VI SA/Wa 1896/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie asesor WSA Danuta Szydłowska Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi B. S.A. z siedzibą w B., [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowny ŚWIATOWE CENTRUM WÓDKI [...] 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2007 r.; 2. stwierdza że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej B. S.A. z siedzibą w B., [...], kwotę 1615 (jeden tysiąc sześćset piętnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], działając na podstawie art. 245 ust.1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2003 roku, Nr 119, poz.1117 z późn. zm.), zwanej dalej p.w.p., Urząd Patentowy RP po rozpoznaniu wniosku B. S.A. [...] . o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] listopada 2007 roku odmawiającą udzielenia prawa ochronnego na oznaczenie słowne ŚWIATOWE CENTRUM WÓDKI zgłoszonego [...] czerwca 2005 roku za numerem [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Jako podstawę prawną decyzji o odmowie udzielenia prawa ochronnego organ ponownie rozstrzygający sprawę wskazał art. 129 ust. 1 pkt 1 p.w.p. (oznaczenie nie może być znakiem towarowym) i art. 129 ust. 2 pkt. 1 p.w.p. (oznaczenie nie ma dostatecznych znamion odróżniających z uwagi na to, że nie nadaje się do odróżniania w obrocie towarów, dla których zostało zgłoszone). Podstawę faktyczną stanowiło ustalenie braku dostatecznych znamion odróżniających. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zgłaszający wskazywał, że oznaczenie ŚWIATOWE CENTRUM WÓDKI ma dostateczne znamiona odróżniające w stosunku do wszystkich towarów i usług wskazanych w wykazie. Urząd Patentowy RP ponownie rozstrzygający sprawę poglądu tego nie podzielił. W uzasadnieniu powołał się na zasadę wynikającą z art. 129 ust. 2 p.w.p., który stanowi, że nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które nie nadają się do odróżniania w obrocie towarów, dla których zostały zgłoszone oraz składają się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności lub innym podobnym oznaczeniom nie dającym wystarczających podstaw odróżniających pochodzenie towaru. Wskazał, może być zarejestrowany jedynie znak, który ma dostateczne znamiona odróżniające w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego i ta cecha stanowi podstawową istotę znaku towarowego. Zgłoszony znak ŚWIATOWE CENTRUM WÓDKI jest oznaczeniem o charakterze informacyjnym, opisowym nie spełniając funkcji odróżniającej w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego. Nie jest też oznaczeniem fantazyjnym, ponieważ sugeruje, że towary oznaczone nim należą do grupy towarów alkoholowych, także usługi ściśle wiążą się z tą tematyką. Oceniając oznaczenie jako całość podkreślił, że nie posiada bezwzględnej zdolności rejestrowej. Jest jedynie oznaczeniem słownym, gdzie każde ze słów ma swoje znaczenie: "centrum - miejsce, w którym coś się skupia, koncentruje", "światowy - odnoszący się do całego świata, powszechny, międzynarodowy", "wódka - napój alkoholowy". Znaki o charakterze opisowym uznawane są za pozbawione zdolności odróżniającej, ponieważ znak towarowy powinien przekazywać informacje o pochodzeniu towarów i usług, a nie o nich samym - w tym wypadku towarów i usług jednoznacznie kojarzonych z wyrobami alkoholowymi, a nie z pochodzeniem towarów od danego przedsiębiorstwa. Uznał, że oznaczenie ŚWIATOWE CENTRUM WÓDKI ma charakter tylko informujący, a nie indywidualizujący, zaś znak towarowy ma pełnić funkcję wyróżniającą w taki sposób, aby nie wprowadzać w błąd potencjalnych odbiorców co do pochodzenia towarów, czy usług, dlatego oznaczenie (tylko) słowne nie może stać się wyłączną własnością