,2,3 i 4, art. 39m, art. 92a ust. 2, 4 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, dalej "u.t.d.") oraz Ip. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym. Jako podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji stanowiły następujące naruszenia: • wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz • wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zaskarżona decyzja zapadła w ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] sierpnia 2022 r. około godziny 08:29 w W., Lotnisko [...] poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...] (dalej również: "pojazd"), którym kierował Pan N. M.. W toku kontroli kierowca okazał prawo jazdy, paszport, dowód rejestracyjny, wypis nr 4 z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego z zakresie przewozu osób taksówką udzielonej przedsiębiorcy D. [...] NIP: [...], natomiast nie okazał orzeczeń lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Ustalono, iż w chwili kontroli wykonywano transport drogowy osób, gdyż przewożono jednego pasażera, który otrzymał rachunek od [...] z trasą przejazdu ul. [...] na ul. [...] w kwocie 17,61 zł. Wykonano zdjęcie aplikacji zainstalowanej w telefonie pasażera z informacją "...jest to rachunek dokumentujący płatność za usługę transportową świadczoną przez kierowcę D. [...]". Kontrolowany pojazd osobowy był nieoznakowany jako taksówka i posiadał pięć miejsc siedzących. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli drogowej nr [...] z dnia [...] sierpnia 2022 r. (dalej: "protokół kontroli"). Pismem z dnia [...] lutego 2023 r. MW ITD zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w zakresie naruszeń określonych w Ip. 4.2 i 4.3 zał. 4 do u.t.d. Ww. zawiadomienie doręczono w dniu 6 marca 2022 r. Postępowanie zakończono wydaniem przez MW ITD decyzji administracyjnej z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] nakładającej na Stronę karę pieniężną w wysokości 2.000 zł, zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d. Pełnomocnik strony wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji wraz z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie wraz z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono: • naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, • naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego, • naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92 a ust 1, art. 92a ust 6 u.t.d. w zw. z lp. 4.2 zał. nr 4 do u.t.d. polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku, z czym skarżący nie był obowiązany do legitymowania się ww. orzeczeniem oraz wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 1000 zł, pomimo iż strona nie może być adresatem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej z ww. tytułu, • naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92 a ust. 1, art. 92 a ust. 6 u.t.d. w zw. z lp. 4.3 załącznika nr 4 u.t.d., polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transporty drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku, z czym skarżący nie był obowiązany do legitymowania się ww. orzeczeniem oraz wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 1000 zł, pomimo, iż strona nie może być adresatem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej z ww. tytułu, • naruszenie przepisów postępowania tj. art. 92 a ust. 10 u.t.d., polegające na wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej w oparciu o załącznik ww. ustawy, podczas gdy za ten czyn, będący przedmiotem kontroli, skarżącemu wymierzono karę pieniężną w wysokości 12.000 zł zgodnie z decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] w oparciu o załącznik nr 3 u.t.d. Po rozpatrzeniu odwołania GITD utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ podzielił ustalenia faktyczne dotyczące rozpatrywanej sprawy oraz przywołał mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa. Organ wskazał również, iż do dnia wydania zaskarżonej decyzji Strona nie przedłożyła dowodów na okoliczność posiadania przez kierowcę ważnych badań: lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. GITD wyjaśnił także, że w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy działu VIa k.p.a., albowiem w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 2, 4 i 8 w zw. z załącznikiem nr 4 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 4 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a. na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto, GITD wskazał, iż zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Organ wskazał, że przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało bezsprzecznie, że w dniu [...] sierpnia 2022 r. Pan N. M. wykonywał w imieniu Strony zarobkowy przewóz drogowy osób nie posiadając orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Uzasadniając powyższe Organ powołał się na protokół i wskazał, że protokół kontroli nr [...] z dnia [...] sierpnia 2022 r. stanowi istotny dowód w sprawie. W związku z czym, Skarżący był zobowiązany do przestrzegania przepisów i bieżącej kontroli, co do posiadanych przez kierowców uprawnień. Tym samym, Organ uznał za zasadne utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy z tytułu naruszenia Ip. