VI SA/Wa 1902/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi R.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca [...] lipca 2012 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 5, art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 i art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 3, art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm., dalej u.t.d.) i art. 7 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EWG) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. U. EU. Nr L 300/72) oraz art. 3 ust. 1 lit. b oraz art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EWG) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. U. UE Nr L 300/52), utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r. o cofnięciu R. K. (dalej jako skarżący) licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy nr [...]. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie sprawy. W dniu 23 października 2009 r. skarżącemu udzielono licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. W dniu 13 grudnia 2011 r. do organu wpłynęła informacja z Krajowego Rejestru Karnego, z której wynika, iż skarżący został skazany, na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lutego 2009 r., sygn. [...] (data uprawomocnienia się 22 września 2009 r.), na mocy art. 56 § 1 Kodeksu Karnego Skarbowego (Dz. U. z 2007 r., Nr 111, poz. 765 z późn. zm.) oraz art. 18 § 2 w zw. z art. 270 § 1 k.k. Oznacza to, że przedsiębiorca stracił przymiot dobrej reputacji w rozumieniu art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) u.t.d., gdyż został skazany za przestępstwo umyślne karno-skarbowe. W związku z powyższym pismem z dnia 20 lutego 2012 r. wszczęte zostało postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia licencji transportowej nr [...]. Skarżący pismem z dnia 5 marca 2012 r. zwrócił się do organu z wnioskiem o zawieszenie postępowania z uwagi na konieczność uprzedniego rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy w [...], do którego wystąpił o zatarcie skazania. Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. organ licencyjny odmówił zawieszenia postępowania w przedmiocie cofnięcia licencji transportowej nr [...] uznając, że nie zachodzą przesłanki opisane w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Decyzją dnia [...] kwietnia 2012 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego cofnął licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy nr [...]. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 3 pkt 1 u.t.d. w zw. z art. 7 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EWG) nr 1072/2009 poprzez przyjęcie, że przedsiębiorca stracił przymiot dobrej reputacji z uwagi na wyrok Sądu Rejonowego w [...]. Wskazał, iż nie zachodziły obligatoryjne przesłanki cofnięcia danej licencji albowiem wyrok ten nie odnosi się wprost do naruszeń związanych z wykonywaniem transportu drogowego. Podniósł, że rzetelnie i sumiennie wywiązuje się z zobowiązań publicznoprawnych, nie ma zaległości podatkowych ani innych świadczeń na rzecz podmiotów publicznych, wskazał ponadto, iż czynu którego dokonał nie można zakwalifikować do zdarzeń, które miałyby bezpośredni związek z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Nawiązał do złożonego wniosku o zatarcie skazania podkreślając, że od czasu orzeczonej kary przestrzega w pełni zasad porządku prawnego, nie był karany i cieszy się bardzo dobrą opinią. Wskazaną na wstępie decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ wskazał, że w sprawie nie jest sporne, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za czyn z art. 56 § 1 Kodeksu Karnego Skarbowego, tj. za przestępstwo umyślne. Ponadto został skazany za przestępstwo z art. 270 § 1 k.k., a zatem za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów. Wskazał, że w ustawie o transporcie drogowym (w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) zawarta została legalna definicja pojęcia dobrej reputacji. Zgodnie z art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) u.t.d. przedsiębiorcy udziela się licencji, z zastrzeżeniem art. 6, jeżeli członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą, spełniają wymogi dobrej reputacji; wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez te osoby, jeżeli zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu. W związku z powyższym organ jest zobligowany, do cofnięcia licencji w przypadku stwierdzenia, że wymóg dobrej reputacji przestał być spełniany przez przedsiębiorcę. Utrata tego wymogu ma miejsce m.in., jeżeli został on skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo karno-skarbowe, które jest przestępstwem umyślnym. Odnosząc się do argumentacji skarżącego, iż złożył wniosek o zatarcie skazania, organ wskazał, iż w chwili orzekania skarżący przestał spełniać wymóg dobrej reputacji a samo złożenie wniosku nie jest równoznaczne z zatarciem skazania. Bez znaczenia dla oceny sprawy uznał także twierdzenie skarżącego o dotychczasowej postawie, niekaralności za inne przestępstwa oraz posiadanie bardzo dobrej opinii. Organ podkreślił, iż ustawa o transporcie drogowym obliguje organ licencyjny do cofnięcia licencji w przypadku, gdy jej posiadacz został skazany przynajmniej jednym wyrokiem za przestępstwo umyślne i to bez względu na to, czy skazanie nastąpiło w związku z wykonywaniem transportu drogowego, czy też poza tą działalnością. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył skarżący. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej zarzucając naruszenie prawa materialnego, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 3 pkt 1 u.t.d. w zw. z art. 7 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EWG) nr 1072/2009 poprzez przyjęcie, że przedsiębiorca stracił przymiot dobrej reputacji z uwagi na wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lutego 2009 r. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumentację z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, iż nie zachodzą obligatoryjne przesłanki cofnięcia licencji albowiem wyrok Sądu Rejonowego w [...] nie odnosi się wprost do naruszeń związanych z wykonywaniem transportu drogowego, rzetelnie prowadzi działalność gospodarczą, rozwija ją, zatrudnia pracowników, rzetelnie i sumiennie wywiązuje się z zobowiązań publicznoprawnych, nie ma zaległości podatkowych ani innych świadczeń na rzecz podmiotów publicznych. Wskazał, iż słuszny interes strony, jak też interes publiczny uzasadnia korzystanie z licencji w prowadzeniu działalności gospodarczej, rozwijaniu tej działalności, dawaniu pracy innym osobom. Poinformował, że wnioskiem z dnia 18 listopada 2011 r. wystąpił o zatarcie skazania orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w [...], powtórzył, iż od czasu orzeczonej kary, skarżący przestrzega w pełni zasad porządku prawnego, nie był karany, a w miejscu zamieszkania i w pracy cieszy się bardzo dobrą opinią. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze. zm., dalej cyt. dalej jako p.p.s.a.). Dokonując oceny zasadności wniesionej przez R. K. skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencją". Przesłanki określające wymogi wobec przedsiębiorców ubiegających się o wydanie licencji w celu podjęcia i wykonywania transportu drogowego zostały wymienione w art. 5 ust. 3 u.t.d. Stosownie do treści art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) u.t.d. Przedsiębiorcy udziela się licencji, z zastrzeżeniem art. 6, jeżeli członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą, spełniają wymogi dobrej reputacji; wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez te osoby, jeżeli zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu. Powołany wyżej przepis prawa nie daje żadnych podstaw do uznania, iż wolą ustawodawcy było powiązanie przestępstw wymienionych w opisanym katalogu z wykonywaną działalnością zawodową, a tym samym przyjęcie, że tylko skazanie za przestępstwa opisane w treści przytoczonego przepisu prawa, które pozostają w związku z wykonywaną działalnością mogą prowadzić do skutku w postaci utraty wymogu dobrej reputacji (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2011 r., II GSK 1053/10). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku, wskazany przepis nie daje żadnych podstaw do uznania, iż wolą ustawodawcy było powiązanie przestępstw wymienionych w opisanym katalogu z wykonywaną działalnością zawodową, a tym samym przyjęcie, że tylko skazanie za przestępstwa opisane w treści przytoczonego przepisu prawa, które pozostają w związku z wykonywaną działalnością mogą prowadzić do skutku w postaci utraty wymogu dobrej reputacji. Treść tego przepisu jest jasna i niedopuszczalna jest jego interpretacja zmierzająca do zawężania katalogu sytuacji, w których wymóg dobrej reputacji nie jest lub przestaje być spełniany. Gdyby wolą ustawodawcy było powiązanie przestępstw wymienionych w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) u.t.d. z wykonywaną działalnością zawodową, a tym samym przyjęcie, że tylko skazanie za przestępstwa opisane w treści przytoczonego przepisu prawa, które pozostają w związku z wykonywaną działalnością mogą prowadzić do skutku w postaci utraty wymogu dobrej reputacji, to zostałoby to wyraźnie wyartykułowane. Wskazać należy, że nie jest możliwe dokonywanie w drodze wykładni celowościowej takiej interpretacji przepisu, która stałaby w sprzeczności z jego literalnym brzmieniem. Sąd w pełni podziela powyższą ocenę. Wymóg posiadania dobrej reputacji przez przedsiębiorcę wykonującego zawód przewoźnika drogowego został zapisany w art. 3 ust. 1 lit b Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (EWG) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r., gdzie wskazano, iż przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą cieszyć się dobrą reputacją, a państwa członkowskie określą warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodnie z wymogiem dobrej reputacji, o którym mowa w tym przepisie. (art. 6 ust. 2 ww. rozporządzenia). W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której ustalono, iż skarżący posiadając licencję został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne (czyn z art. 56 § 1 Kodeksu Karnego Skarbowego można popełnić tylko umyślnie) jest wystarczającą podstawą do uznania, iż osoba taka nie legitymuje się niezbędną przesłanką do dysponowania licencją zezwalającą na podjęcie i wykonywanie transportu drogowego. Skarżący nie kwestionując powyższego skazania błędnie odczytuje przepis art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) u.t.d. uznając, iż tylko skazanie za przestępstwo związane z wykonywaniem transportu drogowego uzasadnia zastosowanie tego przepisu. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.t.d., licencję cofa się, jeżeli posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Oznacza to, że organ administracji publicznej jest zobligowany do cofnięcia licencji, jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Brak wymogu dobrej reputacji jest wystarczającym powodem do tego aby uznać, że posiadacz licencji nie spełnia wymogów uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Główny Inspektor Transportu Drogowego rozstrzygając w przedmiotowej sprawie nie naruszył powołanych w skardze przepisów. Decyzja wydana przez organ jest decyzją związaną. W sprawach, w których wprowadzona jest instytucja tzw. decyzji związanej nie ma podstaw do stosowania zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, ze względu na jednoznaczne zdeterminowanie treści decyzji wolą ustawodawcy. Organ nie mógł zatem badać sprawy z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego, czy też kierując się interesem zatrudnionych przez skarżącego osób. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd uznał, że organ, przy niespornym stanie faktycznym, dokonał jego subsumcji pod mającą zastosowanie w sprawie normę prawną, której wykładnia została przeprowadzona prawidłowo i dlatego też skargę oddalił na zasadzie art. 151 p.p.s.a.