jednego podmiotu. Odnosząc się do zawartego we wniosku stanowiska odnośnie przytoczonych przykładowych rejestracji znaków towarowych wskazał, iż wszystkie podane przykłady rejestracji znaków słownych wygasły w 2005 roku, a ponadto sprawa jest zawsze oceniania w swoich konkretnych uwarunkowaniach i odniesieniach. Odnosząc się do wniosku zawartego w piśmie o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] lutego 2008 roku, dot. udziału pełnomocnika w rozprawie Urząd Patentowy RP stwierdził, że obecność pełnomocnika nie jest konieczna, bowiem całość materiału dowodowego zebranego w sprawie umożliwiała podjęcie decyzji bez konieczności składania dodatkowych wyjaśnień. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. S.A. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji zarzuciła: naruszenie przepisów procesowych, a mianowicie art. 7 k.p.a. w związku z art. 252 p.w.p., polegające na: - przedwczesnym uznaniu sprawy za dostatecznie wyjaśnioną, choć nie zbadano, czy w stosunku do towarów i usług objętych zgłoszeniem nr [...] oznaczenie ŚWIATOWE CENTRUM WÓDKI może spełniać funkcję odróżniającą. - uznaniu za niekonieczne przeprowadzenie rozprawy z udziałem pełnomocnika skarżącej przed podjęciem zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2008 r., skutkiem czego nie nastąpiło dostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i nieuwzględnieniu słusznego interesu strony przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, błędnym ustaleniu, że prawo ochronne nie może być udzielone, naruszenie prawa materialnego: - art. 120 ust. 1 i 2 p.w.p. w związku z art. 129 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 129 ust. 2 pkt. 1 p.w.p. poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że słowne oznaczenie ŚWIATOWE CENTRUM WÓDKI nie może być znakiem towarowym mimo, iż może być przedstawione w formie graficznej oraz przyjęcie, że jest pozbawione znamion odróżniających bez przeprowadzenia oceny z odniesieniem do towarów i usług, dla których znak ten został zgłoszony, - zasady wolności gospodarczej gwarantowanej w art. 20 Konstytucji RP poprzez dyskryminację skarżącej - jako zgłaszającego, w dostępie do ochrony prawnej znaku towarowego, Podnosiła w zarzutach uzasadnienia m.in., że o braku dostatecznych znamion odróżniających można przesądzać wyłącznie w kontekście towarów, dla których oznaczenie zostało zgłoszone. Brak dostatecznych znamion odróżniających nie jest cechą samego oznaczenia. Może być stwierdzony wyłącznie w kontekście określonych towarów i usług, dla jakich znak został zgłoszony, w związku z którymi ma być stosowany w obrocie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest korelacji zarzutu braku dostatecznych znamion odróżniających z towarami i usługami, dla których znak ŚWIATOWE CENTRUM WÓDKI został zgłoszony. Wskazywała przy tym, że opisowy charakter mają liczne znaki towarowe zarejestrowane w Polsce, jak przykładowo słowne znaki "STÓŁ POLSKI" [...] lub "DOM PEŁEN ZWIERZĄT" [...]. Ich zdolność odróżniająca może być poddawana ocenie wyłącznie w stosunku do towarów, dla których są przeznaczone. Znaki te powinny być uznane za pozbawione znamion odróżniających odpowiednio dla stołów polskich oraz domów pełnych zwierząt, lecz potwierdzono ich zdolność odróżniającą w stosunku do innych towarów objętych w/w prawami ochronnymi na te znaki. Skarżąca podnosiła, że znak ŚWIATOWE CENTRUM WÓDKI zgłoszony został dla towarów i usług należących do ośmiu różnych klas klasyfikacji nicejskiej. kl. 16: publikacje, książki, wydawnictwa periodyczne, aperiodyczne i akcydensowe, broszury, plakaty, drukowane ulotki, wkładki i arkusze; kl. 21: szklanki, kieliszki, butelki, karafki, pojemniki