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d., tj. po 1000 zł za brak kolejno orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego, potwierdzających brak przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy przez Pana N. M.. Organ wyjaśnił, że kwestia obowiązku odbycia stosownych badań lekarskich i psychologicznych została uregulowana w aktach powszechnie obowiązującego prawa, jakimi są cytowane przepisy u.t.d. oraz przepisy aktów wykonawczych. Przepis art. 39j jak i art. 39k u.t.d. wprost wskazują, że każdy kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim i psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Organ wyjaśnił, że na dzień kontroli kierujący pojazdem nie podsiadał stosownych zaświadczeń. GITD uznał również zarzut Strony dotyczący podwójnego ukarania za tożsame naruszenia z załącznika 3 i załącznika 4 do u.t.d., stwierdzone tym samym protokołem kontroli za bezpodstawny. Wydana przez organ I instancji decyzja z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] dotyczy innych naruszeń, aniżeli stwierdzone w niniejszym postępowaniu. Ww. decyzja dotyczy naruszeń określonych w załączniku nr 3 do u.t.d., tj. naruszeń określonych w Ip. 2.20 przekazanie zleceń przed przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób przewozu osób podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d. oraz Ip. 2.11 wykonywanie transportu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. Tym samym organ I instancji nie naruszył art. 92a ust. 10 u.t.d. Wskazane naruszenia nie są tożsame z naruszeniami dotyczącymi wykonywania przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, określonymi w Ip. 4.2 i 4.3 zał. 4 do u.t.d. sankcjonowanych karą pieniężną w wysokości 2 x 1.000 zł. Organ wskazał, że Intencją wprowadzenia art. 92a ust. 10 przez ustawodawcę było wyeliminowanie sytuacji, w której na ten sam podmiot nakładane byłyby kary za tożsame co do treści naruszenia występujące w załączniku nr 3 i załączniku nr 4 do u.t.d., np. naruszenie określone w Ip. 4.5 załącznika nr 4 do u.t.d. i naruszenie określone w Ip. 6.3.3 załącznika nr 3 do u.t.d. W przeciwnym razie, organy administracyjne w przypadku stwierdzenia naruszeń na podstawie u.t.d., miałyby możliwość nakładania kar wyłącznie za naruszenia określone w załączniku nr 3 do u.t.d. W takiej sytuacji bezcelowym byłoby podzielenie naruszeń pomiędzy dwa odrębne załączniki. Za niezasadny GITD uznał również zarzut naruszenia art. 92c u.t.d. Zgodnie z ww. przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy tub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń łub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Organ wskazał, że w tym zakresie ewentualne okoliczności uzasadniające zastosowanie w sprawie art. 92c u.t.d. powinna wykazać sama strona. Ponadto, zgodnie z art. 92c ust. 1a u.t.d., przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2. Organ nie znalazł również podstaw do umorzenia postępowania o co wnioskowała Strona w odwołaniu. Organ wskazał, iż zgodnie z ustalonym stanem faktycznym, w dniu [...] sierpnia 2022 r., Pan N. M. wykonywał transport drogowy osób na rzecz Strony w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Wbrew zarzutom podniesionym w odwołaniu, podjęte przez Skarżącego czynności mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 u.t.d., gdyż znaczenie ma sam fakt wykonania przewozu osób za opłatą, nawet w sytuacji, gdy Strona nie jest przedsiębiorcą lub dokonany transport był jednorazowy. Na potwierdzenie prawidłowości rozstrzygnięcia GITD przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych. Wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej, czyli działalności zarobkowej w sposób zorganizowany i ciągły na własny rachunek, nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej, lecz faktycznie świadczy odpłatną usługę przewozu osób (nawet jednorazowo), odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Bez znaczenia pozostaje to, czy skarżący formalnie posiadał status przedsiębiorcy i czy jego działalność została zgłoszona do właściwej ewidencji albo jaki jest zakres prowadzonej działalności. Wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło nawet wtedy, gdy dany podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej. Z rozstrzygnięciem Organu nie zgodził się Skarżący wnosząc do WSA w Warszawie skargę na decyzję GITD z dnia [...] listopada 2023 r., zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 92 a ust 10 u.t.d., polegające na wymierzeniu Skarżącemu kary pieniężnej w oparciu o załącznik nr 4 w/w ustawy, podczas gdy za ten sam czyn, będący przedmiotem kontroli, Skarżącemu wymierzono karę pieniężną w wysokości 12.000 zł zgodnie z decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej z dnia z dnia [...] grudnia 2022 roku w sprawie o sygn. akt [...], 2) art. 8 k.p.a., poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Formułując powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie decyzji organu I stopnia. Ponadto Skarżący wniósł o zwrot kosztów postępowania sądowo-administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skargi Skarżący rozwinął podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "P.