na lód, pojemniki na lód i butelki, zastawa stołowa, korki szklane, podstawki do szklanek, podstawki do kieliszków, tace, dozowniki do alkoholi; kl. 32: napoje bezalkoholowe, wody stołowe, mineralne, gazowane i niegazowane, piwo, ale, porter; soki i napoje owocowe; koncentraty do przygotowywania napojów; kl. 33: napoje alkoholowe, wina, likiery, koktajle, destylaty owocowe; wyroby spirytusowe kl. 35: reklama, badania rynku; przetwarzanie danych; tworzenie, prowadzenie i udostępnienie komputerowych baz danych - także w systemie on-line. kl. 39: dystrybucja napojów alkoholowych i bezalkoholowych, składowanie i magazynowanie napojów, pakowanie napojów, wypożyczanie pojazdów i cystern; spedycja, organizacja turystki; kl. 41: działalność edukacyjna, szkoleniowa i rozrywkowa, organizacja imprez sportowych i rozrywkowych, organizacja kształcenia praktycznego, organizowanie i prowadzenie konferencji, kongresów, seminariów, sympozjów, zjazdów, pracowni, warsztatów i plenerów artystycznych, wystaw, spektakli, konkursów i festiwali, organizacja wypoczynku; kl. 43: hotele, motele, pensjonaty, domy turystyczne, eksploatacja terenów kempingowych i biwakowych, restauracje, kawiarnie, kafeterie, bary, catering, Wskazała na wadliwość uzasadnienia co do braku charakteru odróżniającego znaku ŚWIATOWE CENTRUM WÓDKI w stosunku do opisanych wyżej towarów i usług, które można nim oznaczać i odróżniać od analogicznych towarów i usług konkurencji. Powoływała się na znaki towarowe o podobnej strukturze chronione przez Urząd Patentowy RP. Fakt wygaśnięcia ochrony wymienionych znaków jest bez znaczenia o tyle, że nie był spowodowany decyzją o unieważnieniu tych praw na skutek braku ustawowych warunków zdolności odróżniającej ochrony. Ponadto inne znaki o podobnej strukturze nadal korzystają z ochrony, jak przykładowo znak CENTRUM ZŁOTA [...], CENTRUM SZKOLENIA SPECJALNEGO CSS [...], czy CENTRUM DEKORACYJNE [...], bądź CENTRUM TECHNIKI MORSKIEJ [...]. Skarżąca zarzuciła przyjęcie przez Urząd Patentowy RP norm pozaustawowych ograniczających jej swobodę gospodarczą. Przepis art. 120 p.w.p. wskazuje na to, że każde oznaczenie dające się przedstawić w sposób graficzny może być znakiem towarowym, jeśli nadaje się do odróżniania towarów (usług) jednego przedsiębiorstwa od towarów przedsiębiorstwa konkurencyjnego. Jeśli słowny znak CENTRUM ZŁOTA może odróżniać biżuterię i wyroby jubilerskie zgodnie z prawem ochronnym nr [...], to w ocenie skarżącej słowny znak ŚWIATOWE CENTRUM WÓDKI może równie skutecznie odróżniać towary i usługi wskazane w zgłoszeniu [...] od identycznych towarów innych uczestników obrotu. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do niektórych zarzutów podniesionych przez skarżącego Urząd Patentowy RP, odnośnie zarzutu naruszenia prawa materialnego, art.120 p.w.p., którego nie przywołał, w związku z art.129 p.w.p. poprzez ich błędne zastosowanie podniósł, że zgłoszone oznaczenie jedynie informując nie wykazuje znamion odróżniających wobec towarów/usług dla których zostało zgłoszone. Przekazuje jedynie funkcję przekazującą informacje o nim samym, czyli o towarach/usługach związanych z napojami alkoholowymi, a nie o jego pochodzeniu. Nie wykazuje cech charakterystycznych, a więc nie nadaje się do identyfikacji towarów/usług jako pochodzących od określonego przedsiębiorcy. Jednocześnie Urząd wskazał, że omyłkowo nie przywołał w decyzji z dnia 7 lipca 2008 roku art. 129 ust 1 pkt 2 p.w.p. wpisując w to miejsce art. 129 ust. 1 pkt 1 i nie dopisał art. 129 ust. 2 pkt 2, których to przepisów zgłaszający był świadom, albowiem przywołane były we wcześniejszej decyzji z dnia [...] listopada 2007 roku. Odnosząc się do zarzutu naruszenia dyspozycji art. 7 k.p.a. oraz art. 20 Konstytucji RP wyjaśnił, że odmowa nastąpiła zgodnie z dyspozycją art. 129 p.w.p. Odnosząc się do przytoczonych w skardze przykładów zarejestrowanych znaków towarowych, wskazał, że były rozpatrywane indywidualnie oraz oceniane w swoich konkretnych uwarunkowaniach i odniesieniach. Utożsamianie wprost tej sytuacji, do stanu wskazywanych znaków towarowych jest klasyczną pomyłką i optowaniem za automatycznym działaniem wygodnych dla zgłaszającego mechanizmów. Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustrój sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Wymaga podkreślenia, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanego dalej p.p.s.a. Analizując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. W ocenie Sądu, wskazane w uzasadnieniu argumenty faktyczne nie znajdują potwierdzenia we wskazanej podstawie prawnej. Częściowo okoliczność tę przyznał Urząd Patentowy w odpowiedzi na skargę, próbując poprawić podstawę materialnoprawną swojego rozstrzygnięcia. Nie ulega wątpliwości, że gdy dokonywane przez organ administracji publicznej rozstrzygnięcie nie uwzględnia żądania strony, to tylko postępowanie odpowiadające wymogom praworządnego i sprawiedliwego jego prowadzenia i rozstrzygnięcia sprawy i decyzje wydane w wyniku tak ukształtowanego postępowania mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej. Po pierwsze, Urząd Patentowy badając na gruncie norm materialnych ustawy Prawo o własności przemysłowej, czy prawo ochronne może być udzielone, ustala, czy dane oznaczenie może być w ogóle znakiem towarowym, o czym mówi art. 120 p.w.p., odnosząc się do kwestii abstrakcyjnej zdolności odróżniającej. W świetle przyjętej podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia odmownego (gdzie norma ta nie została wskazana) wydaje się, że Urząd Patentowy RP przyjął, iż znak towarowy zgłoszony przez spółkę posiada abstrakcyjną zdolność odróżniającą, czyli zdolność do bycia znakiem towarowym. Dopiero po ustaleniu, że oznaczenie może być znakiem towarowym, Urząd Patentowy badał, czy znak ma dostateczne, konkretne znamiona odróżniające. W świetle powołanego przepisu art. 129 p.w.p. powinien zatem sprawdzić, czy znak nadaje się do odróżniania w obrocie konkretnych towarów, dla oznaczania których został zgłoszony. Analiza konkretnych przesłanek merytorycznych powinna być dokonana w oparciu o poczynione i wyjaśnione ustalenia faktyczne. Skarżący oparł skargę na zarzucie naruszenia zarówno prawa materialnego jak i procesowego. W związku z tym, w pierwszej kolejności rozpoznania wymagały podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące niewłaściwego zastosowania prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wówczas, gdy stan faktyczny stanowiący podstawę zaskarżonego wyroku został ustalony w sposób prawidłowy, a więc bez naruszenia przepisów postępowania. Związanie rygorami procedury administracyjnej, wynikające z mocy art. 252 p.w.p., który odsyła do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (chyba że ustawa stanowi inaczej) oznacza, że Urząd Patentowy jest obowiązany m.in. przestrzegać zasady praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Sądowa ocena legalności decyzji warunkowana jest w szczególności spełnieniem wymogów formalnych faktycznych i prawnych uzasadnienia określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Innymi słowy, uzasadnienie będące wyjaśnieniem motywów rozstrzygnięcia, ma na celu wykazanie procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści decyzji. Stanowi ono integralną część decyzji i ocenie Sądu nie podlega jedynie jej osnowa, ale całość, łącznie z uzasadnieniem. Uzasadnienie, którego