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, ponieważ wbrew zarzutom skargi, zarówno GITD, jak i organ I instancji nie naruszyli przepisów prawa w sposób dający podstawę do wyeliminowania wydanych decyzji z obrotu prawnego. Przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja GITD z dnia [...] listopada 2023 r., nr [...] którą, po rozpoznaniu odwołania Strony została utrzymana w mocy decyzja MW ITD z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] o nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 2.000. Skarżący stoi na stanowisku, że nałożenie kary w wysokości 2.000 zł było bezpodstawne, bowiem w związku z kontrolą z dnia [...] sierpnia 2022 r., decyzją MW ITD z dnia [...] grudnia 2022 r. w sprawie o sygn. akt [...] Skarżącemu została wymierzona kara pieniężna w wysokości 12.000 zł. W związku z czym doszło do podwójnego ukarania za ten sam czyn, co zgodnie z art. 92a ust. 10 u.t.d. jest niedopuszczalne. Z kolei Organ wywodzi, iż kara utrzymana zaskarżaną decyzją jest zasadna, bowiem w sprawie nie doszło do ukarania za to samo naruszenie określone w załączniku nr 3 i 4 do u.t.d. Organ wskazał, iż podczas kontroli w dniu [...] sierpnia 2022 r. zostały ujawnione niezależne od siebie naruszenia, tym samym nie zachodzi przeszkoda zakazu podwójnego ukarania. W związku z powyższym, przedmiotem rozsądzenie w niniejszej sprawie jest ocena czy nałożenie na Skarżącego decyzją z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł za naruszenie określonego w załączniku nr 3 do u.t.d.: w Ip. 2.20, tj. przekazanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób przewozu osób podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d. oraz Ip. 2.11, tj. wykonywanie transportu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy, stanowi negatywną przesłankę nałożenia kary na podstawie załącznika 4 do u.t.d.: lp. 4.2 i 4.3. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, wbrew stanowisku Skarżącego organy transportu drogowego obu instancji w prawidłowy sposób zastosowały przepisy ustawy o transporcie drogowym. Materialnoprawną podstawą nałożenia na Stronę kary pieniężnej był art. 92a ust. 2 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Przy czym, stosownie do ust. 4 suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3000 złotych. W świetle art. 92a ust. 8 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy. Zgodnie natomiast z lp. 4.2. i 4.3. załącznik nr 4 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, podlega karom pieniężnym za każde z tych naruszeń po 1000 zł. Natomiast, zgodnie z art. 92a ust. 10 u.t.d., jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1. Jak wynika z art. 4 pkt 22 u.t.d., obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzeń unijnych i innych ustaw wymienionych w tym przepisie. Zgodnie z art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Jak wynika natomiast z art. 39j ust. 1 i 39k ust. 1 u.t.d., kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy przypomnieć, co wynika z niespornego stanu faktycznego, że w dniu [...] sierpnia 2022 r. została przeprowadzona kontrola pojazdu, podczas które zostały stwierdzone naruszenia opisane w załączniku nr 3, lp. 2.20, tj. przekazanie zleceń przed przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób przewozu osób podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d. oraz Ip. 2.11, tj. wykonywanie transportu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. Ponadto w toku kontroli zostało ustalone, że kierujący pojazdem w chwili realizacji przewozu pasażera naruszył przepisy ustawy, sankcjonowane w załączniku nr 4 do u.t.d.:, tj. Ip. 4.2 wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz Ip. 4.3 wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika również, że na Stronę, decyzją z dnia [...] grudnia 2022 r. została nałożona kara w wysokości 12.000 zł na ww. naruszenia załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W ocenie Sądu powyższa okoliczność nie ma wpływu na możliwość nałożenia kary za naruszenia załącznika nr 4 do u.t.d. w zakresie stwierdzonych naruszeń z lp. 4.2 i lp. 4.3. Sąd rozpoznający sprawę, wbrew stanowisku Skarżącego wskazuje, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz sądów wojewódzkich w sposób wyraźny jest akcentowa kwestia ewentualnego zastosowania art. 92a ust. 10 u.t.d. Sąd wskazuje, że o zastosowaniu ww. przepisu nie decyduje okoliczność jednej kontroli, podczas której ujawniane są naruszenia, a fakt tożsamości stwierdzonych naruszeń opisanych zarówno w załączniku 3 i 4 do ustawy o transporcie drogowym. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 marca 2024 r., sygn. akt II GSK 327/21 orzekł, że "Jeżeli ten sam czyn wyczerpuje nietożsame (odmienne) znamiona opisowe typów deliktowych opisanych w odrębnych pozycjach załącznika nr 3 i załącznika nr 4, to brak jest podstaw do zastosowania przewidzianej w art. 92a ust. 10 u.t.d. reguły wyłączającej podwójną karalność administracyjną.". W wyroku z dnia 22 lutego 2024 r., sygn. akt II GSK 1310/20 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że "Przepis art. 92a ust. 10 u.t.d. znajduje zastosowanie tylko do sytuacji, w których to samo zachowanie deliktowe wyczerpuje jednocześnie tożsame znamiona opisowe typów czynów określonych w załącznikach nr 3 i 4 u.t.d." Analogicznie w wyroku NSA z dnia 29 lutego 2024 r., sygn. akt II GSK 1234/20, a także WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 24 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Bk 785/22; WSA w Kielcach w wyroku z dnia 30 września 2021 r., sygn. akt I SA/Ke 300/21. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela stanowisko prezentowane w przywołanych orzeczeniach i przyjmuje je za własne. Trafne jest zatem stanowisko organów obu instancji, iż w realiach niniejszej sprawy, ujawnione w toku kontroli naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym stanowiły podstawę nałożenia na Stronę kary pieniężnej zarówno z art. 92a ust. 1 oraz 92a ust. 2 u.t.d. Wbrew stanowisku Skarżącego wydanie zaskarżonej decyzji było zasadne, bowiem nie zachodzi przesłanka podwójnego ukarania. Sąd wskazuje, że stawianie zarzutu podwójnego ukarania byłoby uprawnione, gdyby naruszenia opisane w załączniku 3 do u.t.d. opisane w lp. 2.20 i w lp. 2.11 były tożsame z naruszeniami z załącznika nr 4 do u.t.d. opisane w lp. 4.2 i w lp. 4.3., co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Naruszenia z załącznika nr 3 dotyczą przekazania zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób przewozu osób podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 oraz wykonywanie transportu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym. Natomiast naruszenia załącznika nr 4, za które nałożono karę zaskarżoną decyzją dotyczą kierowcy, który realizuje transport, tj. brak po stronie kierowcy zaświadczenia lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Sąd wskazuje, że w hipotezie art. 92a ust. 10 u.t.d. chodzi o to, aby wyłączyć możliwość nałożenia na ten sam podmiot kary pieniężnej za te same naruszenia, jeśli są one uregulowane i usankcjonowanie jednocześnie w dwóch załącznikach do ustawy: nr 3 i nr 4. Przypadki objęte normą z art. 92a ust. 10 dotyczą sytuacji, gdy jeden czyn wypełnia znamiona naruszeń z dwóch załączników. W ocenie Sądu, normy zawartej w tym przepisie nie można odczytywać jako generalnego zakazu nałożenia kary za stwierdzone podczas jednej kontroli naruszenia, przewidziane w załączniku nr 3 i nr 4, bez względu na rodzaj tych naruszeń. Takie wnioskowanie jest błędne chociażby dlatego, że ustanowiony w nakaz nałożenia jednej kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 (a więc opisanej w załączniku nr 3 do u.t.d.), w określonych w tym przepisie sytuacjach, odnosi się wyraźnie do tożsamości stwierdzonych naruszeń, a nie do tożsamości zdarzenia (w tym przypadku kontroli), będącego podstawą do stwierdzenia tych naruszeń. To nie okoliczność jednej kontroli (jednego czynu) wyłącza możliwość nałożenia kar pieniężnych przewidzianych w dwóch załącznikach, ale stwierdzenie, że czyn ten stanowi naruszenie opisane jednocześnie w załączniku nr 3 i nr 4. Sąd wskazuje, że analogicznie wypowiedział się GITD w zaskarżonej decyzji (s. 8). Sąd zauważa, że żadna z opisanych wyżej sytuacji nie zachodzi w sprawie. Ograniczeniem dla Organu co do wysokość kary nałożonej w trakcie jednej kontroli drogowej przeprowadzonej [...] sierpnia 2022 r., był w tej sytuacji art. 92a ust. 3 u.t.d.- w przypadku naruszeń określonych w załączniku nr 3 (kara nie może przekroczyć 12 000 zł) oraz art. 92a ust. 4 - jeśli stwierdzone naruszenia wyczerpują te, które zostały opisane w załączniku nr 4 (kara nie może wówczas przekroczyć 3 000 zł). W stanie faktycznym sprawy przepisy te nie zostały naruszone. Skoro delikty opisane w załączniku 3 i 4 u.t.d., za które Skarżącemu kary pieniężne nie wykazują nawet minimalnej tożsamości, to zastosowanie art. 92a ust. 10 u.t.d. nie mogło mieć miejsca (por. wyrok NSA z dnia 5 marca 2024 r., sygn. akt II GSK 327/21). Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 92a ust. 10 u.t.d. uznać należy za bezzasadny. Organy obu instancji w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym nałożyły na Stronę kary pieniężne za nietożsame naruszenia (opisane w załączniku nr 3 i 4 do u.t.d.) ujawnione w toku jednej kontroli w dniu [...] sierpnia 2022 r. Tym samym istniały podstawy do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł, co wynika z zaskarżonej decyzji i co zostało należycie uzasadnione. Przedstawiona wyżej argumentacja czyni także bezzasadnym zarzut naruszenia wskazanego w skardze art. 8 k.p.a. Organ wyjaśnił bowiem wszystkie okoliczności mające znaczenie w sprawie i nadał im właściwe znaczenie prawne. Prawidłowo również zastosował do ustalonego stanu faktycznego przepisy prawa materialnego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl . Należy również wskazać, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek. Stosownie do art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sprawa w takim przypadku rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 P.p.s.a.