treść nie pozwala na poznanie motywów, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie decyzji z tego powodu, że nie poddaje się kontroli i ocena jej legalności nie jest możliwa (wyrok NSA z 28 października 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1651/96; wyrok NSA z 14 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1756/99). Należy przyznać racje skarżącej, iż brak dostatecznych znamion odróżniających oparta o przepis art. 129 p.w.p. nie jest cechą samego oznaczenia. Brak ten może być stwierdzony wyłącznie w kontekście określonych towarów i usług, dla jakich znak został zgłoszony, w związku z którymi ma być stosowany w obrocie. Skarżąca objęła zgłoszeniem osiem różnych klas towarów i usług i nie ulega wątpliwości, że badanie podstaw udzielenia prawa ochronnego dla tego zgłoszenia, bądź odmowy jego udzielenia powinno być odniesione do konkretnych, zgłoszonych klas towarów i usług wskazanych we wniosku zgłoszeniowym o rejestrację tego znaku. Mimo wskazania postawy odmowy art. 129 p.w.p., Urząd Patentowy w dokonanych ustaleniach faktycznych pominął istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności: jakie konkretnie klasy obejmowało zgłoszenie i nie dokonał jakiejkolwiek analizy in concreto posiadania, bądź nie posiadania znamion odróżniających odnoszącej do każdej ze zgłoszonych klas towarowych czy usług. Lapidarnie ocenił, że zgłoszone towary i usługi jednoznacznie kojarzone są z wyrobami alkoholowymi, ograniczając tym samym ocenę dystynktywności zgłaszanego znaku wyłącznie do towarów i usług związanych z produkcją i dostarczaniem alkoholu. Na podstawie dokonanego przez stronę zgłoszenia, przedstawionych innych zarejestrowanych znaków takie uogólnienie jest niezrozumiałe i nie zostało dostatecznie i w sposób przekonywujący uzasadnione w oparciu o podstawę prawną ujętą w osnowie i motywach decyzji. Podstawa materialno-prawna odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy, by oprzeć się zarzutowi dowolności i arbitralności, musi być oparta na konkretnych normach obowiązującego prawa. W świetle dokonanych przez Urząd Patentowy ustaleń, nie można postawić takich samych kryteriów oceny analizowanego znaku, kiedy będzie służył do oznaczania towarów w klasie 16 (publikacje, książki, wydawnictwa periodyczne, aperiodyczne i akcydensowe, broszury, plakaty, drukowane ulotki, wkładki i arkusze), 35 (reklama, badania rynku; przetwarzanie danych; tworzenie, prowadzenie i udostępnienie komputerowych baz danych - także w systemie on-line) i 41 (działalność edukacyjna, szkoleniowa i rozrywkowa, organizacja imprez sportowych i rozrywkowych, organizacja kształcenia praktycznego, organizowanie i prowadzenie konferencji, kongresów, seminariów, sympozjów, zjazdów, pracowni, warsztatów i plenerów artystycznych, wystaw, spektakli, konkursów i festiwali, organizacja wypoczynku ) jak i oznaczania towarów i usług w klasie 32 (napoje bezalkoholowe, wody stołowe, mineralne, gazowane i niegazowane, piwo, ale, porter; soki i napoje owocowe; koncentraty do przygotowywania napojów ), 33 (napoje alkoholowe, wina, likiery, koktajle, destylaty owocowe; wyroby spirytusowe), czy 39 (dystrybucja napojów alkoholowych i bezalkoholowych, składowanie i magazynowanie napojów, pakowanie napojów, wypożyczanie pojazdów i cystern; spedycja, organizacja turystki) i pozostałych. Urząd Patentowy nie przedstawił analizy odnoszącej sporne oznaczenie ŚWIATOWE CENTRUM WÓDKI do konkretnych, bardzo zresztą różnych towarów i usług wskazanych we wniosku o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy. W swojej ocenie, nie poprzedzonej badaniem, ograniczył się jedynie do części towarów usług mających związek z alkoholem. Pominął inne towary i usługi nie mające bezpośredniego z nim związku, jak i w ogóle przedmiot działalności gospodarczej skarżącej. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, sprowadził w głównej mierze do powtarzania zasad wynikających z przepisów ustawy - Prawo własności przemysłowej, które wskazują ogólnie na przeszkody uniemożliwiające udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony znak towarowy - w oderwaniu od podanej w osnowie normy prawa materialnego. W jej świetle, uzasadnienie nie prezentuje rzeczywistych motywów, którymi kierował się organ wydając decyzję odmowną w zakresie każdej ze zgłoszonej klasy towarów i usług. Z drugiej strony, motywy pisemne wykraczają poza rzeczywiście przyjętą w osnowie podstawę prawa materialnego, odnosząc się nie tylko do zdolności abstrakcyjnej znaku, ale i sugerując możliwość wprowadzania w błąd potencjalnych odbiorców co do pochodzenia towarów, czy usług. Brak korelacji pomiędzy podstawą prawną podaną w osnowie decyzji, a podstawą faktyczną jej uzasadnienia znajduje ostatecznie potwierdzenie w odpowiedzi na skargę. Jej autor dodatkowo bowiem zauważa "omyłkowe nie przywołanie" w zaskarżonej decyzji (z 7 lipca 2008 roku) "art. 129 ust 1 pkt 2 p.w.p." poprzez "wpisanie w to miejsce art. 129 ust. 1 pkt 1". Jakby i tego było mało, Urząd Patentowy w odpowiedzi na skargę uzupełnił także podstawę prawną odmowy podnosząc, że "nie dopisał art. 129 ust. 2 pkt 2", konstatując, że tych "przepisów zgłaszający był świadom, albowiem przywołane były we wcześniejszej decyzji z dnia 27 listopada 2007 roku". Pominął przy tym okoliczność, że strona zakwestionowała decyzję pierwszoinstancyjną. Fakt, że wskazane wyżej uchybienia dotyczą decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy przemawia za tym, że nie mogą się ostać w obrocie prawnym, zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca. Przesłanki odmowy nie tylko że nie zostały w sposób dostateczny zindywidualizowane, to z odpowiedzi na skargę wynika, ze zostały wskazane albo omyłkowo, albo "nie dopisane". W konsekwencji Sąd nie ma możliwości zbadania, czy ocena dokonana przez organ jest prawidłowa. Powyższe rozważania stanowią o uchybieniach procesowych, naruszenia art. 7, 8, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p. mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Urząd Patentowy odniesie zgłoszone oznaczenie do konkretnych towarów i usług, wskazanych we wniosku o rejestrację znaku towarowego. Taki pogląd, obecnie utrwalony w orzecznictwie, został wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 czerwca 2005 r. (sygn. akt II GSK 65/05, niepubl.) i skład orzekający w sprawie niniejszej go podziela. Na marginesie zauważyć trzeba, że "dopisując" w sposób nieuprawniony w odpowiedzi na skargę art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p., jako podstawę odmowy udzielenia prawa ochronnego, która odnosi się do znaków wyłącznie opisowych, a więc takich, których bezpośrednią i jedyną funkcją jest przekazywanie informacji o towarze, a nie o jego pochodzeniu, także nie wskazał do opisu jakich cech w nim określonych, w odniesieniu do konkretnych towarów i usług ma służyć zgłoszony znak. Wszak opisowy charakter znaku wyraża się tym, że jedyną i bezpośrednio przekazywaną informacją jest ta, która wskazuje na cechę towaru. Nie mają natomiast opisowego charakteru te znaki, które dopiero drogą pośredniego wnioskowania mogą stanowić oznaczanie takich cech. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji orzeczenia. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane w oparciu o art. 152 p.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł po myśli art. 200 p.p.s.a.